Πεπτικες Διαταραχες και Ομοιοπαθητικη

– Γαστριτις

– Κολιτις

– Ελκος Στομαχου

– Ελκος Δωδεκαδακτυλου

– Δυσκοιλιοτητα

Το μαρτύριο του Σισσύφου ταιριάζει σε όσους έχουν πεπτικές διαταραχές. Οταν τρεφόμαστε σήμερα τρείς και τέσσερεις φορές την ημέρα, εάν το πεπτικό σύστημα που πέπτει και αφομοιώνει την τροφή έχει πρόβλημα, τότε κάθε μπουκιά οδηγεί σε ένα μαρτύριο. Πόνος στο στομάχι ή στην κοιλιά, φουσκώματα, κάψιμο στον οισοφάγο, γουργουρητά, αέρια, διάρροια ή δυσκοιλιότητα, ρεψίματα.

Αυτά είναι μερικά από τα συμπτώματα των πεπτικών διαταραχών.Αλλά όλα αυτά τα τοπικά συμπτώματα συνοδεύονται σχεδόν πάντα με ατονία, εφιδρώσεις, νευρικότητα και γενικότερη πτώση της ψυχικής διάθεσης. Αυτό συμβαίνει γιατί το πεπτικό σύστημα είναι πολύ στενά συνδεδεμένο με το νευρικό σύστημα. Και ποιός δεν ξέρει π.χ ότι πολύ συχνά το άγχος ή ο φόβος ή μια στεναχώρεια “χαλάει” αμέσως το στομάχι. Δεν είναι τυχαίες οι εκφράσεις “νοιώθω ένα σφίξιμο/γροθιά στο στομάχι”, “αυτός ο άνθρωπος μου κάθεται στο στομάχι”, “η στεναχώρεια μου ανακάτεψε τα έντερα”.

Το αδιέξοδο των μεμονωμένων θεραπευτικών δράσεων

Οι συχνότερες παθήσεις του πεπτικού συστήματος είναι η γαστρίτιδα, το έλκος στομάχου ή δωδεκαδακτύλου, η κολίτιδα ή ευερέθιστο έντερο και η δυσκοιλιότητα. Συνήθως συστήνεται συντηρητική δίαιτα. Αλλά εκτός από τις δυσκολίες εφαρμογής μιας τέτοιας δίαιτας, πολύ συχνά παρά την αυστηρή εφαρμογή της τα συμπτώματα επιμένουν. Φαίνεται ότι η διατροφή δεν είναι ο μόνος παράγοντας και πολλές φορές ούτε και ο σημαντικότερος.

Υπάρχουν πολλά άτομα που όταν είναι σε καλή διάθεση χωνεύουν τα πάντα ενώ με την παραμικρή στεναχώρεια ή άγχος παρά την καλή διατροφή έχουν πρόβλημα. Αρα ένας δεύτερος πολύ σημαντικός παράγοντας είναι η ψυχική ισορροπία του ατόμου. Ας μην ξεχνάμε ότι το πεπτικό είναι άμεσα συνδεδεμένο με το νευρικό σύστημα.

Τα τελευταία χρόνια με την ανακάλυψη της ύπαρξης του καμπυλοβακτηριδίου του πυλωρού σε άτομα με γαστρίτιδα ή πεπτικό έλκος υπήρξε μια ευφορία στους ιατρικούς κύκλους ότι μια μακροχρόνια αγωγή με ισχυρές αντιβιώσεις θα έλυνε το πρόβλημα οριστικά. Αλλά πέραν των έντονων παρενεργειών που συνοδεύουν μια τέτοια αγωγή βλέπουμε το πρόβλημα να υποχωρεί για κάποιο διάστημα και συχνά να υποτροπιάζει. Και μόνο αυτό το γεγονός είναι ενδεικτικό ότι κάτι δεν κάνουμε σωστά. Οτι η δράση μας είναι μερική και επιφανειακή και όχι ολική και εις βάθος. Δηλ. ριζική. Είναι πολύ πιθανόν το καμπυλοβακτηρίδιο να είναι ο “σκουπιδιάρης” που αναπτύσσεται και ευδοκιμεί στο ευνοϊκό έδαφος ενός διαταραγμένου γαστρικού περιβάλλοντος και όχι η πρωταρχική αιτία της διαταραχής.

Η Ομοιοπαθητική δρα στον άνθρωπο-ψυχοσωματική ολότητα

Σε τελική ανάλυση είναι προφανές ότι δεν πάσχει το στομάχι αλλά πάσχει πρωταρχικά ο ασθενής ως ψυχοσωματικό σύνολο και λόγω αυτής της πρωταρχικής διαταραχής έχουμε συμπτώματα και από το στομάχι-περιφερειακό όργανο. Θα πρέπει επομένως να μην εστιαστούμε μόνο στην θεραπεία του στομάχου αλλά να αντιμετωπίσουμε και όλους τους άλλους παράγοντες όπως π.χ. την κληρονομικότητα, τον ψυχικό παράγοντα και την διατροφή.

Η εμπειρία 250 χρόνων εφαρμογής της ομοιοπαθητικής θεραπείας σε ασθένειες του πεπτικού συστήματος έδειξε ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο δρά σε πολλαπλά επίπεδα του ανθρώπινου όντος. Εχει κατ αρχήν τη δυνατότητα να δράσει εξισορροπώντας το ψυχικό επίπεδο και ανεβάζοντας την ψυχική ισορροπία του ατόμου.

Ενα αγχώδες ή νευρικό άτομο δεν θα αλλάξει βέβαια χαρακτήρα σε τελική ανάλυση αλλά θα γίνει πιο ψύχραιμο στην αντιμετώπιση των ποικίλων ψυχικών και σωματικών στρες. Αυτό σημαίνει ότι οι διάφορες “στεναχώριες” θα αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη επιτυχία και δεν θα φτάνει το άτομο στο σημείο να “καταπίνει διάφορα πράγματα” στο στομάχι ή να δέχεται “αχώνευτες καταστάσεις” όπως οι γλωσσικοί ιδιωματισμοί εύγλωττα σημαίνουν. Κι αυτό θα συμβαίνει διότι οι ψυχικοί μηχανισμοί άμυνας του θα λειτουργούν πολύ καλύτερα.

Επιπλέον το ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν δρά με καταστολή του νευρικού συστήματος όπως πλείστα όσα ηρεμιστικά και αγχολυτικά φάρμακα ούτε παρουσιάζει φαινόμενα εξάρτησης ή εθισμού. Εχοντας φυσική προέλευση από φυτά ή ορυκτά και δρώντας με φυσικό τρόπο μπορεί να δοθεί χωρίς τον φόβο οιονδήποτε παρενεργειών.

Μια δεύτερη δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι στην κληρονομική προδιάθεση του ατόμου. Δεν διορθώνει απλώς την οξεία πεπτική διαταραχή αλλά μετά από μια συστηματική ομοιοπαθητική αγωγή κάποιων μηνών διαπιστώνουμε ότι η πεπτική προδιάθεση έχει μειωθεί σε σημαντικό βαθμό ή έχει εξαλειφθεί. Φυσική δράση χωρίς παρενέργειες, ισχυρή και συνολική θεραπευτική δράση, μόνιμο ριζικό θεραπευτικό αποτέλεσμα είναι τα τρία μεγάλα πλεονεκτήματα της ομοιοπαθητικής θεραπείας.