Παχυσαρκια και Ομοιοπαθητικη
Ποιός είναι και ποιός δεν είναι παχύσαρκος
Ως παχυσαρκία ορίζεται στην ιατρική η υπέρμετρη συσσώρευση λίπους στο σώμα σε ποσοστό πάνω από το 20% από τα πρότυπα που αναγράφονται στους πίνακες ύψους-βάρους σώματος. Με βάση π.χ αυτό τον ορισμό, μια γυναίκα η οποία βάσει του ύψους της θα έπρεπε να έχει βάρος 55 κιλά, θεωρείται παχύσαρκη αν υπερβαίνει τα 66 κιλά.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, χώρα με παράδοση στις στατιστικές, το 50%, δηλαδή ένας στους δύο άντρες και γυναίκες ηλικίας 20 – 55 ετών είναι παχύσαρκοι. Ολα δείχνουν ότι και στην Ελλάδα βαδίζουμε ολοταχώς προς τα ίδια ποσοστά.
Ποιές είναι οι αιτίες της παχυσαρκίας
Εχουν γίνει αμέτρητες ιατρικές έρευνες για να διευκρινιστούν οι αιτίες της παχυσαρκίας. Η προσπάθεια στράφηκε αρχικά στο να βρεθεί ο βιολογικός μηχανισμός μέσω του οποίου προκαλείται η παχυσαρκία με την ελπίδα να βρεθούν φάρμακα που θα μπλοκάρουν τον μεταβολισμό του οργανισμού. Ομως τα μέχρι τώρα φάρμακα έχουν προσωρινά και αμφίβολα αποτελέσματα και επιπλέον σοβαρές παρενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για δράση σε ένα μόνο από τα “κλαριά” και όχι στον βασικό κορμό του αιτιολογικού συμπλέγματος.
Μια δεύτερη κατεύθυνση έρευνας και θεραπείας στράφηκε προς την κληρονομικότητα. Πράγματι συχνά παιδιά παχύσαρκων γονέων έχουν την τάση να γίνουν και αυτά παχύσαρκα. Ομως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι παχύσαρκοι γονείς κατά κανόνα μεταφέρουν και στα παιδιά τους το είδος εκείνο της διατροφής και του τρόπου ζωής που οδηγεί προς την παχυσαρκία. Επιπλέον όλη αυτή η τάση να αποδίδουμε τα πάντα σε διάφορα γονίδια και να προσπαθούμε να τροποποιήσουμε τη δράση τους όχι μόνο δεν έχει αποδώσει αλλά εγκυμονεί και σοβαρές παρενέργειες. Κι αυτό γιατί δρούμε σε ένα βαθύτερο σωματικό επίπεδο μή έχοντας ακόμη ουσιαστική γνώση του γενετικού υλικού. Υπάρχει ακόμη η αμφισβήτηση αν η παχυσαρκία είναι πράγματι φυσική ασθένεια ή είναι απλώς ένα αποτέλεσμα καταχρηστικού τρόπου διατροφής και ζωής.
Αλλοι ερευνητές προσπάθησαν να αποδώσουν την παχυσαρκία σε καθαρά οργανικές παθήσεις όπως π.χ σε ορμονικά προβλήματα. Αλλά ένα πολύ μικρό, ένα ελάχιστο ποσοστό παχύσαρκων οφείλει το πρόβλημα του σε οργανικές ασθένειες. Συχνά συζητούνται οι κοινωνικοί παράγοντες που έχουν σχέση με την παχυσαρκία. Π.χ η αλλαγή του τρόπου ζωής με έμφαση στην υπερκατανάλωση και στην πολυφαγία, η σύνδεση της διασκέδασης με το “καλό” φαγητό, τα ραφιναρισμένα και γεμάτα χημικά και λιπαρά βιομηχανικά τρόφιμα, η έλλειψη φυσικής άσκησης και γενικά ο καθιστικός τρόπος ζωής, καθώς και το άγχος που μας κάνει συχνά να “ξεσπάμε” στο φαγητό.
Όταν φταίει το όλον πρέπει να θεραπευθεί το όλον
Τελικά όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με μια πολυπαραγοντική “ασθένεια”, αν πράγματι πρόκειται για ασθένεια. Και το ίδιο ανακαλύπτουμε τελικά ότι ισχύει για όλες σχεδόν τις ασθένειες. Οτι δηλαδή δεν ισχύει η εξίσωση τάδε ασθένεια-τάδε μία και μοναδική αιτία. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος δεν συνίσταται μόνο από ένα όργανο ή μόνο από ένα σύνολο οργάνων ή μόνο από ένα σώμα.
Αποτελεί μια ψυχοσωματική ολότητα. Και επιπλέον ως κοινωνικό ον αποτελεί μια κοινωνική μονάδα που επηρεάζεται από τον τρόπο ζωής της εκάστοτε κοινωνίας στην οποία ζεί. Επιπλέον αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του φυσικού περιβάλλοντος στο οποίο ζεί. Ενας ακόμη σημαντικός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψιν είναι η κληρονομιά που κουβαλάει καθένας μας με τη γέννηση του ως ξεχωριστή ατομικότητα. Και ένας τελευταίος και πολύ σημαντικός παράγοντας, ίσως ο πιο σημαντικός από όλους είναι οι προσωπικές επιλογές του ατόμου.
Οσο και αν είναι οδυνηρή η παραδοχή, έχουμε να κάνουμε με ένα πάθος. Όπως πάθος είναι το κάπνισμα, όπως πάθος είναι ο αλκοολισμός, τα ναρκωτικά, η εργασιομανία, ο φανατισμός, η χαρτοπαιξία κλπ, το ίδιο ισχύει και για τη λαιμαργία. Θα πρέπει να το παραδεχτούμε: κανένας δεν παχαίνει “με τον αέρα”. Δεν υπάρχει παχυσαρκία χωρίς υπερβολές στη διατροφή ή έστω χωρίς ανθυγιεινή διατροφή ή έστω χωρίς καθιστική ζωή. Το πρώτο και το μεγαλύτερο βήμα για έναν παχύσαρκο είναι να παραδεχτεί και να αναγνωρίσει αυτό το πάθος καθώς και την παραίτηση που συχνά το συνοδεύει. Την παραίτηση που εκφράζεται με τη γνωστή ρήση: “Εντάξει έχω πάρει μερικά κιλά τι να κάνουμε” που συνήθως ακολουθείται με χίλιες δυό δικαιολογίες. Φταίει η κληρονομικότητα, φταίει το άγχος, φταίει η ηλικία, φταίνε χίλια δυό πράγματα αλλά όχι τόσο εμείς οι ίδιοι.
Η λύση: Ατομική κινητοποίηση και ομοιοπαθητική θεραπεία
Εφόσον το άτομο αναλάβει τις ευθύνες του, τότε είναι πολύ πιθανόν είτε με τη βοήθεια ενός διαιτολόγου ή ενός γιατρού είτε ακόμη και μόνο του με μια πιο προσεγμένη διατροφή να λύσει το πρόβλημα του. Πολύ περισσότερο θα το λύσει αν πάψει να επαφίεται στις μαγικές λύσεις όπως μαγικά χαπάκια, μαγικές δίαιτες, μαγικά μηχανήματα, μαγικές εγχειρήσεις, χωρίς να κάνει κάτι ο ίδιος.
Συχνά όμως επειδή η παχυσαρκία και η παραίτηση που την συνοδεύει έχουν σαφώς σχέση με το σύνολο της ψυχοσωματικής ισορροπίας του ατόμου, είναι αναγκαία ή έστω πολύ σημαντική η ενίσχυση και εξισορρόπηση του οργανισμού. Γιατί εφόσον αναφέραμε ότι η παχυσαρκία είναι πολυπαραγοντική κατάσταση και οι αιτίες αφορούν το σύνολο της ατομικής και κοινωνικής του ύπαρξης, μια ολιστική ψυχοσωματική θεραπεία όπως η ομοιοπαθητική θεραπεία δίνει απτά αποτελέσματα.
Η ομοιοπαθητική θεραπεία εξισορροπεί το νευρικό σύστημα χωρίς να το καταστέλλει. Αυξάνει τη θέληση και την επιμονή του ατόμου. Μειώνει το άγχος με αποτέλεσμα να μην “ξεσπάει” κανείς στο ψυγείο. Ρυθμίζει το ορμονικό σύστημα και τον μεταβολισμό και αποτοξινώνει τον οργανισμό. Και όλα αυτά με φυσικό τρόπο. Χωρίς παρενέργειες. Χωρίς εθισμό. Χωρίς εξάρτηση. Και πάντα βέβαια με την συν Αθηνά και χείρα κίνει συμβολή του ατόμου.