Λοιμωξεις και Ομοιοπαθητικη

– Κρυολογηματα

– Αμυγδαλιτιδες, Ρινιτιδες, Ωτιτιδες

– Βρογχιτιδες, Ιγμοριτιδα

– Ουρολοιμωξεις

– Κολπιτιδες

Η συνήθης άποψη για τα μικρόβια

Η ανακάλυψη μέσω του μικροσκοπίου του κόσμου των μικροβίων, των ιών και των μυκήτων υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της σύγχρονης Ιατρικής Επιστήμης. Με την έρευνα των μικροοργανισμών έγινε δυνατό να κατανοηθούν οι μηχανισμοί πολλών ασθενειών. Ετσι αναπτύχθηκαν διαγνωστικές εξετάσεις για την ανίχνευση των λοιμώξεων και παρασκευάστηκαν τα λεγόμενα αντιμικροβιακά, αντιϊικά και αντιμυκητιασικά φάρμακα καθώς και τα διάφορα εμβόλια και οροί.

Τόσο οι επιστήμονες όσο και οι ασθενείς ένοιωσαν πλέον πολύ πιο ασφαλείς απέναντι στους διάφορους μικροοργανισμούς και στις ασθένειες και επιδημίες που προκαλούσαν. Υπήρξε μάλιστα στο παρελθόν και υπάρχει ακόμη και σήμερα, η τάση να αποδίδουμε κάθε πάθηση σε ιό ή μικρόβιο. Συχνά δε, θεωρούμε ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί το εμβόλιο για κάθε πάθηση με αποτέλεσμα ακόμη και την εξάλειψη κάθε ασθένειας.

Μπροστά σε ένα θεραπευτικό αδιέξοδο

Σήμερα όμως, μετά από δεκαετίες μαζικής εφαρμογής των εμβολίων, των αντιβιοτικών και των διαφόρων αντιϊκών φαρμάκων, οι αρχικές υπεραισιόδοξες προβλέψεις διαψεύστηκαν. Υπάρχει πλέον ένας σοβαρός σκεπτικισμός όσον αφορά την αποτελεσματικότητα του αγώνα κατά των μικροοργανισμών.

Ο πρώτος λόγος γι αυτό τον σκεπτικισμό είναι η ανάπτυξη ανθεκτικότητας των μικροοργανισμών απέναντι στα εκάστοτε χορηγούμενα αντιβιοτικά. Σαν αποτέλεσμα οδηγηθήκαμε σε πολύ μεγαλύτερες δόσεις, σε πολύ μεγαλύτερες παρενέργειες και σε ανθεκτικές ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Επιπλέον πολλές έρευνες αρχίζουν να αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της αλόγιστης χρήσης εμβολίων στον γενικό πληθυσμό. Παράλληλα υπάρχει ανησυχία για πιθανές σοβαρές χρόνιες παρενέργειες.

Το κοινό κρυολόγημα παραμένει ανίκητο και θριαμβεύει ακόμη και στις πλέον ανεπτυγμένες κοινωνίες. Οι αμυγδαλίτιδες, ρινίτιδες, ιγμορίτιδες και ωτίτιδες θερίζουν και ιδιαίτερα τα παιδιά. Οι βρογχίτιδες είναι το φόβητρο των ηλικιωμένων ενώ οι υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις και κολπίτιδες ταλαιπωρούν όλο και περισσότερες γυναίκες. Τα αφροδίσια νοσήματα και το Aids αποτελούν σύγχρονη μάστιγα και για τις πλέον ανεπτυγμένες χώρες. Ολα δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε θεραπευτικό αδιέξοδο παρά τον όγκο των χρημάτων και των προσπαθειών προς την κατεύθυνση της έρευνας και της θεραπείας. Μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τη στάση μας;

Η ομοιοπαθητική άποψη για τα μικρόβια και τις λοιμώξεις

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική θεωρεί ότι οι διάφοροι μικροοργανισμοί υπάρχουν ανά πάσα στιγμή όχι μόνο στο περιβάλλον γύρω μας αλλά και πάνω στο δέρμα μας, στις κοιλότητες του σώματος μας και ακόμη και μέσα στο πεπτικό μας σύστημα. Καθημερινά εισπνέουμε χιλιάδες μικρόβια, ιούς και μύκητες διαφόρων ειδών. Οσα αντισηπτικά και αν χρησιμοποιήσουμε, όσα αντιβιοτικά και αν πάρουμε ποτέ δεν θα εξαφανίσουμε τους μικροοργανισμούς. Αλλωστε πολλοί από αυτούς είναι χρήσιμοι στον οργανισμό μας για την παραγωγή π.χ διαφόρων βιταμινών στο παχύ έντερο.

Το πρόβλημα δεν είναι ο μικροοργανισμός αλλά ο πεσμένος σε άμυνα μεγαλο-οργανισμός, δηλαδή ο άνθρωπος. Είναι ακριβώς αυτή η πεσμένη άμυνα του οργανισμού μας και η προδιάθεση του για πάθηση που δημιουργούν το ευνοϊκό έδαφος για την παθολογική ανάπτυξη των μικροβίων και των ασθενειών με τις οποίες συνδέονται.

Γι αυτό και βλέπουμε π.χ ότι σε μια ίωση που εμφανίζεται σε μια οικογένεια ή σε ένα σχολείο ή σε έναν εργασιακό χώρο αρρωσταίνουν συνήθως τα ίδια και τα ίδια “αρρωστιάρικα” άτομα. Άλλοι δε ασθενούν βαριά και άλλοι πολύ ελαφρά Ακόμη και στις πιο βαριές επιδημίες του Μεσαίωνα ποτέ δεν ασθενούσε όλος ο πληθυσμός αλλά ένα μέρος του. Ακόμη και σήμερα, φοβεροί ιοί όπως ο ιός του Aids, δεν προκαλούν ασθένεια σε όλους όσους έρχονται σε επαφή μαζί τους. Τελικά το πρόβλημα αν μιλήσουμε αλληγορικά δεν είναι τα διάφορα “βρώμικα” έντομα που μας μαστίζουν αλλά το πόσο καθαρό είναι το σπίτι μας και πόσο φιλόξενο γι αυτά. Οι αντιβιώσεις σκοτώνουν προσωρινά τους μικροοργανισμούς αλλά δεν “καθαρίζουν” τον οργανισμό μας από την ευαισθησία του, από τις προδιαθέσεις του και δεν ενισχύουν την άμυνα του.

Η σημαντική θεραπευτική δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου

Αυτή την πολύ σημαντική δουλειά, έρχεται να κάνει το ισχυρό ομοιοπαθητικό φάρμακο. Δεν αντιμετωπίζει μόνο άμεσα και αποτελεσματικά το οξύ κρυολόγημα αλλά σταδιακά μειώνει την προδιάθεση του οργανισμού απέναντι στα κρυολογήματα. Επιπλέον ανεβάζει το επίπεδο υγείας του ατόμου, την ανθεκτικότητα του, την αποδοτικότητα του, την ισορροπία του σωματικά και ψυχικά. Το άτομο γίνεται πιο εύρωστο. Γίνεται ισχυρό.

Πέραν τούτου, όλα αυτά γίνονται με φυσικό και ακίνδυνο τρόπο. Έχουμε συνδέσει τα ισχυρά φάρμακα με τις σοβαρές παρενέργειες. Θεωρούμε ότι όσο πιο δυνατό και δραστικό είναι ένα φάρμακο τόσο πιο πολλές και βαριές είναι οι παρενέργειες του. Αυτό όμως δεν ισχύει για κανένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Λόγω της φυσικής τους προέλευσης (φυτά και απλά ορυκτά) και της φυσικής τους επεξεργασίας και δράσης δεν έχουν καμμία απολύτως παρενέργεια. Ούτε προκαλούν εθισμό ή εξάρτηση.

Οπως και στις αντιοικολογικές μας δράσεις απέναντι στη Φύση που τις πληρώνουμε πλέον ακριβά έτσι και στο θέμα της υγείας του οργανισμού μας καλούμαστε να απαντήσουμε σήμερα στο ίδιο ερώτημα: Δράση αφύσικη, κόντρα στη Φύση ή δράση φυσική, σύμφωνη με τη Φύση.