3η ΔΙΑΛΕΞΗ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

 

Με κλικ στην εικόνα κατεβάζουμε τη διάλεξη

 

Α. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΘΕΩΡΙΑ

 

 

ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΟΝΤΟΣ-  Β Μέρος

 

1.Ψυχικές Αισθήσεις-Σκέψεις-Συναισθήματα-Διαίσθηση κλπ

2.Διαφορά Ιδέας και Σκέψης, ποιός ο ρόλος του εγκεφάλου, Θεωρία των Ιδεών

3.Ανώτερες και Κατώτερες Σκέψεις

4.Ανώτερα-Συνειδησιακά και Κατώτερα-Διανοητικά Συναισθήματα

5.Είδη Κατώτερων Συναισθημάτων και Προσκόλληση

 

6.Σχέση Κατώτερης Θέλησης, Διανοητικών Προτύπων, Κατώτερων Σκέψεων, Κατώτερων-Διανοητικών Συναισθημάτων και Κατώτερης Συμπεριφοράς

7.Σχέση Ανώτερης Θέλησης, Ανώτερων Σκέψεων, Ανώτερων-Συνειδησιακών Συναισθημάτων και Ανώτερης Συμπεριφοράς

8.Σχέση Ιδιοσυγκρασίας με τη Δομή και Λειτουργία του Ανθρώπινου Όντος

 

9.Πνευματικός Κόσμος

10.Θεός

11.Θεός και Άνθρωπος, αποστολή του Ανθρώπου, νόημα της ζωής

12.Εξέλιξη του Σύμπαντος και του Ανθρώπινου Όντος

 

 

 

Β.ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΊΑ

13.Περιγραφή της Ομοιοπαθητικής Ιδιοσυγκρασίας Λάχεσις

 

 

 

 

ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΟΝΤΟΣ

Β μέρος

 

 

-Ανασκόπηση της Δομής του Ανθρώπου

-Αισθητήρια Όργανα του Υλικού Σώματος και όρια τους

-Αισθητήρια Όργανα του Αιθερικού Σώματος

-Αισθητήρια της Ατομικής Ψυχής και του Ατομικού Πνεύματος

-Όρια γνώσης των διαφόρων όντων και του Ανθρώπου

-Συνειδησιακή, Διανοητική και Αισθητική Ψυχή

-Πνευματικός Κόσμος ή Κόσμος των Ιδεών του Πλάτωνα

-Ψυχικός Κόσμος ή Κόσμος των Σκέψεων και Συναισθημάτων

-Πως προκαλούνται τα Ανώτερα και Κατώτερα Συναισθήματα

-Σημασία των σκέψεων και συναισθημάτων στο ομοιοπαθητικό ιστορικό

-Τι κάνει μια σκέψη ή ένα συναίσθημα ανώτερο ή κατώτερο;

-Χαρακτηριστικά των Ανώτερων και Κατώτερων Σκέψεων και Συναισθημάτων

-Η ιεράρχηση των συμπτωμάτων στο ομοιοπαθητικό ιστορικό

-Η σημασία της πρόθεσης, του «θέλω», στο ομοιοπαθητικό ιστορικό

-Πως τα θέλω μας και η συμπεριφορά μας, μας διαμορφώνουν

-Η διαφορά του Σωκράτη από τον Πλάτωνα

-Κατώτερα Συναισθήματα και σχέση τους με την Προσκόλληση

-Πως τα Διανοητικά Πρότυπα προκαλούν ασθένεια και δυστυχία

-Ταμπέλλες, υποκειμενικότητα και φανατισμός

-Σχέση ιδιοσυγκρασίας με τη δομή και λειτουργία του ανθρώπινου όντος

 

 

Σήμερα είναι η τρίτη μας διάλεξη Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Το θεωρητικό μας μάθημα είναι συνέχεια του προηγούμενου και είναι «Δομή και λειτουργίες του Ανθρώπινου Όντος». Αν κάνουμε μια ανασκόπηση, στο πρώτο μάθημα είχαμε μιλήσει για τους Συμπαντικούς Νόμους, ποιοί είναι και ποιές είναι αντίστοιχα οι επεκτάσεις των Συμπαντικών Νόμων στους Ιατρικούς Νόμους και κατ’ επέκταση στους Ομοιοπαθητικούς Νόμους. Είπαμε μάλιστα ότι η Ομοιοπαθητική είναι ουσιαστική εάν και εφόσον λειτουργεί με βάση αυτούς τους νόμους.

 

Ανασκόπηση της Δομής του Ανθρώπου

Στη συνέχεια για να είμαστε και σωστοί μεθοδολογικά με τον Συμπαντικό Νόμο της Ιεραρχίας αρχίσαμε να μιλάμε για τη δομή και λειτουργία του Σύμπαντος ώστε να δούμε κατόπιν τη δομή και λειτουργία του Ανθρώπινου Όντος. Γιατί όπως είπαμε ισχύει το ρητό «ό,τι πάνω έτσι και κάτω». Ή με άλλα λόγια ότι «ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν του Θεού» ή του Σύμπαντος, όπως θέλετε πείτε το. Αναφέραμε επίσης ότι υπάρχουν τρία επίπεδα, τρεις Κόσμοι στο Σύμπαν, ο Πνευματικός Κόσμος ο Ψυχικός Κόσμος και ο Υλικός Κόσμος. Στον Υλικό περιλαμβάνουμε και τον Κατώτερο Ενεργειακό.

 

Αντίστοιχα υπάρχουν αυτά τα επίπεδα και στο Ανθρώπινο Όν. Και μάλιστα ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω, για λόγους ευκολίας κατανόησης, είχαμε πει ότι ο Άνθρωπος αποτελείται από το Υλικό Σώμα το οποίο αντιστοιχεί στα ορυκτά και το οποίο αποτελείται από το απλό στοιχείο γη. Κατόπιν αναφερθήκαμε στο Κατώτερο Ενεργειακό Σώμα που περιέχει τις γνωστές σε μας κατώτερες ενέργειες όπως θερμότητα, χημική ενέργεια,  ηλεκτρομαγνητική και λοιπά το οποίο αντιστοιχεί στον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο που υπάρχει γύρω μας.

 

Μετά μιλήσαμε για το Αιθερικό Σώμα που είναι το σώμα που δίνει τη ζωή στο ανθρώπινο ον και αντιστοιχεί στον Αιθερικό Κόσμο με τον οποίο και ανταλλάσει αιθερική ουσία ή ενέργεια όπως θέλετε πείτε το. Το Αιθερικό Σώμα του ανθρώπου αντιστοιχεί στα φυτά. Από κει και πάνω υπάρχει η Ατομική Ψυχή, την οποία χωρίσαμε σε Αισθητική Ψυχή, Διανοητική Ψυχή και Συνειδησιακή Ψυχή. Η Ατομική Ψυχή του ανθρώπου αντιστοιχεί σαν επίπεδο εξέλιξης στα ζώα στα οποία κατ’ αύξουσα εξέλιξη μπαίνει σταδιακά το στοιχείο αήρ και στα ανώτερα ζώα το στοιχείο πύρ. Και τελικά έχουμε το Ανθρώπινο Όν στο οποίο έχουμε και τα πέντε στοιχεία,  δηλαδή γη, ύδωρ, αηρ, πυρ, αιθήρ. Ξεκαθαρίσαμε μάλιστα ότι ο άνθρωπος δεν είναι ζώο, αλλά είναι μια καινούρια κατηγορία όντος. Όπως τα ζώα δεν είναι φυτά έτσι κι ο άνθρωπος δεν είναι ζώο. Είναι μια κατηγορία πιο πάνω. Επομένως αυτή είναι η δομή του Ανθρώπινου Όντος: το Υλικό Σώμα, το Αιθερικό Σώμα, η Ατομική Ψυχή και το Ατομικό Πνεύμα.

 

Αισθητήρια Όργανα του Υλικού Σώματος και όρια τους

Κάθε σώμα έχει τα αισθητήρια του όργανα και τις αισθήσεις του. Στο Υλικό Σώμα αυτό είναι πολύ κατανοητό. Έχουμε τα πέντε αισθητήρια όργανα και τις αντίστοιχες αισθήσεις. Αλλά έχουμε και τις εσωτερικές υλικές αισθήσεις που είναι οι αισθήσεις που έχουμε από τα εσωτερικά αισθητήρια όργανα που είναι τα αισθητήρια του πόνου, τα αισθητήρια της διάτασης, και διάφορα άλλα.

 

Μέσω των αισθητηρίων μας οργάνων μπορούμε να γνωρίσουμε μέρος του Υλικού Σώματος μέσα μας και μέρος του Υλικού Κόσμου έξω από μας. Αλλά προσέξτε: δεν είναι το Υλικό Σώμα αλλά ούτε και τα αισθητήρια που το αντιπροσωπεύουν το όργανο που γνωρίζει. Ούτε είναι ο εγκέφαλος που είναι κι αυτός μέρος του Υλικού Κόσμου και υλικό όργανο. Είναι η Αισθητική Ψυχή, που είναι ανώτερη από το Υλικό Σώμα που έχει την από κατασκευής δυνατότητα να γνωρίσει. Γι’ αυτό μπορεί να είναι ο οφθαλμός ανέπαφος, ο εγκέφαλος ανέπαφος, αλλά αν η Αισθητική Ψυχή φύγει, π.χ όταν πεθάνει κάποιο άτομο τότε τι γίνεται; Αρκεί ένα δευτερόλεπτο μετά τον θάνατο και το άτομο χάνοντας την Αισθητική Ψυχή χάνει την ικανότητα να γνωρίζει.

 

Ας κάνουμε μια αντιστοιχία με το κομπιούτερ. Αν βάλεις μια κάμερα για να συλλέξει οπτικές πληροφορίες και να τις στείλει στην κεντρική μνήμη δεν αρκεί αυτό για να επέλθει γνώση. Θα πρέπει να έχει ο υπολογιστής ένα πρόγραμμα για να επεξεργαστεί τις πληροφορίες. Και πάλι όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το κομπιούτερ είναι που γνωρίζει. Το κομπιούτερ δεν είνα παρά ένας άψυχος ηλίθιος. Αυτός που γνωρίζει είναι αυτός που έβαλε το πρόγραμμα, ο προγραμματιστής και χειριστής, δηλαδή ο άνθρωπος.. Δεν γνωρίζει το κομπιούτερ το ίδιο αλλά ο άνθρωπος. Κατ’ ανάλογο τρόπο με το παράδειγμα αυτό είναι υλιστική πλάνη να πιστεύουμε ότι ο εγκέφαλος γνωρίζει και μαθαίνει. Αν δεν έχει την Αισθητική Ψυχή μέσα του, αν λείπει ο ένοικος του σπιτιού ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει τίποτα. Με τα υλικά αισθητήρια μπορούμε να γνωρίσουμε έμμεσα και μέρος του Κατώτερου Ενεργειακού Κόσμου. Με την αφή π.χ μπορούμε να αντιληφθούμε την θερμότητα ή με τα αισθητήρια του πόνου μια υπερβολική ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία κοκ.

 

Αισθητήρια Όργανα του Αιθερικού Σώματος

Όπως η Αισθητική μας Ψυχή χρησιμοποιεί τα υλικά αισθητήρια όργανα για να έρθει σε επαφή με μέρος του Υλικού Κόσμου, έτσι χρησιμοποιεί και τα αιθερικά αισθητήρια όργανα για να γνωρίσει μέρος του Αιθερικού Κόσμου εντός και εκτός του. Αυτά τα αιθερικά αισθητήρια όργανα είναι πιο γνωστά με τον όρο «τσάκρα» και πρόκειται ουσιαστικά για ενεργειακά κέντρα του σώματος μας. Μέσω των τσάκρα μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με τη ροή της αιθερικής ενέργειας είτε μέσα στο δικό μας Αιθερικό Σώμα είτε στον Αιθερικό Κόσμο έξω από εμάς. Π.χ αυτό γίνεται αισθητό από το άτομο ως αντιπάθεια ή συμπάθεια προς ένα άλλο άτομο χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Λέμε π.χ  «έχω μια χημεία μ’ αυτό το άτομο ρε παιδί μου» και αυτό δεν είναι παρά η αίσθηση της ιδιαίτερης αιθερικής ροής που υπάρχει μεταξύ μας. Πολύ λίγα ξέρουμε γι’ αυτά τα πράγματα γι αυτό και δεν επεκτείνομαι. Ούτε εγώ τα ξέρω.

 

Βλέπετε ότι όσο ανεβαίνουμε προς τα πάνω τόσο λιγότερα ξέρουμε. Είναι αυτό που είχε πει κι ο Βολταίρος, ότι «οι γιατροί δίνουν φάρμακα, για τα οποία ξέρουν λίγα πράγματα, σε ασθένειες για τις οποίες ξέρουν λιγότερα πράγματα, στον άνθρωπο, για τον οποίο δεν ξέρουν τίποτα». Γιατί υπάρχει αυτή η διαβάθμιση; Επειδή όταν έχεις να κάνεις με φάρμακα είναι υλικό επίπεδο. Τα υλικά φάρμακα, χημικά φάρμακα που χρησιμοποιεί η Αλλοπαθητική Ιατρική. Όταν έχεις να κάνεις με ασθένειες, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με υλικό επίπεδο, έχουμε και ενεργειακό επίπεδο, δηλαδή ενεργειακές διαταραχές. Κι όταν πάς στον άνθρωπο έχουμε να κάνουμε με ένα σύνθετο ον υλικο-ψυχικο-πνευματικό για το οποίο πολύ λίγα πράγματα ή ελάχιστα ξέρουμε. Αν μάλιστα ως αλλοπαθητικοί γιατροί αρνούμαστε να δούμε τον Άνθρωπο σαν κάτι παραπάνω και τον βλέπουμε μόνο ως Υλικό Σώμα, ε τότε κι’ αν είμαστε στο σκοτάδι.

 

Αισθητήρια της Ατομικής Ψυχής και του Ατομικού Πνεύματος

Ένα σκαλοπάτι πιο πάνω υπάρχει η Ατομική μας Ψυχή η οποία διαθέτει τα ψυχικά αισθητήρια όργανα και μέσω αυτών μπορεί να ψηλαφίσει μέρος του Ψυχικού Κόσμου εντός και εκτός μας. Όλα αυτά που λέμε διαίσθηση, από μακριά αίσθηση, και όλα αυτά που σήμερα τα κατατάσσουν στο μεταφυσικό ή στον παραψυχικό χώρο που είναι λάθος σαν έκφραση, δεν είναι παρά άγνωστες σε μας σε μεγάλο βαθμό ψυχικές αισθήσεις. Οι ψυχικές αυτές αισθήσεις υπάρχουν, λειτουργούν, έχουν τεράστια όρια που οι περισσότεροι από μας δεν τα ξέρουμε και γι’ αυτό δεν τις χρησιμοποιούμε.

 

Άλλοι από μας τα αρνούμαστε κιόλας ή τα καταστέλλουμε και βγάζουμε τρελούς όσους ασχολούνται μ’ αυτά. Βέβαια είναι αλήθεια ότι υπάρχουν και πάρα πολλοί τρελοί που ασχολούνται μ’ αυτά και αυτή η ενασχόληση τους δεν είναι παρά προϊόν της σχιζοφρένειας τους. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχουν τα ψυχικά αισθητήρια και λειτουργούν ως φυσιολογική λειτουργία σε υγιείς ανθρώπους.

 

Τέλος υπάρχουν και τα πνευματικά αισθητήρια όργανα για την λειτουργία των πνευματικών αισθήσεων με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε μέρος του Πνευματικού Κόσμου μέσα και έξω από μας.

 

Όρια γνώσης των διαφόρων όντων και του Ανθρώπου

Με όσα αναφέραμε βλέπουμε ότι μπορούμε να γνωρίσουμε μέρος του Υλικού μας Κόσμου μέσω μεν υλικών αισθητηρίων αλλά πάντα με την μεσολάβηση ανώτερου επιπέδου, δηλαδή μέσω της Αισθητικής Ψυχής. Το ίδιο ισχύει και για τον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο και τον Αιθερικό Κόσμο. Αντίστοιχα μπορούμε να γνωρίσουμε μέρος του Ψυχικού Κόσμου μέσω ψυχικών αισθητηρίων αλλά πάντα με την συνδρομή του Πνευματικού Κόσμου. Επομένως πάντα το ανώτερο γνωρίζει το κατώτερο και ποτέ αντίστροφα και αυτό είναι σαφώς σύμφωνο με τον Συμπαντικό Νόμο της Ιεραρχίας.

 

Ένα ορυκτό π.χ δεν μπορεί να γνωρίσει τίποτα ούτε από τον εαυτό του ούτε και πιο πάνω. Ένα φυτό μπορεί να αισθανθεί μέρος του ορυκτού και φυτικού κόσμου και μέρος του υλικού και αιθερικού σώματος των ζώων και του ανθρώπου. Δεν μπορεί όμως να γνωρίσει ανώτερα σώματα του ανθρώπου όπως το ψυχικό και το πνευματικό.

 

Ένα ζώο μπορεί να γνωρίσει μέρος του ορυκτού και φυτικού κόσμου και μέρος του υλικού, αιθερικού σώματος των ζώων και του ανθρώπου. Μπορεί επίσης να αισθανθεί λίγα πράγματα από την αισθητική ψυχή άλλων ζώων και λιγότερα από την αισθητική και διανοητική ψυχή των ανθρώπων. Αλλά δεν μπορεί να γνωρίσει την συνειδησιακή ψυχή των ανθρώπων.

 

Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει ακόμη περισσότερα γιατί ακριβώς αποτελείται από περισσότερα και πιο ανώτερα σώματα από ότι τα ζώα. Μπορεί να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει μέρος του Υλικού και Ψυχικού Κόσμου γύρω του, σε άλλα κατώτερα του πλάσματα καθώς και σε άλλους ανθρώπους. Δεν μπορεί όμως, εκτός και αν εξελιχθεί πνευματικά να γνωρίσει ακόμη ανώτερους κόσμους και τα ανώτερα πλάσματα που κατοικούν σε αυτούς. Και τέλος για να γνωρίσει τον Θεό, την Ανωτάτη Αρχή, να τον γνωρίσει ουσιαστικά σε όλες τους τις διαστάσεις και την μεγαλοπρέπεια θα πρέπει να γίνει ο ίδιος ένα με τον Θεό. Αυτά τα λίγα και συνοπτικά όσον αφορά την δυνατότητα γνώσης των διαφόρων όντων.

 

Συνειδησιακή, Διανοητική και Αισθητική Ψυχή

Ας δούμε κάτι άλλο τώρα. Το Ατομικό μας Πνεύμα είναι μια σταγόνα από τον Πνευματικό Κόσμο που υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Είναι η σταγόνα του Θεού μέσα μας και αυτή η σταγόνα ενεργοποιεί και καθοδηγεί την Συνειδησιακή μας Ψυχή. Η Συνειδησιακή Ψυχή είναι το ανώτερο τμήμα της Ατομικής Ψυχής το οποίο συνδέει και φέρνει σε επαφή την Ατομική Ψυχή με το Ατομικό Πνεύμα. Λόγω προέλευσης η Συνειδησιακή Ψυχή ανήκει και αυτή όπως και ο Πνευματικός Κόσμος στον Κόσμο της Μοναδικότητας. Αυτό σημαίνει ότι το περιεχόμενο της Συνείδησης είναι μόνο το καλό και το αγαθό. Λέω πράγματα που τα χω ξαναπεί άλλα είναι σημαντικό να τα δένουμε μεταξύ τους και να τα εμπεδώνουμε. Και θα τα βρούμε χιλιάδες φορές μπροστά μας. Επομένως δεν μπορούμε να βρούμε παθολογία στο Συνειδησιακό Ψυχικό Επίπεδο. Μπορούμε να βρούμε παθολογία από τη Διανοητική Ψυχή και κάτω, δηλαδή μόνο στον Κόσμο της Δυαδικότητας ή Ποικιλομορφίας.

 

Μάλιστα πρέπει να πούμε ότι η Συνειδησιακή Ψυχή ανήκει στον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο η δε Διανοητική και η Αισθητική Ψυχή στον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο. Γιατί η Συνείδηση παίρνει απ τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο περιεχόμενο, δηλαδή ανώτερες σκέψεις και ανώτερα συναισθήματα. Ενώ η Αισθητική Ψυχή όντας σε επαφή με τον Υλικό Κόσμο τείνει να έρχεται σε επαφή με τον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο άρα με κατώτερες σκέψεις και συναισθήματα.

 

Η Διανοητική Ψυχή αν συντονιστεί με την Συνειδησιακή Ψυχή, προς τα πάνω, έρχεται σε επαφή με τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο και γι’ αυτό και έχει ανώτερες σκέψεις και συναισθήματα. Άν όμως συντονιστεί με την Αισθητική Ψυχή, προς τα κάτω, έρχεται σε επαφή με τον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο και έτσι έχει κατώτερες σκέψεις και συναισθήματα. Λόγω της θέσης της και της δυνατότητας επιλογών η Διανοητική Ψυχή είναι θα λέγαμε πολύ σημαντική. Είναι ο διαχειριστής του Συστήματος.

 

Πνευματικός Κόσμος ή Κόσμος των Ιδεών του Πλάτωνα

Από που προέρχονται όμως οι σκέψεις και τα συναισθήματα που υπάρχουν στον Ψυχικό Κόσμο, είτε τον Ανώτερο είτε τον Κατώτερο. Μα από εκεί που προέρχονται όλα. Από τον ανώτερο Πνευματικό Κόσμο. Από την στιγμή που παραδεχόμαστε ότι από το ανώτερο δημιουργείται το κατώτερο, θα πρέπει να δεχτούμε ότι ο Ψυχικός Κόσμος δημιουργήθηκε στην πορεία έκπτυξης του Σύμπαντος από τον Πνευματικό Κόσμο και ο Υλικός Κόσμος από τον Ψυχικό.

 

Αυτό σημαίνει ότι στον Πνευματικό Κόσμο υπάρχουν τα αρχέγονα πρότυπα, τα καλούπια και ο σπόρος όλων των περιεχομένων και του Ψυχικού Κόσμου και του Υλικού Κόσμου. Αυτά τα καλούπια, αυτά τα πρότυπα δεν είναι τίποτα άλλο από τις Ιδέες του Πλάτωνα. Οι Ιδέες είναι κατά το παράδειγμα του Πλάτωνα το πρωταρχικό γενεσιουργό υλικό. Το φώς του Ήλιου ερχόμενο από τον ουρανό, από τον Ήλιο, από τον Ανώτερο Κόσμο της Μοναδικότητας, εισέρχεται μέσα από κάποιες χαραμάδες στη σπηλιά, τον Κατώτερο Κόσμο, τον Κόσμο της Ποικιλομορφίας, μέσα στην οποία ζούν οι πρωτόγονοι άνθρωποι. Εκεί λόγω υλικών εμποδίων και του φαινομένου της σκιάς, από το ένα και μοναδικό ανώτερο φως δημιουργούνται δευτερογενώς χιλιάδες σκιώδεις μορφές στα τοιχώματα του σπηλαίου. Οι άνθρωποι βλέποντας αυτά τα σκιώδη δημιουργήματα να αλλάζουν και να τρεμοπαίζουν τα εκλαμβάνουν ως την ουσιαστική πραγματικότητα και δεν μπορούν εύκολα να αντιληφθούν ούτε από που προέρχονται αλλά ούτε και ότι δεν συνιστούν τίποτα άλλο παρά μια καλοστημένη πλάνη. Η πλάνη της «Μάγια» των ανατολικών. Η φαινομενική πραγματικότητα. Ο Ηράκλειτος μιλώντας γι’ αυτό ανέφερε ότι «η κρυμμένη αρμονία είναι ανώτερη από την φανερή».

 

Ψυχικός Κόσμος ή Κόσμος των Σκέψεων και Συναισθημάτων

Ο Κόσμος των Ιδεών, επομένως, δεν είναι παρά ο Πνευματικός Κόσμος. Ενώ ο Κόσμος των Σκέψεων και των Συναισθημάτων είναι ο Ψυχικός Κόσμος. Η μεγάλη διαφορά Ιδέας και Σκέψης είναι ότι η Ιδέα δεν είναι ατομική, δεν εξαρτάται από το άτομο, είναι οικουμενική, αντικειμενική και πρωτογενής. Ενώ η σκέψη είναι ατομική, υποκειμενική και δευτερογενής. Γι’ αυτό δεν υπάρχει ανώτερη και κατώτερη Ιδέα επειδή είναι στοιχείο του Πνευματικού Κόσμου, του Κόσμου της Μοναδικότητας. Ενώ οι σκέψεις όπως και τα συναισθήματα που παράγονται από αυτές μπορεί να είναι ανώτερες ή κατώτερες γιατί είναι στοιχεία του Ψυχικού Κόσμου, δηλαδή του Κόσμου της Δυαδικότητας.

 

Η σκέψη είναι καθαρά διανοητική λειτουργία στο επίπεδο της Διανοητικής Ψυχής και έχει σχέση και με τον εγκέφαλο, χρειάζεται και τον εγκέφαλο. Ενώ οι ιδέες δεν χρειάζονται τον εγκέφαλο για να υπάρξουν. Χρειάζεται ο άνθρωπος τον εγκέφαλο για να ανιχνεύσει τις υποκειμενικές του σκιάσεις των Ιδεών, δηλαδή τις σκέψεις. Ανώτερες Σκέψεις έχουμε όταν ο δέκτης μας, η Διανοητική μας Ψυχή, συνδέεται με τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο. Παίρνει από κει σκέψεις, όπως ένας δέκτης, μια τηλεόραση, παίρνει υλικό από τα κανάλια. Και μπορεί να πάρει ανώτερες σκέψεις από πολιτισμικά καλά κανάλια δηλαδή από τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο ή κατώτερες σκέψεις από σαβουροκανάλια που είναι ο Κατώτερος Ψυχικός Κόσμος.

 

Αν λοιπόν η Διανοητική ψυχή συντονίζεται περισσότερο με τη Συνειδησιακή Ψυχή και με τον Πνευματικό Κόσμο λειτουργεί και τρέφεται με σκέψεις του Ανώτερου Ψυχικού Κόσμου. Αν συντονίζεται με την Αισθητική Ψυχή και με τον Υλικό Κόσμο, παίρνει και συντονίζεται και λειτουργεί, στοιχειώνεται, να το πούμε έτσι, από σκέψεις του Κατώτερου Ψυχικού Κόσμου. Και αντίστοιχα έχουμε και τα συναισθήματα.

 

Πως προκαλούνται τα Ανώτερα και Κατώτερα Συναισθήματα

Τα συναισθήματα προέρχονται από σκέψεις. Είτε είναι συνειδητές είτε είναι υποσυνείδητες. Αναλόγως του τι σκέψη έχω κάνει και όχι μόνο αναλόγως του τι σκέψη έχω κάνει αλλά και τι άποψη έχω γι’ αυτή τη σκέψη τότε θα είναι φορτισμένη αυτή η σκέψη με θετικά ανώτερα ή αρνητικά κατώτερα συναισθήματα ή με ουδέτερα συναισθήματα. Θα μου πείτε τι σημασία έχει αυτό για μας τους γιατρούς, για την Ιατρική; Πάρα πολύ μεγάλη σημασία! Έρχεται ο ασθενής και σου λέει «γιατρέ χώρισα». Και του λες «πως πήγες;».  «Εντάξει είμαι γιατρέ...χέστηκα. Μια χαρά είμαι». «Γιατί έτσι;» «Ε, δεν την αγαπούσα τη γυναίκα μου» ή ξέρω ‘γω «είχε φθαρεί η σχέση μας κι εντάξει τώρα ούτε ζέστη ούτε κρύο».

 

Επειδή έχει στη μνήμη του αυτού του είδους την εμπειρία γι αυτή τη σχέση ερμηνεύει το διαζύγιο στη συγκεκριμένη περίπτωση ως κάτι ουδέτερο. Εάν όμως ήταν προσκολλημένος στη σύντροφό του και θεωρούσε ότι με το διαζύγιο έχει μια απώλεια, δηλαδή χάνει το αντικείμενο της προσκόλλησης του, ή είναι πολύ θρήσκο άτομο και πιστεύει ότι το διαζύγιο είναι αμαρτία, ή χίλια δυό άλλα πράγματα, ή ότι θα του φέρει την καταστροφή, τότε θα βγάλει τι συναισθήματα; Θα βγάλει αρνητικά συναισθήματα. Μπορεί να βγάλει θυμό, ζήλια, εκδικητικότητα, λύπη, οτιδήποτε άλλο. Εάν όμως έχει ταλαιπωρηθεί στη σχέση που είχε και θεωρεί ότι είναι λύτρωση το διαζύγιο, θα πεί «τριαλαρί τριαλαρό!». Χαρά και αγαλλίαση, «επιτέλους ελευθερώθηκα και θα ζήσω τη ζωή μου».

 

Επομένως το ίδιο γεγονός, η ίδια πρόσληψη εξωτερικού συμβάντος, ερμηνεύεται διαφορετικά ανάλογα με το τι έχει στη μνήμη του το άτομο σαν απόψεις, σκέψεις, εμπειρίες τραυματικές κλπ. Ρόλο όμως σημαντικό παίζει επίσης η ιδιοσυγκρασία του ατόμου καθώς και η ενεργειακή του κατάσταση τη στιγμή που συμβαίνει το γεγονός. Δηλαδή αν είμαι πεσμένος, στις «μαύρες» μου, και μου συμβεί ένα άσχημο γεγονός, δηλαδή ένα γεγονός που εγώ το θεωρώ άσχημο, τότε θα κολλήσει το μυαλό μου και δεν θα ξεκολλάει απ’ αυτό. Αν μετά από μια βδομάδα μου συμβεί το ίδιο γεγονός αλλά είμαι στα «χάι» μου όπως λένε οι νέοι σήμερα, δηλαδή ενεργειακά ανεβασμένος τότε θα με ζορίσει λίγο θα πω κι ένα «δε βαριέσαι» και θα το ξεπεράσω. Τι σημαίνει το «δε βαριέσαι»; Το «δε βαριέσαι» είναι ένας ψυχικός μηχανισμός άμυνας. Και επειδή ενεργειακά οι μπαταρίες του νευρικού μου συστήματος λειτουργούν καλά, λειτουργούν καλά και οι ψυχικοί μηχανισμοί άμυνας όπως αντίστοιχα το ανοσολογικό μου σύστημα στο υλικό επίπεδο όταν είναι ανεβασμένο και μου επιτεθούν διάφοροι παράγοντες όπως μικρόβια, ψύχος, κλπ ενώ εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα. Ενώ όταν είμαι πεσμένος μετά από μια στενοχώρια ή μετά από εξάντληση, μπορεί να πάθω πνευμονία και να φύγω. Καπούτ.

 

Σημασία των σκέψεων και συναισθημάτων στο ομοιοπαθητικό ιστορικό

Επομένως είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε οτι όταν παίρνουμε ομοιοπαθητικό ιστορικό δε μας ενδιαφέρει τόσο το τι έγινε στο άτομο όσο το πως το εξέλαβε το άτομο αυτό. Λέει π.χ «πριν από δύο χρόνια εμφάνισα αυτή την πάθηση, αυτή και αυτή». Για κάτσε ρε φίλε γιατί πριν από δύο χρόνια, σκεφτόμαστε σαν ντέτεκτιβ. Η επόμενη ερώτηση είναι: «έλα δω ρε φίλε, τι συνέβη πριν από δύο ή τρία χρόνια; Μήπως πέρασες κάποια στενοχώρια ιδιαίτερη, μήπως έγινε κάποια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου;» Όχι μεγάλη αλλαγή όπως την θεωρούν οι γύρω άνθρωποι, αλλά όπως αυτός την εκλαμβάνει. Πολύ σημαντικό αυτό.

 

Και τότε σου λέει ότι συνέβη αυτό ή εκείνο ή το ένα ή το άλλο. Και τότε εσύ μπορείς απ’ αυτή την ερώτηση να βγάλεις πολλά πράγματα για τις απόψεις αυτού του ατόμου άρα και για την ιδιοσυγκρασία του. Κι’ αυτό πολλές φορές βάζει τη διάγνωση.

 

Τι κάνει μια σκέψη ή ένα συναίσθημα ανώτερο ή κατώτερο;

Προσέξτε τώρα τι γίνεται. Να αναλύσουμε λίγο ακόμη τις ανώτερες και κατώτερες σκέψεις. Τι είναι αυτό που κάνει τις σκέψεις να είναι ανώτερες και κατώτερες ή τα συναισθήματα  να είναι ανώτερα ή κατώτερα; Ακούω λοιπόν. Επειδή το λέω εγώ, ή το λέει το τάδε ή το τάδε βιβλίο δεν σημαίνει ότι πρέπει να το δεχτούμε κιόλας. Θα πρέπει να ’χουμε κάποια κριτήρια. Ποια είναι τα κριτήρια για να ονομάσουμε κατά τη γνώμη σας ένα συναίσθημα ή μια σκέψη ως ανώτερη ή κατώτερη;

 

Και γιατί μας ενδιαφέρει αυτό; Γιατί η ανώτερη σκέψη και το ανώτερο συναίσθημα δεν δημιουργεί ασθένεια., ίσα ίσα δημιουργεί υγεία, ενώ η κατώτερη σκέψη ή συναίσθημα δημιουργεί ασθένεια. Γι αυτό μας ενδιαφέρει. Δεν είναι μόνον φιλοσοφικά τα ερωτήματα εδώ. Αυτός ο διαχωρισμός φιλοσοφίας και πρακτικής ζωής είναι μόνο στα κρανία τα διαστροφικά των ανθρώπων. Η ζωή δεν ξεχωρίζει, είναι ενιαία. Ακούω λοιπόν γνώμες.

 

-Είχατε πει, αν θυμάμαι καλά, ότι τα κατώτερα συναισθήματα θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει κανείς σαν ψευδοσυναισθήματα, σαν ψεύτικα δηλαδή, που δεν ανταποκρίνονται...

-Ναι αλλά τι σημαίνει αυτό, απλώς αλλάξαμε τους όρους. Ο Θοδωρής είχε παρακολουθήσει πριν από 10 χρόνια κάτι διαλέξεις που είχα κάνει στο αμφιθέατρο του νοσοκομείου Παίδων. Οπότε κάτι θυμάται από τότε. Έχω προσθέσει πολλά ακόμα από τότε. Λοιπόν, επανερχόμαστε. Κριτήρια για να χαρακτηρίσουμε μια σκέψη ή ένα συναίσθημα σαν ανώτερο ή κατώτερο. Ακούω.

-Οι κατώτερες σκέψεις αφορούν το σώμα, την εξυπηρέτηση του σώματος.

-Στη σωστή κατεύθυνση είσαι αλλά όχι ξεκάθαρα. Προσέξτε να δείτε. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε ομοιοπαθητικά. Κι όταν λέω ομοιοπαθητικά εννοώ ολιστικά κι όταν λέω ολιστικά εννοώ με βάση τους Συμπαντικούς Νόμους. Γι’ αυτό και το πρώτο μας μάθημα, προσέξτε, το πρώτο, ήταν οι Συμπαντικοί Νόμοι, Τι μας είπαν οι Συμπαντικοί Νόμοι; Τι μας λένε...για θυμηθείτε μερικούς. Υπάρχει π.χ ο Νόμος της Μοναδικότητας και της Ποικιλομορφίας .Ο Νόμος της Ιεραρχίας των Επιπέδων. Υπάρχει το ανώτερο και το κατώτερο.

-Να πω εγώ μια άποψη; Ανώτερα είναι αυτά που φέρνουν σε ισορροπία το άτομο, και το εξυψώνουν...

-Τι σημαίνει εξυψώνουν;

-Ε, το πλησιάζουν προς το Θεό.

 

-Α μπράβο! Αυτό είν’ το κριτήριο παιδιά. Δεν υπάρχει άλλο. Είναι απλά τα πράγματα. Όσο ανεβαίνεις, ότι σε κάνει να ανέβεις προς τα πάνω, να πλησιάσεις προς  το Θεό, να ανέβεις επίπεδο, ηθικά και ψυχικά και πνευματικά, αυτό εξ’ ορισμού, είναι ανώτερο. Ότι τείνει να σε ρίξει προς τα κάτω είναι κατώτερο. Αυτό είναι το κριτήριο το ουσιαστικό. Από κει και πέρα μπορούμε να το περιγράψουμε και με κάποιες άλλες καταστάσεις αλλά αυτό είναι το ουσιαστικό. Ότι μας ανεβάζει προς τα πάνω, προς το Θεό, προς ανώτερα επίπεδα, είναι ανώτερη σκέψη και συναίσθημα και δράση. Γιατί έτσι είναι τα πράγματα δομημένα στο Σύμπαν. Ότι μας ρίχνει προς τα κάτω είναι κατώτερο.

 

Γι’  αυτό λέμε ότι αυτός είναι σαν ζώον. Φέρεται σαν ζώον. Τι σημαίνει σαν ζώον; Σαν κατώτερο είδος. Μη μας φταίξουν τα ζώα - μια χαρά είναι, εκεί που είναι και τέλεια για το επίπεδό τους. Δεν το λέω ρατσιστικά (γέλια). Ότι μας κάνει αγγέλους είναι προς τα πάνω. Ότι μας ρίχνει στα ζώα, στο αμέσως κατώτερο επίπεδο, είναι κατώτερη σκέψη, συναίσθημα ή δράση. Ότι μας ανεβάζει προς τα πάνω, μας κάνει δηλαδή ..., ποιο είναι το επόμενο επίπεδο από τους ανθρώπους; Το αγγελικό επίπεδο. Ότι τείνει να μας κάνει αγγέλους, αγγελάκια, ότι μας φέρνει σε επαφή μεγαλύτερη με τη Συνειδησιακή Ψυχή είναι καλό, είναι ανώτερο. Ότι μας ρίχνει προς τα κάτω είναι κατώτερο.

 

Χαρακτηριστικά των Ανώτερων και Κατώτερων Σκέψεων και Συναισθημάτων

Προσέξτε όμως να δείτε τώρα τι γίνεται. Είπαμε για το κριτήριο ας πούμε και ποια είναι τα χαρακτηριστικά των ανώτερων σκέψεων; Μια ανώτερη σκέψη είναι τέτοια που τείνει να μας κάνει να τα βρίσκουμε καλύτερα με τους συνανθρώπους μας, δεν μας ξεχωρίζει από αυτούς. Θυμηθείτε το τραγούδι που λέει: «εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να ενώσουμε τον κόσμο». Έτσι; Θα βρούμε τέτοια πράγματα παντού γύρω μας. Στην πολιτική, στη θρησκεία, στην ψυχολογία, στα καθημερινά μας. Εγώ δε σας λέω τίποτα ιδιαίτερα καινούριο απλώς έρχομαι και τα συνδέω τα πράγματα για να τα δούμε με ενωτική και σφαιρική οπτική γωνία.

 

Ότι λοιπόν τείνει να κάνει έναν άνθρωπο να ενωθεί με τους άλλους και να νιώσει μέλος αυτής της ανθρώπινης οντότητας και μέλος μια πιο γενικότερης κατάστασης του Σύμπαντος, δηλαδή ότι τον κάνει λιγότερο εγωιστή και τον κάνει να συνδεθεί με το είδος του και με το Σύμπαν, αυτό είναι ανώτερη σκέψη, συναίσθημα ή δράση. Ότι τον κάνει να ξεχωρίσει, να γίνει πιο ατομικός, πιο εγωιστής, πιο διαφορετικός απ’ τους άλλους ή να κυριαρχήσει στους άλλους είναι κατώτερη σκέψη, συναίσθημα ή δράση.

 

Όταν έρχεται η Άρεια θεωρία του Χίτλερ και λέει «ακούστε να δείτε, εμείς είμαστε Άρειοι, καθαροί κι εμείς πρέπει να κυριαρχήσουμε στον κόσμο και οι μαύροι, οι εβραίοι και οι σακάτηδες πρέπει να τους εξαλείψουμε», αυτό είναι μια κατώτερη σκέψη. Και από αυτήν είναι αναμενόμενο ότι θα πηγάσει ένα κατώτερο συναίσθημα, θα μισήσω τους Εβραίους π.χ και μια κατώτερη δράση, θα τους κάνω σαπούνι. Όταν όμως είμαι ερωτευμένος, πραγματικά ερωτευμένος, όχι απλώς δάγκωσα τη λαμαρίνα έτσι περίεργα, τότε ισχύει αυτό που λέει ο λαός: «αυτός που αγαπάει, αγαπάει όλο τον κόσμο». Δηλαδή άμα είσαι εσύ συντονισμένος, ερωτευμένος και πλημμυρίζεις μέσα σου από αγάπη είτε θρησκευτική, είτε γονική, είτε παιδική δηλαδή παιδιών προς τους γονείς, είτε αδελφική, τότε αυτό σε συντονίζει και σε κάνει να έχεις ανώτερα συναισθήματα και για τον κόσμο, δηλαδή αυτή σου η κατάσταση διαχέεται και προς τους άλλους.

 

Επομένως το κριτήριο μας είναι τι μας οδηγεί προς τα πάνω ή προς τα κάτω και τα χαρακτηριστικά των ανώτερων σκέψεων είναι ότι μας κάνουν να γινόμαστε ένα με τους άλλους, να συνειδητοποιούμε την ενότητα, το συμπαντικό Νόμο της Ενότητας με τους γύρω μας και με τα πλάσματα και τα πάνω και τα κάτω και μας κάνει να θέλουμε να βοηθήσουμε τους άλλους προς το καλύτερο. Να ενωθούμε μ’ αυτούς και να οδηγηθούμε προς τα πάνω. Και αντίστοιχα να βιώνουμε χαρά και ευγνωμοσύνη προς τον Δημιουργό. Ενώ ότι μας κάνει πιο εγωιστές, να ξεχωρίσουμε, να υπερηφανευτούμε, να αρπάξουμε, μας κάνει να είμαστε με κατώτερες σκέψεις και κατώτερα συναισθήματα.

 

Η ιεράρχηση των συμπτωμάτων στο ομοιοπαθητικό ιστορικό

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι «είμαστε ότι τρώμε». Ο Κέντ, ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους της Ομοιοπαθητικής έλεγε «είμαστε ότι σκεφτόμαστε και ότι επιθυμούμε». Χρησιμοποίησε τους όρους understanding και will. Το understanding είναι η σκέψη και το will είναι η θέληση, είναι τα θέλω μας. Αυτό που καθορίζει τα πράγματα και διαγνωστικά όταν θέλουμε να βρούμε μια ιδιοσυγκρασία είναι η ιεράρχηση των συμπτωμάτων. Πρώτα και πλέον σημαντικά είναι τα συμπτώματα που έχουν σχέση με το «θέλω», με το will που είναι η κορυφή. Μετά έρχονται τα διανοητικά, οι απόψεις του ατόμου, γιατί ανάλογα με τα θέλω μου είναι και οι απόψεις μου οι οποίες διαμορφώνονται σιγά σιγά. Μετά από τις απόψεις του νου,  τις σκέψεις, έρχονται τα συναισθήματα, και μετά έρχεται η συμπεριφορά.

 

 Όποια λοιπόν συμπτώματα αφορούν συμπεριφορά, δεν είναι τόσο αξιόλογα. Γιατί μπορεί με διαφορετικές βουλήσεις να φτάσω στην ίδια συμπεριφορά. Μπορεί να κλαίω για να ξεγελάσω ότι είμαι ευαίσθητος και να σας τουμπάρω ενώ η πρόθεσή μου είναι κακή. Μπορεί όμως να κλαίω γιατί έτσι μου βγαίνει σαν αγνό συναίσθημα επειδή είμαι ευαίσθητος πραγματικά. Άλλο φάρμακο παίρνει το ένα άτομο, άλλο το άλλο. Κλαίνε κι οι δυό εύκολα αλλά αυτός που κλαίει λόγω ευαισθησίας μπορεί να πάρει Πουλσατίλλα ενώ αυτός που κλαίει υποκριτικά μπορεί να πάρει Λάχεσις. Εκ διαμέτρου αντίθετες οι δύο αυτές ιδιοσυγκρασίες.

 

Μπορεί να δείρω κάποιον και αυτό να προέρχεται από καλό θέλω ή από κακό θέλω. Μπορεί να τον δείρω γιατί σπάω πλάκα να δέρνω ανθρώπους κι είμαι ένα συφιλιτικό άτομο π.χ ένα Ανακάρντιουμ ή μπορεί να δείρω πάνω στην αγανάκτησή μου γιατί είμαι ένας Φώσφορος ο οποίος ήρθαν οι άλλοι και τον αδικήσαν και πάνω στην αγανάκτηση του, του ήρθε κι έδειρε. Άρα δεν κρίνουμε την τελική συμπεριφορά, τον τελευταίο τροχό της άμαξας.

 

Η σημασία της πρόθεσης, του «θέλω», στο ομοιοπαθητικό ιστορικό

Προσέξτε, ακόμη και η ίδια η κουτσή ανθρώπινη δικαιοσύνη λαμβάνει υπόψη της το κίνητρο. Άλλο ο φόνος εν βρασμώ ψυχής και άλλο ο φόνος εκ προμελέτης από πρόθεση. Είναι τεράστια η διαφορά. Το ίδιο λένε και οι θρησκείες, και η χριστιανική θρησκεία. Ότι μετράει η πρόθεση.

 

Όταν ο Χριστός έλεγε ότι δεν έχει σημασία πόσα χρόνια προσεύχεσαι όταν προσεύχεσαι σαν Φαρισαίος και πάς επιδεικτικά και λές «Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες κλπ. Κλπ» και κάνεις επίδειξη. Και δεν έχει σημασία αν έδωσες μια περιουσία στην εκκλησία. Η άλλη που έδωσε μια δραχμή με καλή καρδιά και έλεγε «πω πω τι αμαρτωλή που είμαι πάρτηνα τη δραχμή μου κύριε»-που να ’ξερε ότι η εκκλησία την έπαιρνε τη δραχμή και όχι ο Κύριος, άλλη ιστορία κι αυτή (γέλια) λοιπόν, ήταν πολύ πιο ουσιαστική η πράξη της. «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι ότι διυλίζετε τον κώνωπα» Δε μετράει λέει τίποτα απ’ αυτά στον οίκο του Κυρίου μου τίποτα απ αυτά δε μετράει. Δεν πα να προσεύχεσαι εκατό χρόνια δεν πα να τηρείς αυτούς τους νόμους τους εβραϊκούς που είχανε τότε που ήτανε φοβεροί και οι αντίστοιχοι χριστιανικοί σήμερα και άλλοι που λένε να κάνεις το σταυρό σου να λες «μπιρ Αλλάχ», να κάνεις εκείνο, το ένα, το άλλο, το παράλλο και τότε θα πάς στον Παράδεισο. Σιγά ρε παιδιά, δε μας δίνετε κι ένα συγχωροχάρτι όπως κάνανε στο μεσαίωνα, να τελειώνει η ιστορία; Δεν πάει έτσι η ιστορία. Ο ληστής μια πράξη έκανε λίγο πριν πεθάνει, μετανόησε και του λέει εσύ θα μπείς στον Παράδεισο ρε φίλε.

 

Επομένως θα πρέπει να καταλάβουμε, να χωνέψουμε, ότι είναι πιο σημαντικά τα συμπτώματα που έχουν σχέση με τη θέληση, με το will, μετά έρχονται τα συμπτώματα που έχουν σχέση με τις απόψεις και το understanding, μετά έρχονται τα συναισθήματα και μετά στο τέλος έρχεται η συμπεριφορά. Θα το κάνουμε σαν εργασία αυτό κάποια στιγμή στο repertory, δηλαδή από ένα φάρμακο θα πιάσετε και θα καταγράψετε τα συμπτώματα όπως κάνουμε ήδη τα τρία και δύο, τα capital και τα italics και μετά θα πιάσετε και θα τα χωρίσετε σε συμπτώματα που έχουν σχέση με τη συμπεριφορά, συμπτώματα που έχουν σχέση με τα συναισθήματα, συμπτώματα που έχουν σχέση με τις απόψεις και συμπτώματα που έχουν σχέση με τη θέληση του ατόμου τι θέλει να γίνει.

 

Πως τα θέλω μας και η συμπεριφορά μας, μας διαμορφώνουν

Προσέξτε όμως γιατί ακόμη και η συμπεριφορά, παρά το γεγονός ότι είναι ο τελευταίος τροχός της άμαξας, παρ’ όλα αυτά μπορεί να καθορίσει ένα άτομο. Δηλαδή αν είμαι ένας άγιος και αρχίσω να φέρομαι σαν διάβολος θα γίνω διάβολος κάποια στιγμή. Αλλά πολύ περισσότερο αυτό που μετράει είναι η θέληση, το will.

 

Δηλαδή αν εγώ βάλω σαν στόχο μου κάτι καλό κάτι ανώτερο θα γίνω ανώτερος. Αν βάλω σαν στόχο μου μου κάτι κατώτερο θα γίνω κατώτερος. Ισχύει αυτό που είπε ο Χριστός: «ου δύνασθε δυσίν κυρίοις εργάζεσθε» Δεν μπορείτε να δουλεύετε Κύριο και Μαμωνά. Ο Μαμωνάς ήταν ο Θεός του πλούτου. Αν εσύ βάλεις σαν κύριο στόχο να γίνεις ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, τι θα κάνεις; Θα πατήσεις επί πτωμάτων. Δεν υπάρχει περίπτωση ν’ ανέβεις προς τα πάνω. Προς τα κάτω θα πας γιατί ο πλούτος, η κατοχή γενικώς, η ιδιοκτησία, είναι κατώτερη επιδίωξη και σκέψη με βάση τα κριτήρια που είπαμε. Αν όμως επίσης βάλεις σαν στόχο να γίνεις η πρώτη γκόμενα ή ο πρώτος καμάκιας πάλι θα πέσεις στο επίπεδο του κόκκορα ή του γουρουνιού.

 

Αντίστοιχα αν βάλεις σαν στόχο σου κάτι ανώτερο θα γίνεις ανώτερος αλλά προσέξτε εκεί υπάρχουν πολλές παγίδες. Αν εγώ θέλω να γίνω άγιος άνθρωπος και αυτό μου γίνει μονομανία και το κάνω για να - προσέξτε την πρόθεση, για να γίνω άγιος μπορεί να γίνω ένας εγωίσταρος του κερατά -με συγχωρείτε για την έκφραση, αλλά καλά κάνω και τα λέω έτσι -μπορεί να γίνω ένας εγωίσταρος και τελικά να πέσω πολύ πιο χαμηλά από άλλους που δεν ασχολούνται με τέτοια πράγματα.

 

Και μην ξεχνάτε, ότι ποιά είναι τα χαρακτηριστικά του διαβόλου και ποιά του αγγέλου; Ο διάβολος θέλει την επιτυχία και την εξουσία και τη φήμη. Αυτές είναι οι επιδιώξεις του. Αυτά τον έκαναν διάβολο, αυτά τον έριξαν απ’ τον Παράδεισο. Ενώ άγγελος είναι αυτός που θέλει να ανέβει προς τα πάνω άλλα όχι για να ανέβει και ν’ αποκτήσει αξιώματα για να γίνει πιο καθαρός και να νιώσει πιο ταπεινός και πιο προς τα πάνω. Πολλές φορές οι χειρότεροι διάβολοι είναι αυτοί που υποτίθεται ότι υπηρετούν την αλήθεια. Τους χειρότερους ανθρώπους θα τους δεις σε ιερείς όλων των θρησκειών. Έχει σχέση και με την ιδιοσυγκρασία Λάχεσις αυτό, αλλά αυτό θα το περιγράψουμε σαν ιδιοσυγκρασία αργότερα. Τους χειρότερους ανθρώπους θα τους βρεις σε χώρους όπου υποτίθεται ότι υπηρετούν το καλό γιατί πρόκειται για συφιλιτικά άτομα τα οποία χρησιμοποιούν το καλό για ατομικά οφέλη. Και βρίσκουν μπόλικους ψωρικούς, τους βάζουνε σαν κορόϊδα οπαδούς (γέλια) και προχωράνε.

 

Η διαφορά του Σωκράτη από τον Πλάτωνα

Δεν ήρθατε εδώ για να σας χαϊδέψω διανοητικά. Ούτε θέλω οπαδούς ούτε μ’ ενδιαφέρει. Ήμουνα κι εγώ ψώνιο κάποτε. Ελπίζω να μην είμαι ακόμα...(γέλια) και πέρασα και απ’ αυτά τα στάδια κι ακόμα τα φοβάμαι. Ελπίζω να συνεχίσω να τα φοβάμαι γιατί ο νόμος της μπανανόφλουδας ισχύει, δηλαδή ότι όσο νομίζεις ότι την έχεις διώξει τόσο αυξάνεται. Είναι αυτό που είπε ο Σωκράτης ότι «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Προτιμώ να λέω ότι «δεν ξέρω παιδιά», γιατί μπορεί να την πατήσω και να γίνω μετά από Σωκράτης Πλάτωνας και να αρχίσω να κάνω ακαδημίες, διπλώματα, πτυχία, παπλώματα, σχολές, καθηγητιλίκια, χρήματα, οπαδούς, να θέλω ν’ αλλάξω όπως ήθελε ο Πλάτωνας την κοινωνία και να κάνω τις θεωρίες μου περί της ιδανικής πολιτείας και να βάλουμε αυτούς τους τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων και να γίνει ιδανική η πολιτεία και ψαχνότανε κιόλας να βρει και κάποιους πολιτικούς να τον υποστηρίξουν για να κάνει... Ο Σωκράτης, τι έλεγε;

 

Ο Σωκράτης ήταν ωραίος.  «Ρε παιδιά» έλεγε ο Σωκράτης, «εγώ δεν έχω μαθητές, αφήστε με δεν θέλω να με λέτε δάσκαλο, εγώ δεν έχω σχολές, εγώ είμαι απλώς ο Σωκράτης. Έρχομαι στα συμπόσιά σας, είμαι ξυπόλυτος, δεν ενδιαφέρομαι για τα ρούχα μου, δεν διδάσκω αντί αμοιβής και δε μ’ ενδιαφέρει να κάνω κόμμα». Ήθελαν να τον σκοτώσουν οι Αθηναίοι και του ’λεγαν οι «οπαδοί» του σε εισαγωγικά, «να σε γλιτώσουμε, να πάμε να μεριμνήσουμε να γίνει αυτό να γίνει εκείνο». Έλεγε ο Σωκράτης στην «Απολογία» του «Τι λέτε ρε παιδιά εγώ τόσο καιρό προσπαθώ να φύγω απ’ αυτό τον κόσμο... (γέλια) και να γλιτώσω και χαίρομαι που θα πάω στον άλλο κόσμο γιατί πιστεύω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο εκεί κι εσείς θέλετε να με παλλουκώσετε εδώ πέρα... αφήστε με ήσυχο...πάω να πιώ το κώνειο με την ησυχία μου...(γελια).

 

Κατώτερα Συναισθήματα και σχέση τους με την Προσκόλληση

Είδη κατώτερων συναισθημάτων και προσκόλληση. Εδώ γίνεται ο μέγας χαμός. Ερώτηση: Τα ανώτερα συναισθήματα εντάξει, κατανοητά. Αγάπη, προσφορά, ανιδιοτέλεια, εντάξει...τα ξέρουμε πάνω κάτω θεωρητικά...άλλο αν δεν τα βιώνουμε(γέλια). Ο μεγάλος χαμός και η μεγάλη Βαβυλωνία γίνεται στα κατώτερα συναισθήματα. Παραδείγματος χάρη: έρχεται η ασθενής και ρωτάει ο γιατρός; «Ζηλεύεται; Από ζήλια πως τα πάμε;» «Ε φυσιολογικά γιατρέ, ζηλεύω κι εγώ σαν άνθρωπος αλλά άμα δεν ζήλευα τότε σημαίνει ότι δεν θα αγαπούσα τον σύντροφό μου. Και ευτυχώς που με ζηλεύει κι αυτός, είναι απόδειξη ότι μ’ αγαπάει». Τι λέτε εσείς γιατροί μου; Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

-Διαφωνώ.

-Γιατί;

-Δεν μπορείς να ζηλεύεις τον άνθρωπο που έχεις εμπιστοσύνη...είναι κατώτερο συναίσθημα.

-Γιατί όμως; Εγώ θέλω απόψεις ακόμη και αν ισχύει η Αγγλική παροιμία «opinions are like ashholes, everybody has one» δηλαδή σε ακριβή σοκαριστική μετάφραση ότι «οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες, ο καθένας μας έχει και από μία» (γέλια). Άντε να πείτε άποψη μετά από αυτό που είπα(γέλια). Μην στεναχωριέστε...στο ίδιο καζάνι βράζουμε...αυτό ισχύει και για τις δικές μου απόψεις...λοιπόν...ένας τολμηρός να πει την άποψη του...

-...........

-Άκρα του τάφου σιωπή...(γέλια)...Λοιπόν να ρωτήσω εγώ ξανά. Είναι η ζήλεια κατώτερο ή ανώτερο συναίσθημα;

-Κατώτερο.

-Γιατί; Εγώ θέλω κυρίως το γιατί.

-Ε, σίγουρα είναι  κατώτερο γιατί δεσμεύει το ίδιο το άτομο...

-Δεσμεύει. Δεσμεύει. Δεσμεύει. Όλα τα κατώτερα συναισθήματα δεσμεύουν. Θυμός, λύπη, θα μου πεις γιατί είναι η λύπη κατώτερο συναίσθημα; Θα το δούμε. Θυμός. λύπη, ζήλεια, περηφάνεια, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Προσκόλληση. Αν δεν έχω καψούρα με κάποιον τον ζηλεύω; Δεν τον ζηλεύω. Αν σταματήσω να έχω συναίσθημα απέναντι του και χωρίσουμε, «μ’ έχει εγκαταλείψει», «με έχει προδώσει», προσέξτε τι ωραίες εκφράσεις γεμάτες ζουμί που δείχνουν τις απόψεις των ανθρώπων. «Με παράτησε», «με εγκατέλειψε», «με πρόδωσε», «με ξευτέλισε», «με πίκρανε», «με πλήγωσε», «με μείωσε»...όλα αυτά θα σας τα λένε οι ασθενείς. Εσείς πρέπει να τα ερμηνεύσετε. Απ’ αυτά που λέει το άτομο πρέπει να βρείτε τη γλώσσα για να το μεταφράσετε σε ιδιοσυγκρασία. Αυτός είναι ο στόχος σας σαν ομοιοπαθητικοί γιατροί. Αυτή είναι η μαγκιά της διάγνωσης.

 

Είναι προσκόλληση όλα αυτά. Αν δεν έχω προσκόλληση σε...μου ’σπασε ο άλλος το βάζο. Αν είμαι η κυρία που της αρέσουν τα βάζα τα κινέζικα, το ’δωσα σ’ αυτόν και μου το ’σπασε κι είμαι  ιδιοσυγκρασιακά μια π.χ Πουλσατίλλα που έχω την τάση να δένομαι συναισθηματικά με ανθρώπους και πράγματα και αυτό το βάζο μου τόκανε δώρο ο αποβιώσας πατέρας μου κλπ κλπ τότε λέω «πω πω τι έπαθα, τι απώλεια συναιθηματική...» και πέφτω κάτω ξερός. Δράμα ανείπωτο! Κλάματα. Στεναχώρια. Λύπη. Θυμός.γι’ αυτόν που μου το ’σπασε.

 

Αν είμαι σαν ιδιοσυγκρασία ο Μεντορίνουμ σύζυγος της θα της πω «έλα μωρέ γυναίκα αυτή τη μαλακία την είχες εκεί τόσα χρόνια και δε μπορούσα να περάσω άνετα... ευτυχώς που την έσπασε ο χριστιανός και ησυχάσαμε. Μην στεναχωριέσαι θα βάλουμε στη θέση του ένα στερεοφωνικό ν’ ακούμε και καμιά μουσική». Ως Μεντορίνουμ δεν έχω προσκόλληση; Δεν έχω πρόβλημα με κάτι τέτοια. Όμως ως Μεντορίνουμ έχω προσκόλληση στο τσίπουρο που μούφερε ο φίλος μου από το χωριό. Αν λοιπόν στη θέση του κινέζικου βάζου της γυναίκας μου ήταν η νταμιτζάνα με το τσίπουρο μου τότε θα χάλαγα τον κόσμο.

 

Δηλαδή ανάλογα με το πού έχω προσκόλληση και άν έχω προσκόλληση είναι και η στενοχώρια. Έτσι κρίνουμε ομοιοπαθητικά και τις ιδιοσυγκρασίες. Σου λέει ο άλλος μου συνέβη αυτό. Τι σου συνέβη; Πώς το πήρες; Αυτό μας ενδιαφέρει κυρίως, το πως το εξέλαβε το άτομο. Αυτό είναι που καθορίζει το τι ιδιοσυγκρασία είναι. Άρα πιανόμαστε από τις σκέψεις και τα συναισθήματά του για να καταλάβουμε τι έχει εδώ στο κρανίο του. Θα τα ξαναπούμε πολύ πιο αναλυτικά και θα τα δούμε και σε σχέση με τις ιδιοσυγκρασίες. Αλλά τώρα λέμε γενικά.

 

Πως τα Διανοητικά Πρότυπα προκαλούν ασθένεια και δυστυχία

Σχέση κατώτερης θέλησης, διανοητικών προτύπων, κατώτερων σκέψεων. Έχουμε πέντε λεπτά ακόμα θεωρίας να το πούμε και αυτό. Ήδη το ’χουμε ψιλοπεί. Λέει κάποιος στον άλλο «ρε μαλάκα...». «Τι είπες! Με είπες μαλάκα! Δεν ντρέπεσαι!» Αμέσως, άμα είναι και Κρητικός, παίρνει την καραμπίνα και τον σκοτώνει. «Μα τι να κάνω κύριε δικαστά...αφού με είπε μαλάκα...τι νάκανα...έχουμε και μια τιμή» Αν είναι ένα Μεντορίνουμ που θεωρεί ότι μπροστά στην παρέα του έθιξες την τιμή και την υπόληψη, θα σε σκοτώσει ή θα σε πλακώσει στο ξύλο. Και να η δυστυχία, αυτή η δυστυχία που προέρχεται από τα διανοητικά πρότυπα.

 

Έχω ως Μεντορίνουμ μέσα μου το διανοητικό πρότυπο που λέει ότι όταν με προσβάλλουν και με πουν μαλάκα, τότε αυτό μου χαλάει την τιμή μου και την υπόληψή μου και εγώ για να μπορέσω να αντικρύσω την κοινωνία χωρίς ντροπή θα πρέπει να τον σκοτώσω ή τουλάχιστον να τον κάνω μαύρο στο ξύλο. Έρχεται ο Κρητικός και κοιτάζει λίγο λοξά και πονηρά και περίεργα την αδερφή του σύντεκνου του. «Τι έκανες ρε.... πρόσβαλες την τιμή της αδερφής μου; Ή θα την παντρευτείς ή θα πεθάνεις». Άμα είναι ωραία μπορεί και να σε συμφέρει να την παντρευτείς....(γέλια).

 

Ας δούμε ένα άλλο σκηνικό τώρα. Πάμε στην Αλάσκα. Στους Εσκιμώους. Κάνει κρύο, ξεπαγιάζουμε, βλέπουμε ένα ιγκλού από μακρυά και λέμε α ωραία, ελπίζω να είναι φιλόξενοι άνθρωποι. Χτυπώ την πόρτα, μου ανοίγει ο άντρας της οικογένειας, χαιρετώ, χαιρετώ και τη γυναίκα του, ωραία γυναίκα...της ρίχνω και μια λοξή ματιά....αλλά αμέσως συνέρχομαι. Λέω μέσα μου «κάτσε φρόνιμα μην πάθεις τα ίδια με τον Κρητικό...»(γέλια). Μετά το φαγητό, το βράδυ έρχεται ο Εσκιμώος και μου λέει «θα μου κάνεις μεγάλη χαρά, να πας στο κρεββάτι με τη γυναίκα μου». «Βρε αμάν», λέω μέσα μου με νωπή τη μνήμη του Κρητικού, «όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω». «Δεν θα πάρεις!» λέει ο Εσκιμώος ωρυόμενος, «μου προσβάλλεις την τιμή και την υπόληψη ότι δεν είμαι φιλόξενος» και αρχίζει να με κυνηγάει με το καμάκι για τις φώκιες(γέλια). Ε τρέλλαίνεσαι ή δεν τρελλαίνεσαι με αυτό τον θεότρελλο ανθρώπινο κόσμο; Αυτό είναι το έθιμο των Εσκιμώων, ήτανε τουλάχιστον, δεν ξέρω τώρα αν μπήκαν μέσα οι λευκοί και τους τα κάναν όλα άνω κάτω. Έτσι ήταν τότε.

 

Επομένως ανάλογα με το διανοητικό πρότυπο που έχει το κάθε άτομο μέσα του είναι και η ερμηνεία των γεγονότων. Και ανάλογα με την ερμηνεία-η ερμηνεία είναι σκέψη-έρχεται μετά το συναίσθημα και ανάλογα με το συναίσθημα έρχεται και η συμπεριφορά. Δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση να το αναλύσουμε να το δούμε πως πάει από πάνω μέχρι κάτω. Πολύ σημαντικό να τη βάλετε αυτή τη σειρά στο μυαλό σας. Λοξοκοίταξε την αδερφή μου. Έχω το διανοητικό πρότυπο «η τιμή της αδερφής». Εγώ είμαι ο μάγκας που δεν  μπορούν να του χαλάσουν την τιμή της αδερφής. Σκέψη: «με πρόσβαλλε». Συναίσθημα: θυμός. Συμπεριφορά: πάρτον κάτω. Με κλείνουν στη φυλακή Με δέρνουν οι φύλακες και μου φέρονται άσχημα. Δεύτερος φόνος. Δράση, μετά αντίδραση, ξανά δράση μετά αντίδραση και έτσι το άτομο μπλέκεται στον φαύλο κύκλο της δράσης και της αντίδρασης όπως λέει ο Βουδισμός. Ή στον φαύλο κύκλο της αμαρτίας όπως λέει ο Χριστιανισμός.

 

Ταμπέλλες, υποκειμενικότητα και φανατισμός

Προσέξτε: Δεν θεωρώ τον εαυτό μου βουδιστή, χριστιανό, άθεο, αρχαίο έλληνα, γερμανό, άντρα, γυναίκα οτιδήποτε. Προσπαθώ, τουλάχιστον όσο μπορώ, όταν εξετάζουμε τέτοια θέματα να είμαι απροκατάληπτος. Και καλό είναι να βγάλουμε τις ταμπέλες από πάνω μας γιατί απ’ τη στιγμή που λέμε ότι «εγώ είμαι τάδε», έχουμε σε μεγάλο βαθμό βάλει στο παιχνίδι την υποκειμενικότητα. Και συμβαίνει πάρα πολύ συχνά αυτό.

 

Λέει ένας άντρας «Με πρόδωσε η κουφάλα η γυναίκα μου. Όλες οι γυναίκες είναι...ξέρετε τι είναι, πόρνες». Λέει ο άλλος άντρας «Κι εμένα ρε Μπάμπη, έτσι μου ’κανε η καριόλα η γυναίκα μου... όλες οι γυναίκες είναι καριόλες». Και λένε με τη σειρά τους οι γυναίκες «όλοι οι άντρες είναι γουρούνια». Και πάει λέγοντας.

 

Οι χριστιανοί λένε «οι αλλόθρησκοι, οι άπιστοι...» Για σταθείτε ρε παιδιά επειδή είναι αλλόθρησκος σημαίνει ότι είναι άπιστος; Με συγχωρείς δηλαδή. Και το ίδιο λένε κι οι μουσουλμάνοι. Τους χριστιανούς τους λένε άπιστους. Γιατί; Δεν έχουν πίστη; Έχουν πίστη. Δεν έχουν την πίστη των άλλων. Και λέει η συνήθης φαντατική ηθική « άμα είναι άπιστος ο άλλος μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, δεν ισχύει η ηθική εκεί μπορείς να τον σκοτώσεις μπορεί οτιδήποτε».

 

Σχέση ιδιοσυγκρασίας με τη δομή και λειτουργία του ανθρώπινου όντος

Η ιδιοσυγκρασία αποτελείται από ό,τι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά υπάρχουν στη Διανοητική Ψυχή του ατόμου δηλαδή σκέψεις, απόψεις, μνήμες, πιστεύω και θέλω. Επίσης περιλαμβάνει τι υπάρχει στην Αισθητική του Ψυχή και στο Αιθερικό του Σώμα. Δηλαδή εντυπώσεις και τάσεις σε σχέση με το σώμα και συνήθειες του. Γι αυτό ρωτάμε π.χ για τη σεξουαλική διάθεση του ατόμου, για τη διάθεση του για φαγητό, ζέστη ή κρύο κι όλα αυτά, και ότι υπάρχει στο σωματικό του επίπεδο σαν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πάντα. Δεν υπάρχει ιδιοσυγκρασία από τη Συνειδησιακή Ψυχή και πάνω. Γιατί εκεί δεν έχουμε ξεχωριστή κράση, έχουμε ενιαία κράση. Ιδιοσυγκρασία έχουμε όταν έχουμε ίδια, δική μας ξεχωριστή κράση.

 

Κράση προέρχεται από το μείγμα. Στην αρχαία Ελλάδα είχαν τους κρατήρες που ήταν δοχεία που βάζανε μέσα το κρασί από κει προήλθε η ονομασία κρασί. Γιατί; Γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι νέρωναν το κρασί τους, το βάζαν στον κρατήρα και το νέρωναν, του βάζαν νερό. Γι αυτό υπήρχαν οι οινοχόοι που έβαζαν το κρασί και οι υδροχόοι που σου βάζαν νερό στο κρασί. Κι όταν κάποιος έπινε το κρασί του ανέρωτο, έλεγαν ότι αυτός έχει ακρασία. Δηλαδή δεν έχει μέτρο στη ζωή του γιατί δε νερώνει το κρασί του πάει και το πίνει έτσι και του τη δίνει στο κρανίο και μεθάει. Έχει ακρασία. Είναι άκρατος, δεν είναι εγκρατής.

 

Και λέγεται κράσις για τον κάθε άνθρωπο εννοώντας τη μίξη των τεσσάρων ειδών Αιθερικού Σώματος που υπάρχουν στον άνθρωπο. Υπάρχουν τέσσερα είδη Αιθερικού Σώματος  κι ανάλογα με την κράση τους, με τη μίξη τους είναι και η ιδιοσυγκρασία του ατόμου, η ίδια του κράση. Αντίστοιχα στην ομοιοπαθητική, ανάλογα με τη μίξη των τριών μιασμάτων, του Ψωρικού, του Συκωτικού και του Συφιλιτικού, είναι και η ιδιοσυγκρασία του. Από κει προήλθε η έννοια ιδιοσυγκρασία. Ίδια συν κράση.

 

 

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΊΑ

ΛΑΧΕΣΙΣ

 

 

-Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του Συφιλιτικού Μιάσματος

-Χρήμα-δόξα-απόκτηση αγαθών-κυριαρχία

-Διαστροφή στο ψυχικό επίπεδο, καταστροφή στο σωματικό

-Ακατάσχετη υποκριτική φλυαρία

-Ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν πρέπει να είναι ιδιοσυγκρασιακός ρατσιστής

-Κάθε ιδιοσυγκρασία είναι εξ’ ορισμού κακή επίδραση στο βαθύτερο άτομο

-Ο άνθρωπος έχει, έστω και περιορισμένη, ελευθερία επιλογής

-Φώτιση ίσον υπέρβαση της ιδιοσυγκρασίας

-Εξισορρόπηση της ιδιοσυγκρασίας με το ομοιοπαθητικό φάρμακο

-Κιτς, υπερβολική εμφάνιση

-Κορτιζονικό προσωπείο: πρησμένο κεφάλι και κορμός, αδύνατα άκρα

-Λαχεσικό βλέμμα

-Χειροτερεύει με οτιδήποτε την σφίγγει

-Χειροτέρευση με τον ύπνο

-Ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν πρέπει να συνταγογραφεί για τον φαινότυπο

-Εμφανώς κακιά και κυριαρχική ή εμφανώς υποκριτικά «καλή και ήρεμη»

-Δηκτικότητα: «Μια στο καρφί και μια στο πέταλο»

-Υπολογιστική διαφήμιση

-Η υπερβολική εικόνα της «καλής, τίμιας και ηθικής νοικοκυράς»

-Φόβος κουτσομπολιού αλλά και υπολογιστική εξωστρέφεια

-Η κυριαρχικότητα των γονέων οδηγεί σε ομοφυλοφιλία ή σχιζοφρένεια το παιδί

-Η εικόνα της υπερπροστατευτικής «Ελληνίδας μητέρας»

-«Ξύπνια», ευέλικτη και πονηρή

-Διάφορες κυριαρχικές λαχεσικές εικόνες

 

 

 

Τέρμα τα θεωρητικά. Πάμε παρακάτω. Θα τα συζητήσουμε ξανά και ξανά βέβαια γιατί ξέρω ότι έχετε πολλές απορίες. Η επιδίωξη μου είναι να ανοίγουμε δρόμους, ειδικά στα πρώτα μαθήματα, επεκτείνουμε  λίγο τη σκέψη μας και μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε πιο ολιστικά, πιο ομοιοπαθητικά. Πάμε λοιπόν στην Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία.

 

Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του Συφιλιτικού Μιάσματος

Σήμερα θα περιγράψουμε την ομοιοπαθητική ιδιοσυγκρασία Λάχεσις. Στο πρώτο μάθημα  περιγράψαμε έναν χαρακτηριστικό τυπικό εκπρόσωπο του ψωρικού μιάσματος το Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Στο δεύτερο μάθημα περιγράψαμε έναν χαρακτηριστικό εκπρόσωπο του συκωτικού μιάσματος το Μεντορίνουμ και στο τρίτο μάθημα θα περιγράψουμε όπως καταλαβαίνετε έναν χαρακτηριστικό εκπρόσωπο του συφυλιτικού μιάσματος, την Λάχεσις. Τι είναι όμως η Λάχεσις; Λάχεσις τριογωνοκέφαλους. Είναι ένα φίδι. Ένα δηλητηριώδες φίδι. Χρησιμοποιούμε ως ομοιοπαθητικό φάρμακο το δηλητήριο του φιδιού δυναμοποιημένο βέβαια, δηλαδή υπεραραιωμένο και δονημένο. Πριν περιγράψουμε τη Λάχεσις πρέπει όμως να πούμε τα χαρακτηριστικά του συφιλιτικού μιάσματος.

 

Το ψωρικό μίασμα είναι το γιν, είναι η γη. Είναι χαρακτηριστικά όπως είπαμε το εσωστρεφές, το αραιωμένο, το σταθερό, το γήινο, το αδύνατο, η υπολειτουργία, η έλλειψη. Το συκωτικό είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι το πάνω, η υπερλειτουργία, η θερμότητα, η υπερτροφία, η βιασύνη, η ταχύτητα, αλλά αντίστοιχα η έλλειψη σταθερότητας και το σκαμπανέβασμα, η δύναμη, η εξωστρέφεια, η δράση ενώ το ψωρικό είναι η σκέψη. Αντίστοιχα όσον αφορά την ηθική το ψωρικό είναι ο ιδεολόγος, αυτός που εμπλέκεται σε ιδεολογίες, προσέξτε όμως, δεν είναι ιδεολόγος με την καλή έννοια του όρου. Ότι  περιγράφουμε ως χαρακτηριστικά των μιασμάτων ή των ιδιοσυγκρασιών είναι ανισορροπίες. Κι ας ακούγονται ωραία. Δεν είναι ο φυσιολογικός ιδεολόγος, ο νορμάλ ιδεολόγος. Θα εξηγήσουμε τι εννοώ μ’ αυτό. Αντίστοιχα ο συκωτικός είναι ο μη έχων αρχές. Όχι με την έννοια του συφιλιτικού. Είναι ο ανθρωπος που ενδιαφέρεται να ζήσει τη ζωή του κι όχι να την ταλαιπωρεί με αρχές. Δεν ενδιαφέρεται για αρχές. Ενδιαφέρεται για να ευχαριστηθεί. Να περάσει καλά.

 

Χρήμα-δόξα-απόκτηση αγαθών-κυριαρχία

Και ο συφιλιτικός, στο θέμα των αρχών, είναι το άτομο που ουσιαστικά μπορεί να δηλώνει ότι έχει αρχές ή ότι δεν έχει, άσχετο, δεν μας ενδιαφέρει τι δηλώνει. Μπορεί να δούμε και το ένα και το άλλο. Συνήθως βλέπουμε ότι δηλώνει ότι έχει υπερβολικές και έντονες αρχές, αλλά στην πράξη η πρόθεσή του είναι να χρησιμοποιήσει τις αρχές και τις ιδεολογίες, να χρησιμοποιήσει το καλό, για να κυριαρχήσει. Να κυριαρχήσει! Δηλαδή στο συφιλιτικό ισχύει το τετράπτυχο χρήμα-δόξα-απόκτηση αγαθών- κυριαρχία.

 

Προσέξτε όμως «το χρήμα πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς». Αυτό ισχύει για το ψωρικό μίασμα. Ο ψωρικός θέλει τη δόξα αλλά την καλή δόξα κι ας είναι εγωιστική στο βάθος της. Θέλει την καλή φήμη. Ενώ ο συφιλιτικός θέλει την καλή φήμη πατώντας επί πτωμάτων, δεν τον ενδιαφέρει. Ενώ ο ψωρικός θέλει να χρησιμοποιήσει καλά μέσα εμπίπτει και στο αμάρτημα τέλος πάντων της φιλοδοξίας, αλλά θέλει την καλή φήμη. Θέλει την καλή φήμη για να νιώθει καλός άνθρωπος και να νιώθει καλά απέναντι στον εαυτό του, στους άλλους και στο Θεό. Αλλά εμπεριέχει έναν εγωϊσμό αυτή η ιστορία.

 

Θυμηθείτε τους παλιούς κομμουνιστές, τους ιδεολόγους, που λέγανε ότι «δεν πειράζει ας πεθάνουμε εμείς στον αγώνα για να πάει καλά η ανθρωπότητα» ενώ βέβαια ήθελαν πεθαίνοντας να δοξαστεί και το όνομά τους ότι ήταν αγωνιστές της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Ή αντίστοιχα οι χριστιανοί που γινόντουσαν μάρτυρες και πεθαίνανε πιστεύοντας ότι θα αποκτήσουν καλή φήμη και θα γίνουν άγιοι ή ότι τουλάχιστον θα κερδίσουν τον Παράδεισο. Ή όπως σήμερα κάποιοι μουσουλμάνοι που πάνε και γίνονται καμικάζι γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα πάνε στον Παράδεισο. Αν πράγματι πιστεύουν ότι θα πάνε στον Παράδεισο, είναι ψωρική πλάνη αυτή.

 

Αν όμως θέλω να πεθάνω σαν καμικάζι για να καταστρέψω μαζί μου και τον κόσμο από μίσος και κακία και όχι για να γίνω άγιος ή μάρτυρας ή για να πάω κοντά στο Θεό, αυτό είναι συφιλιτική κατάσταση.

 

Διαστροφή στο ψυχικό επίπεδο, καταστροφή στο σωματικό

Στο σωματικό επίπεδο, το συφιλιτικό μίασμα έχει την διαστροφή, την καταστροφή. Ας πούμε ένας καρκίνος ο οποίος είναι σκίρρος καρκίνος που κατατρώει, επεκτείνεται και ταυτόχρονα διαστρέφει τους ιστούς και τους καταστρέφει αυτός είναι συφιλιτικός καρκίνος. Ένας καρκίνος όμως ο οποίος, όπως ο καρκίνος του δέρματος κάνει χρόόόνια ολόκληρα να μετατραπεί σε καρκίνο, π.χ το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα  το οποίο αναπτύσσεται σταδιακά, διηθεί πολύ αργά, είναι ομαλός, δεν καταστρέφει ιδιαίτερα άντε να κάνει μια μικρή εξέλκωση, αυτός είναι ψωρικός καρκίνος. Και ένας καρκίνος που προέρχεται από έντονη υπερτροφία ενός οργάνου και μετά μπορεί να έχουμε και εξαλλαγή, αυτός είναι συκωτικός καρκίνος.

 

Υπάρχουν ασθένειες που είναι περισσότερο ψωρικές, άλλες που είναι περισσότερο συκωτικές και άλλες περισσότερο συφιλιτικές. Γιατί μας ενδιαφέρει αυτό; Γιατί τις ψωρικές ασθένειες τις εμφανίζουν περισσότερο τα κατεξοχήν ψωρικά άτομα. Τις συκωτικές τα συκωτικά και τις συφιλιτικές τα συφιλιτικά. Άρα από το είδος της ασθένειας και το είδος των συμπτωμάτων μιας ασθένειας, των σωματικών ασθενειών και των ψυχικών, μπορούμε να κατευθυνθούμε και στη διάγνωση τη μιασματική του ατόμου και στην ιδιοσυγκρασία του ατόμου.

 

Ακατάσχετη υποκριτική φλυαρία

Πάμε όμως στην Λάχεσις τώρα, αρκετά είπαμε για το συφιλιτικό μίασμα. Θα περιγράφω τα φάρμακα πάντα με τη σειρά που γίνονται οι ερωτήσεις και το ψάξιμο στο ιατρείο. Ξεκινάμε πάντα από τα σωματικά για να προσαρμοστεί ο ασθενής και να μην του φανούν περίεργες οι ερωτήσεις και σιγά σιγά πάμε και στα πιο πάνω.

 

Το πρώτο που θα δούμε σε έναν ασθενή είναι το πώς κλείνει ραντεβού. Η Λάχεσις θα πάρει το γιατρό και θ’ αρχίσει να λέει: «Γιατρέ, γειά σας. Είμαι η κυρία τάδε. Άκουσα πολύ καλά λόγια για σας ότι είστε πολύ καλός γιατρός, εγώ πήγα σε έναν άλλο γιατρό και με κατέστρεψε και τώρα θέλω να ’ρθω σε σας γιατί μου είπε η κυρία τάδε πολύ καλά λόγια για σας και θέλω να μου κλείσετε ραντεβού. Σας παρακαλώ γιατρέ, θέλω, σας παρακαλώ πολύ, όσο γίνεται πιο σύντομα. Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ γιατρέ, να ’στε καλά, να ’στε καλά...ε... πόσο είναι η επίσκεψη γιατρέ, ε, με συγχωρείτε που ρωτάω, ε, επειδή φτωχός άνθρωπος είμαι να ξέρω τι να φέρω, όμως να σας πω λίγο και για το πρόβλημά μου...».

 

Η Λάχεσις έχει μια φλυαρία. Μια έντονη φλυαρία, ακατάσχετη. Πηδάει απ’ το ένα θέμα στο άλλο. «Και, γιατρέ να σας πω για το πρόβλημά μου...» «Θα τα πούμε κυρία τάδε όταν θα σας δω κι από κοντά» «μια στιγμή όμως γιατρέ, να σας πω πόσον καιρό το έχω, θεραπεύεται όμως; Η περίπτωσή μου είναι δύσκολη;» «Να σας δω πρώτα κυρία μου, να το συζητήσουμε, και μετά θα πούμε» «Ε, θα γίνω καλά δηλαδή;» «Πιστεύω ότι θα πάμε καλά». Είναι χείμαρος η Λάχεσις. Έχει το μπρίο του συκωτικού μιάσματος. Είναι πολύ κινητικό, ενεργητικό άτομο, άτομο που δεν μπορεί να κάτσει ήσυχα στ’ αυγά του. Είναι σαν μια μερσεντές που αν τη βάλεις στο κέντρο της Αθήνας και πάει 5-10 χιλιόμετρα την ώρα μπουκώνει. Αλλά είναι χείμαρος που θέλει να κυριαρχήσει. Είναι οι ορδές του Αττίλα (γέλια). Είναι χειμαρρώδης.

 

Ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν πρέπει να είναι ιδιοσυγκρασιακός ρατσιστής

 Προσέξτε, κάνω μια παρένθεση. Κι έχει πολύ μεγάλη σημασία όταν συζητάμε για συφιλιτικά φάρμακα. Πρέπει να διαχωρίσουμε το άτομο από την ιδιοσυγκρασία που το επηρεάζει.Το άτομο έχει έναν βαθύτερο εαυτό που αποτελείται από τη Συνείδηση και το Ατομικό Πνεύμα και αυτό είναι ο ανώτερος του εαυτός. Η ιδιοσυγκρασία  δεν είναι παρά ο κατώτερος εαυτός που αποτελείται από την Διανοητική και Αισθητική Ψυχή, το Αιθερικό και Υλικό Σώμα. Η ιδιοσυγκρασία είναι ο επιφανειακός εαυτός. Τα ρούχα που φοράμε και μας επηρεάζουν.

 

Κάθε άνθρωπος γεννιέται με κάποιες ιδιοσυγκρασιακές τάσεις και κάποιες μιασματικές καταβολές. Στην πορεία της ζωής του μπορεί να κινηθεί σε πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι συγγενικές ιδιοσυγκρασίες. Συνήθως δεν έχουμε τεράστιες διαφορές, δεν έχουμε δόκτωρ Τζέκυλ και κύριος Χάϋντ. Δεν μπορεί να μεταπηδήσει εύκολα ένα άτομο από μια ιδιοσυγκρασία σε μία τελείως αντίθετη. Βέβαια σημαντικά γεγονότα μπορούν να αλλάξουν άρδην σε μεγάλο βαθμό ένα άτομο αλλά όχι τόσο πολύ. Το ένδυμα ιδιοσυγκρασία και η μιασματική κληρονομικότητα από το οποίο προέρχεται είναι οι καταβολές του ατόμου. Είναι ο καρπός που έχει θερίσει από τους σπόρος που έσπειρε σε προηγούμενες ζωές του. Θα τα συζητήσουμε κι αυτά κάποια στιγμή.

 

Δεν πρέπει όμως ποτέ, και ειδικά εμείς οι ομοιοπαθητικοί γιατροί,  να κρίνουμε έναν άνθρωπο και να είμαστε ρατσιστές ομοιοπαθητικά, ιδιοσυγκρασιακά. Να λέμε ότι εγώ είμαι η τάδε καλή ιδιοσυγκρασία ενώ αυτός είναι η τάδε κακή ιδιοσυγκρασία.

 

Κάθε ιδιοσυγκρασία είναι εξ’ ορισμού κακή επίδραση στο βαθύτερο άτομο

Κατ’ αρχήν κάθε ιδιοσυγκρασία είναι κακή εξ’ ορισμού. Γιατί είναι πλάνη. Γι’ αυτό προκαλεί ασθένεια. Βέβαια υπάρχουν ψωρικές ιδιοσυγκρασίες, συκωτικές και συφιλιτικές. Σαφώς η συφιλιτική ιδιοσυγκρασία είναι πιο δύσκολη. Τείνει το άτομο να το ρίξει προς τα κάτω. Αλλά και η ψωρική ιδιοσυγκρασία μπορεί να ρίξει το άτομο πολύ χοντρά προς τα κάτω. Αν είσαι ψωρικός και γίνεις εύκολα θύμα ενός συφιλιτικού και μπερδευτείς μπορεί να πέσεις πολύ χαμηλά.

 

Θυμηθείτε το παράδειγμα της Νάτρουμ Μουριάτικουμ κοπέλας της πρώτης μας διάλεξης η οποία έχει αρχές και ηθική, είναι από καλή οικογένεια και η οποία μπλέκει μ’ έναν συκωτικό ή μ’ έναν συφιλιτικό πρεζάκια ο οποίος της πουλάει αγάπες και καϋμούς και την κάνει ό,τι θέλει. Αυτό το άτομο μπορεί να κάνει πολύ άσχημες πράξεις, να πέσει πολύ χαμηλά, λόγω της ψωρικής του πλάνης. Ή αυτό το παράδειγμα που είπαμε προηγουμένως όπου κάποιος λόγω ψωρικής πλάνης θέλει να γίνει άγιος, θέλει να φτάσει ψηλά, πάει λοιπόν και κάνει τεχνικές γιόγκα, μόγκα κλπ αν είναι της ανατολικής φιλοσοφίας ή αν είναι χριστιανός πάει και προσεύχεται από το πρωί μέχρι το βράδι και γίνεται έρμαιο κάποιων συφιλιτικών παπάδων που το έχουν και το εκμεταλλεύονται και το βάζουν στην τάδε οργάνωση ή στην δείνα και το έχουν εκεί μαζεμένο να φοβάται την αμαρτία, να τρέμει και να γίνεται έρμαιο του κάθε συφιλιτικού. Πού είναι η εξέλιξή του;

 

Επομένως όλα αυτά είναι πράγματα που παίζονται. Δεν έχουμε λοιπόν δικαίωμα, ως γιατροί ιδιαίτερα, να χαρακτηρίζουμε κακά ή αρνητικά ένα άτομο επειδή έχει την τάδε ή την δείνα ιδιοσυγκρασία.

-Να ρωτήσω κάτι  που δεν καταλαβαίνω; Ένα άτομο αλλάζει ιδιοσυγκρασίες στη διάρκεια της ζωής του;

-Ναι αλλάζει ανάλογα με τα τα θέλω του. Λόγω των στόχων που βάζει στη ζωή του. Αν βάλω καινούριους στόχους αλλάζει και η πλεύση μου. Όπως αν εγώ στο καράβι πω τρεις μοίρες αριστερά αντί να πάω στην Αίγινα πάω ξέρω ’γω στον Πόρο.

 

Ο άνθρωπος έχει, έστω και περιορισμένη, ελευθερία επιλογής

-Δεν επηρεάζεται όμως κανείς έντονα από την πρωταρχική του ιδιοσυγκρασία;

-Επηρεάζεται αλλά υπάρχει κι ένας βαθμός ελευθερίας. Δηλαδή εγώ έχω ένα αμάξι το οποίο είναι τάδε μάρκας και τάδε προδιαγραφών και ο δρόμος που έχω μπροστά μου είναι τάδε προδιαγραφών Αλλά αυτό δεν μ’ εμποδίζει να πάρω το τιμόνι και να βγω απ ‘ το δρόμο στο πεζοδρόμιο και να μπω στο χωματόδρομο. Αυτό δεν με εμποδίζει κι ας μην είναι 4Χ4 το αμάξι μου να αποφασίσω να βγω απ το δρόμο και να πάω στα κατσάβραχα.

 

Ως άνθρωποι έχουμε έναν μικρό έστω, βαθμό ελευθερίας. Ελευθερία επιλογής. Αυτή η ελευθερία να κινηθούμε προς τα πάνω ή προς τα κάτω, είναι δοσμένη απ’ το Θεό και είναι ιδιότητα μας από κατασκευής. Εάν είμασταν ζώα και είχαμε μόνο Αισθητική Ψυχή και μικρού εύρους Διανοητική Ψυχή, δεν θα είχαμε δυνατότητα επιλογής. Τότε θα είμασταν ζώα, θα ακολουθούσαμε τα ένστικτά μας και τελείωσε. Αν είχαμε καλό Αιθερικό Σώμα θα είμασταν τα καλά ζώα. Αν είχαμε κακό Αιθερικό Σώμα θα είμασταν κακά ζώα, στριμμένα ζώα. Όταν όμως είμαστε άνθρωποι έχουμε και Συνειδησιακή Ψυχή. Γιατί έχουμε Συνειδησιακή Ψυχή; Επειδή έχουμε Ατομικό Πνεύμα. Τα ζώα δεν έχουν Ατομικό Πνεύμα. Αποτελούνται από Ατομική Ψυχή και Ατομικό Σώμα. Βλέπετε πόσο η γνώση των συμπαντικών νόμων μας ξεκαθαρίζει τα πράγματα; Αυτός ο βαθμός ελευθερίας, μικρός βαθμός ελευθερίας ή μεγαλύτερος ανάλογα με το πώς τον χειριζόμαστε, υπάρχει μέσα μας επειδή υπάρχει το Ατομικό Πνεύμα, η σταγόνα του θεού μέσα μας και εξ αυτού ορμώμενη η Συνειδησιακή Ψυχή.

 

Από κει και πέρα έχουμε στη μέση τον διαχειριστή του όλου ανθρώπινου συστήματος, την Διανοητική Ψυχή, που εμείς έχουμε την ελευθερία να τη χρησιμοποιήσουμε είτε να μας πάει προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Όσο πιο πολύ αρνητικές δράσεις κάνουμε, τόσο πιο πολύ πέφτουμε και τόσο πιο μικρό βαθμό ελευθερίας έχουμε. Όσο πιο καλές δράσεις κάνουμε, ανώτερες, τόσο αυξάνει η δυνατότητα ελευθερίας μας. Γιατί; Μα επειδή αποδεσμευόμαστε από τα ιδιοσυγκρασιακά μας στοιχεία.

 

Φώτιση ίσον υπέρβαση της ιδιοσυγκρασίας

Και η φώτιση του Βούδα ή η φώτιση των χριστιανών αγίων ή οποιονδήποτε άλλων ή η φώτιση των φιλοσόφων τι σημαίνει; Είναι η υπέρβαση των ιδιοσυγκρασιών. Ένας άγιος δεν έχει ιδιοσυγκρασία πλέον. Έχουν φύγει από μέσα του αυτά που ο Ερμής ο Τρισμέγιστος έλεγε δαίμονες. Οι χθόνιοι δαίμονες. Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος έλεγε ότι όταν η ψυχή πάει να ενσωματωθεί, σε ένα σώμα, παίρνει ανάλογα με τον πλανήτη από τον οποίο επηρεάζεται δαίμονες από τον συγκεκριμένο πλανήτη οι οποίοι μπαίνουν και ενοικούν στα νεύρα και μέσα στον άνθρωπο.

 

Είναι ουσιαστικά αυτό που η Ομοιοπαθητική ονομάζει μιασματικές καταβολές και ιδιοσυγκρασιακή κατάσταση. Και όταν η χάρις του Θεού όπως λέει ο Χριστιανισμός, το Άγιον Πνεύμα, έρθει και μπει μέσα σε έναν άνθρωπο ουσιαστικά, αμέσως όταν μπει το φως το σκοτάδι έφυγε. Απαλλάσσεται το άτομο από αυτούς τους δαίμονες και έτσι παύει να έχει μέσα του το κακό και το καλό. Έχει πλέον μόνο το καλό. Αλλά πόσοι άνθρωποι έχουν φτάσει σε αυτή την κατάσταση; Ελάχιστοι.

 

Αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι γίνεται. Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία παιδιά κι όποιος διδάσκει Ομοιοπαθητική χωρίς να έχει πρώτα καταλάβει ο ίδιος και μετά να εξηγήσει στους μαθητές του, τι σημαίνει ιδοσυγκρασία και ποια είναι η ουσιαστική βάση της δεν διδάσκει Ομοιοπαθητική του βάθους. Πως μπορείς να διδάξεις ουσιαστική Ομοιοπαθητική αν δεν ξεκαθαρίσεις ότι υπάρχουν ανώτερα και κατώτερα συναισθήματα και σκέψεις και ότι όλα αυτά που περιγράφονται στου Κεντ το repertory και στις φαρμακολογίες  δεν είναι τίποτα άλλο παρά κατώτερα συναισθήματα και σκέψεις  που συνιστούν συμπτώματα νόσου ή προκαλούν νόσο. Δεν είναι φυσιολογικές ισορροπημένες καταστάσεις. Είναι διαταραχές. Όλα μα όλα.

 

Εξισορρόπηση της ιδιοσυγκρασίας με το ομοιοπαθητικό φάρμακο

-Στην ουσία όταν δίνουμε φάρμακα στην Ομοιοπαθητική στοχεύουμε στο να φύγει η ιδιοσυγκρασία;

-Όχι δεν φεύγει η ιδιοσυγκρασία. Στοχεύουμε στο να εξισορροπήσουμε την εκάστοτε ιδιοσυγκρασία, την εκάστοτε συνολική διαταραχή. Δίνουμε ενέργεια στο Αιθερικό Σώμα. Αυτό που δίνουμε, η κάψουλα δηλαδή, δεν είναι υλικό φάρμακο, δεν είναι κατώτερο ενεργειακό φάρμακο, δεν είναι ψυχικό φάρμακο, δεν είναι πνευματικό φάρμακο. Είναι Αιθερικό Φάρμακο. Αυτή η Αιθερική Ενέργεια που δίνουμε ενισχύει κι εξισορροπεί τη ροή της Αιθερικής Ενέργειας του Βελονισμού, τη ροή της ομοιοπαθητικής Ζωτικής Δύναμης μέσα στο άτομο. Σ’ αυτό το επίπεδο δρούμε. Αλλά αυτή μας η δράση, δρώντας στη συνέχεια προς τα κάτω, εξισορροπεί το σώμα και τις σωματικές λειτουργίες και αντίστοιχα ενισχύει τους ψυχικούς μηχανισμούς λειτουργία. Ξεφορτώνει λίγο το άτομο από τα πάθη του κι έτσι μπορεί να ξανασκεφτεί καλύτερα η Διανοητική ψυχή και να ξαναεπιλέξει αν θα πάει προς τα πάνω ή προς τα κάτω.

 

Γι αυτό βλέπουμε το φαινόμενο σε άτομα κυρίως συφιλιτικά στα οποία τους δίνεις το φάρμακο, εξισορροπούνται για λίγο, κάνουν...φτιάχνουν και πολλές φορές ξαναπέφτουν στις ίδιες επιδιώξεις, στις ίδιες καταστάσεις και ξαναχρειάζονται το ίδιο ή άλλο συφιλιτικό φάρμακο. Ενώ στα ψωρικά άτομα η συνταγογράφηση γίνεται πιο αραιά. Δηλαδή αλλάζουμε φάρμακο ή επαναλαμβάνουμε φάρμακο πιο αραιά. Είναι και η φύση του ψωρικού μιάσματος τέτοια. Στο συκωτικό πάλι άτομο μπορεί να αλλάζει γρήγορα. Γιατί σκαμπανεβάζει. Αλλά στο συφιλιτικό πολλές φορές ξαναδίνουμε το ίδιο και το ίδιο φάρμακο, διότι το άτομο παίρνει την ενέργεια, αλλά επειδή είναι συφιλιτικό άτομο και μάλιστα αν είναι έντονο το συφιλιτικό του μίασμα, η επιδίωξη του ξαναπάει εκεί στο λάθος «θέλω» και λέει «όχι, θα το κάνω ξανά έτσι το πράγμα».Αλλά υπάρχουν και συφιλιτικές μητέρες οι οποίες παίρνουν μια ανάσα από το ομοιοπαθητικό φάρμακο και λένε «ρε παιδί μου πως φερόμουν έτσι στο παιδί μου κυριαρχικά, άλλαξε στάση και συ σαν μάνα, λίγο το παιδί να ανασάνει». Και αλλάζει η ιστορία και για τη μάνα και για το παιδί. Και όλα βελτιώνονται.

 

Κιτς, υπερβολική εμφάνιση

Πάμε τώρα στην εμφάνιση της Λάχεσις. Όπως είπαμε ότι το Νάτρουμ Μουριάτικουμ ντύνεται συγκρατημένα, συντηρητικά, καθαρά, ατσαλάκωτα, με βάση τη συντηρητική μόδα και όχι χυδαία, στη Λάχεσις θα δούμε ένα πράγμα στο ντύσιμο και στην εμφάνιση και στην κόμμωση και στα παπούτσια και σε όλα: Κιτς κατάσταση, κιτς ντύσιμο, έλλειψη γούστου λόγω συφιλιτικής υπερβολής. Η Πλάτινα συνήθως ντύνεται ακραία, φανταχτερά, αλλά έχει συνήθως και γούστο. Η Λάχεσις ντύνεται και στολίζεται κιτς.

 

Έχετε δει κάτι γριές με κάτι κόκκινα, κατακόκκινα ρουζ, με κάτι βαφές έντονεσ, με μια ση-θρού αποκαλυπτική μπλούζα ενώ μπορεί να ναι με κότσο, κάτι κυρίες θεούσες! Βλέπεις επίσης ένα χοντρό χρυσαφένιο βραχιόλι ή δυό και  τρία μαζεμένα, ένα χοντροκομμένο χρυσό σταυρό αλλά απέξω, όχι από μέσα, απέξω από τη μπλούζα έτσι για να φαίνεται. Λίγο παρακάτω μια φανταχτερή αγκράφα ή βλέπεις μια κυρία πενήντα-εξήντα χρόνων και φοράει κάτι λεοπαρδαλέ παπούτσια που είναι ξέρω ’γω με δέρμα φιδιού ή φοράει μια σούπερ μίνι φούστα κι έχει και κάτι μπούτια να! και λες από μέσα σου «που πας κυρά μου εσύ;» (γέλια) «πού πας;» Η έχει μια τεράστια περιφέρεια και όμως φοράει ένα σφιχτό κολάν με παρδαλά χρώματα. Είναι ένα μείγμα χυδαίου και κιτς ντυσίματος. Ή μπορεί να έχει ένα πολύ βαθύ ντεκολτέ που δεν ταιριάζει με την ηλικία της ή και τα προσόντα του τεράστιου ή μαραζωμένου μπούστου της(γέλια). Ή ένα σφιχτό, μα πολύ σφιχτό φόρεμα, που δεν της πάει ρε παιδί μου, αφού φαίνονται τα πατσόκιλα της τέλος πάντων! (γέλια)

 

Προσέξτε...προσέξτε...προσέξτε, όλα αυτά τα περιγράφω χωρίς φόρτιση. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό απόλυτα. Απλώς τα λέω λίγο εξτρήμ και γραφικά για να πιάσουμε το νόημα, για να μας μείνει η εικόνα. Υπάρχουν όμως διάφορες εικόνες στην ίδια ιδιοσυγκρασία ακόμη και φαινομεντικά εντελώς αντίθετες. Μπορεί π.χ να δεις μια θεούσα Λάχεσις με ένα θεούσικο ντύσιμο. Συντηρητικός κότσος, θεόμακρη φούστα, κλειστό πουκάμισο μέχρι το λαιμό, αλλά ο χοντροκομμένος χρυσός σταυρός απέξω καθώς και το κομποσκοίνι και να βλέπει περίεργα ή να κατηγορεί όσες ντύνονται φανταχτερά και να λέει για την  ηθική τους, εναντίον τους, να τις κρίνει αυστηρά και υποκριτικά. Από την άλλη όμως μπορεί να δεις μια ψιλοσαλεμένη Λάχεσις όχι όμως σχιζοφρενή αλλά απλώς ψώνιο, η οποία ντύνεται χυδαία και  προκλητικά. Ή μπορεί να δεις μια βλάχα - δεν το λέω υποτιμητικά για τους επαρχιώτες γιατί βλάχους στο επίπεδο έχουμε πολλούς στην Αθήνα, ενώ καλλιεργημένους μπορεί να έχουμε πολλούς στην επαρχία, μιλάμε για το επίπεδο. Μπορεί λοιπόν να δεις μια βλάχα, η οποία ήρθε στην Αθήνα αγόρασε ένα χρυσαφί ή λαμέ φόρεμα όλο κρόσια και χαϊμαλιά και στρας και πάει και το φοράει και νομίζει ότι αγόρασε κάτι ωραίο κι όμως είναι κιτς.

 

Το κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις φαινομενικά αντίθετες εικόνες είναι το συφιλιτικό στοιχείο της υπερβολής. Υπερβολή, κακογουστιά, υποκρισία και χυδαιότητα πολλές φορές. Ή προκλητική επίδειξη ιδεολογίας όταν π.χ το παίζει θεούσα. Όταν π.χ δηλώνει περήφανα και διαλαλεί ότι είναι πιστή και φανατική μάρτυρας του Ιεχωβά ή πιστή Χριστιανή Ορθόδοξη και ντύνεται σαν παλαιοημερολογίτισσα θεούσα. Θα μου πείτε κι ένα ψωρικό άτομο που ειλικρινά πιστεύει και είναι σεμνό θα μπορούσε να ντυθεί έτσι συντηρητικά. Ναι αλλά δεν θα ήταν τόσο υπερβολικό το ντύσιμο του. Δεν θα ήταν τόσο προκλητικά υπερβολικό. Ούτε θα «έκραζε» τόσο πολύ. Και δεν έχει σημασία με ποιά χροιά φωνής «κράζω». Είτε κράζω χυδαία είτε κράζω συντηρητικά το σημαντικό και συφιλιτικό στοιχείο είναι ότι κράζω. 

 

Πάμε τώρα στη συμπεριφορά. Η Λάχεσις θα μπεί μέσα και θα είναι χείμαρρος συνήθως. Ή αντιθέτως, μπορεί να σε κοιτάει καχύποπτα, να μιλάει λίγο, να σε κόβει, να σε μετράει και να λέει μέσα της «τώρα, τι είναι αυτός; τι καπνό φουμάρει; πως μας το παίζει εδώ πέρα».

 

Κορτιζονικό προσωπείο: πρησμένο κεφάλι και κορμός, αδύνατα άκρα

Ο σωματότυπος της Λάχεσις συνήθως μοιάζει πολύ με το «κορτιζονικό προσωπείο». Τι κάνει η υπερβολή της κορτιζόνης; Πρήξιμο στο πρόσωπο, στον λαιμό και κορμό αλλά λεπτά άκρα. Δυσανάλογος κορμός σε σχέση με τα λεπτά χέρια και πόδια. Είπαμε στο πρώτο μάθημα για τον ιδαίτερο σωματότυπο του Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Βέβαια δεν έχουν όλες οι ιδιοσυγκρασίες έναν χαρακτηριστικό σωματότυπο. Ούτε σημαίνει ότι όλα τα άτομα Λάχεσις θα έχουν σώνει και καλά τον τύπο του κορτιζονικού προσωπείου. Δεν είναι δεσμευτικό αυτό, έτσι; Αλλά συνήθως βλέπουμε την  κορτιζονική εικόνα.

 

Λαχεσικό βλέμμα

Μάτια πρησμένα, πρησμένα χείλη και η Λάχεσις σε υποβλέπει πολλές φορές. Πως κοιτάει κανείς πάνω απ’ τα γυαλιά; Πολλές φορές η Λάχεσις σε κοιτάει έτσι. Σε κοιτάει, σε κόβει και το μάτι της είναι διαπεραστικό. Πώς είναι το βλέμμα του φιδιού; Νταγκ, σε καρφώνει, σε έχει βάλει στο στόχαστρο. Μπορεί ακόμα και να κουνάει το κεφάλι της δεξιά, αριστερά αλλά το βλέμμα είναι σε σένα καρφωμένο συνέχεια. Δεν είναι ότι σε υποβλέπει σαν Πλάτινα δηλαδή ότι σε περιφρονεί. Όχι. Είναι στοχοπροσηλωμένη. Σ’ έχει καρφώσει. Εκεί. Σε κοιτάει, σε κόβει, σε ψάχνει. Είναι ξύπνιο άτομο, σπίρτο. Πονηρό άτομο.

 

 Όσον αφορά τα σωματικά. Είναι συνήθως ζεστό άτομο. Ζεσταίνεται αρκετά. Δεν ζεσταίνεται βέβαια τόσο όσο το Σούλφουρ, αν και πολλές φορές βλέπουμε Λάχεσις πολύ ζεστές ειδικά όταν υπάρχει από πίσω σαν δεύτερη ιδιοσυγκρασιακή εικόνα το Σούλφουρ. Το χαρακτηριστικό για την Λάχεσις είναι ότι σ’ ένα ζεστό δωμάτιο σκάει, δεν αντέχει, δεν μπορεί. Ανοίγει τα παράθυρα, παίρνει  τη βεντάλια. Έχετε δει κάτι γριές με βαμμένα υπερβολικά κόκκινα χείλη, κιτς ενδυμασία που κρατάνε και τη βεντάλια και κάνουν έτσι;

 

Χειροτερεύει με οτιδήποτε την σφίγγει

Πέραν του ότι σκάει και θέλει τη βεντάλια και ζεσταίνεται, θα δείτε ότι ένα επίσης πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό της Λάχεσις είναι ότι δεν μπορεί τα σφιχτά ρούχα. Δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό της Λάχεσις αυτό. Έχουμε κι άλλες ιδιοσυγκρασίες αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικό στη Λάχεσις, capital. Τι σημαίνει δεν μπορώ τα σφιχτά ρούχα; Σημαίνει ότι δεν μπορεί να φορέσει ζιβάγκο ή κάτι σφιχτό ή έστω κλειστό εδώ στο λαιμό. Σκάει. Δεν την ενοχλεί η ζέστη, την ενοχλεί το σφίξιμο, το ακούμπημα, ό,τι την ακουμπάει κάτι εδώ. Γι αυτό θα δείτε πολλές φορές τη Λάχεσις με ντεκολτέ ή με ριχτά, άνετα ρούχα. Μόλις πάει στο σπίτι, θα βγάλει το σουτιέν θα το πετάξει, γιατί έτσι το φόραγε για λόγους τέλος πάντων κοινωνικούς.

-Αισθητικούς είπατε;

-Αισθητικούς όχι, όχι αισθητικούς, κοινωνικούς λόγους. Δεν είναι ο τομέας της η αισθητική (γέλια) της Λάχεσις. Θα βάλει ριχτά άνετα ρούχα, ή θα μείνει με το βρακί στο σπίτι, γυμνή, γιατί έτσι νιώθει άνετα. Και δεν είναι τόσο ότι ζεσταίνεται, μπορεί και να κρυώνει ακόμα αλλά δεν μπορεί να βάλει βαριά ρούχα. Επομένως δεν μπορεί τα σφιχτά στο λαιμό, ζιβάγκο και λοιπά. Μην το μπερδεύουμε όμως αυτό με τα μάλλινα. Τα μάλλινα μπορεί να ερεθίζουν ένα άτομο αλλεργικά όπως το Σούλφουρ το οποίο δεν μπορεί τα μάλλινα και για τη ζέστη αλλά και γιατί τον ερεθίζουν στο δέρμα. Η Λάχεσις δεν μπορεί επίσης τα σφιχτά κορμάκια και ότι την σφίγγει στην κοιλιά. Όμως μπορεί να δεις μια Λάχεσις που είναι λίγο ακραία της μόδας και να φοράει κάτι πολύ σφικτό μόνο και μόνο επειδή νοιώθει ότι είναι πιο σεξουαλική έτσι. Αλλά το βάζει για λόγους εντυπωσιασμού.

 

-Είχα μια περίπτωση ασθενούς στο οδοντιατρείο και μου λέει «γιατρέ να βγάλω το σουτιέν;» και της λέω «γιατί να βγάλεις το σουτιέν σε μια εξαγωγή δοντιού;» και μου λέει «δεν μπορώ γιατρέ, δεν νοιώθω άνετα». Και το ’βγαλε.

-Βλέπεις τι γίνεται....και εγώ αυτά που σας λέω δεν είναι παρά εικόνες βγαλμένες απ’ τη ζωή. Γι αυτό και ο ομοιοπαθητικός γιατρός κοιτάει και το σουτιέν ακόμα όταν έρχεται η ασθενής! (γέλια) Έτσι για να γελάσουμε το είπα...μην αρχίσουμε συφιλιτικές παρανοήσεις...λοιπόν...παίζουν ρόλο όλ’ αυτά. Δεν είναι τυχαίο το ντύσιμο του άλλου. Είναι η έκφραση του η σωματική, έτσι. Η εξωλεκτική συμπεριφορά του κάθε ατόμου είναι συχνά πιο σημαντική από την λεκτική. Αλλά μην δημιουργούμε σχήματα και ρετσέτες. Μην προκαταλαμβανόμαστε στο στύλ: «όποιος δεν μπορεί τα σφιχτά είναι Λάχεσις». Είναι, «ένα το κρατούμενο», πάντα. Ένα το κρατούμενο μεν αλλά πιο σημαντική η συνολική εικόνα.

 

Χειροτέρευση με τον ύπνο

Η Λάχεσις μπορεί να ξυπνάει το βράδυ από πνίξιμο στο λαιμό και να πετάγεται και να θέλει να σηκωθεί και ν’ανοίξει τα παράθυρα. Ή χειροτερεύει με τον ύπνο. Η Λάχεσις είναι συνήθως δραστήριο, ενεργητικό άτομο και το πρωί δεν μπορεί να κάτσει στο κρεβάτι. Θα σηκωθεί νωρίς, είναι πρωινός τύπος και θ’ αρχίσει δουλειές στο σπίτι, το ένα, το άλλο. Θα σηκωθεί έξι η ώρα το πρωί να κάνει παστίτσιο ξέρω ’γώ. Δεν μπορεί να κάτσει ήσυχα. Και αν μείνει και κοιμηθεί περισσότερες ώρες το πρωί, που δεν το κάνει εύκολα, θα σηκωθεί με πονοκέφαλο. Με βαρύ κεφάλι και θα πει «ρε παιδί μου αφού κοιμήθηκα περισσότερες ώρες γιατί είμαι πτώμα;» Βαραίνει με τον ύπνο.

 

Ο ομοιοπαθητικός γιατρός δεν πρέπει να συνταγογραφεί για τον φαινότυπο

Όσον αφορά τα νεύρα την Λάχεσις θα τη δούμε με δύο φαινότυπους. Είναι ο γονότυπος κι είναι ο φαινότυπος. Θυμάστε τη διαφορά; Γονότυπος στη κληρονομικότητα είναι το αρχικό πρωτογενές υλικό, φαινότυπος είναι τι μας βγαίνει στο τέλος. Έτσι λοιπόν άλλο ο γονότυπος δηλαδή ποιές είναι οι τάσεις μου οι ιδιοσυγκρασιακές και η θέλησή μου κι άλλο η συμπεριφορά μου που είναι ο φαινότυπος. Ο φαινότυπος μπορεί να πάρει πάρα πολλές μορφές και φαινομενικά αντίθετες απ’ το γονότυπο.

 

Έτσι λοιπόν ενώ η Λάχεσις έχει συνήθως νεύρα μπορεί να την δούμε να είναι η κυρία «τέλεια ηρεμία». Πως θα το καταλάβουμε ότι είναι Λάχεσις; Μα απ’ την υπερβολή τη συφιλιτική. Μπορεί να είναι η θεούσα η οποία «Γεια σας γιατρέ. Τι κάνετε, πως είστε; τα παιδιά καλά; η σύζυγος καλά; Να ’στε καλά. Να σας έχει ο θεός καλά». «Νευριάζετε;» ρωτάει ο γιατρός. «Εγώ γιατρέ; Τέρας ηρεμίας. Και ψυχραιμίας. Γιατί να νευριάζουμε; Εγώ έχω δουλέψει με τον εαυτό μου, πιστεύω στο Θεό, κάνω την  προσευχή μου, δεν πρέπει να ’χουμε βία, ειρήνη στον κόσμο». Ο γιατρός γράφει: «ηρεμότατη, ψωρική ιδιοσυγκρασία, με αρχές».

 

Πάρτα γιατρέ ομοιοπαθητικέ! Μουντζώσου και με τα δυό σου χέρια! Δεν είναι έτσι τα πράγματα! Δεν είναι συνήθως όπως φαίνονται. Τι υπάρχει από κάτω; Αν δεν τα διερευνήσεις τότε λάθος η διάγνωση, τελείωσε. Καμιά φορά με ρωτάνε οι ασθενείς  μου: «Γιατρέ σας είπα κάποια στιγμή κάτι διαφορετικό απ’ ότι πραγματικά ήταν, μήπως σας οδήγησα σε λάθος διάγνωση;». Κι εγώ τους λέω: «Και νομίζετε ότι, ό,τι μου λέτε γράφω;!» (γέλια) Άμα γράφω ότι μου λένε καήκαμε! Καήκαμε. Κι’ αυτοί και εγώ! Αυτοί γιατί δεν θα πάνε καλά και εγώ γιατί δεν θα έχω πελάτες. Βέβαια τους το χρυσώνω λίγο το χάπι...δεν μπορώ να τους τα πω ευθέως έτσι όπως τα λέμε εδώ. Τους λέω ότι: «Μην ανησυχείτε, τα περνάω κι από το δικό μου το ιατρικό φίλτρο, άλλωστε γι αυτό ήρθατε εδώ... άμα ήταν θα κάνατε τη διάγνωση μόνοι σας και θα παίρνατε το φάρμακο μόνοι σας».  Επομένως ποτέ δεν θεωρούμε δεδομένο αυτό που μας λέει ο ασθενής. Ποτέ! Κι όσο πιο έντονα μας το λέει τόσο πιο φίλτρο βάλτε.

 

Μπορεί λοιπόν να μας εμφανίζεται ως τέρας ηρεμίας κι αυτό το τέρας ηρεμίας είναι συχνά το άτομο που έχει σκοπούς κι επιδιώξεις πονηρές και μπορεί να σου λέει οτι αγαπάει όλο τον κόσμο κι’ όμως.... Η γιαγιά μου θεός σχωρέστη νε  ήτανε μια σύφιλη του κερατά (γέλια). Μια έντονη Λάχεσις ήτανε και σε κάθε κουβέντα έλεγε «ο Θεός να ’χει καλά όλα μου τα παιδιά και τα εγγόνια μου κι όλο τον κόσμο, να ’χεις τις ευχές μου κι’ από τα είκοσί μου νύχια!». Υπερβολή! Υπερβολή και υποκρισία! Επομένως όσον αφορά τα νεύρα μπορεί να δούμε αυτές τις υπερβολές.

 

Εμφανώς κακιά και κυριαρχική ή εμφανώς υποκριτικά «καλή και ήρεμη»

Φαινοτυπικά υπάρχουν δύο ειδών Λάχεσις. Είναι η μία που είναι κακιά, νευρική και στριμμένη και το δείχνει στο στύλ «ναι είμαι κακιά και μ’ αρέσει και το δείχνω», που είναι η πιο μικρή σε αφθονία γιατί ο καιρός μας δεν ευνοεί τόσο εύκολα τέτοια πράγματα και είναι και αυτή που είναι κακιά και κυριαρχική αλλά δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Αυτό ισχύει και στα νεύρα και στην αγάπη και στη σχέση με τα παιδιά της και με τους άλλους και στη συντροφική σχέση και λοιπά.

 

Επομένως η Λάχεσις έχει νεύρα συνήθως, εκνευρίζεται. Γιατί εκνευρίζεται; Γιατί έχει προσκόλληση.  Αν ο άντρας της το κάνει έτσι και δεν το κάνει αλλιώς εκνευρίζεται. Αν το παιδί της το κάνει έτσι και δεν το κάνει όπως το θέλει αυτή, εκνευρίζεται. Μετά την προσκόλληση νάσου κι’ ο θυμός. Ο θυμός είναι κατώτερο συναίσθημα. Προέρχεται απ’ την προσκόλληση του άλλου. Όσο πιο μεγάλη προσκόλληση έχεις, τόσο πιο πολύ θυμώνεις. Έτσι είναι η ιστορία. Έχει λοιπόν νεύρα - γιατί νευριάζει η Λάχεσις; Όταν δεν γίνονται τα πράγματα όπως τα θέλει. Όταν δεν γίνεται το δικό της. Όταν δεν κυριαρχεί ή όταν ο άλλος αντιδράσει στην κυριαρχία της. Μπορεί να σου πει «τα παιδιά μου με νευριάζουν» ή θα στο πει συγκαλυμμένα ότι  «με στεναχωρούν». Θα δούμε σ’ όλες τις συμπεριφορές το κυριαρχικό στοιχείο. Ας μην το επεκτείνω τώρα, θα το δούμε μετά.

 

Δηκτικότητα: «Μια στο καρφί και μια στο πέταλο»

Τα εκφράζει τα νεύρα της η Λάχεσις; Συνήθως ναι. Είναι άτομο που θα τα βγάλει τα νεύρα της, θα τα πει. Ή θα τα ξεσπάσει με φωνές ή αν το παίζει πιο πολιτισμένη, πιο κουλτουρέ, θα σου βγάλει κακιούλες. Θα σου ρίξει μπηχτές. Θα είναι καυστική. Θα είναι επικριτική. Θα σου πει μια κουβέντα, θα καρφώσει πρώτα το καρφί της και μετά θα σου βάλει στην πληγή βαμβακάκι με ιώδιο. Μπορεί να σου πει: «γιατρέ, εντάξει δεν μπορώ να ’ρχομαι και κάθε μήνα τώρα, τόσα ευρώ κάθε μήνα ένα μισθό σου κόβουμε...όχι πως δε με κάνεις καλά γιατρέ, όχι πως δεν έχω δει αποτελέσματα, αλλά είμαι φτωχός άνθρωπος». Κι’αμέσως αλλάζει θέμα χωρίς να περιμένει την απάντηση σου. Την έριξε τη μπηχτή, την κάρφωσε την πρόκα και για να μην προλάβεις να τη βγάλεις εσύ την πρόκα, αμέσως αλλάζει θέμα. Σου ρίχνει την πρόκα, σου το χρυσώνει το χάπι και αμέσως αλλάζει θέμα. Πονηριά! Αυτή είναι η μαγκιά του συφιλιτικού μιάσματος. Είναι καταφερτζίδικο άτομο. Θέλει να κυριαρχήσει. Στη ρίχνει κι αμέσως το αλλάζει το θέμα και τελείωσε.

 

Μου ’τυχε Λάχεσις...δεν το ’πε σε μένα, το ’πε σ’ έναν άλλο γιατρό και μάλιστα ήταν 20 χρόνια πιστή του ασθενής. «Τι θα γίνει ρε Σπύρο» του λέει, «είκοσι χρόνια ασθενής σου...μ’ αυτά τα παπούτσια είσαι...πάρε και κάνα άλλο καινούριο παπούτσι...έχεις χρήματα, δεν έχεις; Τόσους ασθενείς βλέπεις κάθε μέρα.» (γέλια) Την είπε τη μπηχτή και αμέσως μετά το χρύσωσε το χάπι:  «Μα τι καλός που είσαι Σπύρο μου και πόσο καλά μας κάνεις κι αν δεν ήσουν εσύ δεν θα ζούσαμε σήμερα.» Αλλά την έριξε τη μπηχτή.

 

 Όπου βλέπετε ασθενή να κατηγορεί άλλους γιατρούς για να σε καλοπιάσει εσένα σε μεγάλο βαθμό είναι Λάχεσις. Όπου βλέπετε να λέει «μου ’καναν κακό τα φάρμακα, μου’καναν παρενέργειες» αλλά αμέσως το πασαλείφει πάλι το θέμα στο στυλ «δεν λέω ότι το ’κανες επίτηδες γιατρέ αλλά μου ’καναν κακό τα φάρμακα» τότε σκεφτείτε την Λάχεσις. Όπου βλέπετε μεγάλο εκθειασμό του γιατρού σκεφτείτε Λάχεσις.

 

Υπολογιστική διαφήμιση

Οι Λάχεσις είναι οι καλύτερες πελάτισσες του γιατρού. Πολλές ασθενείς που στέλνουν κόσμο σε έναν γιατρό είναι αυτές οι Λάχεσις που τις έκανε καλά ο γιατρός τον πήραν με καλό μάτι και του στέλνουν κόσμο. Η Λάχεσις θα πάει στη γειτονιά, στο λεωφορείο, στην εκκλησία και θα πει «Έχω έναν καλό γιατρό... να πας εκεί, είναι πολύ εντάξει, θα σε κάνει καλά...θα πεις ότι έρχεσαι από μένα, από την κυρία Παπαδοπούλου για να σε προσέξει...μην το ξεχάσεις!» Αυτή η διαφήμιση δεν είναι τυχαία. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε να κάνουμε με συφιλιτικό άτομο. Αποσκοπεί σε συμφέρον. Συχνά το κάνει γιατί θέλει να της κάνει έκπτωση ο γιατρός ή θέλει όποτε  του αφήνει μηνύματα να την παίρνει τηλέφωνο και να την υπερεξυπηρετεί. Γι αυτό  του στέλνει κόσμο. Για να δέσει τον γάϊδαρο της.

 

Δεν του στέλνει κόσμο όπως θα κάνει ένας Φώσφορος. Ο Φώσφορος στέλνει κόσμο γιατί είχε τα νευροφυτικά του, του ’δωσε ο γιατρός το φάρμακο, είδε την υγειά του και λέει «μπιρ Αλλάχ, αμάν τι γιατρός είναι αυτός, φχαριστώ γιατρέ» κι’ από ευγνωμοσύνη θα πάει να πει και στον έναν και στον άλλο και στον παράλλο να πάνε στο γιατρό. Ενώ η Λάχεσις θα το κάνει από συμφέρον, από εγωιστικούς λόγους, για να δέσει το γάιδαρο της, να την εξυπηρετεί ο γιατρός και μάλιστα θα λέει: «γιατρέ, ο δέκατος είναι που σου στέλνω, ε; Ε, δώσε μου για δυό μήνες γιατρέ τώρα φάρμακα γιατί δεν έχω να ξανάρθω στο μήνα, τόσο κόσμο σου στέλνω εγώ,  εγώ για σένα λέω τα καλύτερα λόγια....εικόνισμα θα σου κάνω γιατρέ». Αν ακούσεις «εικόνισμα θα σου κάνω γιατρέ» δώσε μια Λάχεσις.(γέλια)  Εννιά στις δέκα περιπτώσεις είσαι μέσα. Κι όταν το λέει και μπροστά σε άλλους για να ακουστεί... ακόμα περισσότερο. «Πρώτα ο Θεός και μετά ο γιατρός!» Αυτά είναι κουβέντες που τις ακούμε από Λάχεσις. Βέβαια άμα δεν την κάνεις καλά μπορεί να ακούσεις και τον εξάψαλμο ή να σε διασύρει σε όλο τον κόσμο.

 

Η υπερβολική εικόνα της «καλής, τίμιας και ηθικής νοικοκυράς»

Η Λάχεσις είναι συνήθως τακτική σαν άτομο αλλά όχι όπως η Νουξ Βόμικα που είναι τακτική σε υπερβολικό βαθμό, σε βαθμό 3. Η Λάχεσις είναι τακτική 2, όχι 3. Τουλάχιστον έτσι ήταν οι παλιές νοικοκυρές. Όταν η Λάχεσις υιοθετεί την εικόνα, τον φαινότυπο της καλής νοικοκυράς που είναι παστρικιά, που είναι καθαρή, που θέλει να τα ’χει όλα στην εντέλεια, που περηφανεύεται που είναι νοικοκυρά που μαγειρεύει για τα παιδιά της για τα εγγόνια της που είναι η καλή μάνα που έμεινε στο σπίτι να αναθρέψει τα παιδιά της και να τους δώσει χριστιανικές αρχές, να τα κάνει καλούς και χρήσιμους ανθρώπους στην κοινωνία, που κάνει όμως και ωραίο παστίτσιο(γέλια) και δεν την φτάνει κανείς στο παστίτσιο, που βοηθάει τον κόσμο που είναι καλή πολίτης ή καλή χριστιανή, ή τίμια γυναίκα, ή ηθική γυναίκα, που είναι η πιστή σύζυγος και όλα τα υπόλοιπα... τότε σ’ αυτά τα πλαίσια δηλώνει και είναι περήφανη ότι είναι της τάξης.

 

Μη μπερδευτείτε ότι είναι Νουξ Βόμικα. Η Νουξ Βόμικα υπηρετεί την τάξη για την τάξη. Είναι κάλλος, είναι νευρωτικότητα, είναι ο πρωκτικός τύπος που λέει ο Φρόϋντ. Είναι ο πρωκτικός φροϋδικός τύπος. Ενώ η Λάχεσις είναι η τάξη για το φαίνεσθαι και της αρέσει κιόλας. Και είναι και δραστήριο άτομο που δεν μπορεί να κάτσει ήσυχα κι αρχίζει κι ασχολείται με το σπίτι στο στυλ να το ξανασφουγγαρίσω το σπίτι μέχρι να λειώσουν τα μάρμαρα(γέλια).

 

Φόβος κουτσομπολιού αλλά και υπολογιστική εξωστρέφεια

Όσον αφορά την εσωστρέφεια - εξωστρέφεια: Προσέξτε, εσωστρέφεια - εξωστρέφεια όσον αφορά τα σώψυχά της. Η Λάχεσις έχει και πάλι δύο φαινότυπους. Συνήθως είναι εσωστρεφής όσον αφορά τα σώψυχά της γιατί δεν θέλει να την κουτσομπολεύουν. Κι’ αυτό είναι αναμενόμενο να γίνεται από μια κουτσομπόλα όπως η ίδια γιατί «κρίνει εξ’ ιδίων τα αλλότρια». Τα πολύ προσωπικά δεν τα λέει για να μην την κουτσομπολεύουν. Και για να κρατάει μια εικόνα και για να μπορεί να δουλεύει τον κόσμο. Αλλά μπορεί να δούμε πολύ συχνά Λάχεσις η οποία να είναι υπερβολικά εξωστρεφής. Μπορεί να σου πει πως ο άντρας της δεν την ικανοποιεί στο κρεβάτι. Ή μπορεί να σου πει ότι το παιδί της έμπλεξε με τα ναρκωτικά και λες εσύ μέσα σου «τώρα γιατί πάει και τα λέει ρε παιδί μου, μα  δε ντρέπεται ξέρω ’γω, δεν κρατάει και τίποτα;» Κι όμως το κάνει και το κάνει υπερβολικά και επίτηδες. Γιατί; Γιατί θέλει να κερδίσει τον οίκτο, τη φροντίδα, το να την κανακεύουν, να λένε οι άλλοι και ο γιατρός «τι ευαίσθητη που είσαι, τι ταλαιπωρημένη, τι θύμα των καταστάσεων και της ζωής, τι πληγωμένη ύπαρξη, πω πω το παιδί σου έμπλεξε με τα ναρκωτικά, πώ πω ο άντρας σου σ’ άφησε για άλλη». Και μπορεί όλα αυτά να τα ’χει προκαλέσει η ίδια! Και συνήθως η ίδια τα προκαλεί!

 

Η κυριαρχικότητα των γονέων οδηγεί σε ομοφυλοφιλία ή σχιζοφρένεια το παιδί

Όπου δείτε παιδί ψυχωσικό ή παιδί ομοφυλόφιλο σε μεγάλο βαθμό υπάρχει Λάχεσις μάνα από πίσω. Μπορεί να λέω πράγματα που σας κουφαίνουν, η που σας στεναχωρούν ή που σας εκπλήσσουν αλλά έτσι είναι παιδιά τα πράγματα, εγώ τα βλέπω καθημερινά. Αυτά βλέπω αυτά λέω. Σπάνια πίσω από ομοφυλόφιλο παιδί ή ψυχωσικό παιδί κρύβεται ένας πολύ κυριαρχικός πατέρας, σήμερα τουλάχιστον. Προσέξτε κυριαρχικός πατέρας όχι ο πατέρας που είναι Μεντορίνουμ. Το Μεντορίνουμ δεν είναι κυριαρχικός πατέρας. Θα θυμώσει, θα γαμοσταυρίσει, θα πετάξει κι ένα κασόνι αλλά δεν θα είναι ο ψείρας ο κυριαρχικός. Δεν είναι όπως ένας πατέρας τρελλός με την τάξη Νουξ Βόμικα ή ένα κυριαρχικό Αρσένικουμ που είναι ψείρας και θέλει το παιδί του να κάτσει έτσι, να πει το ποίημα έτσι, πρώτα τον πρώτο στίχο μετά το δεύτερο μετά τον τρίτο. Να το πει ωραία να βάλει και το νι το τελικό.

 

Αν η μάνα είναι μια κυριαρχική Λάχεσις και ο πατέρας είναι είτε αδιάφορος είτε εξουδετερωμένος από τη Λάχεσις μάνα τότε ειδικά το αγόρι επειδή δεν έχει το αντρικό πρότυπο και είναι κατεσταλμένο από τη μάνα γίνεται ομοφυλόφιλος ή θηλυπρεπής. Στις ίδιες συνθήκες αν το παιδί είναι εσωστρεφές και υποχωρητικό αυτή η καταπίεση το οδηγεί στη σχιζοφρένεια σε μεγάλο βαθμό. Και τότε η Λάχεσις μάνα έχει το πάνω χέρι. Το παίρνει αυτό το ομοφυλόφιλο ή αυτό το κατεσταλμένο παιδί ή αυτό το προβληματικό παιδί ή αυτό το ανάπηρο παιδί ή αυτό το ψυχωσικό παιδί και το κάνει «σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε». Το τι εσώρουχα θα αγοράσει στο παιδί της αυτή αποφασίζει. Είναι τριανταπέντε χρονών ψυχωσικό και πάει και του παίρνει αυτά τα εσώρουχα τα περίεργα τα τεράστια τα παλιομοδίτικα γιατί αυτή αποφασίζει. Ε, πλέον έχει μεν την πλήρη κυριαρχία αλλά αυτό είναι η δόξα και ο θάνατός της. Γιατί έτσι είναι σαν τον βοσκό που τον υπηρετούν τα πρόβατα αλλά αναγκάζεται να τα υπηρετεί κι αυτός γιατί είναι πρόβατα πλέον και δεν μπορούν να σταθούν από μόνα τους. Και το αποκορύφωμα της υποκρισίας είναι ότι αυτός που προκάλεσε αυτή την ανικανότητα σχεδόν εσκεμμένα έρχεται και σου λέει: «αφού δεν μπορεί να κάνει τίποτα, αφού είναι άχρηστος, αφού είναι προβληματικός, τι να κάνω και εγώ η καϋμένη βασανίζομαι να τον φροντίζω...τι κατάρα μου έστειλε ο Θεός!»

 

Η εικόνα της υπερπροστατευτικής «Ελληνίδας μητέρας»

Όσον αφορά φοβίες: η Λάχεσις δεν έχει ουσιαστικά φοβίες, είναι δυνατό άτομο. Αυτά που αναφέρει ως φοβίες μην τα μπερδέψετε με φοβίες. Είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Είναι δικαιολογίες για κυριαρχία. Μπορεί να σου εμφανίζεται ότι φοβάται τις ασθένειες αλλά το κάνει για να την προσέξεις. Μπορεί να εμφανίζεται ότι φοβάται όχι τόσο γι’ αυτήν για τις ασθένειες ή για την υγεία ή για το θάνατο, αλλά για τα παιδιά της, για τον άντρα της, για τον σύντροφό της κι όλα αυτά είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις» για να κυριαρχεί απέναντι στο παιδί της: «θ’ αρρωστήσεις παιδί μου, πρόσεχε, που πας με το φανελάκι, που πας έτσι, που πας αλλιώς, φόρεσε τα ρούχα σου, φάε το φαγητό σου!» Η μέση ελληνίδα μητέρα. Η δοξασμένη ελληνίδα υπερπροστατευτική μητέρα είναι πολύ συχνά και ιδιαίτερα μετά από μια ηλικία Λάχεσις. Φέρτε στο μυαλό σας την τυπική και πολυσυζητημένη εικόνα της ελληνίδας μητέρας. Σε μεγάλο βαθμό έχετε μπροστά σας μια τυπική Λάχεσις.

 

Και λέω της ελληνίδας μητέρας κι όχι του πατέρα γιατί εννιά στις δέκα περιπτώσεις είναι γυναίκα η Λάχεσις. Γιατί ταιριάζει με τα γυναικεία χαρακτηριστικά. Σπάνια θα δούμε άντρα Λάχεσις. Θα δούμε όμως Μεντορίνουμ άντρα. Θα δούμε ξέρω ’γω άλλου τύπου άντρα. Εδώ, ως γιατροί, δεν είμαστε ούτε άντρες ούτε γυναίκες. Να ’μαστε αντικειμενικοί. Η φύση του άντρα είναι διαφορετική από τη φύση της γυναίκας. Δεν εννοώ καλύτερη ή χειρότερη. Εννοώ διαφορετική. Κι επομένως και η διαστροφή της αντρικής φύσης από τη διαστροφή της γυναικείας φύσης είναι διαφορετική. Η γυναίκα όταν διαστρέφεται γίνεται στριμμένη, κυριαρχική, αλλά στριμμένα κυριαρχική, λαχεσικά, κακεντρεχής. Ο άντρας όταν διαστρέφεται γίνεται βίαιος ή γίνεται αδιάφορος, ή γίνεται στριμμένος αλλά με τον αντρικό τρόπο. Άλλη ιδιοσυγκρασία βγάζει ένας άντρας και άλλη μια γυναίκα υπό τις ίδιες εξωτερικές πιέσεις ή συνθήκες.

 

Επομένως, συνήθως δεν είναι ότι φοβάται η Λάχεσις. Λέει οτι φοβάται για τον άντρα της και για τα παιδιά της. Πάρτε τα ελληνικά σήριαλ που δείχνει κάτι μάνες, κάτι γιαγιάδες, κάτι συντρόφους που είναι υπερπροστατευτικές, κυριαρχικές. Είναι Λάχεσις εικόνα. Είναι πολύ συνηθισμένη εικόνα. Έχουμε πάρα πολλές Λάχεσις στην Ελλάδα. Έχει βρωμίσει ο τόπος από Λάχεσις στην Ελλάδα.(γέλια)

-Ελληνικό φάρμακο, δηλαδή;

-Και Ελληνικό και διεθνές. Αλλά κατά τη γνώμη μου πιο συνηθισμένο σε υποανάπτυκτες χώρες πολιτισμικά όπως η δική μας.

 

«Ξύπνια», ευέλικτη και πονηρή

Η Λάχεσις έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της. Θεωρεί ότι είναι πιο πάνω απ’ το μέσο όρο στην εξυπνάδα αλλά προσέξτε: δεν είναι η Πλάτινα που έχει τη μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της του τύπου «εγώ είμαι η βασίλισσα». Δεν είναι ο Υοσκύαμος που έχει την παράλογη ψυχωσική ιδέα «εγώ είμαι ο μέγας Ναπολέων». Ή «είμαι ο μέγας μαθηματικός που θα βρει τον μαθηματικό τύπο της Θεωρίας της Σχετικότητας». Δεν είναι το Λαϊκοπόντιουμ που έχει μεγάλη ιδέα για την κουλτούρα του και για το επίπεδό του το πολιτισμικό και για τις ιδέες του. Δεν είναι το Σούλφουρ που έχει την αστήρικτη ιδέα ότι ξέρει, επειδή έχει διαβάσει διάφορα μυστήρια παράξενα για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος για διάφορα περίεργα μυστήρια πράγματα με την αρχαία Ελλάδα και σου λέει διάφορες αμπελοφιλοσοφίες και πιστεύει ότι ξέρει.

 

Η Λάχεσις πιστεύει ότι είναι ξύπνια. Ότι είναι καταφερτζού. Ότι είναι πονηρή. Ότι μπορεί και τουμπάρει τους άλλους. Ότι μπορεί και τους δουλεύει. Κι ας μη φαίνεται. Μπορεί να τους δουλεύει είτε κυριαρχικά απευθείας, είτε με πλάγιο τρόπο. Η Λάχεσις ελίσσεται. Είναι φίδι. Ελίσσεται. Δεν είναι Πλάτινα που θα πάει ντουπ να πει: «εγώ είμαι η πρώτη κι όποιος δεν βλέπει την αξία μου είναι βλάκας». Όχι, η Λάχεσις θα ελιχθεί, θα δει το συμφέρον της. Τη μια θα βρίζει, την άλλη θα γλείφει. Είναι αυτό που λέμε ότι «εκεί που έφτυνες γλείφεις τώρα». Εκεί τα καταφέρνει η Λάχεσις. Είναι πρώτα σ’ αυτό το κόμμα και μετά στο άλλο. «Δεν μας έκανες τα ρουσφέτια...θα πάω στον αντίθετο πολιτικό και θα δεις τι θα σου κάνω...θα σε κάνω ρεζίλι...θα σου φάω όλες τις ψήφους ρε Καραγκιόζη». Δεν έχει κανένα ηθικό πρόβλημα. Κανένα. Ελίσσεται. Αλλά το κάνει για να καταφέρει. Είχα έναν μαννάβη που πήγαινα παλιά, άντρας Λάχεσις. Πω πω πω όποτε πήγαινα να ψωνίσω άρχιζε την κασέτα «...Καλημέρα γιατρέ! Τι κάνεις γιατρέ; Πώς είσαι; Η γυναίκα σου, τα παιδιά σου; Όλα καλά; ...τι θέλεις γιατρέ μου...ντομάτες; εδώ έλα, μην πάρεις απ’ αυτές τις ντομάτες γιατρέ θα σου φέρω εγώ από μέσα τις καλές. Για σένα τις φύλαξα». Τα λέει βέβαια αυτά αλλά μπορεί και να σε κλέβει βάζοντας σου τα όλα πιο ακριβά...μιας και είσαι και γιατρός και τα κονομάς κατά τη γνώμη του.

 

Διάφορες κυριαρχικές λαχεσικές εικόνες

Διάφορες εικόνες λαχεσικές: η ηγουμένη στο μοναστήρι, η αυστηρών αρχών, που όμως κοιτάει το συμφέρον της και κάνει ότι θέλει και διαχειρίζεται εξουσιαστικά τους πάντες και τα πάντα, και τους μέμφεται όλους και τους κρίνει και τους επικρίνει και τους βάζει να κάνουνε το τάδε και το τάδε και συνεχώς φωνάζει για την ηθική. Ή διευθύντρια, η θεολόγος ή φιλόλογος, η οποία είναι αυστηρών αρχών και προσπαθεί για να μάθουν τα παιδιά και να μάθουν ηθική και υπακοή και αρχές και αξίες κι όλα αυτά. Η τρελή ποιήτρια η οποία είναι ψώνιο και νομίζει ότι είναι μεγάλη ποιήτρια και γράφει ποιητικές συλλογές κι όλα είναι αρλούμπες αυτά που γράφει αλλά αυτή νομίζει ότι είναι η μεγάλη καλλιτέχνις. Η μάνα η υπερπροστατευτική όπως την περιγράψαμε πριν. Η γιαγιά η οποία διαλαλεί ότι: «τα παιδιά των παιδιών μου είναι δυο φορές παιδιά» και η οποία λέει στην κόρη της: «Δεν ξέρεις εσύ...εγώ έχω μεγαλώσει τόσα παιδιά και ξέρω». Η κοινωνική λειτουργός που δήθεν είναι τρομερά ευαίσθητη και πονόψυχη και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Δεν είναι τυχαίο ότι η Λάχεσις διαλέγει επαγγέλματα που από τη φύση τους προσφέρουν ευκαιρίες κυριαρχίας στους άλλους.

 

Άλλες λαχεσικές εικόνες, λαχεσικοί φαινότυποι: η χυδαία πόρνη η οποία είναι καταφερτζού και κάνει τα πάντα και δεν έχει πρόβλημα και μιλάει και χυδαία κιόλας. Η κουτσομπόλα γειτόνισσα που θα πάει να βάλει τις άλλες να τσακώνονται γιατί είπε στην μια έτσι στην άλλη αλλιώς και της έχει βάλει να τσακώνονται κι όταν το ανακαλύψουν και πάνε και της λένε ότι «μας είπες ψέματα και μας έβαλες να τσακωθούμε» αυτή απαντάε: «εγώ; Ορκίζομαι στα παιδιά μου. Στην ψυχή των παιδιών μου. Εγώ ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο εσύ το κατάλαβες αλλιώς και το κάνεις επίτηδες ξέρω ’γω και τα λοιπά» Πας να ξεβρακώσεις μια λάχεσις; Θα σε φάει. Θα σε φάει ζωντανό. Θα σε βγάλει ψεύτη, τρελό, ανισόρροπο, ανήθικο, σχιζοφρενή. Δεν υπάρχει περίπτωση να το παραδεχτεί. Η μάνα η οποία αν είναι και λίγο αλκοολικός ο πατέρας του κάνει τη ζωή ποδήλατο και τον κατηγορεί στα παιδιά και τους διώχνει απ τον πατέρα για να τα ευνουχίζει πιο άνετα.

 

Άλλες ακόμη λαχεσικές εικόνες: Η μάνα που βγαίνει στις τηλεοράσεις και στα παράθυρα- ξέρετε πόσες Λάχεσις βγαίνουν στα παράθυρα; - και λέει «εμένα το παιδί μου έμπλεξε με τα ναρκωτικά... προσέξτε το δικό σας παιδί» ή ότι «εμένα το παιδί μου έμπλεξε με παραθρησκευτικές οργανώσεις...πρέπει να τους καταγγείλουμε όλους αυτούς.» Η Λάχεσις καταγγέλει, βοά, φωνάζει ή το παίζει αγία Πουλχερία με θεάρεστο έργο. Όλα αυτά είναι η Λάχεσις. Μπορεί όμως να είναι και η μοντέρνα Λάχεσις η οποία δεν θέλει να λέγεται νοικοκυρά και η οποία θέλει όμως να είναι και η πρώτη γκόμενα και η μοιραία και αυτή που κάνει ότι θέλει τον άντρα της και τα παιδιά της, η επιτυχημένη επιχειρηματίας, η μπίζνεσγουμαν  η οποία τα καταφέρνει σε όλα και τρέχει όλη μέρα για την επιχείρηση και κάνει και φτιάχνει κι επομένως δεν μπορεί να είναι και νοκοκυρά. Η γυναίκα η έξυπνη, η κυριαρχική, η καπάτσα, όλα αυτά είναι η Λάχεσις

-Μπορεί να είναι μια έξυπνη επιστήμονας;

-Σαφώς ναι. Εξαρτάται από την επιδίωξή της και το μορφωτικό της επίπεδο και τι στόχο έχει βάλει. Δεν έχει κανένα πρόβλημα. Μπορεί όμως να είναι και η καπάτσα πωλήτρια της λαϊκής αγοράς που φωνάζει «εδώ είναι το καλό το πράγμα», αυτή που  πειράζει και τους άντρες και κάνει πλάκα και χυδαία πλάκα ή λέει και σόκιν ανέκδοτα. Αυτά. Αυτά και άλλα πολλά!