Έλεος!

Άθως Όθωνος – Ιατρός, Πρόεδρος της Ομοιοπαθητικής Ακαδημίας

«Έλεος!» είπα στον εαυτό μου, κλείνοντας το βιβλίο.

«Έλεος! Έλεος! Έλεος!», ξαναείπα στον εαυτό μου.

Επρόκειτο για την περιγραφή ενός περιστατικού όπου ο συγγραφέας συνταγογράφησε ομοιοπαθητικό φάρμακο με τη μέθοδο του Ρεπερτοράιζινγκ (Λεξικογράφηση συμπτωμάτων). Και μάλιστα ο συγγραφέας ήταν ένας από αυτούς τους «μεγάλους δασκάλους» της Ομοιοπαθητικής που προώθησε το Ρεπερτοράιζινγκ είτε απλό είτε με τη βοήθεια του Κομπιούτερ. Ενώ την ίδια στιγμή διατείνεται ότι εφαρμόζει «Κλασσική Ομοιοπαθητική» και μάλιστα «ιδιοσυγκρασιακή» και με επιμονή στο «essence», δηλαδή στην «κεντρική ιδέα» του ατόμου!

Μια αναλογία μου ήρθε στο μυαλό. Πάει ένας πιστός στον παπά της ενορίας για να εξομολογηθεί. Ο παπάς τον ρωτάει μια προκαθορισμένη λίστα από ερωτήσεις όπως «πόσο συχνά πηγαίνεις στην εκκλησία;», «πόσες φορές είχες σκέψεις απιστίας στο σύντροφο σου;», «πόσο συχνά κάνεις το σταυρό σου;», κλπ. Στο τέλος κάνει μια σούμα των «καλών» και «κακών» πράξεων του πιστού βάσει του «τυπικού» της Εκκλησίας και καθορίζει το βαθμό «θρησκευτικότητας» του ατόμου οπότε του «συνταγογραφεί» και το πόσες φορές θα πει το «Πάτερ Ημών» και πόσες φορές θα προσεύχεται την ημέρα σαν «θεραπεία» των «αμαρτιών» του.

Όμως, ο πραγματικός εξομολόγος δεν είναι αυτός που νοιάζεται για τα «τυπικά» προσόντα του πιστού πχ παρακολούθηση τελετών και δηλώσεις πίστης ή μετάνοιας. Ούτε αυτός που μπερδεύεται από την, υποκριτική συχνά, εικόνα (ίματζ) που προβάλλει ο πιστός προς τα έξω. Ο πραγματικός εξομολόγος είναι αυτός που όντας ο ίδιος καθαρός στην καρδιά, μπορεί να βλέπει καθαρά και ξάστερα μέσα στα μύχια της ψυχής του πιστού. Και αυτός δεν «συνταγογραφεί» τυπικά με βάσει λίστες τυπικών ερωτηματολογίων.

Ο ομοιοπαθητικός γιατρός που συνταγογραφεί με τυπικές λίστες ερωτήσεων και με τη μέθοδο του Ρεπερτοράιζινγκ (πολύ περισσότερο με computer expert systems) μοιάζει καταπληκτικά με τον τυπικό παπά της ενορίας. Με τη μέθοδο του προσεγγίζει τη «θρησκευτικότητα» του πιστού και όχι την ηθικότητα του. Κατά τον ίδιο τρόπο ο συγκεκριμένος ομοιοπαθητικός γιατρός προσεγγίζει τις εξωτερικές και μεμονωμένες εκδηλώσεις του ατόμου και όχι τη βαθύτερη μιασματική και ιδιοσυγκρασιακή του ολότητα.

Αντίθετα ο ομοιοπαθητικός γιατρός που συνταγογραφεί για την μιασματική και ιδιοσυγκρασιακή εικόνα του ασθενούς μοιάζει με τον πραγματικό εξομολόγο που έχει αγγίξει τα μύχια της ψυχής του ατόμου.

Και το αποτέλεσμα είναι το ανάλογο!