Πονοκεφαλοι και Ομοιοπαθητικη
– Πονοκεφαλοι
– Ημικρανιες
– Νευραλγιες Προσωπου
Και ποιός δεν έχει γνωρίσει και αρκετές φορές μάλιστα, τι είναι πονοκέφαλος. Ενα σημαντικό μέρος του πληθυσμού πάσχει από χρόνιους πονοκεφάλους. Σε αρκετά μάλιστα άτομα είναι τόσο συχνοί και έντονοι που απορυθμίζουν την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή και τους κάνουν δυστυχείς.
Η συνήθης άποψη για τις αιτίες και η παυσίπονη “θεραπεία”
Πάρα πολλές παθήσεις όπως υπέρταση, εμπύρετα, οφθαλμικές παθήσεις, ωτίτιδες και καρκίνοι του εγκεφάλου έχουν σαν σύμπτωμα την κεφαλαλγία. Αλλά ο πιό συχνός πονοκέφαλος είναι αυτός που προέρχεται από λειτουργικές αιτίες. Δηλαδή, είτε από μυϊκή ένταση στον αυχένα είτε από μεταβολές της κυκλοφορίας των αγγείων της κεφαλής. Αλλά αυτά τα δύο δεν είναι παρά οι παθογενετικοί μηχανισμοί με τους οποίους προκαλείται ο πονοκέφαλος. Πίσω από αυτούς τους μηχανισμούς κρύβονται συχνά δύο πρωταρχικές αιτίες. Μια συχνά υπάρχουσα κληρονομική προδιάθεση για πονοκεφάλους και ένας αγχώδης χαρακτήρας ή ένας αγχώδης-πιεστικός τρόπος ζωής.
Τα παυσίπονα στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργούν απλώς σαν συμπτωματική καταστολή. Ανακουφίζουν προσωρινά το σύμπτωμα. Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και ισχυρά παυσίπονα αδυνατούν να ανακουφίσουν, έστω και κατ ελάχιστο και ο ασθενής περιμένει βασανιστικά το σύμπτωμα να φύγει κάνοντας τη διαδρομή του. Υπάρχουν ασθενείς που στην απελπισία τους καταφεύγουν σε κατάχρηση παυσίπονων ή στη λήψη ηρεμιστικών ψάχνοντας για διέξοδο. Αλλά όλα αυτά είναι “απλώς παυσίπονα”, και δεν είναι τυχαίο που η λέξη παυσίπονο έχει γίνει συνώνυμο κάθε προσωρινής λύσης για οποιουδήποτε είδους κοινωνικό ή άλλο πρόβλημα.
Ομοιοπαθητική θεραπεία: ολιστική και αιτιολογική
Η Ομοιοπαθητική Ιατρική, όπως και σε οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα υγείας, προτείνει και στη συγκεκριμένη περίπτωση, την ολιστική αντιμετώπιση. Θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι ένα μηχάνημα με ξεχωριστά όργανα-εξαρτήματα όπως π.χ. ένα αυτοκίνητο. Οταν επομένως “πονάει το κεφάλι”, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα οι αιτίες να ξεκινούν όχι μόνο από οποιοδήποτε άλλο όργανο του σώματος αλλά και από τη συνολική ψυχική κατάσταση του ατόμου.
Αλλά και πάλι ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν θα δράσει αποσπασματικά. Δεν θα δώσει δηλαδή ένα φάρμακο, για το κεφάλι και ένα για το άγχος. Αλλά θα δώσει ένα μόνο ομοιοπαθητικό φάρμακο, το οποίο θα δράσει στο ψυχοσωματικό όλον του ασθενούς. Αυτό το φάρμακο θα είναι “όμοιο” όχι με την πάθηση δηλ. τον πονοκέφαλο, αλλά με τη συνολική ιδιοσυγκρασία του ασθενούς. Δηλαδή με τα ιδιαίτερα σωματικά και ψυχικά του χαρακτηριστικά.
Τι είναι η Ιδιοσυγκρασία και ποιός ο ρόλος της στην ασθένεια;
Τι είναι όμως τελικά αυτή η ιδιοσυγκρασία και τι ρόλο παίζει στην πρόκληση των ασθενειών και στο είδος της ασθένειας που εμφανίζει ένα άτομο; Πάρτε για παράδειγμα δύο διαφορετικά άτομα.
Το πρώτο άτομο είναι μια γυναίκα νευρική, ενεργητική, δραστήρια και φιλόδοξη. Λόγω αυτών των χαρακτηριστικών της επιλέγει μια εργασία εντατική και πολύωρη. Γίνεται π.χ επιχειρηματίας ή φιλόδοξο στέλεχος σε μια ανερχόμενη ιδιωτική εταιρεία. Αν το συγκεκριμένο άτομο έχει προδιάθεση για πονοκεφάλους πολύ σύντομα, λόγω κούρασης θα τους εμφανίσει. Θα πρόκειται όμως για “νευρικούς” πονοκέφαλους. Θα ξεκινούν απότομα, θα είναι ιδιαίτερα έντονοι, θα “την τρελλαίνουν”. Δεν θα μπορεί να σταθεί σε ένα τόπο, θα είναι υπερκινητική, θα παραπονιέται μέχρι και θα ουρλιάζει από τον πόνο, θα παίρνει φάρμακα με τις χούφτες, θα χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο, θα βρίζει όλο τον κόσμο. Και συνήθως θα προτιμά να εργάζεται ακόμη περισσότερο για να ξεχνιέται.
Στο ίδιο γραφείο μπορεί να υπάρχει μια άλλη γυναίκα. Μια αργή γυναίκα που κουράζεται εύκολα ,που δεν έχει αντοχές, που δεν μπορεί την πολλή δουλειά, τον πολύ κόσμο και την πίεση. Δεν έχει ιδιαίτερες φιλοδοξίες, θέλει απλώς να κάνει τη δουλειά της και παραπονιέται ότι και αυτή της πέφτει πολύ. Αν αυτό το άτομο έχει προδιάθεση για πονοκεφάλους, τότε ο πονοκέφαλος της, θα ξεκινάει αργά, σταδιακά, δεν θα είναι ιδιαίτερα έντονος ακόμη και στο αποκορύφωμα του, αλλά θα έχει για μεγάλο διάστημα ένα “βαρύ” κεφάλι. Αυτό θα της ρίχνει τη διάθεση και θα την κάνει να αποτραβιέται από τον κόσμο και την δραστηριότητα. Θα θέλει να πάει να ξαπλώσει στα σκοτεινά, χωρίς κόσμο, χωρίς φωνές.
Βλέπουμε λοιπόν δύο άτομα του ιδίου φύλου και εργασιακού χώρου, που έχουν την ίδια προδιάθεση για πονοκεφάλους και τελικά και την ίδια πάθηση. Αλλά λόγω διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας αντιδρούν στην ίδια ασθένεια με τελείως διαφορετικό τρόπο. Γι αυτό και θα πάρουν διαφορετικό ομοιοπαθητικό φάρμακο. Αυτό που είναι όμοιο με την ιδιοσυγκρασία τους.
Ριζική και μόνιμη θεραπεία
Το ομοιοπαθητικό αυτό φάρμακο με φυσικό ακίνδυνο τρόπο, χωρίς καμμία παρενέργεια, θα κινητοποιήσει τους θεραπευτικούς μηχανισμούς του ατόμου, σωματικούς και ψυχικούς, και σταδιακά θα θεραπεύσει ριζικά και μόνιμα όχι μόνο την ασθένεια αλλά και τον ασθενή.
Τι σημαίνει όμως αυτό; Οτι πρώτον θα αραιώσουν σταδιακά οι πονοκέφαλοι και θα μειωθούν σε ένταση μέχρι να εξαλειφθούν. Οτι δεύτερον το άτομο ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες π.χ στρές, κούραση, ξενύχτι, στεναχώρεια, δεν θα εμφανίζει τόσο εύκολα πονοκέφαλο. Δηλαδή θα έχει θεραπευτεί η πρωταρχική αιτία της ασθένειας, δηλαδή η προδιάθεση για πονοκέφαλο. Και τρίτον και πολύ σημαντικό, θα βελτιωθεί η γενική κατάσταση του ατόμου δηλαδή οι δυνάμεις του, ο ύπνος του και η ψυχική του διάθεση. Ακόμη και οι ακρότητες της ιδιοσυγκρασίας του, όπως π.χ στα συγκεκριμένα παραδείγματα η νευρικότητα της πρώτης γυναίκας ή ο πολύ κουρασμένος και αργός τρόπος δράσης της δεύτερης, θα βελτιωθούν σημαντικά.
Αυτή είναι η ολιστική και αιτιολογική δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου που επιφέρει το μόνιμο και ριζικό θεραπευτικό αποτέλεσμα χωρίς καθόλου παρενέργειες.