Ομοιοπαθητική Ιατρική

3η

ΔΙΑΛΕΞΗ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Με κλικ στην εικόνα κατεβάζουμε τη διάλεξη

 

 

-Γιατί αρρωσταίνουμε;

-Πώς μπορούμε να θεραπευτούμε;

-Η Ομοιοπαθητική Ιατρική στηρίζεται σε νόμους

-Ομοιοπαθητική και ανθρώπινη τυπολογία

-Τι είναι ασθένεια; Τι είναι υγεία;

-Τί ασθενεί στον Άνθρωπο; Ποιά μέρη του;

-Υλικές Αιτίες Ασθένειας

-Ενεργειακές Αιτίες Ασθένειας

-Αιθερικές Αιτίες Ασθένειας

-Η ενεργειακή υπόσταση της τροφής

-Η ενεργειακή υπόσταση της αναπνοής

-Ψυχικές Αιτίες Ασθένειας

-Ατομικές Απόψεις και στενοχώρια

-Ο ρόλος της ιδιοσυγκρασίας στην ασθένεια

-Συνείδηση και Ασθένεια

-Σωκράτης και μαιευτική μέθοδος, Χριστός και χριστιανισμός

-Αγαθό και συμβατικά «καλό» και «κακό»

-Ασθένεια και Προπατορικό Αμάρτημα

-«Είμαστε ότι θέλουμε και ότι σκεφτόμαστε!»

-Είναι οι σκέψεις μας δικές μας ή είμαστε απλώς δέκτες;

-Η Υλιστική άποψη για την Ατομική Ψυχή και τις σκέψεις

-Η σημερινή Χριστιανική άποψη για την Ατομική Ψυχή

-Η Επίγεια Ζωή είναι ένα σχολείο Ατομικών Ψυχών

-Πως εξηγείται η ανισότητα των Ατομικών Ψυχών κατά τη γέννηση;

-Διαδοχικές ενσαρκώσεις και επίγειες ζωές

-Η Αλήθεια ήταν ένας καθρέφτης στον Ουρανό...

-Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από Υλικές Αιτίες

-Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από ενεργειακές αιτίες

-Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από αιθερικές αιτίες

-Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από ψυχικές αιτίες

-Ψυχικοί μηχανισμοί άμυνας

-Μεσσίες άγιοι, μεσσίες γιατροί και ...καλάμι

-Είμαστε χρήστες υλικών και γνώσης και όχι δημιουργοί!

-Τι είναι πολιτισμός;

-«Πνευματικά δικαιώματα» και εμπόριο εσωτερικής γνώσης

 

 

 

 

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική στηρίζεται σε νόμους

Στην πρώτη διάλεξη είχαμε συζητήσει για τους Συμπαντικούς Νόμους επειδή όπως υποστηρίξαμε από αυτούς προέρχονται και οι νόμοι της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Αυτό ακριβώς κάνει την Ομοιοπαθητική Ιατρική, να είναι επιστήμη. Δεν μπορείς να μιλήσεις για επιστήμη αν δεν έχεις κάποιους συγκεκριμένους Συμπαντικούς Νόμους, τους οποίους έχεις ανακαλύψει και υιοθετείς, όπως γίνεται πχ με τη Φυσική, τη Χημεία και τα Μαθηματικά. Όσοι νόμοι έχουν ανακαλυφθεί, φυσικοί νόμοι, χημικοί νόμοι, μαθηματικοί νόμοι, ισχύουν μέχρι σήμερα αν και έχουν περάσει εκατοντάδες χρόνια από τότε που ανακαλύφθηκαν. Το ίδιο ισχύει και για την Ολιστική Ιατρική και για την Ομοιοπαθητική Ιατρική.

 

Αντίθετα, κατά τη γνώμη μου, όχι στη σημερινή Ιατρική, αλλά στο σημερινό Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα, το επικρατές σήμερα της Ιατρικής, όπως έχω πει, δεν υπάρχει ούτε ένας διαγνωστικός ή θεραπευτικός νόμος με γενική ισχύ. Γι αυτό έχουμε μια σημερινή Ιατρική, η οποία μετά βίας μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιστήμη κυρίως όταν μιλάμε για θεραπεία και δούμε τους θεραπευτικούς νόμους που ακολουθεί ή δεν ακολουθεί. Γι αυτό βλέπουμε κάθε χρόνο να αποσύρονται πάρα πολλά φάρμακα τα οποία είχαν εγκριθεί, υποτίθεται με επιστημονικό τρόπο και τελικά αποσύρονται ως αναποτελεσματικά ή τοξικά. Το ίδιο ισχύει και για διάφορες τεχνικές ή υποθέσεις.

 

Ομοιοπαθητική και ανθρώπινη τυπολογία

Στη δεύτερη διάλεξη ασχοληθήκαμε με το φαινόμενο της Ιδιοσυγκρασίας. Είχαμε πει ότι από αρχαιοτάτων χρόνων με τον Ιπποκράτη και αργότερα με το Θεόφραστο, ύστερα με τον Παυλώφ, καθώς και στο Βελονισμό με τη Θεωρία του Γιν-Γιανγκ, είχε γίνει μια προσπάθεια ανθρώπινης τυπολογίας. Δηλαδή μια προσπάθεια να περιγραφεί με αντικειμενικό επιστημονικό τρόπο η τυπολογία των ανθρώπων. Να δούμε αν πράγματι οι άνθρωποι μπορούν να χωριστούν σε τύπους και αν αυτοί οι τύποι έχουν αντικειμενική βάση, επιστημονική βάση. Και όχι απλώς να είναι κάποιες θεωρίες όπως γίνεται σήμερα με τις δεκάδες Σχολές Ψυχολογίας που έχουμε όπου ο κάθε ψυχολόγος μιλάει και για διάφορους ανθρώπινους τύπους που δεν έχουν όμως πειραματική - επιστημονική βάση και αναγνώριση. Το πλέον σημαντικό που μας απασχόλησε ήταν, εφόσον υπάρχουν αυτοί οι τύποι, αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε εφαρμογές στην Ιατρική, δηλαδή στη διάγνωση και στη θεραπεία. Κάτι που πράγματι το έχει επιχειρήσει η Ομοιοπαθητική με επιτυχία.

 

Είχαμε πει μάλιστα ότι με την επιστημονική μέθοδο του διπλού και τριπλού τυφλού πειράματος έγινε η ταυτοποίηση των ομοιοπαθητικών ιδιοσυγκρασιών.  Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή είχαμε την ομάδα των πειραματανθρώπων ας τους πούμε έτσι, οι οποίοι χωρίζονταν σε δυο ομάδες: αυτοί που έπαιρναν την ουσία προς απόδειξη των φαρμακολογικών της ιδιοτήτων στον ανθρώπινο οργανισμό σε κατάσταση υγείας και αυτοί που έπαιρναν ψεύτικη ουσία(πλασίμπο) για να αποκλείσουμε το θέμα της αυθυποβολής. Και υπήρχε και η τρίτη ομάδα των παρατηρητών ιατρών που κατέγραφε τα συμπτώματα που εμφάνιζαν οι υγιείς αυτοί άνθρωποι όταν έπαιρναν μεγάλες ποσότητες μιας συγκεκριμένης προς απόδειξη ουσίας.

 

Βάσει αυτής της καταγραφής φτιάχτηκαν κάποιες εικόνες συμπτωμάτων ψυχικών και σωματικών. Αυτές οι εικόνες αποτελούν πλέον την Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία η οποία ουσιαστικά δεν είναι παρά η πληρέστερη και εγκυρότερη σήμερα Ανθρώπινη Τυπολογία. Αυτό επιβεβαιώθηκε και εμπλουτίστηκε με την κλινική εφαρμογή και έτσι καταλήξαμε στην Ομοιοπαθητική στους 50 -100 κύριους τύπους ανθρώπων οι οποίοι επηρεάζουν όχι μόνο το σώμα μας, τις προδιαθέσεις μας για νόσηση ή τις τάσεις μας, όχι μόνο τη σωματική μας στάση, αλλά και την ψυχοδιανοητική. Έτσι λοιπόν με βάση αυτή την τυπολογία μπορούμε να διαγιγνώσκουμε όχι την ασθένεια αλλά την ιδιοσυγκρασία του ατόμου, τον τύπο του ατόμου. Από εκεί και πέρα αυτό μας βοηθάει να δούμε από τι θα αρρωστήσει, τι τάση έχει για νόσηση και με ποιό όμοιο ομοιοπαθητικό φάρμακο θα θεραπευτεί.

 

Τι είναι ασθένεια; Τι είναι υγεία;

Αλλά, ας μπούμε στην τρίτη μας διάλεξη. Το θέμα μας σήμερα είναι «γιατί αρρωσταίνουμε;» Αλλά για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι είναι ασθένεια;» Υπάρχει κάποια άποψη επ’ αυτού;

-Ασθένεια είναι η ανισορροπία του ανθρώπου.

-Σωστά μίλησες και είπες για ισορροπία, ότι στην ασθένεια διαταράσσεται η ισορροπία. Άρα αυτό που πρέπει πρώτα να απαντήσουμε πριν μιλήσουμε για ασθένεια είναι το τι είναι υγεία. Γιατί αν είναι να μιλήσουμε για ανισορροπία πρέπει πρώτα να ξέρουμε τι είναι ισορροπία. Πρώτα να δούμε τι είναι φυσικό και μετά να δούμε τι είναι μη φυσικό. Πάντα πρέπει να ξεκινάμε, για να μην κάνουμε λάθη, από το πρωταρχικό: πριν πούμε τι είναι σκοτάδι ή τι είναι σκιά πρέπει να πούμε τι είναι φως. Γιατί το φως είναι το πρωταρχικό, ενώ η απουσία φωτός είναι το σκοτάδι. Πριν πούμε τι είναι άγνοια πρέπει να πούμε τι είναι γνώση. Αν δεν έχω γνώση για ένα θέμα έχω άγνοια. Πριν πούμε τι είναι τύφλωση πρέπει να πούμε τι είναι όραση. Δηλαδή πρέπει να δούμε πρώτα το πρωταρχικό και μετά την απουσία ή την απορρύθμιση του πρωταρχικού και τότε να την ορίσουμε.

 

Ίσως να φαίνεται παράξενο αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικό να σκεφτόμαστε με αυτόν τον τρόπο. Αυτός ο τρόπος σκέψης έχει σχέση με τους Συμπαντικούς Νόμους και τον ονομάζω ολιστικό τρόπο σκέψης. Αυτή η συγκεκριμένη ερώτηση, αυτό το θέμα που έθεσα, έχει σχέση με τον Συμπαντικό Νόμο της Ιεραρχίας. Για να δω τα κάτω πρέπει πρώτα να δω τα πάνω γιατί εκεί είναι το πρωταρχικό, από εκεί προέρχεται η κατάσταση, χωροχρονικά και αιτιολογικά. Επίσης έχει σχέση με τον Νόμο του Όλου, που μας λέει ότι πρέπει να δω πρώτα το σύνολο για να εξηγήσω τα επιμέρους. Κι αυτό επειδή τα πράγματα στο Σύμπαν, βάσει του Συμπαντικού Νόμου της Ενότητας δεν είναι μεταξύ τους ξεχωριστά: δεν μπορώ να πω τι είναι νύχτα αν δεν πω τι είναι μέρα και δεν πω τι είναι ημερονύχτιο. Δεν μπορώ να μιλήσω για την ασθένεια αν δεν μιλήσω για την υγεία και δεν δω και τα δύο μαζί. Και να δω αν αυτό που περιγράφω είναι μια κατάσταση που υπάρχει στο Σύμπαν.

 

Σήμερα π.χ αποδεχόμαστε τη γέννηση αλλά δεν αποδεχόμαστε το θάνατο. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει νύχτα χωρίς μέρα. Δεν μπορεί να υπάρχει γέννηση χωρίς να υπάρχει θάνατος. Είναι ένας κύκλος τα πράγματα, έχουν μια ενότητα μεταξύ τους. Τίποτα στο Σύμπαν δεν γεννιέται εκ του μηδενός και τίποτα δεν καταλήγει στο μηδέν. Είναι ένας Συμπαντικός Νόμος και αυτός: Είναι «τα πάντα ρει», του Ηρακλείτου. Ο Νόμος της Ροής, της κίνησης, της εξέλιξης των πραγμάτων και σε αυτή την εξέλιξη υπάρχουν αιτία και αποτέλεσμα ή πιο ορθά μια διαδοχική αλυσίδα αιτιών και αποτελεσμάτων που το ένα φέρνει το άλλο.

 

Έχει μεγάλη σημασία να συζητήσουμε αυτά τα θέματα. Δυστυχώς αυτά τα θέματα ενώ είναι από τα πλέον βασικά, ούτε εγώ στα χρόνια της ιατρικής μου παιδείας στο πανεπιστήμιο, ούτε πιστεύω οι σημερινοί νέοι διδάσκονται. Αυτά τα βασικά θέματα του τι είναι υγεία και τι είναι ασθένεια δεν διδάσκονται στην Ιατρική όσο και αν σας φαίνεται παράξενο. Διδάσκονται οι διάφορες νόσοι, τα διάφορα νοσολογικά σύνδρομα που υπάρχουν, δεν διδάσκονται όμως το τι είναι υγεία και τι είναι ασθένεια και πολύ περισσότερο δεν διδάσκονται το τι είναι ο Άνθρωπος.

 

Αλλά να περιγράψω μια ασθένεια, μια ανισορροπία, ποιού; Ενός ανθρώπου βέβαια. Αν δεν ξέρω λοιπόν τι είναι ο Άνθρωπος πως θα περιγράψω την ασθένεια του και αν  δεν ξέρω και δεν καταλήξω στο τι είναι ο Άνθρωπος πως θα τον θεραπεύσω; Αν δεν ξέρω τι έχει απορυθμιστεί στον άνθρωπο πως θα μπορέσω να το ρυθμίσω για να θεραπεύσω τον άνθρωπο; Μας φαίνεται αυτονόητο ότι ένας μηχανικός για να διαγνώσει τι πρόβλημα έχει το αμάξι μας και να το θεραπεύσει πρέπει πρώτα να ξέρει τι είναι το αυτοκίνητο. Να ξέρει την ανατομία του αυτοκινήτου, τη φυσιολογία, δηλ. την λειτουργία του αυτοκινήτου αλλά και τον σκοπό του αυτοκινήτου. Δηλαδή αλλιώς θα επισκευάσω ένα αμάξι αν σκοπός του είναι να γίνει κοτέτσι και να μπουν μέσα κότες και αλλιώς θα το επισκευάσω αν είναι ένα μέσο μετακίνησης και αλλιώς θα το επισκευάσω αν είναι ένα μέσο για να πετάξει ή να πάει στη θάλασσα. Αν δεν ξέρω τι είναι φυσιολογικό, δηλαδή τι σκοπό έχει αυτή η μηχανή ή αυτό το πράγμα που έχω μπροστά μου και πολύ περισσότερο αυτό το ζωντανό πλάσμα που έχω μπροστά μου, τότε δεν μπορώ να λειτουργήσω και να κάνω διάγνωση και θεραπεία.

 

Επομένως δεν είναι φιλοσοφικά ερωτήματα τα «τι είναι υγεία;», «τι είναι ασθένεια;», «τι είναι ο άνθρωπος;», «ποια είναι η σχέση του με το Σύμπαν;», «ποιος είναι ο σκοπός του;», «ποιό είναι το νόημα της ζωής;», «είναι φυσιολογική κατάσταση η ασθένεια;», «είναι φυσιολογική κατάσταση ο θάνατος;» «μπορεί να καταργηθεί ο θάνατος;», «μπορούν να καταργηθούν τα γηρατειά;» Δηλαδή μην φτάσουμε στην τρέλα της σημερινής Ιατρικής Επιστήμης που υπόσχεται, που κάνει μάρκετινγκ και υπόσχεται, κατάργηση των γηρατειών και μεταμοσχεύσεις παντός είδους ή που υπόσχεται την κατάργηση του καρκίνου. Κάθε χρόνο ακούμε ότι βρέθηκε το φάρμακο κατά του καρκίνου, βρέθηκε το φάρμακο για τη μακροζωία κλπ. Υπάρχει αυτή η ψεύτικη υπόσχεση ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός και να αλλάξει τη ροή τη φυσιολογική των πραγμάτων. Ή ότι ο άνθρωπος είναι ένα μηχάνημα που μπορείς να του αλλάζεις εξαρτήματα και αν κάνουμε και έναν κλώνο όμοιο με εμάς και τον βάλουμε και στο ψυγείο μπορούμε όποτε χρειαζόμαστε ένα κομμάτι να το κόβουμε και να το μοντάρουμε σε μας. Ανατριχιαστικές καταστάσεις. Αυτή είναι δυστυχώς σήμερα η υπόσχεση της Ιατρικής Επιστήμης.

 

Τί ασθενεί στον Άνθρωπο; Ποιά μέρη του;

Άρα θα πρέπει να δούμε τι είναι υγεία πριν από όλα. Για να ξέρουμε από πού να ξεκινήσουμε και να χτίσουμε πάνω σε αυτό. Τι είναι λοιπόν υγεία;

-Η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου, η κατάσταση ισορροπίας.

-Ισορροπίας με τι; Για να έχεις ισορροπία πρέπει να έχεις δυο μέρη.

-Με της φύσης τα δεδομένα.

-Ωραία, λοιπόν. Αν ο άνθρωπος βρίσκεται σε ισορροπία με τη Φύση έχει και υγεία. Λέω εγώ τώρα το εξής: Όταν λες Φύση τι εννοείς και όταν λες Άνθρωπος τι εννοείς; Ποιό μέρος του ανθρώπου;

-Το σωματικό και το ψυχικό.

-Μπράβο! Και το ψυχικό.

 

Γιατί αν πιστεύω ότι ο Άνθρωπος είναι μόνο ένας υλικός οργανισμός θα εξετάσω αν ο άνθρωπος είναι σε ισορροπία με τον Υλικό Κόσμο μόνο. Και πράγματι υπάρχουν τα φαινόμενα όπου ένας ασθενής εμφανίζει νευροφυτικές διαταραχές, πάει στο γιατρό του και κάνει εξετάσεις στο Υλικό του Σώμα: ακτινογραφίες, βιοχημικές εξετάσεις, παραϊατρικές εξετάσεις, τα πάντα και «δεν έχει τίποτα». Έρχεται ο γιατρός και λέει στον ασθενή: «Δεν έχεις τίποτα. Η ιδέα σου είναι. Είσαι κατά φαντασία ασθενής». Προσέξτε δεν είσαι ασθενής, είσαι κατά φαντασίαν ασθενής. Και ο ασθενής εξεγείρεται και λέει «για στάσου γιατρέ, πας να με βγάλεις τρελό; Όλα τα φαντάζομαι; Αφού πονάω, έχω παρατήσει τη δουλειά μου, έχω παρατήσει τη γυναίκα μου, δεν μπορώ να ζήσω φυσιολογικά. Που την βλέπεις εσύ την υγεία μου; Που την βλέπεις την ισορροπία;»

 

Αυτό όμως προκύπτει από την αντίληψη που διδάσκεται στο γιατρό στο σημερινό πανεπιστήμιο ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ένας υλικός οργανισμός. Ότι αποτελείται μόνο από ύλη που οργανώνεται σε κύτταρα, σε ιστούς, σε όργανα, σε οργανικά συστήματα και όλα αυτά τα οργανικά συστήματα συνεργάζονται μεταξύ τους. Δηλαδή ελέγχονται από τον εγκέφαλο που είναι ένα υλικό όργανο και αυτή η συνεργασία κάνει τον άνθρωπο, Άνθρωπο. Επομένως ότι δεν μπορούμε να μετρήσουμε ή να δούμε με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο δεν υπάρχει και γι αυτό λέμε «δεν έχεις τίποτα, είναι η ιδέα σου!» Μα τι είναι η ιδέα; Λέει η Υλιστική Ιατρική Επιστήμη σήμερα ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι εκκρίσεις ή προκαλούνται από εκκρίσεις του εγκεφάλου. Είναι βιοχημεία. Όμως αν ήταν βιοχημεία θα έπρεπε κάποια στιγμή να τις μετρήσουμε, να τις δούμε, να τις φωτογραφήσουμε, να τις ζυγίσουμε. Όμως γιατί δεν γίνεται αυτό;

 

Γιατί οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν είναι ύλη. Είναι κάτι άϋλο. Είτε το ονομάσουμε ενέργεια, είτε το ονομάσουμε ψυχή, είτε πνεύμα, είτε οτιδήποτε, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι δεν είναι ύλη πάντως. Όταν σήμερα η σύγχρονη Φυσική θεωρεί δεδομένο ότι ο Κόσμος είναι υλικοενεργειακός και μάλιστα πρωταρχικός είναι ο Ενεργειακός Κόσμος και έπεται ο Υλικός, γιατί ο Άνθρωπος να είναι μόνο ύλη;  Είναι και αυτός, ως παιδί της μητέρας Φύσης, υλικο-ενεργειακός. Και μάλιστα ανταλλάσει ύλη και ενέργεια με τον Υλικο-ενεργειακό Κόσμο.

 

Επομένως η υλική σύσταση του σώματός μας προέρχεται από τη μητέρα Φύση, από τη μητέρα Υλική Φύση. Δεν έχουμε τίποτα στο Υλικό μας Σώμα που να μην προήλθε από τον Υλικό Κόσμο γύρω μας. Και μάλιστα ανταλλάσσουμε τα υλικά μας στοιχεία με τον Υλικό Κόσμο γύρω μας. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κατώτερες μορφές ενέργειας που έχουμε μέσα μας δηλ. τον ηλεκτρισμό, την κινητική ενέργεια, τη θερμότητα κοκ. Το ίδιο συμβαίνει και με το Αιθερικό μας Σώμα το οποίο κατ’ αναλογία προέρχεται από τον Αιθερικό Κόσμο. Γιατί λοιπόν να θεωρήσουμε παράλογο ότι και οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας, δηλαδή το περιεχόμενο της Ατομικής μας Ψυχής, να μην προέρχεται από τον Ψυχικό Κόσμο; Και τέλος κατά τον ίδιο τρόπο που από τον Ψυχικό Κόσμο προέρχεται η Ατομική μας Ψυχή, γιατί να μην θεωρήσουμε ότι και από τον Πνευματικό Κόσμο προέρχεται το Ατομικό μας Πνεύμα. Αφού, αν μη τι άλλο, από το γενικό προέρχεται το ειδικό και από το πάνω προέρχεται το κάτω. Και όχι αντίστροφα.

 

Μάλιστα μπορούμε να χωρίσουμε την Ατομική Ψυχή σε τρία μέρη, σε τρία επίπεδα. Στην Αισθητική Ψυχή που είναι η κατώτερη, στη Διανοητική Ψυχή που είναι μεσαία ή ο διαχειριστής του όλου συστήματος της Ψυχής και στη Συνειδησιακή Ψυχή που είναι η ανώτερη. Η Αισθητική Ψυχή μας συνδέει με τον Αιθερικό Κόσμο και τον Υλικό Κόσμο, ενώ η Συνειδησιακή  Ψυχή μας συνδέει με τον Πνευματικό Κόσμο. Η Διανοητική Ψυχή είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας. Μπορούν να μας φέρουν σε επαφή είτε προς τα κάτω με την Αισθητική Ψυχή και τον αισθητό Υλικό Κόσμο είτε να ωθήσουν τον άνθρωπο προς τα άνω. Από εκεί προέρχεται και η ετυμολογία της λέξης «άνθρωπος». Δηλαδή είναι εκείνο από τα όντα της Γης το οποίο έχει τη δυνατότητα να «θρώσκει άνω», να βλέπει προς τα πάνω, προς τον Ουρανό. Να έρχεται μέσω της Συνειδησιακής του Ψυχής και του Ατομικού του Πνεύματος σε επαφή με τον Πνευματικό Κόσμο και το Θεό.

 

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί όταν λέμε ότι η ασθένεια είναι ανισορροπία, θα πρέπει να ξέρουμε, εφόσον ο άνθρωπος δεν είναι μόνο Υλικό Σώμα, σε ποιό επίπεδο του δρουν οι νοσογόνοι παράγοντες και πως επηρεάζονται και τα άλλα του επίπεδα. 

 

Υλικές Αιτίες Ασθένειας

Ας ξεκινήσουμε από το πιο απτό και αναγνωρίσιμο Υλικό Σώμα. Τι μπορεί να αρρωστήσει το Υλικό Σώμα; Προφανώς το Υλικό Σώμα αρρωσταίνει κατ’ αρχήν από την άμεση επίδραση σε αυτό υλικών αιτιών. Ποιές υλικές αιτίες μπορούν να προκαλέσουν ανισορροπία και κατ’ επέκταση και ασθένεια; Παράδειγμα;

-Το φαγητό μπορεί να μας πειράξει...

-Ναι, το φαγητό. Το υλικό μέρος της τροφής κατ’ αρχήν και το λέω αυτό επειδή υπάρχει και το ενεργειακό της μέρος. Ας δούμε πρώτα το υλικό μέρος της τροφής. Αν πάρω πχ ένα δηλητήριο, δηλαδή μια τροφή ή ουσία η οποία δεν είναι συμβατή με τον οργανισμό μου μπορεί να μου προκαλέσει δηλητηρίαση. Αλλά προσέξτε αυτό που για μένα τον άνθρωπο είναι δηλητήριο μπορεί για κάποιο ζώο να είναι τροφή. Γι αυτό και ο Ηράκλειτος είπε: «το νερό της θάλασσας είναι φαρμάκι για τους ανθρώπους αλλά τροφή για τα ψάρια».

 

Επομένως η διατροφή είναι ένας υλικός παράγοντας, μια υλική αιτία πρόκλησης ασθενειών. Ποια διατροφή; Η αφύσικη διατροφή. Η ανθυγιεινή διατροφή. Πρέπει να δούμε από πλευράς κατασκευής πως είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος όσον αφορά την πρόσληψη και επεξεργασία της τροφής. Πρέπει να απαντήσουμε σε ερωτήματα που δεν τα θέτουμε ποτέ στην Ιατρική Επιστήμη. Δηλ. ο άνθρωπος είναι σαρκοφάγος; Είναι καρποφάγος; Είναι χορτοφάγος; Είναι παμφάγος; Τι στο καλό είναι; Άλλο τι είναι σήμερα και άλλο τι είναι φυσικό να είναι. Πως είναι φτιαγμένος από τη Φύση; Σήμερα οι αγελάδες τρώνε κρέατα, τρώνε ιχθυάλευρα, τρώνε απορρίμματα, τρώνε ότι μπορείτε να φανταστείτε και γι’ αυτό αρρωσταίνουν και γι’ αυτό έχουμε την νόσο των τρελλών αγελάδων. Εγώ θα έλεγα την νόσο των τρελλών ανθρώπων...γιατί δεν φταίει η αγελάδα μιας και δεν επιλέγει τι τρώει αλλά επιλέγει γι αυτήν ο μανιακός με το κέρδος άνθρωπος.

 

Άρα πρέπει να δούμε τι είναι φυσιολογικό να τρώει ένας άνθρωπος και να προσέξουμε τη διατροφή μας. Αν ξέρουμε τι είναι το φυσιολογικό αμέσως ξέρουμε και τι είναι το αφύσικο. Αυτό το αφύσικο για μας τους ανθρώπους, είναι που προκαλεί ασθένεια και αν το αφαιρέσουμε αυτό θα ξαναέρθουμε στην ισορροπία. Προσέξτε: «δεν θεραπεύει ο ιατρός, δεν θεραπεύει ο άνθρωπος, η Φύση θεραπεύει». Ο άνθρωπος το μόνο που έχει να κάνει και το πιο σοφό που έχει να κάνει είναι να αφαιρέσει τις αιτίες που προκάλεσαν την ανισορροπία.

 

Αλλά και αυτό δυστυχώς δεν το κάνει. Παρεμβαίνει αυθαίρετα. Πάρτε για παράδειγμα τι κάνουμε με τα δάση. Καίγεται ένα δάσος και πάμε μετά με τις μπουλντόζες τα ισοπεδώνουμε όλα και σκάβουμε λάκκους για να φυτέψουμε  πευκάκια. Για σταθείτε ρε παιδιά! Πώς κάνει η Φύση αναδάσωση άμα την αφήσουμε ήσυχη; Πρώτα-πρώτα φυτρώνουν τα χόρτα και δημιουργούν ευνοϊκό έδαφος για να βλαστήσουν μετά οι θάμνοι. Όταν φουντώσουν οι θάμνοι τότε δημιουργείται κατάλληλο έδαφος για να έρθουν τα πεύκα και τα μεγάλα δένδρα. Έτσι αν μείνει πλήρως απείραχτο το δάσος, σε 10 χρόνια είναι πλήρως θαμνώδες και σε 20-30 χρόνια είναι κανονικό δάσος ανανεωμένο. Εμείς όταν επεμβαίνουμε χαλάμε αυτή τη φυσική διαδικασία γιατί θέλουμε να φυτέψουμε πεύκο κατευθείαν. Ή πάμε και βάζουμε μέσα τις κατσίκες και το αποτελειώνουμε. Ή κόβουμε οικόπεδα.(γέλια)

 

Επομένως δεν ήμαστε εμείς αυτοί που δημιουργούμε την ισορροπία. Είναι η Φύση, ο Θεός, οι ανώτερες δυνάμεις, όπως θέλετε πείτε το, που θεραπεύει τη Φύση. Το ίδιο και στην ασθένεια, δηλαδή στην ανισορροπία του ανθρώπου. Δεν μπορούμε εμείς να θεραπεύσουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μελετήσουμε τους νόμους της φύσης και να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε μια πιο φυσιολογική κατάσταση και μόνη της η Φύση και ο άνθρωπος θα έρθει στην ισορροπία. Άλλωστε αν δεν είχε ο άνθρωπος τη δυνατότητα της αυτοίασης μέσα του, αν δεν είχε μέσα του από το Δημιουργό θεραπευτικούς μηχανισμούς ψυχικούς και σωματικούς για αυτοίαση, όχι όλη την Ιατρική να φέρναμε, όχι όλα τα φάρμακα του κόσμου να παίρναμε δεν θα μπορούσαμε να τον θεραπεύσουμε. Σε καμία περίπτωση. Εμείς οι γιατροί το μόνο που μπορούμε να είμαστε είναι να είμαστε καλοί διαχειριστές των θεραπευτικών μηχανισμών που έβαλε η Φύση μέσα μας από κατασκευής.

 

Ίσα - ίσα που σήμερα η Ιατρική Επιστήμη συχνά αντιστρατεύεται τον άνθρωπο και αντί να τον θεραπεύσει τον αρρωσταίνει. Είναι τυχαίο που με επίσημες στατιστικές της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας που έγιναν πριν από 20 χρόνια το ποσοστό των ιατρογενών παθήσεων ήταν 30%! Με απλά λόγια πάνε 3 στο γιατρό και ο ένας αρρωσταίνει από τα φάρμακα τα χημικά και τις μεθόδους που του λέει ο γιατρός. Και αυτές είναι οι άμεσες γνωστές παρενέργειες. Αυτές που βλέπουμε, οι ορατές. Αυτές που μπορέσαμε να συσχετίσουμε. Πόσες ακόμη προκαλούνται που ακόμη δεν ξέρουμε και θα αποκαλυφθούν σε 20-30 χρόνια. Άλλες υλικές αιτίες εκτός από την διατροφή που προκαλούνε ασθένεια;

 

-Το κρύο.

-Μπράβο. Οι κλιματολογικές συνθήκες. Κρύο, ζέστη, άνεμος, ξηρασία, υγρασία. Επίσης τραυματισμοί, δηλαδή μηχανικές αιτίες. Άλλες αιτίες;

-Το κάπνισμα.

-Μπράβο. Ανθυγιεινές συνήθειες: αλκοόλ, κάπνισμα, δηλητήρια, χημικά στην τροφή μας, μόλυνση του περιβάλλοντος, κούραση κλπ. Αυτές είναι οι υλικές αιτίες: Διατροφή, Κλίμα, Κακώσεις και Ανθυγιεινές συνήθειες. Όλα αυτά έχουν όπως είπαμε σχέση με το Υλικό μας Σώμα. Προσέξτε. Έχει σημασία να βλέπουμε τα πράγματα στο επίπεδο τους.

 

Ενεργειακές Αιτίες Ασθένειας

Πάμε τώρα, μετά το Υλικό Σώμα, στο Κατώτερο Ενεργειακό Σώμα που έχει σχέση με τις ενέργειες που είναι μέσα μας δηλαδή θερμότητα, ηλεκτρισμός, χημική ενέργεια, δυναμική ενέργεια, κινητική ενέργεια. Τι μπορεί να προκαλέσει ανισορροπία μέσα μας στις ενέργειες αυτές και να μας κάνει να αρρωστήσουμε;

-Εξωτερικοί παράγοντες;

-Ναι. Πχ ακραίες κλιματολογικές συνθήκες. Πχ θερμοπληξία, εγκαύματα, ψύξεις, κρυοπαγήματα. Η υπερβολή ή η έλλειψη των συνήθως μορφών ενέργειας. Πχ η καρδιά μας λειτουργεί με ηλεκτρισμό. Η υπερβολική έκθεση μας σε ηλεκτρισμό, πχ ηλεκτροπληξία, μπορεί να σταματήσει την καρδιά και να προκαλέσει θάνατο. Ή όταν κάποιος πάθει αρρυθμία και σταματήσει η καρδιά του, με το ηλεκτρικό μηχάνημα που λέγεται απινιδωτής μπορούμε να του επαναφέρουμε την ηλεκτρική λειτουργία της καρδιάς. Ασθένεια μπορούν επίσης να προκαλέσουν και μεγάλες δόσεις από ανθυγιεινές ενέργειες όπως π.χ. ραδιενέργεια, ακτινοβολία Χ, ακτινοβολία γάμμα, υπεριώδης ακτινοβολία. Όλα αυτά επηρεάζουν το Κατώτερο Ενεργειακό μας Σώμα.

 

Αιθερικές Αιτίες Ασθένειας

Πάμε παρακάτω. Έχουμε πει ότι ο άνθρωπος έχει και ένα Αιθερικό Σώμα. Το οποίο προέρχεται από τον Αιθερικό Κόσμο και έχει ανταλλαγές μαζί του. Τί μπορεί να προκαλέσει ανισορροπία στο Αιθερικό μας Σώμα;

-Η προσβολή του δικού μας αιθερικού σώματος από κάποιο άλλο αιθερικό σώμα.

-Η ενέργεια που έχουμε μέσα μας, σε αντίθεση με την ύλη, δεν επηρεάζεται τόσο πολύ από την ποσότητα, όσο από το μπλοκάρισμα της κυκλοφορίας της, ακριβώς επειδή πρόκειται για ζωντανή κατάσταση. Αυτό το μπλοκάρισμα μπορεί να προκαλέσει περίσσεια ενέργειας πριν από το κώλυμα και ένδεια ενέργειας, έλλειψη ενέργειας, μετά το εμπόδιο. Αυτό με τη σειρά του θα προκαλέσει αλλαγές στο Υλικό Σώμα, δηλαδή βιοχημικά και λειτουργικά. Θα προκαλέσει δηλαδή νόσο.

 

Αυτό τον μηχανισμό πρόκλησης ασθένειας έχει μελετήσει ο Βελονισμός. Στο Βελονισμό γίνεται διάγνωση με ειδικούς τρόπους των σημείων που υπάρχει είτε έλλειψη είτε περίσσεια ενέργειας. Στη συνέχεια βάζουμε τις βελόνες σε διάφορα σημεία των ενεργειακών μεσημβρινών του σώματος για να ξεμπλοκάρουμε τα κωλύματα έτσι ώστε να επανακυκλοφορήσει κανονικά η αιθερική ενέργεια στο σώμα μας. Δεν είναι τυχαίο που οι βελόνες είναι μεταλλικές. Στα σημεία που υπάρχει έλλειψη ενέργειας, η βελόνα διοχετεύει αιθερική ενέργεια από τον Κοσμικό Αιθέρα στο σώμα μας, ενώ στα σημεία που υπάρχει περίσσεια ενέργειας αυτή απομακρύνεται στον Κοσμικό Αιθέρα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η εξισορρόπηση του Αιθερικού μας Σώματος και κατ’ επέκταση του Υλικού Σώματος το οποίο ζωοποιείται από το Αιθερικό Σώμα.

 

Επομένως οποιοσδήποτε εξωτερικός παράγοντας μπορεί να προκαλέσει περίσσεια ή έλλειψη αιθερικής ενέργειας μέσα μας, μπορεί να μας αρρωστήσει ή έστω απλά να μας διαταράξει την ισορροπία προσωρινά. Αυτός ο μηχανισμός μπορεί να μας εξηγήσει καταστάσεις όπως π.χ το γνωστό «μάτιασμα». Οτιδήποτε επίσης μπορεί να μας επηρεάσει αρνητικά την πρόσληψη αιθερικής ενέργειας μέσω της αναπνοής ή μέσω της διατροφής μπορεί να προκαλέσει σε μακροχρόνια βάση, αιθερική ανισορροπία και κατ’ επέκταση σωματική ασθένεια.

 

Η ενεργειακή υπόσταση της τροφής

Αυτό παθαίνουμε όταν πχ η διατροφή μας δεν είναι φυσική αλλά χημική. Όταν τρώμε δηλαδή υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα με χημικά πρόσθετα ή μαγειρεμένα με αφύσικους τρόπους ή παραβρασμένα ή πολύ μπαγιάτικα. Το ενεργειακό υπόβαθρο της φυσικής τροφής καταστρέφεται ή ελαχιστοποιείται και αυτό που τρώμε τρέφει μόνο το Υλικό μας Σώμα με υλικά συστατικά και όχι και το Αιθερικό μας Σώμα.

 

Επιπλέον πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν επεξεργαζόμαστε αφύσικα οποιαδήποτε τροφή και της μειώνουμε την αιθερική της ενέργεια, αυτόματα επειδή της στερούμε αυτό που τη συντηρούσε σε ζωντάνια, αρχίζει η αποσύνθεση της και η δημιουργία τοξινών, δηλαδή αφύσικων και επιβλαβών ουσιών για το σώμα μας. Σε αυτή τη διαδικασία οφείλεται και η διαφορά μεταξύ φρέσκιας και μπαγιάτικης τροφής. Η μείωση της αιθερικής ουσίας στην τροφή, προκαλεί καταστροφή αρχικά των βιταμινών και έπειτα αλλοίωση των λευκωμάτων, υδατανθράκων και λιπών. Παράγονται τοξίνες και ελεύθερες ρίζες αρνητικές για την υγεία μας. Η περαιτέρω αποσύνθεση ευνοεί την ανάπτυξη των μικροβίων, ιών και μυκήτων που είναι ουσιαστικά οι «σκουπιδιάρηδες» του Υλικού Κόσμου οι οποίοι αποσυνθέτουν ακόμη περισσότερο την τροφή και προκαλούν ακόμη περισσότερες τοξίνες. Από κάποια στιγμή και έπειτα η αρχικά φυσική και ωφέλιμη τροφή που ζωογονούσε το Αιθερικό μας Σώμα και έτρεφε το Υλικό γίνεται πλέον δηλητήριο. Εξ’ ου και οι τροφικές δηλητηριάσεις.

 

Οι τροφικές δηλητηριάσεις είναι βέβαια ακραίες συνθήκες. Σήμερα δεν υποφέρουμε τόσο από τέτοιες οξείες επιδράσεις όσο από πιο χρόνιες και θα έλεγα πιο ύπουλες. Πχ τρως μια κουταλιά αγνό φυσικό μέλι. Με μια κουταλιά νοιώθεις ότι χορταίνεις. Προκαλείται κορεσμός. Κι αυτό συμβαίνει και με μικρές ποσότητες οποιασδήποτε φυσικής και αγνής τροφής. Γιατί; Γιατί σε καλύπτει διατροφικά, υλικά, από άποψη βιταμινών, ιχνοστοιχείων, λευκωμάτων, λιπών και υδατανθράκων, αλλά σε καλύπτει και από πλευράς αιθερικής ενέργειας. Ενώ άσπρη ζάχαρη μπορείς να φας με το κουτάλι και όσο και να φας δεν σε καλύπτει ούτε τροφικά, ούτε και ενεργειακά. Και γι αυτό όχι μόνο δεν προκαλεί κορεσμό αλλά αντίθετα προκαλεί πάθος και εθισμό. Μπορεί να φας ένα ταψί γλυκό και μετά να πεινάς πάλι. Και όχι μόνο δεν σε καλύπτει αλλά σε αρρωσταίνει κιόλας.

 

Σε όλες τις ζωντανές λειτουργίες δεν ισχύει ο κανόνας της ποσότητας αλλά της ποιότητας. Έχετε ακούσει ποτέ για κάποιον «αλκοολικό» με το μέλι; Ποτέ. Αλλά εθισμένους και παθιασμένους με την άσπρη ζάχαρη και τα γλυκά θα βρείτε πολλούς. Πίνεις ένα φυσικό χυμό πορτοκάλι και νοιώθεις ότι αυτό ήταν. Δεν θέλεις και δεν μπορείς να πιείς περισσότερο, ενώ ένα λίτρο αναψυκτικό το κατεβάζεις άνετα. Μια φραντζόλα άσπρο ζεστό ψωμί το τρώμε άνετα στην καθισιά μας αλλά πόσες φέτες ψωμί ολικής άλεσης μπορείς να φας; Μία, άντε και δύο και τελείωσε. Επομένως οποιαδήποτε τροφή είναι φυσική και με φυσικό τρόπο επεξεργασμένη προκαλεί υλικό και ταυτόχρονα και αιθερικό κορεσμό και έτσι προωθεί την υλική αλλά και την αιθερική μας ισορροπία και υγεία. Ενώ οποιαδήποτε τροφή υστερεί υλικά και αιθερικά σε χρόνια χρήση μας αρρωσταίνει.

 

Η ενεργειακή υπόσταση της αναπνοής

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την πρόσληψη αιθερικής ενέργειας μέσω της αναπνοής. Η φυσική αναπνοή μας καλύπτει και υλικά από πλευράς οξυγόνου αλλά και αιθερικά από πλευράς πρόσληψης αιθερικής ενέργειας. Όταν καπνίζουμε ή όταν αναπνέουμε μολυσμένο αέρα επιβαρυνόμαστε και υλικά και αιθερικά. Γιατί στην αμόλυντη εξοχή ο αέρας είναι αναζωογονητικός; Δεν οφείλεται μόνο στο καθαρό οξυγόνο. Αυτό είναι μόνο η υλική πλευρά της αναπνοής. Οφείλεται και στη ζωντανή και καθαρή και αμόλυντη αιθερική ενέργεια του βουνού ή του δάσους. Αναπνεύστε μετά από μια βροχή τον καθαρό και ζωντανό αέρα. Έχει τεράστια διαφορά υλικά και ενεργειακά από το «μουχλιασμένο» θα λέγαμε αέρα ενός δωματίου που δεν αερίζεται. Άλλη αιθερική ενέργεια έχει ένας χώρος με ανθρώπους χαρούμενους, αγνούς, θετικούς και άλλη ένας χώρος με μίζερους και κακούς ανθρώπους. Γι αυτό το λόγο μπαίνεις σε έναν θετικό ενεργειακά χώρο και λες «άνοιξε η καρδιά μου ρε παιδί μου!» ή μπαίνεις σε ένα χώρο με αρνητική ενέργεια και λες «ψυχοπλακώθηκα» ή «νοιώθω ότι με ρουφήξανε, ότι άδειασα».

 

Επομένως όλα αυτά που αναφέραμε είναι αιτιολογικοί παράγοντες ασθενειών αιθερικής φύσης που επηρεάζουν άμεσα το Αιθερικό μας Σώμα. Καταλάβατε γιατί δεν μπορούμε να τα βάλουμε όλα σε ένα τσουβάλι; Πρέπει να ξέρουμε που δρα το καθένα, να ξέρουμε τα επιμέρους αλλά να ξέρουμε και πρωταρχικά το σύνολο.

 

Ψυχικές Αιτίες Ασθένειας

Πάμε τώρα να δούμε τις ασθένειες που μπορούν να προκληθούν από επιδράσεις στην Ατομική Ψυχή. Μπορείτε να αναφέρετε κάτι; Κάποιες αιτίες ψυχικής φύσεως που μπορούν να επηρεάσουν την Ατομική μας Ψυχή και να δημιουργήσουν ανισορροπία και κατ’ επέκταση ασθένεια;

-Μια μεγάλη στενοχώρια.

-Μάλιστα, μια μεγάλη στενοχώρια. Τι σημαίνει στενοχώρια;

-Στενότητα χώρου.

-Σωστά. Κυριολεκτικά αυτό σημαίνει. Αλλά ο όρος όπως τον χρησιμοποιούμε συνήθως αφορά ψυχική κατάσταση. Τι είναι η στενοχώρια λοιπόν; Και για να βοηθήσω θα πω ότι αυτό που είναι για μένα στενοχώρια για κάποιον άλλον μπορεί να είναι χαρά. Άρα αιτία στενοχώριας, αιτία ψυχικής ανισορροπίας, δεν είναι τόσο αυτό που έγινε, το εξωτερικό δηλαδή γεγονός, αλλά το πώς το ερμήνευσα εγώ, ατομικά. Πχ ένα διαζύγιο μπορεί να κάνει κάποιον να αυτοκτονήσει ενώ κάποιος άλλος χορεύει «ντιρλαντά-ντιρλανταντά» και κάνει πάρτι. Επομένως σημασία δεν έχει το γεγονός αλλά το πώς το έχω ερμηνεύσει και προσλάβει εγώ. Τι σημαίνει ερμηνεύσει και προσλάβει; Ποιός το κάνει αυτό; Εμπλέκεται σε αυτό η μνήμη, δηλαδή εμπειρίες, αλλά και οι απόψεις μου, οι αρχές μου, τα «πιστεύω» μου, τα «θέλω» μου, η ιδεολογία μου, αλλά και οι ιδιοσυγκρασιακές μου τάσεις. Πχ αν είμαι καταθλιπτικός, έχω την τάση να τα βλέπω όλα μαύρα. Αν είμαι χαρούμενος να τα βλέπω όλα αισιόδοξα.

 

Υπάρχει και ένα σχετικό ανέκδοτο. Πάει μια ασθενής με έλλειψη αυτοεκτίμησης στο γιατρό. Έχει ραντεβού στις 5μμ. Αν την πάρει ο γιατρός στις 5.30μμ τότε λέει μέσα της η ασθενής «δεν με εκτιμά ο γιατρός και γι αυτό με καθυστερεί». Αν την πάρει πιο νωρίς λέει μέσα της «θέλει να με ξεπετάξει ο γιατρός, να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα με μένα γιατί δεν με εκτιμά». Και αν τυχόν την πάρει στην ώρα της λέει και πάλι μέσα της «ρομπότ είναι ο γιατρός, γι αυτόν είμαι άλλη μία ανώνυμη «περίπτωση» που δεν αξίζει κάτι το ιδιαίτερο, θα με δει και θα φύγω». Και στις τρείς διαφορετικές περιπτώσεις το άτομο ερμηνεύει τρία διαφορετικά γεγονότα με την ίδια ιδιοσυγκρασιακή τάση και καταλήγει στο ίδιο προκαθορισμένο και αυθαίρετο αποτέλεσμα. Ερμηνεύει όπως λέμε «εξ ιδίων τα αλλότρια».

 

-Ποιός τύπος ανθρώπου το κάνει αυτό;

-Τα άτομα που έχουν έλλειψη αυτοπεποίθησης. Όπως κατά παρόμοιο τρόπο ένας καταθλιπτικός αρχίζει και λέει «πως είναι έτσι η κοινωνία», «σε τι κόσμο ζούμε Θεέ μου», «όλα κατά διαόλου πάνε», «ματαιότης ματαιοτήτων...».

 

 

 

Ατομικές Απόψεις και στενοχώρια

Επομένως οι στενοχώριες είναι γεγονότα που συμβαίνουν και τα οποία από τη φύση τους δεν είναι «καλά» ή «κακά». Είναι ουδέτερα αλλά εμείς τα χρωματίζουμε ως «αρνητικά», ως «κακά», ως «άσχημα». Προσέξτε εδώ μια τεράστια διαφορά του Ψυχικού Κόσμου από τον Υλικό Κόσμο. Στον Υλικό Κόσμο ένα δηλητήριο είναι για όλους σχεδόν του ανθρώπους δηλητήριο. Μια τροφή είναι για όλους μας σχεδόν ευεργετική ή ανθυγιεινή. Εκεί μπορούμε να μιλήσουμε για καλή τροφή και κακή τροφή για τον άνθρωπο σαν σύνολο. Πχ το κάπνισμα κάνει σε όλους κακό. Σε άλλους περισσότερο γιατί έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία και σε άλλους λιγότερο γιατί έχουν πιο γερό οργανισμό. Στον Υλικό λοιπόν Κόσμο έχουμε ομοιόμορφη συσχέτιση αιτίου και αποτελέσματος, στον Ψυχικό Κόσμο ισχύει αυτό που είπε ο Ηράκλειτος: «Για τους ξυπνητούς, ένας και κοινός είναι ο Κόσμος. Οι κοιμισμένοι, ζουν ο καθένας στο δικό του κόσμο!».   

 

Πχ το όνειρο που βλέπει η Αντωνία είναι δικό της, απόλυτα δικό της. Ζει στον δικό της κόσμο. Αν κοιμάται δίπλα της η Αθηνά θα βλέπει ένα άλλο όνειρο, δικό της, ατομικό. Θα έχει κατά κάποιον τρόπο το δικό της ιδιωτικό κανάλι τηλεόρασης. Και εγώ το δικό μου. Αλλά όταν είμαστε και οι τρείς ξύπνιοι βλέπουμε το ίδιο πράγμα. Δηλαδή βλέπουμε το ίδιο δωμάτιο, τα ίδια αντικείμενα, τις ίδιες κινήσεις.

 

Ο Ηράκλειτος όμως δεν μιλάει κυριολεκτικά. Μιλάει με παραβολές. Γι αυτό και καλείται ο «σκοτεινός» φιλόσοφος. Όταν ο Ηράκλειτος μιλάει για ξυπνητούς εννοεί τους ελάχιστους εκείνους ανθρώπους που έχουν συνειδητοποιήσει τη βαθύτερη αλήθεια που κρύβεται πίσω από τη φαινομενική πραγματικότητα. Κι αυτή η αλήθεια είναι μία και κοινή για όλους τους φτασμένους ανθρώπους. Κι αυτό γιατί όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις πνευματικά, τόσο πιο πολύ ξεφεύγεις από τον Κόσμο της Ποικιλομορφίας και τόσο πιο πολύ προσεγγίζεις τον Κόσμο της Μοναδικότητας που είναι και ο μόνος αντικειμενικός Κόσμος.

 

Ενώ οι κατά Ηράκλειτον κοιμισμένοι είναι η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που είναι βυθισμένοι στις πλάνες της καθημερινότητας. Όλοι δηλαδή εμείς που είμαστε βυθισμένοι στον Κόσμο της Πολυμορφίας και τείνουμε να ερμηνεύουμε την καθημερινότητα με τον δικό μας ατομικό τρόπο, με τον δικό μας χαρακτήρα, με τον δικό μας τύπο, με τον ιδιαίτερο μας ιδιοσυγκρασιακό τρόπο. Πχ αυτή τη στιγμή που μιλάω κάποιος θα πει «τι βαρετά πράγματα είναι αυτά που λέει ο γιατρός». Ένας άλλος θα πει «τι ενδιαφέρουσες απόψεις». Και ένας τρίτος θα πει «πως τάχει δει τόσο λάθος ο άνθρωπος;». Και οι υπόλοιποι θα κυμαίνονται στα ενδιάμεσα. Κάθε ένας από μας έχει το δικό του ατομικό τρόπο να βλέπει τα πράγματα. Βλέπουμε διαφορετικές όψεις για το ίδιο πράγμα ή γεγονός, λόγω διαφορετικής οπτικής γωνίας με την οποία τα εξετάζουμε. Γι αυτό λέμε ότι έχουμε ατομικές «απόψεις».

 

Οι φανατικοί άνθρωποι, δηλαδή οι άνθρωποι που είναι ακόμα πιο βυθισμένοι στον Κόσμο της Πολυμορφίας, τείνουν φτάσουν σε ζωώδη κατάσταση και επειδή δεν μπορούν να βιώσουν την ενότητα των πραγμάτων πίσω από την πολυμορφία, θεωρούν κάθε διαφορετικό τους σαν αντίθετο, σαν ξένο, σαν εχθρό. Γι αυτό και θα δούμε τον φανατικό Χριστιανό να εξοντώνει τον φανατικό Μουσουλμάνο ή αντίστροφα. Και μάλιστα στο όνομα της Αγάπης ή στο όνομα της πίστης προς το Θεό. Ενώ οι φτασμένοι άνθρωποι, ακόμα και αν ανήκουν λόγω προέλευσης σε διαφορετική θρησκεία, κουλτούρα, φύλο, φυλή κλπ, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να βρουν κοινά σημεία και να κατανοήσουν τη φαινομενική διαφορετικότητα του συνανθρώπου τους.

 

Ο ρόλος της ιδιοσυγκρασίας στην ασθένεια

Κάναμε αυτή την παρένθεση και ξαναγυρνάμε στην ψυχική αιτία ασθενειών που λέγεται «στενοχώριες». Πρόκειται για εξωτερικά γεγονότα, τα οποία όμως από μόνα τους δεν είναι απαραίτητα άσχημα. Εμείς τις κάνουμε στενοχώριες από τη στιγμή που τις εκλαμβάνουμε αρνητικά βάσει των προτύπων μας, των εμπειριών μας, των πιστεύω μας και τέλος βάσει της ιδιοσυγκρασίας μας. Δηλαδή βάσει των ιδιαίτερων ψυχικών μας τάσεων. Πχ μια καταθλιπτική ιδιοσυγκρασία τα βλέπει αλλιώς. Μια νευρική ιδιοσυγκρασία αλλιώς. Μια κυριαρχική ιδιοσυγκρασία τα βλέπει τελείως διαφορετικά από μια υποχωρητική. Ο άνθρωπος είναι ένα πολύπλοκο όν και καλά κάνει και είναι στην παρούσα φάση εξέλιξης της Ανθρωπότητας γιατί όπως λέει μια παροιμία «Ο Θεός αγαπάει την ποικιλία».

 

-Ο κάθε άνθρωπος δεν είναι και μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία; Ένας τύπος;

-Όχι. Ο κάθε άνθρωπος δεν ταυτίζεται εφ όρου ζωής με μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία. Αλλάζει κατά καιρούς. Βέβαια όχι άρδην. Δεν είναι πότε Δρ Τζέκυλ και πότε κ. Χάϋντ. Κινείται συνήθως σε πέντε δέκα συγγενικές ιδιοσυγκρασίες, ανάλογα με τις συνθήκες ζωής του και τις επιδιώξεις του.

-Αλλάζει και με την ηλικία;

-Και με την ηλικία και από πολλούς παράγοντες. Προσέξτε δεν είναι σωστό να λέμε η ιδιοσυγκρασία ενός ατόμου. Είναι πιο ορθό να λέμε η ιδιοσυγκρασία που τώρα τον επηρεάζει. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την Αθηνά πχ με τα ρούχα που φοράει. Τα ρούχα που φοράει ενδύουν τη βαθύτερη Αθηνά. Το άτομο. Αλλά μπορεί να τα αλλάξει. Η ιδιοσυγκρασία είναι το εκάστοτε επιφανειακό ένδυμα που φοράει ο βαθύτερος μας εαυτός. Αν αυτό που φοράει η Αθηνά είναι στενό την δυσκολεύει στις κινήσεις της, ενώ αν είναι πολύ φαρδύ μπορεί να μπουρδουκλωθεί και να πέσει. Αν είναι πολύ ελαφρύ θα κρυώνει, αν είναι πολύ βαρύ θα τη ζεσταίνει υπερβολικά. Η εκάστοτε επομένως ιδιοσυγκρασία που μας επηρεάζει είναι και αιτία ψυχικών ασθενειών. Άλλες ψυχικές αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν ψυχική ασθένεια;

-...

 

-Μπορούν να προκαλέσουν ψυχική ή σωματική ασθένεια οι σκέψεις μας; Μπορεί να καθόμαστε να σκεφτόμαστε διάφορα πράγματα και τελικά να γινόμαστε χαρούμενοι ή μελαγχολικοί ή να νευριάζουμε ή να μπερδευόμαστε. Συνήθως μελαγχολούμε... (γέλια). Γι αυτό ένας μεγάλος δάσκαλος της Ομοιοπαθητικής, ο Κέντ, είπε κατ’ αντιστοιχία του ιπποκρατικού ρητού «είμαστε ότι τρώμε», ότι: «Είμαστε ότι σκεφτόμαστε και ότι θέλουμε!» Γι αυτό και υπάρχει και η κινέζικη, αν δεν κάνω λάθος, παροιμία που λέει: «πρόσεχε τι εύχεσαι για τον εαυτό σου... γιατί μπορεί και να σου συμβεί!» Δυστυχώς πολλές φορές αυτά που ευχόμαστε ή θέλουμε για μας, δεν είναι και προς το βαθύτερο μας συμφέρον.

 

-Είναι αυτό που λέμε και εμείς «καλομελέτα κι έρχεται!»

-Σωστά... το θέμα είναι βέβαια τι θα έρθει...(γέλια). Επομένως το τι σκεφτόμαστε ή καλύτερα το τι επιλέγουμε να σκεφτόμαστε είναι πολύ σημαντικό. Και είναι ακόμη πιο σημαντικό αν συνειδητοποιήσουμε ότι το τι συναισθανόμαστε, τα συναισθήματα μας, έχουν να κάνουν και καθορίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις σκέψεις μας. Πχ αν εγώ θεωρώ ότι το διαζύγιο είναι καταστροφή γιατί πχ είναι λάθος, είναι αμαρτία, είναι κακό κλπ. τότε αν μου συμβεί θα στενοχωρηθώ. Το ίδιο αν συμβεί στο παιδί μου, στο φίλο μου, στο γείτονα μου, τότε θα πω: «α τον καημένο, τι συμφορά τον βρήκε». Και τότε θα λυπηθώ. Ενώ αν είμαι της άποψης ότι όλες οι γυναίκες είναι κακές και στριμμένες και χωρίσει ο φίλος μου θα πω: «επιτέλους σώθηκες...χαίρομαι για σένα!»(γέλια) Δεν εξετάζω το αν καλώς ή κακώς χώρισαν, έτσι, εξετάζω τον τρόπο που ερμηνεύει τα πράγματα και τις επιπτώσεις που έχει επάνω του αυτό. Πιθανώς να έχει αυτή τη στάση γιατί πχ «κάηκε η γούνα του» από τη δική του σχέση. Αυτά που συνήθως λέγονται από γυναίκες που «κάηκαν» δηλαδή ότι «όλοι οι άντρες είναι γουρούνια!» και αυτά που λέγονται από τους άντρες που «κάηκαν» δηλαδή ότι «όλες οι γυναίκες είναι μπίπ!»... ξέρετε τι... (γέλια).

 

Αυτές οι γενικεύσεις είναι μία τεράστια πηγή λαθών και προβλημάτων. Και δυστυχώς αυτές τις γενικεύσεις τις κάνουμε κατά κόρον στο Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα. Ενώ στην Ομοιοπαθητική υπάρχει ο Νόμος της Εξατομίκευσης. Επομένως στις ψυχικές αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια βάζουμε μέσα τη μνήμη, τις εμπειρίες και γενικά όλα αυτά που συνιστούν την ιδιοσυγκρασία του ατόμου.

 

Συνείδηση και Ασθένεια

Μιλήσαμε για τις υλικές αιτίες ασθενειών που επιδρούν στο Υλικό Σώμα, για τις κατώτερες ενεργειακές αιτίες που επιδρούν στο Κατώτερο Ενεργειακό Σώμα, για τις αιθερικές αιτίες που επιδρούν στο Αιθερικό Σώμα και για τις ψυχικές αιτίες που επιδρούν στην Αισθητική και Διανοητική Ψυχή. Υπάρχουν αιτίες που μπορούν να επιδράσουν στη Συνειδησιακή Ψυχή και να προκαλέσουν ασθένεια;

 

-Μπορούμε να μιλήσουμε για αλλοίωση της Συνείδησης; Για κάτι που θα μπορούσε να κάνει κάποιον πχ δολοφόνο;

-Τι θα μπορούσε κατά τη γνώμη σου να προκαλέσει αλλοίωση όπως λες της Συνείδησης; Κατ’ αρχήν το ερώτημα είναι: «Μπορεί να αλλοιωθεί η Συνείδηση; Ή μπορεί να καλυφθεί, δηλαδή να παραγκωνισθεί;

-Υπάρχουν όμως και οι κατά συρροήν δολοφόνοι στους οποίους υπάρχει αλλοίωση της Συνείδησης. Μιλάω βέβαια για ακραίες περιπτώσεις.

-Ένα πρώτο ερώτημα είναι αν οι ακραίοι κακοί άνθρωποι, αυτούς που συχνά τους λέμε συνειδητά κακούς, έχουν ή όχι Συνείδηση; Ένα δεύτερο ερώτημα είναι, αυτό που θέτεις, μήπως είχαν αρχικά καλή Συνείδηση και μετά αλλοιώθηκε. Και ένα τρίτο ερώτημα είναι μήπως έχουν μεν Συνείδηση, αλλά μήπως είναι μια κακή από τη φύση της Συνείδηση. Αυτό μάλιστα είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα. Μπορεί μάλιστα να τεθεί και αλλιώς: το περιεχόμενο της Συνείδησης είναι μονοδιάστατο, δηλαδή έχουμε μόνο καλό και αγαθό ή είναι πολυδιάστατο, δηλαδή έχουμε καλό και κακό μέσα στη Συνείδηση μας;

-Εγώ νομίζω ότι αν έχουμε επαφή με τη Συνείδηση μας, τότε είμαστε καλοί, αν δεν έχουμε τότε είμαστε κακοί.

 

-Μπράβο! Είναι όπως το φως και το σκοτάδι. Ή έχω επαφή με το φως και βλέπω, έχω δηλαδή συνείδηση(συν + οίδα, οίδα = γνωρίζω), θυμηθείτε το σωκρατικό ρητό «έν οίδα, ότι ουδέν οίδα» ή δεν έχω επαφή με το φως και άρα είμαι στο σκοτάδι. Το σκοτάδι δεν υπάρχει από μόνο του. Δεν είναι παρά απουσία φωτός. Το φως, η γνώση, η αλήθεια πάντα υπάρχει. Όταν όμως εγώ, ο άνθρωπος, δεν έχω επαφή μαζί του, δεν είμαι σε επαφή με τη Συνείδηση μου, δεν συνειδητοποιώ, δεν γνωρίζω, τότε είμαι στο σκοτάδι. Ο Σωκράτης είπε και κάτι άλλο σημαντικό. Είπε ότι «ουδείς εκών κακός». Δηλαδή κανένας δεν είναι κακός με την θέληση του. Εννοούσε, κατά τη γνώμη μου, ότι αν ο άνθρωπος είχε πραγματικά επαφή με τη συνείδηση του, αν συνειδητοποιούσε κάθε φορά τι πάει να κάνει, αν είχε αρκετή επαφή με το φως για να φωτίζονται γύρω και μέσα του τα πράγματα, τότε θα ήξερε αμέσως ποιό είναι το πραγματικό του, βαθύτερο συμφέρον και τότε θα επέλεγε το καλό και όχι το κακό. Όταν πάψεις να βάζεις εμπόδια στο φως που έρχεται απλόχερα προς εσένα, αν έχεις απρόσκοπτη επαφή με τη σταγόνα του φωτός και της θεϊκής ουσίας που υπάρχει μέσα μας που δεν είναι άλλο από το Ατομικό Πνεύμα και κατ’ επέκταση τον εκπρόσωπο του στον Ψυχικό Κόσμο, δηλαδή τη Συνείδηση, τότε θα επιλέγεις συνειδητά το καλό.

 

Η Συνείδηση, ως προερχόμενη από το Ατομικό Πνεύμα, ανήκει στον Κόσμο της Μοναδικότητας, γι αυτό και το περιεχόμενο της είναι μονοδιάστατο. Περιέχει μόνο καλό και αγαθό. Γι αυτό δεν υπάρχει καλή και κακή Συνείδηση, εκ φύσεως. Υπάρχει μόνο καλή Συνείδηση ή πιο σωστά αγαθή. Δηλαδή πάνω από το συμβατικά ορισμένο από τον άνθρωπο, «καλό» και «κακό». Από τη Διανοητική Ψυχή και κάτω έχουμε τον Κόσμο της Δυαδικότητας ή καλύτερα τον Κόσμο της Ποικιλομορφίας. Υπάρχει καλό και κακό, μέρα και νύχτα, θετικό και αρνητικό, πάνω και κάτω, μέσα και έξω, υγεία και ασθένεια, ισορροπία και ανισορροπία. Από τη Συνείδηση και πάνω έχουμε τον Κόσμο της Μοναδικότητας. Εκεί υπάρχει μόνο καλό και αγαθό, φως και σοφία.

 

Όπως υπάρχει ο Ψυχικός Κόσμος έξω από μας που χωρίζεται σε Κατώτερο και Ανώτερο κατά τον ίδιο τρόπο και η Ατομική μας Ψυχή χωρίζεται σε Ανώτερη και Κατώτερη. Ανώτερη Ατομική Ψυχή είναι η Συνειδησιακή Ψυχή και Κατώτερη Ατομική Ψυχή είναι η Αισθητική Ψυχή και η Διανοητική Ψυχή. Στον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο ανήκουν και αυτά που λέμε σήμερα οι «διάβολοι» ή τα «κακά πνεύματα» τα οποία ονόμαζαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι χθόνιους δαίμονες. Σε αντίθεση με τους αγαθούς δαίμονες ή σήμερα «αγγέλους» ή «καλά πνεύματα» που ανήκουν στον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο. Αντίστοιχα μέσα μας υπάρχουν οι καλές σκέψεις και οι κακές σκέψεις οι οποίες εντάσσονται στα πλαίσια της Διανοητικής Ψυχής. Παράδειγμα σκέψεων που επηρεάζονται άμεσα από την Αισθητική Ψυχή είναι «θέλω να φάω», «θέλω να κάνω σεξ», «θέλω να κοιμηθώ», «θέλω να ξεκουραστώ». Ότι με φέρνει σε επαφή με τον Υλικό Κόσμο, ότι μου καλύπτει τις ανάγκες μου σε σχέση με τον Υλικό Κόσμο είναι κατάσταση της Αισθητικής Ψυχής. Ότι με προσκολλά με πάθος στον Υλικό Κόσμο και στο Υλικό μου Σώμα με οδηγεί προς τα κάτω. Όποια σκέψη μου αυξάνει τον εγωισμό και την ατομικότητα και με απομακρύνει από το σύνολο και τον Θεό είναι κατώτερη κατάσταση της Διανοητικής Ψυχής και με οδηγεί στον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο.

 

Σωκράτης και μαιευτική μέθοδος, Χριστός και χριστιανισμός

Όποια σκέψη με οδηγεί στο να προβληματιστώ ηθικά, δηλαδή «τι είναι ο άνθρωπος;», «ποιά είναι η αποστολή μου;», «τι είναι ηθικό;», «πως μπορώ να γίνω καλύτερος και ηθικότερος;» όλα αυτά με οδηγούν, με ωθούν προς τα άνω. Με κάνουν να «άνω θρώσκω», να γίνομαι πιο άνθρωπος. Σε αυτό στηριζόταν και η «Μαιευτική» μέθοδος διδασκαλίας του Σωκράτη. Ο Σωκράτης δεν έλεγε «ελάτε εδώ... αυτές είναι οι απόψεις μου... γι αυτό το θέμα πιστεύω αυτό, για το άλλο πιστεύω εκείνο... πιστέψτε τις, υιοθετείστε τις... είμαι ο δάσκαλος σας, είστε οι οπαδοί μου». Όχι. Δεν υπήρξε ποτέ Σωκρατική Σχολή Φιλοσοφίας. Ο Σωκράτης δεν δημιούργησε ποτέ σχολή. Ο Πλάτωνας, ένας από τους μαθητές του Σωκράτη, δημιούργησε σχολή. Δημιούργησε την Ακαδημία του Πλάτωνος, στην οποία δίδασκε όσα νόμιζε και όσα κατάλαβε ότι δίδασκε ο Σωκράτης.

 

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν είναι ο Χριστός που δημιούργησε τον Χριστιανισμό, τη Χριστιανική Θρησκεία. Οι μαθητές του και κυρίως ο Παύλος, ήταν που δημιούργησαν τη Χριστιανική Θρησκεία. Και αυτό έγινε με όλα τα μεγάλα πνεύματα. Ούτε ο Σωκράτης αλλά ούτε και ο Χριστός δεχόντουσαν την προσφώνηση του «δασκάλου» και του «Κυρίου». Ο ίδιος ο Χριστός έλεγε ξεκάθαρα ότι ένας μόνο είναι ο Κύριος, ο Πατέρας και ο Δάσκαλος και μόνο αυτός θα έπρεπε να προσφωνείται με αυτό τον τρόπο. Σε πόσο μεγάλη αντίθεση δεν έρχονται όλα αυτά με τους σημερινούς εκπρόσωπους της Χριστιανικής Θρησκείας που θέλουν να προσφωνούνται με τίτλους όπως «πάτερ», «παπάς», «μακαριότατε», «σεβασμιότατε», «παναγιότατε», «κύριε», «κ.κ.= κύριε, κύριε = δυό φορές κύριε!» ή το υποκριτικό «η αυτού ταπεινότης». Σε τι διαφέρουν άραγε με τους κοσμικούς τίτλους των βασιλιάδων και των ευγενών όπως «εξοχότατε», «εκλαμπρότατε» κλπ κλπ.

 

Στη Μαιευτική του μέθοδο ο Σωκράτης έθετε υπαρξιακά και ηθικά ερωτήματα, προκαλούσε τη συζήτηση επιμένοντας να ακούσει πρώτα τις απόψεις των συνομιλητών του και τους έβαζε σε μια διαδικασία, σε έναν διάλογο εξέτασης των θεμάτων. Αυτός ο διάλογος κατέδειχνε την άγνοια των ανθρώπων, το απόλυτο ή το λανθασμένο των απόψεων και τη μικρότητα του ατόμου μπροστά στα τεράστια θέματα της ψυχής και του Σύμπαντος. Η Σωκρατική «ειρωνεία» δεν ήταν ότι ο Σωκράτης ειρωνευόταν την άγνοια των συνομιλητών του. Η ειρωνεία προερχόταν από τη συνειδητοποίηση μέσα από την ευγενική κουβέντα της άγνοιας του καθενός και από τη μικρότητα της ανθρώπινης γνώσης. Τότε άδειαζε κατά κάποιον τρόπο το κύπελλο του μυαλού του κάθε συνομιλητή του από φανατικές ή λανθασμένες απόψεις και στη θέση τους έμπαινε ένας νέος ηθικός προβληματισμός.

 

Ο Σωκράτης δεν ερχόταν να το γεμίσει με νέες δογματικές δικές του θέσεις ώστε να δημιουργήσει οπαδούς. Ποτέ δεν έδινε οριστικές και συγκεκριμένες απαντήσεις για τα μεγάλα θέματα. Μάλιστα όποτε πρότεινε κάποιες απαντήσεις αναφερόταν σε αυτές σαν απόψεις προγενέστερων σοφών ή σαν αρχαίους μύθους. Ο ίδιος υποστήριζε ότι και μόνον η ειλικρινής και με καλή πρόθεση ενασχόληση με ηθικά θέματα, αυτόματα έκανε το άτομο πιο ηθικό μέσα του και πιο ηθικό στη ζωή του. Αυτό που έκανε ουσιαστικά είναι ότι έσπρωχνε το συνομιλητή του να έρθει σε επαφή με τη Συνειδησιακή του Ψυχή. Ότι προσπαθούν να κάνουν και σήμερα οι σωστοί πνευματικοί άνθρωποι των διαφόρων θρησκειών ή φιλοσοφιών. Όπως πχ οι «πνευματικοί» στη Χριστιανική Θρησκεία. Όταν βέβαια το κάνουν και όταν στέκονται στο ύψος της αποστολής τους.

 

Αγαθό και συμβατικά «καλό» και «κακό»

Επομένως το περιεχόμενο της Συνείδησης, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί παρά να είναι το καλό και το αγαθό. Ένα αγαθό που είναι πέραν του ανθρώπινου συμβατικά «καλού». Λέμε πχ σήμερα οι άνθρωποι: «κάνει καλό καιρό σήμερα». Δηλαδή βαφτίσαμε καλό καιρό τον ήλιο και την έλλειψη κρύου, ενώ η βροχή και το κρύο και ο άνεμος είναι «κακός» καιρός, κακοκαιρία; Μα για τον αγρότη η βροχή είναι ο καλός καιρός. Και χωρίς κρύο δεν θα φάμε ούτε κεράσια, ούτε και κάστανα. Και χωρίς αέρα δεν θα ανανεωθεί η ατμόσφαιρα στις μεγαλουπόλεις μας. Γι αυτό καταντήσαμε να λέμε «ένας αέρας θα μας σώσει» ή «μια βροχή θα μας σώσει». Λέμε πχ «ο Γιάννης είναι καλό παιδί» και εννοούμε ότι είναι επιμελής μαθητής ή είναι μαμμόθρεφτος ή είναι ένα κατασταλμένο παιδί πειθήνιο στους γονείς του και στους δασκάλους του ή ότι είναι ήσυχος. Γιατί δηλαδή; Δεν είναι καλό παιδί ένα ζωηρό παιδί ή ένα παιδί που επαναστατεί όταν το καταπιέζουν; Γιατί δεν είναι καλό παιδί ένα παιδί που είτε δεν παίρνει τα «γράμματα» είτε δεν του αρέσουν τα «γράμματα»; Λέμε πχ «η Μαρία είναι καλό κορίτσι» και εννοούμε ότι είναι κατασταλμένη ανέραστη παρθένα. Από πού κι ως που δηλαδή μια νέα γυναίκα που χαίρεται τον έρωτα δεν είναι καλή; Έχουμε καταντήσει όταν λέμε για έναν άντρα ότι είναι «καλό παιδί» να εννοούμε ότι είναι «μαλά...μπίπ». Ότι δηλαδή τον κάνει η γυναίκα ότι θέλει.

 

Η έννοια δηλαδή του καλού και του κακού στην ανθρώπινη κοινωνία έχει να κάνει με τις εκάστοτε επικρατούσες κυρίαρχες ιδεολογικές απόψεις της κοινωνίας. Όπως επίσης έχει να κάνει και με την ανθρωποκεντρική άποψη. Δηλαδή με το συμφέρον των ανθρώπων. Ένας βάλτος πχ είναι ένας κακός τόπος για τους ανθρώπους ενώ για τα πουλιά και τα ερπετά είναι παράδεισος. Λέμε τα «καλά ζώα» και εννοούμε όλα αυτά που «αρμέγουμε», όπως τα πρόβατα, τα κατοικίδια κλπ. Ενώ τα φίδια και τα κουνούπια είναι «κακά» ζώα. Κατά τον ίδιο τρόπο λέμε τα «χρήσιμα» ζώα και φυτά και μικρόβια και τα «επιβλαβή» ζώα και φυτά και μικρόβια. Χρήσιμα για ποιόν; Και επιβλαβή για ποιόν; Μα για τον άνθρωπο βέβαια. Αλλά για τη Φύση όλα είναι χρήσιμα και όλα είναι καλά και όλα είναι λειτουργικά και αναγκαία.

 

Ασθένεια και Προπατορικό Αμάρτημα

Αφού λοιπόν το περιεχόμενο της Συνείδησης, της Συνειδησιακής Ψυχής, είναι  μόνο το καλό και το αγαθό, δεν μπορεί να προκληθεί ασθένεια από τη Συνείδηση. Μπορεί να προκληθεί ασθένεια μόνο αν αρνηθούμε την επαφή με τη Συνείδηση μας, αν την καταχωνιάσουμε. Αν βάλουμε πάνω από αυτήν διάφορα ηχομονωτικά στρώματα για να μην ακούμε τη φωνή της. Κατά τον ίδιο τρόπο που σκιάζουμε το φως για να μην έρθει σε επαφή μαζί μας. Όταν απομακρυνόμαστε από το φως τότε ζούμε στο σκοτάδι. Όταν απομακρυνόμαστε από το Θεό, τότε γινόμαστε κακοί. Κακία υπάρχει μόνο στη Γη. Δεν υπάρχει στον Ουρανό, στον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο ή στον Πνευματικό Κόσμο. Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος έλεγε ότι «Η Γη είναι ο τόπος της κακίας».

 

Στον Παράδεισο, στον Πνευματικό Κόσμο, έχουμε το απόλυτα καλό. Στον Παράδεισο, πριν από την Πτώση των Πρωτοπλάστων, οι πρώτοι άνθρωποι ήταν και ευτυχισμένοι και υγιείς και ισορροπημένοι. Ούτε υπήρχε ντροπή, ούτε αμαρτία. Για να έχεις ντροπή, θα πρέπει να κάνεις αμαρτία και για να κάνεις αμαρτία θα πρέπει να έχεις ξεφύγει από τους Συμπαντικούς Νόμους. Η ντροπή, η αμαρτία, η ασθένεια, η κούραση, ο θάνατος είναι χαρακτηριστικά που υπάρχουν μόνο στον Υλικό Κόσμο και στον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο και τα απέκτησε ο άνθρωπος ως όν, μόνο μετά την Πτώση του από τον Παράδεισο-Πνευματικό Κόσμο και την απομάκρυνση του από το Θεό. Τι είπε το φίδι στους Πρωτόπλαστους; «Άμα φάτε από τον καρπό αυτού του «δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού» θα γίνεται και εσείς Θεοί. Ο Θεός επίτηδες σας είπε να μην φάτε για να μην γίνετε σαν αυτόν».

 

Προσέξτε το συμβολισμό, που δεν είναι καν συμβολισμός. Η Βίβλος το λέει ξεκάθαρα. Πριν φάνε από τον καρπό της Γνώσης του Καλού και του Κακού, δεν υπήρχε δυαδικότητα για τους Πρωτόπλαστους, υπήρχε μόνο το καλό και το αγαθό και η ενότητα με τον Θεό. Από τη στιγμή που θέλησαν να ξεχωρίσουν από το Θεό ή να γίνουν «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη» που λέει και ο Ιζνογκούντ, από τη στιγμή που μπήκε μέσα τους ο εγωϊσμός και η αλαζονεία και η ματαιοδοξία, που αυτό ήταν το προπατορικό αμάρτημα, έφαγαν τον καρπό της δυαδικότητας και έπεσαν στον Κόσμο της Δυαδικότητας, στον Κόσμο του καλού και του κακού. Γι αυτό και αμέσως έγιναν γυμνοί, δηλαδή απόκτησαν μορφή και Υλικό Σώμα, ενώ πριν είχαν μόνο πνευματικό σώμα. Και αμέσως απόκτησαν και υλικές αισθήσεις και ανάγκες. Δηλαδή κρύωναν και πεινούσαν και έπρεπε πλέον «με τον ιδρώτα του προσώπου τους» να θρέφουν το νεοαποκτηθέν Υλικό Σώμα. Από τότε άρχισαν και οι ασθένειες. Από τότε άρχισαν και τα κατώτερα ψυχικά συναισθήματα όπως η ντροπή που ένοιωσαν για την αμαρτία τους και τη γύμνια τους.

 

«Είμαστε ότι θέλουμε και ότι σκεφτόμαστε!»

Επομένως όταν η Διανοητική μας Ψυχή συνδέεται με κατώτερες σκέψεις και κατώτερα συναισθήματα τότε αυτά μπορούν να γίνουν αιτίες ασθενειών τόσο στην Ψυχή όσο και στο Σώμα. Ενώ οι ανώτερες σκέψεις και τα ανώτερα συναισθήματα μας ανεβάζουν, μας εξυγιαίνουν, μας εξισορροπούν. Αν εγώ βάλω σαν στόχο το να γίνω ο πιο επώνυμος άνθρωπος στη μικροκοινωνία μου ή στον κόσμο όλο, τότε θα πατήσω κάποια στιγμή και επί πτωμάτων για να το καταφέρω. Ο στόχος μου με καθορίζει και με οδηγεί να φερθώ ανάλογα. Γι’ αυτό και ο Κέντ επιμένει ότι «είμαστε ότι θέλουμε, ότι σκεφτόμαστε και ότι συναισθανόμαστε». Ο καλός στόχος, με ηθικά και πνευματικά κριτήρια καλός και όχι με ανθρώπινα, σαφώς και με ανεβάζει. Ο κακός στόχος με βάσει τα ίδια κριτήρια με κατεβάζει. Αυτοί που τείνουν να γίνουν άγιοι ή ανώτεροι άνθρωποι, από οποιαδήποτε θρησκεία ή φιλοσοφία και αν προέρχονται, είναι σαφώς και πιο υγιείς. Είναι υγιείς στην ψυχή και γι αυτό είναι και υγιείς και στο σώμα. «Νους υγιής εν σώματι υγιές». Κατ’ αρχήν όταν είσαι φτασμένος άνθρωπος τείνεις να μειώσεις τα σωματικά σου πάθη. Επομένως ασθένεια υπάρχει μόνο στον Κόσμο της Ποικιλομορφίας δηλαδή από τη Διανοητική Ψυχή και κάτω.

 

-Συμφωνώ μαζί σας αλλά να μου επιτραπεί να πω ότι υπάρχει μια εξαίρεση. Ο Απόστολος Παύλος είχε πρόβλημα υγείας. Μερικές φορές ακόμα και στους αγίους επιτρέπεται η νόσος ως δοκιμασία αλλά και για να μην μπουν στον πειρασμό της αλαζονείας ότι κάπου έφτασαν.

-Πράγματι και εγώ πιστεύω ότι ισχύει αυτό που λέτε. Υπάρχει και το παράδειγμα του Ιώβ από την Παλαιά Διαθήκη που ενώ ήταν ενάρετος άνθρωπος ο Θεός επέτρεψε την εμφάνιση ασθενειών για την δοκιμασία της πίστης του. Δεν θα πρέπει όμως να το μπερδέψουμε αυτό με το τι συμβαίνει στον μέσο άνθρωπο. Δηλαδή η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των ασθενειών που μας συμβαίνουν, μας συμβαίνουν γιατί προέρχονται από τις αφύσικες δράσεις μας, είτε τις υλικές, είτε τις ψυχικές.

-Είναι όμως ευκαιρίες για να μετανοήσουμε και να ανέβουμε.

-Ναι, μπορούν να γίνουν ευκαιρίες, άμα το δούμε θετικά το θέμα και αλλάξουμε στάση. Αλλά πόσοι το κάνουν; Αλλά δεν σημαίνει ότι ήρθε ο Θεός και το κάνει για να μας δοκιμάσει ενώ εμείς ήμασταν απόλυτα ενάρετοι. Είναι μια ωραία υποκριτική δικαιολογία συχνά αυτό για να βγάλουμε από πάνω μας τις ευθύνες μας. Καπνίζω, πίνω, τρώω σκουπίδια, παραβιάζω τη φύση, αδικώ τους γύρω μου και λέω υποκριτικά «Θεέ μου, γιατί σε μένα αυτό; Αφού πηγαίνω εκκλησία, κάνω το σταυρό μου, προσεύχομαι, κάνω και τάματα, γιατί σε μένα;» ή «μια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλονών», ή «είναι άδικη η Φύση, η κοινωνία, ο Θεός» ή «δεν υπάρχει δικαιοσύνη στο Σύμπαν, δεν υπάρχει Θεός!» ή «μου έτυχε» ή «είχα κακή τύχη, κακοτυχία».

 

Στην καθημερινή ζωή αυτό που συμβαίνει είναι ότι παραβιάζουμε τους Συμπαντικούς Νόμους και βάσει του Νόμου της Δράσης και της Αντίδρασης κάθε μας αφύσικη δράση προκαλεί μια αφύσικη αντίδραση. Κάνω βλακείες και γι αυτό αρρωσταίνω. Δράση και αντίδραση. Αιτία και αποτέλεσμα. Εγώ κάνω βλακείες και εγώ αρρωσταίνω. Είναι αυτό που λέει ο λαός «ήθελες τα, κι έπαθες τα» ή «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς» ή «ότι έσπειρες θα θερίσεις». Τα παθήματα εμείς τα προκαλούμε. Σαφώς και είναι ευκαιρία τα παθήματα να γίνουν μαθήματα. Αλλά πόσοι το εκμεταλλεύονται αυτό; Δυστυχώς λίγοι.

-Τι μπορεί να σκιάσει τη Συνείδηση μας και να μας προκαλέσει ασθένεια;

-Η κακή μας πρόθεση. Τα αφύσικα και εγωϊστικά και αλαζονικά θέλω μας.

 

Είναι οι σκέψεις μας δικές μας ή είμαστε απλώς δέκτες;

Προσέξτε κάτι. Τι είναι το μυαλό; Οι σκέψεις σου είναι δικές σου; Εσύ τις παράγεις; Εσύ τις δημιουργείς; Είμαστε οι άνθρωποι πρωτογενείς παραγωγοί σκέψεων ή είμαστε απλώς χρήστες, καταναλωτές ή έστω μεταπράτες; Πολύ σημαντική ερώτηση και ακόμα πιο σημαντική η απάντηση που θα δώσουμε στην ερώτηση αυτή.

-Μερικώς ισχύει αυτό.

-Δηλαδή;

-Υπάρχει το υλικό απ’ έξω, το οποίο το επεξεργαζόμαστε εμείς.

-Πού, δηλαδή, υπάρχει αυτό το απ’ έξω υλικό;

-Στο βιβλίο που διάβασα ή στη διδασκαλία που άκουσα.

-Κι αυτές οι σκέψεις του συγγραφέα ή του λέκτορα προήλθαν από το δικό του μυαλό πρωτογενώς;

-Προήλθαν από άλλους ανθρώπους.

-Είναι σίγουρα από ανθρώπους;

 

Μήπως κατά τον ίδιο τρόπο που τα υλικά δομικά μας στοιχεία του σώματος τα παίρνουμε από τον έξω από μας, Υλικό Κόσμο για να θρέψουμε και συντηρήσουμε το Υλικό μας Σώμα, μήπως όπως το Κατώτερο Ενεργειακό μας Σώμα παίρνει ενέργειες από τον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο, μήπως όπως το Αιθερικό μας Σώμα παίρνει αιθερική ουσία από τον Αιθερικό Κόσμο, μήπως λέω, μήπως και η Διανοητική μας Ψυχή παίρνει σκέψεις από τον έξω από μας Ψυχικό Κόσμο; Μήπως είμαστε τελικά δέκτες και διαχειριστές σκέψεων και πληροφορίας και όχι πρωτογενείς παραγωγοί; Μήπως μοιάζουμε με ένα ραδιόφωνο ή μια συσκευή τηλεόρασης που είναι δέκτες σκέψεων και πληροφοριών από τα διάφορα ραδιοφωνικά ή τηλεοπτικά κανάλια που υπάρχουν έξω από μας; Ώ τι μεγάλο και αφόρητο πλήγμα στον ανθρώπινο μας εγωϊσμό! (γέλια). Μήπως δηλαδή ο εγκέφαλος μας είναι το υλικό όργανο της Αισθητικής και Διανοητικής μας Ψυχής που τροφοδοτείται με σκέψεις από τον εξωτερικό Ψυχικό Κόσμο;

 

Αν συντονίσουμε τον δέκτη μας, τον εγκέφαλο μας, προς τα κάτω, παίρνουμε κατώτερες σκέψεις από τον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο, ενώ αν συντονιστούμε προς τα πάνω παίρνουμε ανώτερες σκέψεις από τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο. Αν συντονιστούμε προς τα κάτω γεμίζουμε σκέψεις για το πώς θα πάρουμε ηδονή από το φαγητό πχ ή γεμίζουμε ζήλεια, απληστία, εγωϊσμό, κακία, σκληρότητα, περηφάνια. Αν συντονιστούμε προς τα πάνω γεμίζουμε με κατανόηση, συμπάθεια, αγάπη, συντροφικότητα κλπ. Είναι «ο δρόμος της Αρετής και της Κακίας» που αντιμετώπισε ο Ηρακλής μυθολογικά και συμβολικά. Σε αυτό το σταυροδρόμι βρίσκεται ο κάθε ένας μας κάθε μέρα και κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του. Οι επιλογές δεν τίθενται από μας. Τίθενται από την ίδια τη ζωή ανά πάσα στιγμή αλλά σαφώς εμείς επιλέγουμε. Εμείς είμαστε εκείνοι που γυρίζουμε το κουμπί του ραδιοφώνου και επιλέγουμε ραδιοφωνικό σταθμό. Εμείς κρατάμε το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης στα δικά μας χέρια και εμείς επιλέγουμε τηλεοπτικό κανάλι. Δεν είμαστε μεν πρωτογενείς παραγωγοί σκέψεων αλλά δεν είμαστε και άβουλοι δέκτες.

 

Σε αντίθεση με τα ζώα έχουμε ελευθερία επιλογής, αλλά επιλογής από ήδη υπάρχουσες καταστάσεις. Καταστάσεις βέβαια που καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις παρελθούσες μας δράσεις και από την τωρινή μας ιδιοσυγκρασία. Μην νομίζουμε ότι έχουμε απεριόριστη ελεύθερη βούληση. Αμ δε! Οι προηγούμενες μας δράσεις έχουν πλέξει ένα πλέγμα γύρω μας, ένα δίκτυ αράχνης, στο οποίο επιτρέπονται πλέον μόνο συγκεκριμένες και περιορισμένες κινήσεις. Μοιάζει με το σκάκι. Πριν κάνεις την πρώτη κίνηση έχεις κάποια δυνατότητα κινήσεων. Ήδη περιορισμένη γιατί πρώτον έχεις συγκεκριμένες δυνάμεις και παίζεις σε ένα συγκεκριμένο πεδίο με συγκεκριμένους αντιπάλους. Σε κάθε κίνηση που κάνεις αλλάζουν οι συσχετισμοί. Οι λανθασμένες ή άσκοπες κινήσεις σου σε περιορίζουν ακόμη περισσότερο μέχρι και του σημείου του αδιέξοδου ματ. Αντίθετα οι ορθές και έξυπνες κινήσεις σου ανοίγουν προοπτικές.

 

Η Υλιστική άποψη για την Ατομική Ψυχή και τις σκέψεις

Υπάρχει ακόμη ένα ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε. Υπάρχουν οι υλιστικές θεωρίες που λένε ότι ο άνθρωπος γεννιέται από το μηδέν σαν οντότητα και πεθαίνει και χάνεται σαν οντότητα. «Χους ήν και εις χουν απελεύσεται», δηλαδή «χώμα ήταν και στο χώμα θα πάει». Αυτό βέβαια ισχύει μόνο για το Υλικό Σώμα. Αλλά αν είσαι υλιστής και πιστεύεις ότι ο άνθρωπος είναι μόνο Υλικό Σώμα, μόνο σωματικός οργανισμός, τότε δικαίως πιστεύεις ότι γεννιέσαι και πεθαίνεις και τελείωσε. Προήλθες από τον Υλικό Κόσμο και ξαναγυρνάς σε αυτόν.

 

Αυτή η άποψη μάλιστα θεωρεί ότι ο ψυχικός σου κόσμος, δηλαδή οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν είναι παρά «εκκρίσεις» κατά κάποιον τρόπο των υλικών λειτουργιών του εγκεφάλου. Δεν υπήρχαν πριν δομηθεί ο εγκέφαλος και παύουν να υπάρχουν αφού αποδομηθεί. Το πολύ πολύ να καταγράφηκαν σε κανένα βιβλίο που παρέμεινε μετά θάνατον. Αυτή η ψυχή δηλαδή έχει σκέψεις που άρχισαν να παράγονται αμέσως μετά τη λειτουργία του εγκεφάλου, υπάρχουν μόνο μέσα στο κρανίο μας και όταν σταματήσει η λειτουργία του τότε χάνονται. Και τότε χάνεται και η συνειδητή και αυτόνομη ψυχική μας ύπαρξη; Δηλαδή καπούτ στον ψυχικό μας κόσμο μόλις πάθει ανεπανόρθωτη βλάβη ο εγκέφαλος μας;

 

Αν βέβαια θεωρήσουμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο Υλικό Σώμα αλλά και Κατώτερο Ενεργειακό Σώμα, κάτι που είναι απόλυτα αποδεκτό από την σημερινή Επιστήμη, τότε το μεν Υλικό Σώμα επιστρέφει στον Υλικό Κόσμο, το δε Κατώτερο Ενεργειακό Σώμα επιστρέφει στον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο. Αλλά εσύ σαν ύπαρξη, σαν συνειδητή οντότητα, «γεννήθηκες» από την ύλη και «πέθανες» με την αποδόμηση της ύλης;

 

Αν θεωρήσουμε ότι ο άνθρωπος αποτελείται επιπλέον και από Αιθερικό Σώμα, τότε την αιθερική ουσία την πήραμε από τον Αιθερικό Κόσμο, ενδύθηκε με αυτό η Ατομική μας Ψυχή και μέσω αυτού έρχεται σε επικοινωνία με το Υλικό Σώμα και τον Υλικό Κόσμο. Όταν πεθάνουμε, τότε φεύγει το Αιθερικό μας Σώμα και γι αυτό και διαλύεται το Υλικό μας Σώμα. Γιατί αυτή η αιθερική ενέργεια το κρατούσε σε ανώτερη και σκόπιμη και ζωντανή οργάνωση. Το Αιθερικό μας Σώμα επιστρέφει και διαλύεται στον Αιθερικό Κόσμο.

 

 

 

Η σημερινή Χριστιανική άποψη για την Ατομική Ψυχή

Υπάρχει όμως και η σημερινή Χριστιανική άποψη που λέει ότι υπάρχει αυτόνομη Ατομική Ψυχή η οποία μπήκε στο σώμα μας κάποια στιγμή μετά τη σύλληψη, ζει επίγεια μόνο σε αυτή τη ζωή και όταν πεθάνει θα πάει προς τα πάνω για να κριθεί οριστικά και να πάει είτε στον Παράδεισο είτε στην Κόλαση. Με βάση αυτή την άποψη η Ατομική μας Ψυχή είναι αθάνατη. Αν όμως θεωρήσουμε την Ψυχή μας αθάνατη μετά την διάλυση του υλικού, κατώτερου ενεργειακού και αιθερικού σώματος πέφτουμε σε μια αντίφαση. Την θεωρούμε αθάνατη δηλαδή ότι δεν χάνεται αλλά την ίδια στιγμή την θεωρούμε ότι προήλθε ξαφνικά εκ του μηδενός. Αλλά στον Υλικό Κόσμο τίποτα δεν γεννιέται εκ του μηδενός και τίποτα δεν επιστρέφει στο μηδέν. Το ίδιο ισχύει και στον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο. Είναι ο γνωστός σε όλους μας Νόμος της Διατήρησης της Ύλης και της Ενέργειας. Δηλαδή τα υλικά στοιχεία που είχε πχ ο Σωκράτης καθώς και το ηλεκτρικό ρεύμα που διέρρεε το σώμα του υπάρχει και μέχρι σήμερα διαχυμένο στον Υλικο-Ενεργειακό Κόσμο γύρω μας.

 

Μα, αν αυτός ο νόμος ισχύει στον Υλικό Κόσμο και στον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο γιατί να μην ισχύει και στον Αιθερικό Κόσμο που είναι εξ ορισμού ανώτερος; Και γιατί να μην ισχύει και για τον Ψυχικό Κόσμο που είναι ακόμη πιο πάνω; Γιατί να δεχθούμε ότι μια ανώτερη κατάσταση ξεκινάει από το μηδέν και επιστρέφει στο μηδέν κατά τους υλιστές ή ξεκινάει από το μηδέν και δεν τελειώνει ποτέ;  Ε, θα’ μαστε παράλογοι κατά τη γνώμη μου. Εκτός πραγματικότητας. Εκτός της δομής και λειτουργίας του Σύμπαντος. Εκτός των Συμπαντικών Νόμων. Γιατί βάσει του Νόμου της Ιεραρχίας για να ισχύσει κάτι στα κατώτερα επίπεδα θα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει σαν κατάσταση και νόμος πιο γενικός στα ανώτερα επίπεδα. Γιατί από εκεί διαχέεται προς τα κάτω. Ο Νόμος της Βαρύτητας στη Γη προέρχεται από το γενικότερο Νόμο της Σχετικότητας που ισχύει στο Υλικο-Ενεργειακό Σύμπαν. Είναι ένας υπο-νόμος. Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος το είπε πολύ λακωνικά και ωραία: «Ότι πάνω, έτσι και κάτω!». Άρα αφού σε κατώτερα επίπεδα ισχύει ότι τίποτα δεν γεννιέται από το μηδέν και τίποτα δεν επιστρέφει στο μηδέν, γιατί να μην ισχύει αυτό και στο Ψυχικό Επίπεδο και στην Ατομική Ψυχή;

 

Η Επίγεια Ζωή είναι ένα σχολείο Ατομικών Ψυχών

Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η Ατομική Ψυχή δεν γεννιέται από το μηδέν και δεν επιστρέφει στο μηδέν. Προέρχεται από τον Ψυχικό Κόσμο και ενσαρκώνεται κατά τη γέννηση και επιστρέφει σε αυτόν μετά το θάνατο. Εκτός δηλαδή από την επίγεια ζωή της κάθε Ατομικής Ψυχής υπάρχει και η προηγούμενη ουράνια και η μετέπειτα ουράνια. Μάλιστα όσες θρησκείες υποστηρίζουν κάτι τέτοιο λένε ότι αυτό γίνεται για να κριθεί η κάθε Ατομική Ψυχή. Για να κριθεί πρέπει να ζήσει και να τεσταριστεί με βάσει τις πράξεις της στην επίγεια ζωή. Η Γη επομένως είναι ένα σχολείο για τις ψυχές. Ένα παιδευτήριο. Η Ατομική Ψυχή, επιλέγει, παθαίνει και μαθαίνει. Και στο τέλος ανταμοίβεται ή τιμωρείται.

 

Αμέσως τότε τίθεται το επόμενο ερώτημα. Αυτό το πράγμα, αυτή η παίδευση, αυτό το σχολείο, γίνεται μια φορά ή υπάρχουν πολλές και διαδοχικές επίγειες ζωές, πολλές και διαδοχικές ενσαρκώσεις της ίδιας Ατομικής Ψυχής σε διαφορετικές επίγειες περιόδους; Νομίζω ότι είναι ένα λογικό ερώτημα. Το πρόβλημα είναι ότι όταν κατεβαίνουμε κάτω, είτε στη μία επίγεια ζωή, είτε στις διαδοχικές, δεν θυμόμαστε τι έγινε επάνω. Έχουμε αμνησία της παρελθούσης ή των παρελθουσών ουράνιων και επίγειων ζωών. Κι άμα περιμένουμε να πάμε πάνω για να το απαντήσουμε το ερώτημα, τότε τι να το κάνω. Εγώ θέλω τώρα απαντήσεις γιατί ανάλογα με την απάντηση πρέπει να προσαρμόσω την εδώ ζωή μου ή έστω να την ερμηνεύσω.

 

Δεν ξέρω τι ισχύει, ούτε και κανένας μας μπορεί στο επίπεδο αυτό που ζούμε να δώσει σίγουρη και οριστική απάντηση από «ιδίοις όμμασι» εμπειρία. Αλλά εγώ σαν γιατρός ξέρω ένα πράγμα, από την καθημερινή μου κλινική εμπειρία, που βέβαια δεν χρειάζεται κανείς να είναι γιατρός για να το επιβεβαιώσει. Γιατροί και ασθενείς στο ίδιο καζάνι βράζουμε όσον αφορά την ασθένεια και την καθημερινή ζωή.

 

Πως εξηγείται η ανισότητα των Ατομικών Ψυχών κατά τη γέννηση;

Η εμπειρία μου είναι ότι γεννιόμαστε και ήδη φέρουμε μαζί μας από την πρώτη στιγμή της γέννησης συγκεκριμένα φυλετικά χαρακτηριστικά καθώς και συγκεκριμένο φύλο. Επίσης συγκεκριμένη σωματοκατασκευή. Επίσης η οικογένεια στην οποία γεννηθήκαμε σαν παιδί, η κοινωνία, η χώρα καθώς και η ιστορική εποχή είναι καθορισμένες για τον καθένα μας και διαφορετικές. Το πόσο πλούσιοι ή επώνυμοι είναι οι γονείς μας, τα αδέλφια μας και οι συγγενείς μας αλλά και το τι χαρακτήρες είναι και τι κατάσταση υγείας έχουν είναι επίσης καθορισμένα. Αλλά και η αρχική τουλάχιστον ιδιοσυγκρασία μας είναι επίσης καθορισμένη. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι γονείς. Κάνουν τρία παιδιά και μάλιστα σύντομα και διαδοχικά και το ένα σαν χαρακτήρας αλλά και σαν κατάσταση υγείας είναι στην ανατολή, το άλλο στη δύση και το άλλο ενδιάμεσα. Το ένα είναι ψηλό, ασθενικό και υποχωρητικό, το άλλο είναι στρουμπουλό, κοντό και κυριαρχικό και το άλλο είναι γκρινιάρικο και μίζερο και παράξενο και στριμμένο και ζηλιάρικο. Παρότι μεγάλωσαν στο ίδιο περίπου περιβάλλον και με την ίδια αγάπη από τους γονείς και από το ίδιο κληρονομικό υλικό των γονιών.

 

Πολλές μάνες που έχουν κάνει αρκετά παιδιά ξέρουν ήδη από την εγκυμοσύνη το γενικό χαρακτήρα του παιδιού ή έστω από τον πρώτο μήνα μετά τη γέννηση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ένα παιδί μπορεί να αποβληθεί σαν έμβρυο μέσα στους πρώτους τρεις μήνες. Ένα άλλο πεθαίνει στον τοκετό και ένα άλλο τις πρώτες μέρες ή βδομάδες της ζωής του. Ένα άλλο γεννιέται μογγολάκι ή διανοητικά καθυστερημένο ή παράλυτο ενώ κάποιο άλλο παθαίνει λευχαιμία μέσα στον πρώτο χρόνο της ζωής του. Κάποιο άλλο το παρατάει η μάνα του στα σκουπίδια ή ο πατέρας του το πνίγει γιατί δεν είναι αγόρι.

 

Που είναι η ισότητα στην εκκίνηση της ζωής της κάθε Ατομικής Ψυχής; Που είναι η δικαιοσύνη; Η ουράνια δικαιοσύνη; Η θεϊκή δικαιοσύνη; Ακόμη και οι άνθρωποι όταν ξεκινάμε κάποιον αγώνα ή κάποιο τέστ, κάποια δοκιμασία τέλος πάντων, θεωρούμε αυτονόητο οι συμμετέχοντες να ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία. Όταν ξεκινάς έναν αγώνα δρόμου 100 μέτρων ξεκινάνε όλοι από το ίδιο σημείο και έχουν να καλύψουν την ίδια απόσταση. Όταν γράφουμε ένα διαγώνισμα στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο, γράφουμε τα ίδια θέματα και στον ίδιο χρόνο. Το θεωρούμε άδικο να δώσουμε στον έναν εύκολα θέματα και στον άλλον δύσκολα.

 

Πότε πρόλαβε η συγκεκριμένη Ατομική Ψυχή να κάνει τέτοιες έντονες δράσεις ώστε σαν παιδί να γεννηθεί κουτσό, στραβό, παράλυτο, διανοητικά καθυστερημένο ή σε γονείς εγκληματίες ή σε μια εμπόλεμη χώρα ή γιατί να έχει την μοίρα του να στραγγαλιστεί από τον πατέρα του μόλις γεννήθηκε; Πού είναι ο Νόμος της Δράσης και της Αντίδρασης; Πότε πρόλαβε να κάνει τόσο έντονες αρνητικές δράσεις ώστε να γεννηθεί με τέτοιες έντονες αντιδράσεις; Και γιατί το παιδί του γείτονα να γεννηθεί σε παραδεισένιες οικογενειακές συνθήκες, με στοργικούς γονείς, πολύ καλή υγεία και καλό χαρακτήρα; Πότε πρόλαβε η Ατομική του Ψυχή να κάνει τόσο θετικές δράσεις ώστε να αξίζει τόσο καλές αντιδράσεις; Πότε έσπειραν αυτά τα παιδιά, ώστε να θερίσουν με τόσους διαφορετικούς τρόπους; Που είναι η σοφία του Δημιουργού; Που είναι η καλοσύνη του και η άπειρη αγάπη του όταν φαινομενικά τουλάχιστον φέρεται τόσο διαφορετικά στα παιδιά του; Που είναι η ισότητα; Και πως μπορώ μετά να ζητήσω ευθύνες από ένα παιδί που γεννήθηκε σε φοβερά απάνθρωπες συνθήκες και κατέληξε εγκληματίας; Και γιατί να τον κλείσω στη φυλακή για τα δικά του εγκλήματα; Δεν θα μου πει κατάμουτρα «Δεν έφταιγα εγώ. Παιδί σου και σκυλί σου, όπως το μάθεις!»

 

Και που είναι η δικαιοσύνη όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να είναι καλός και ηθικός, πραγματικά ηθικός, στα παιδιά του, στη σύντροφο του, στους συνανθρώπους του και στο τέλος τον εξαπατούν, τον ληστεύουν, τον συκοφαντούν και τον σκοτώνουν και ποτέ δεν αποκαθίσταται ούτε η τιμή του, ούτε μετά θάνατον; Αφού έκανε καλά γιατί δεν βρήκε καλά; Αφού έκανε καλές δράσεις, γιατί δεν θέρισε καλές αντιδράσεις; Και γιατί ο άλλος ο κακός, ο απατεώνας, ο δολοφόνος, ο βιαστής έκανε τα πάντα, πλήρωσε και τη δικαιοσύνη, μπορεί μάλιστα να εξαπάτησε ή να πλήρωσε και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και να πέθανε με δόξα και τιμές και να έμεινε και στην ιστορία σαν άγιος; Γιατί θερίζει άλλα από ότι έσπειρε;

 

Διαδοχικές ενσαρκώσεις και επίγειες ζωές

Μπορούν να εξηγηθούν όλες αυτές οι φαινομενικές αντιφάσεις μόνο αν δεχτούμε ότι όπως μια εμπορική εταιρεία έχει προηγούμενο και επόμενο ισολογισμό έτους, μεταφέροντας κέρδη και ζημιές και αποθεματικά στον επόμενο χρόνο, έτσι, το ίδιο ισχύει και για τις Ατομικές μας Ψυχές σε διαδοχικές επίγειες ζωές. Η κατάσταση μιας εταιρείας στην αρχή του κάθε έτους έχει να κάνει με το σύνολο των θετικών ή αρνητικών δράσεων όλων των προηγούμενων ετών. Και η κατάσταση μιας Ατομικής Ψυχής στην αρχή μιας νέας ενσάρκωσης της, έχει να κάνει με το σύνολο των θετικών ή αρνητικών δράσεων της, σε προηγούμενες επίγειες ζωές. Αν δούμε μια εμπορική εταιρεία μεμονωμένα στην αρχή του έτους σε σχέση και σύγκριση με άλλες εταιρείες, αρνούμενοι την ύπαρξη τους και τη δράση τους σε προηγούμενα χρόνια, τότε δεν βγάζουμε άκρη. Το ίδιο ισχύει και για τις Ατομικές Ψυχές. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τη διαφορετικότητα και ανισότητα που έχουν στην αρχή της επίγειας ζωής τους. Και μόνο τότε, αν δεχτούμε δηλαδή την ύπαρξη προηγούμενων δράσεων και ενσαρκώσεων μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο Θεός είναι σαφέστατα και εξ ορισμού δίκαιος και πανάγαθος και γεμάτος αγάπη. Γιατί δεν φταίει αυτός για τις ανισότητες και τις φαινομενικές αδικίες στην αρχή της ζωής μας. Φταίμε εμείς, σαν Ατομικές Ψυχές με τις δράσεις που κάναμε σε προηγούμενες ενσαρκώσεις.

 

Και μάλιστα ο Νόμος της Δράσης και της Αντίδρασης συνεχίζει να ισχύει και για το τι κουβαλάμε μαζί μας με το θάνατο σε επόμενη ενσάρκωση. Γιατί ότι κάνουμε και σε αυτή την τωρινή επίγεια ζωή, θετικό ή αρνητικό, θα μεταφερθεί σαν ιδιότητα στην επόμενη μας ενσάρκωση. Το σχολείο της ζωής έχει λογική και νόημα μόνο αν θεωρηθεί ότι έχει πολλές και διαδοχικές τάξεις, από την πρώτη Δημοτικού, μέχρι και το Γυμνάσιο, το Λύκειο και το Πανεπιστήμιο. Και μάλιστα όσες ψυχές δεν μείνουν στην ίδια τάξη και πάρουν τελικά το απολυτήριο τους δεν έχει νόημα να ξαναρχίσουν από το Δημοτικό, αλλά έχει νόημα να μην ξανάρθουν σε αυτό το επίγειο σχολείο και να μείνουν δικαιωμένες και μακάριες στον Ουρανό. 

 

Αν μάλιστα ισχύει ότι γεννιόμαστε άνισοι άδικα, ότι ζούμε μια ζωή κατά την οποία οι πράξεις μας, αν ξεφύγουμε από την ανθρώπινη δικαιοσύνη, δεν τιμωρούνται ούτε και επιβραβεύονται, τότε γιατί να μην υιοθετήσουμε την ηθική του «ότι φάμε, ότι πιούμε, κι ότι αρπάξουμε»; Τι νόημα έχει η ηθική ζωή; Και γιατί να με κρίνεις σε μια μελλοντική επουράνια ζωή, όταν δεν ξεκίνησα δίκαια και ίσα με τις άλλες Ατομικές Ψυχές; Κάποιος θα μπορούσε να πει μετά θάνατον: «Άγιε Πέτρο μου, γιατί με στέλνεις στην Κόλαση; Γιατί μου ζητάς ευθύνες; Αφού με γέννησες στην κοπριά, τι ήθελες να γίνω; Τριαντάφυλλο; Γεννήθηκα χωρίς δική μου ευθύνη σε άδικες συνθήκες, έμαθα να φέρομαι αρνητικά και άμα στραβώσει το φυτό από την αρχή, άντε να το ισιώσεις μετά!» (γέλια). Γελάμε αλλά τα επιχειρήματα του είναι ισχυρά και ο Άγιος Πέτρος θα τα έβρισκε σκούρα τα πράγματα!» (γέλια)

 

Κατά τη γνώμη μου όλες αυτές οι αντιφάσεις λύνονται αν δούμε τα πράγματα με πιο ανοικτό μυαλό και μακριά από επηρεασμούς δογματικούς είτε από επικρατούσες θρησκείες, είτε από επικρατούσες φιλοσοφίες. Δεν σημαίνει αυτό ότι τα λέω αυτά επειδή είμαι οπαδός μιας συγκεκριμένης θρησκείας ή φιλοσοφίας την οποία προσπαθώ να σας περάσω με πλάγιο ή με ευθύ τρόπο. Προβληματίζομαι ελεύθερα. Αυτό τουλάχιστον νομίζω. Άλλωστε όλες αυτές οι απόψεις και οι προβληματισμοί υπήρχαν και στην Αρχαία Ελλάδα και σε πιο αρχαίους πολιτισμούς. Είναι οι προβληματισμοί των προγόνων μας για την «αθανασία της ψυχής», για τον «Κάτω Κόσμο», για «την νήσο των Μακάρων» δηλαδή τον Παράδεισο, για το Πεπρωμένο και τις τρείς Μοίρες.

 

Δεν ισχύει αυτό που γενικά θεωρείτε σήμερα ότι τέτοιες απόψεις γεννήθηκαν και προήλθαν από την Ανατολή. Ας μην ξεχνάμε ότι για κάποιες εκατοντάδες χρόνια τέτοιες απόψεις υπήρχαν αρχικά και στο Χριστιανισμό μέχρι που εξοβελίστηκαν κάποια στιγμή με αποφάσεις Συνόδων.

-Ο Ωριγένης είχε τέτοιες απόψεις και όσοι από τους χριστιανούς της εποχής εκείνης ήταν μορφωμένοι και γνώστες της ελληνικής φιλοσοφίας.

-Ναι, πράγματι ισχύει αυτό που αναφέρεις. Και μάλιστα αρχικά δεν υπήρχε διαμάχη μεταξύ ελληνισμού και χριστιανισμού, μέχρι που ο χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του Βυζαντινού κράτους και τότε δια πυρός και σιδήρου ισοπεδώθηκε κυριολεκτικά κάθε τι ελληνικό. Οι ελληνικοί ναοί ισοπεδώθηκαν ή στα ερείπια τους κτίστηκαν εκκλησίες και όλα τα ελληνικά βιβλία των αρχαίων φιλοσόφων ρίχτηκαν κυριολεκτικά στην πυρά. Δυστυχώς αυτό γίνεται κάθε φορά που μια άποψη, μια θρησκεία, μια φιλοσοφία, γίνεται δόγμα και μάλιστα ειδικά αν ταυτιστεί με την κοσμική εξουσία. Τότε δημιουργείται η επίσημη άποψη, η ορθόδοξη άποψη και κάθε τι που παρεκκλίνει αναγορεύεται ως αίρεση και καταδιώκεται μέχρις εσχάτων. Κι αυτό δεν συνέβει μόνο με τον χριστιανισμό. Συνέβει με τον κομμουνισμό, με την δημοκρατία, με την Γαλλική Επανάσταση και συμβαίνει και σήμερα με την «επίσημη» Επιστήμη. Π.χ σήμερα ποιοί είναι οι σωστοί χριστιανοί. Οι ορθόδοξοι, οι καθολικοί, οι προτεστάντες, οι ευαγγελιστές, οι χιλιαστές ή οι κόπτες; Ένας μακρύς κατάλογος που τελειωμό δεν έχει.

 

-Αυτός ο προβληματισμός για την αθανασία της ψυχής και για το κατά πόσον η ψυχή μετά θάνατον ζει στον ουρανό για ένα διάστημα και αν ξαναγυρίζει μετά στη Γη... εσείς καταλήγεται στη δεύτερη άποψη;

-Εγώ υιοθετώ τη δεύτερη άποψη όχι ως οπαδός κάποιας ιδεολογίας ή θρησκείας, αλλά γιατί έχω μάθει σαν επιστήμονας αλλά και σαν εραστής του ελεύθερου ελληνικού λόγου ότι, όποια άποψη εξηγεί καλύτερα τα φαινόμενα και μάλιστα όσο πιο σφαιρικά τα εξηγεί, τότε αυτή πλησιάζει πολύ περισσότερο στην Αλήθεια από άλλες. Και την οποία άποψη είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αντικαταστήσω με κάποιαν άλλη καλύτερη, χωρίς δογματισμό. Άλλωστε πιστεύω ότι ψήγματα Αλήθειας υπάρχουν σε όλες τις απόψεις. Το θέμα είναι αυτό το λιγοστό φως με πόσο σκοτάδι είναι αναμεμιγμένο.

 

Η Αλήθεια ήταν ένας καθρέφτης στον Ουρανό...

Θα σας θυμήσω το ρητό του Πλούταρχου, το οποίο δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω για να το ακούνε οι άλλοι αλλά κυρίως για να το ακούω εγώ, «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν», γιατί γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο εύκολα πέφτει κανείς στο δογματισμό. Είχε πει ο Πλούταρχος: «Η Αλήθεια ήταν ένας καθρέφτης στον Ουρανό. Έπεσε στη Γη και έγινε χίλια κομμάτια. Από τότε, όποιος βρει ένα κομματάκι, νομίζει ότι βρήκε όλη την Αλήθεια!» Και μετά σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και φωνάζουμε ότι εμείς είμαστε οι κάτοχοι της «μίας και μοναδικής αλήθειας» ή «της μίας και μοναδικής αληθινής πίστης και θρησκείας», του «ενός και μοναδικού και αληθινού Θεού», της «επίσημης άποψης», «της μόνης έγκυρης επιστημονικής γνώσης», της μόνης «ορθής γνώσης». Ενώ οι άλλοι «πλανώνται πλάνην οικτράν».

 

Ο Πλούταρχος όταν αναφέρεται ότι η Αλήθεια ήταν στον Ουρανό, εννοεί σαφώς τον Κόσμο της Μοναδικότητας, δηλαδή τον Πνευματικό Κόσμο. Εκεί δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Υπάρχει μία και μοναδική. Εδώ στη Γη, όταν πέφτει η Αλήθεια, όταν αναγκάζεται να διαχυθεί σε κατώτερα επίπεδα, στον Κόσμο της Ποικιλομορφίας, στον Κόσμο της Πλάνης συναντάει εμπόδια και αρχίζει το παιχνίδι της σκιάς κατά τον Πλάτωνα. Η αρχική μία Αλήθεια γεμίζει με προσμίξεις σκότους και πλάνης και γίνεται πολλές ατομικές πλάνες. Γι αυτό ο Ηράκλειτος επιμένει ότι «οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στον δικό του κόσμο». Η σφαιρική συμπαντική γνώση μετατρέπεται στον καθένα μας σε ατομική άποψη. Μόνο όταν ένας «κοιμισμένος» σταδιακά μετατραπεί σε «ξυπνητό», όταν φωτιστεί δηλαδή, τότε αρχίζει να βιώνει την κοινή Αλήθεια γιατί πλέον αρχίζει να ζει στον «ένα και κοινό Κόσμο», στον Πνευματικό Κόσμο.

 

Η άποψη λοιπόν των διαδοχικών ενσαρκώσεων κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον κατά την τωρινή μου γνώμη, εξηγεί καλύτερα την τεράστια ανισότητα που υπάρχει κατά την αρχή της γήινης μας ζωής μεταξύ των ανθρώπων. Ανισότητα σωματοκατασκευής, ιδιοσυγκρασίας, οικογειακών και κοινωνικών συνθηκών και υγείας σωματικής και ψυχικής. Και επειδή για μένα εξ ορισμού υπάρχει Θεός και εξ ορισμού δεν μπορεί να μην είναι δικαιότατος, τότε για όλες αυτές τις καταστάσεις σίγουρα είναι δίκαιο ότι φταίει ο καθένας μας. Και για να φταις πρέπει απαραίτητα να έχεις παρελθόν και μάλιστα αμαρτωλό, όχι με την έννοια την εκδικητική αλλά με την έννοια της παραβίασης των Συμπαντικών Νόμων. Και το παρελθόν αυτό δεν θα μπορούσε παρά να υπάρχει, όχι στον Ουρανό, αλλά σε μια προηγούμενη γήινη ενσάρκωση.

 

Προσέξτε βέβαια. Δεν σημαίνει ότι με την υιοθέτηση αυτής της άποψης ότι αυτόματα έχουμε όλες τις απαντήσεις για όλες τις ερωτήσεις. Όσο πιο ψηλά φτάνουμε πνευματικά, σαν άτομα, τόσο πιο πολλές απαντήσεις έχουμε. Μόνο ο Θεός έχει την απόλυτη γνώση και την απόλυτη εικόνα των πραγμάτων. Εμείς διαθέτουμε ψίχουλα γνώσης και τόνους πλάνης. Μην ξεχνάμε το ερμητικό ρητό: «Ο Θεός σοφός, ο άνθρωπος ανόητος!» Τουλάχιστον ας προσπαθούμε να μην απορρίπτουμε τίποτα και ας εκμεταλλευόμαστε όλες τις γνώσεις των προγόνων μας αλλά και των προγόνων άλλων φυλών. Ας προβληματιστούμε και με αυτά που λένε οι αρχαίοι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι και οι Κινέζοι και οι Ινδοί και οι χριστιανοί άγιοι και οι άγιοι των μουσουλμάνων, των βουδιστών κλπ.  Όσο πιο σφαιρικός είναι ο προβληματισμός μας τόσο το καλύτερο. Μπορούμε επίσης να πάρουμε πληροφορίες και από τη σημερινή Επιστήμη και από την Πυρηνική Φυσική και από παντού. Και από τους βουσμάνους και από τους Ζουλού και από οποιονδήποτε. Οποιαδήποτε θεωρία μπορεί και δένει καλύτερα τελείως φαινομενικά διαφορετικές ή αντίθετες απόψεις και εξηγεί καλύτερα τα πράγματα, τόσο πιο κοντά στην Αλήθεια είναι. Η σφαιρική γνώση προϋποθέτει σφαιρική και ελεύθερη και απροκατάληπτη θεώρηση των πραγμάτων.

 

Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από Υλικές Αιτίες

Μέχρι τώρα στη σημερινή μας διάλεξη είπαμε εκτενώς γιατί αρρωσταίνουμε. Δεν θα ολοκληρώσουμε το θέμα μας αν δεν συζητήσουμε και το δεύτερο σκέλος. Δηλαδή το πως μπορούμε να θεραπευτούμε. Δεν θα μπορούσαμε όμως να μιλήσουμε πρώτα για θεραπεία και μετά για τις αιτίες που μας αρρωσταίνουν. Πρώτα μιλάς για το α και μετά για το ω. Όταν γνωρίσω τις αιτίες που προκαλούν την ασθένεια τότε μπορώ να προβληματιστώ για τη θεραπεία. Για να θεραπεύσω υπάρχουν δύο βασικά τρόποι. Ο ένας είναι να αναιρέσω τις αιτίες που μου προκάλεσαν την ασθένεια με την προϋπόθεση βέβαια ότι η δράση τους δεν έχει φτάσει σε σημείο που να είναι τα αποτελέσματα μη αναστρέψιμα. Ο άλλος τρόπος είναι να κινητοποιήσω τους θεραπευτικούς μηχανισμούς του ατόμου, ψυχικούς και σωματικούς, ώστε ο ίδιος ο οργανισμός να επαναφέρει την ισορροπία. Μπορώ και επιβάλλεται να χρησιμοποιήσω και τους δύο τρόπους παράλληλα.

 

Ας πάρουμε ένα-ένα τα επίπεδα ύπαρξης του ανθρώπου και τις αντίστοιχες αιτίες ασθενειών και να δούμε τι γίνεται όσον αφορά τη θεραπεία. Στον Υλικό Κόσμο θα πρέπει να αποφύγω όλες τις υλικές αιτίες που προκαλούν ασθένεια. Δηλαδή ανθυγιεινές συνήθειες, καταπόνηση σωματική, κακώσεις, ανθυγιεινή διατροφή, ακραίες κλιματολογικές συνθήκες. Με αυτό τον τρόπο δρω προληπτικά για να μην ασθενήσω ή αν έχω ξεφύγει και έχω δεχτώ τέτοιες επιδράσεις, τότε τις αποφεύγω από εκεί και έπειτα για να δώσω χρόνο στον οργανισμό μου και στις θεραπευτικές του δυνάμεις να αποκαταστήσουν την ισορροπία. Βέβαια ορισμένες φορές μπορεί μεν να αποκαταστήσω την ισορροπία και εν μέρει και τη λειτουργία του οργανισμού αλλά αν έχω να κάνω με μια έντονη ανατομική αλλαγή μπορεί αυτό να μην αποκαθίσταται. Πχ μπορεί να έχω μια μεγάλη κάκωση σε μια άρθρωση ή σε έναν τένοντα, πχ να έχω μια ρήξη, που δεν μπορεί ο οργανισμός από μόνος του να την διορθώσει. Εκεί δεν είναι κακό να παρέμβω με μια εγχείρηση και να διορθώσω κατά το δυνατόν τα πράγματα.

 

Στην Ομοιοπαθητική, σαν φιλοσοφία και σαν πρακτική, δεν είμαστε κατά της χειρουργικής αντιμετώπισης παθήσεων σαν τελευταία λύση ή σαν επείγουσα παρέμβαση όταν κινδυνεύει η ζωή ενός ατόμου. Βέβαια προσέξτε τη διαφορά. Με την εγχείρηση το σωστό δεν είναι να προσπαθούμε να θεραπεύουμε την ασθένεια. Γιατί κάτι τέτοιο άλλωστε, δεν είναι εφικτό. Η εγχείρηση αυτό που κάνει κατ’ ουσίαν είναι να αίρει ένα μη αναστρέψιμο αποτέλεσμα της ασθένειας. Δεν αφαιρεί την αιτία, η οποία συχνά συνεχίζει να δρα και μετά την εγχείρηση. Την ασθένεια σαν σύνολο την θεραπεύουμε με την ομοιοπαθητική θεραπεία ή με μια άλλη ολιστική προσέγγιση. Πχ το να αφαιρέσω πέτρες από τη χολή σημαίνει ότι αφαίρεσα ένα από τα αποτελέσματα της ασθένειας. Η ασθένεια εξακολουθεί να υπάρχει, δηλαδή η τάση να παράγει η χολή μου λίθους και γι αυτό μετά από κάποιο διάστημα θα ξαναέχω καινούριες πέτρες.

 

Έστω ότι αφαίρεσα και τις πέτρες και τη χοληδόχο κύστη. Έκανα έναν ακρωτηριασμό του ατόμου, του αφαίρεσα ένα χρήσιμο όργανο, τη χοληδόχο κύστη και τώρα η χολή χύνεται στο λεπτό έντερο χωρίς να έχει πρώτα συμπυκνωθεί και αποθηκευτεί στο σακουλάκι της χοληδόχου κύστης. Αυτό δυσκολεύει τη λειτουργία της πέψης. Και επιπλέον η εγχείρηση αυτή δεν μου διόρθωσε την παραγωγή αφύσικης σε σύσταση χολής από το συκώτι, που ήταν η αρχική αιτία για την παραγωγή χολόλιθων. Επομένως ναι στην εγχείρηση για κάτι μη αναστρέψιμο επείγον όταν κινδυνεύει η ζωή του ατόμου και ναι στην εγχείρηση όταν πρέπει να αρθεί το προβληματικό μη αναστρέψιμο αποτέλεσμα μιας ασθένειας. Αλλά όχι στην εγχείρηση σαν υπόσχεση οριστικής θεραπείας, με την έννοια της άρσης της αιτίας που προκαλεί την ασθένεια.

 

Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από ενεργειακές αιτίες

Πάμε τώρα να δούμε αιτίες ασθενειών που έχουν να κάνουν με το Κατώτερο Ενεργειακό Επίπεδο του ανθρώπου και πως θα πρέπει να επιδιώκουμε εκεί τη θεραπεία. Έχουμε να κάνουμε με υπερβολές θερμότητας, ηλεκτρισμού, μαγνητισμού, ακτινοβολιών. Πως μπορούμε να θεραπεύσουμε; Αναιρούμε τη δράση του εξωτερικού παράγοντα κατ’ αρχήν και ταυτόχρονα αντιμετωπίζουμε τη διαταραχή που προκάλεσε στη λειτουργία και στην ανατομία του οργανισμού. Πχ σε μια θερμοπληξία, απομακρύνουμε αμέσως το άτομο από την επίδραση του ήλιου ή της ζέστης, το βάζουμε σε δροσερό μέρος και του δίνουμε τις πρώτες βοήθειες, δηλαδή υγρά για την αφυδάτωση, ρύθμιση της πίεσης του αίματος κλπ.

 

Αυτό μπορούμε να το κάνουμε και με χημικά φάρμακα αλλά και με ομοιοπαθητικά. Τα μεν χημικά θα δράσουν μεμονωμένα πχ αν έχει υπόταση και αρρυθμία και έχει τρομάξει κιόλας θα του δώσουμε ένα φάρμακο να ανεβάσει την πίεση και ένα για να ρυθμίσει τη λειτουργία της καρδιάς και ένα ηρεμιστικό. Το ένα και μοναδικό ομοιοπαθητικό φάρμακο που θα δώσουμε θα δράσει στο σύνολο της διαταραχής και στο ψυχικό αλλά και στο σωματικό επίπεδο και θα αποκαταστήσει την ισορροπία και μάλιστα χωρίς παρενέργειες.

 

Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από αιθερικές αιτίες

Πάμε τώρα στις αιτίες ασθενειών αιθερικής φύσης που απορρυθμίζουν το Αιθερικό Σώμα του ανθρώπου και στη θεραπευτική τους αντιμετώπιση. Αυτές οι αιτίες μπορούν να δράσουν προκαλώντας μειωμένη παροχή της αιθερικής ουσίας από τον Κοσμικό Αιθέρα στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό προκαλεί συνολική έλλειψη αιθερικής ουσίας και το άτομο ατονεί και μαραζώνει, χάνει τη ζωντάνια του και οι λειτουργίες του πέφτουν. Πχ όταν η τροφή σου είναι μπαγιάτικη ή σκουπιδοτροφή και δεν περιέχει αρκετή αιθερική ενέργεια ή όταν η αναπνοή σου, σου δίνει μειωμένη αιθερική ενέργεια γιατί καπνίζεις ή γιατί ζεις σε φτωχό ενεργειακό περιβάλλον. Υπάρχουν όμως και άλλες αιτίες που προκαλούν μπλοκάρισμα της αιθερικής ροής μέσα στους ενεργειακούς μεσημβρινούς του σώματος προκαλώντας παθολογική αύξηση της αιθερικής ενέργειας πριν από το ενεργειακό εμπόδιο και παθολογική μείωση μετά το εμπόδιο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα απορρύθμιση των ζωικών λειτουργιών και ασθένεια σωματική.

 

Πως θεραπεύουμε σε αυτές τις περιπτώσεις; Όταν έχουμε να κάνουμε με συνολική μειωμένη πρόσληψη αιθερικής ενέργειας τότε μπορούμε να θεραπεύσουμε με υγιεινή διατροφή που είναι πλούσια σε αιθερική ενέργεια και με διαβίωση σε καθαρή ατμόσφαιρα πλούσια σε αιθερική ενέργεια. Πχ κοντά στη θάλασσα ή μέσα στο δάσος. Όταν έχουμε να κάνουμε με μπλοκάρισμα της ροής της αιθερικής ενέργειας στο σώμα τότε μπορούμε να δράσουμε με θεραπείες που ξεμπλοκάρουν τη ροή της ενέργειας όπως η Γιόγκα, το Σιάτσου, ο Βελονισμός, η Χειροπρακτική, η Οστεοπαθητική και η Ομοιοπαθητική. Δηλαδή χρησιμοποιώντας ενεργειακές όπως λέμε μεθόδους θεραπείας. Ο Βελονισμός πχ ξεμπλοκάρει τη ροή της ενέργειας στους ενεργειακούς μεσημβρινούς του σώματος ενώ η Ομοιοπαθητική δίνει ενεργειακά φάρμακα τα οποία ρυθμίζουν την ενεργειακή ανισορροπία.

 

Μπορεί τα ομοιοπαθητικά φάρμακα να προέρχονται ως πρώτη ύλη από φυσικές υλικές ουσίες όπως πχ φυτά και ορυκτά, αλλά ο τρόπος παρασκευής τους που δεν είναι τυχαίο που ονομάζεται δυναμοποίηση, τα μετατρέπει σε ενεργειακά φάρμακα. Και δεν είναι τυχαίο που το ομοιοπαθητικό φάρμακο που χορηγούμε δεν είναι όμοιο με την υλική πάθηση αλλά με την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς και κατ’ επέκταση με την ενεργειακή του υπόσταση εκείνης της περιόδου. Η Ομοιοπαθητική θεωρεί ότι η πρωταρχική φύση της ασθένειας, είναι διαταραχή πρώτα στο αιθερικό επίπεδο και μετά κατεβαίνει στο Υλικό Σώμα. Γι αυτό και δρώντας σε πιο πρωταρχικό επίπεδο έχουμε και προληπτική συχνά δράση αλλά και βαθύτερο και συνολικότερο και ριζικότερο αποτέλεσμα. Ενώ η Αλλοπαθητική δρα σε κατώτερο επίπεδο, καταστέλλοντας πλέον μεταγενέστερες διαταραχές είτε της λειτουργίας, είτε της ανατομίας. Και μάλιστα με μεμονωμένες δράσεις του τύπου της συμπτωματικής καταστολής και όχι της αιτιολογικής θεραπείας.

 

Θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από ψυχικές αιτίες

Πάμε τέλος στις ασθένειες που προκαλούνται από ψυχικές αιτίες που δρουν στην Αισθητική και Διανοητική Ψυχή και πως μπορούμε να τις θεραπεύσουμε. Κατ’ αρχήν το πρώτο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις προλάβουμε. Δηλαδή να αποφύγουμε τις ψυχικές αιτίες που μας αρρωσταίνουν. Και κατά δεύτερο λόγο όταν ήδη μας επηρεάζουν να σταματήσουμε την επίδραση τους. Τι σημαίνει να αποφύγω τις ψυχικές αιτίες που μας αρρωσταίνουν; Όπως στο Υλικό Σώμα δεν θα πρέπει να τρώω σκουπίδια, δηλαδή ανθυγιεινές ή άχρηστες τροφές και να τις βάζω στο στομάχι μου για να μην αρρωσταίνω το Υλικό μου Σώμα, κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα πρέπει να βάζω ψυχικά σκουπίδια μέσα στο μυαλό μου. Άμα κάθομαι και βλέπω διαστροφικά θρίλερ, βίαιες αιματηρές ταινίες, διαβολικές ταινίες, άμα συνηθίζω στο να βλέπω να εξυμνείται η κακία, ο φθόνος, η πονηριά, η απάτη, η λαγνεία, τα πάθη, οι κατινιές, τότε τρέφω την ψυχή μου με καταστάσεις που μοιραία κάποια στιγμή θα με ρίξουν προς τα κάτω. Ενώ αν τρέφομαι ψυχικά σωστά, δηλαδή βλέπω ποιοτικές ταινίες, κάνω παρέα με αξιόλογους πνευματικά ανθρώπους, με καλούς αγνούς ανθρώπους, αν διαβάζω ωραία βιβλία που με στρέφουν προς τα πάνω, τότε τρέφω σωστά τον ψυχικό μου κόσμο και τον εξισορροπώ. Τον φορτίζω με θετική ψυχική ενέργεια, ας το πούμε έτσι. Επομένως αυτός είναι ο τρόπος είτε της αποφυγής αρνητικών ψυχικών αιτιών είτε επιπλέον της θετικής τροφοδότησης του ψυχικού μου κόσμου.

 

Πάμε τώρα στη θεραπεία των ψυχικών διαταραχών όταν ήδη έχουν επιδράσει οι αρνητικοί ψυχικοί παράγοντες. Ένας καλός ψυχολόγος μπορεί να μου ξεμπλοκάρει το μυαλό και αντίστοιχα ένας κακός ψυχολόγος μπορεί να μου το μπερδέψει ακόμη περισσότερο. Ένας καλός πνευματικός ή ιερέας οποιασδήποτε θρησκείας ή έστω ένας πνευματικός άνθρωπος μπορεί να με καθοδηγήσει σωστά και να καταφέρω να διώξω τα πάθη μου και να εξισορροπήσω. Γιατί τότε αφήνω τους ψυχικούς θεραπευτικούς μου μηχανισμούς να λειτουργήσουν απρόσκοπτοι και να επαναφέρουν την ισορροπία. Όπως έχουμε τους σωματικούς μηχανισμούς άμυνας, δηλαδή λευκά αιμοσφαίρια, αντισώματα κλπ, αντίστοιχα έχουμε και τους ψυχικούς μηχανισμούς άμυνας. Γιατί να μην τους έχουμε δηλαδή; Αφού «ότι πάνω έτσι και κάτω».

 

Ψυχικοί μηχανισμοί άμυνας

 Όταν μου συμβαίνει μια στενοχώρια ενώ είμαι πολύ καλά ψυχικά, τότε λέω και ένα «δεν βαριέσαι» και το βάζω στην άκρη. Ή πεθαίνει κάποιος γνωστός και λέω «τι να κάνουμε; Ζωή σε λόγου μας. Η ζωή συνεχίζεται». Ή όταν περνάω μια δυσκολία λέω «Έχει ο Θεός» και το ξεπερνάω. Ή με αδικεί κατάφορα κάποιος και αντί να μπω στη διαδικασία της διαμάχης λέω «ας το βρει από τον Θεό». Ή κάνω το καλό και εισπράττω αχαριστία και λέω «δεν πειράζει, κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό». Ή μου κάνουν κάτι άσχημο και λέω «δεν πειράζει, δεν αξίζει τον κόπο». Όλα αυτά που λέω, όλες αυτές οι θετικές στάσεις, τί είναι; Είναι ψυχικοί μηχανισμοί άμυνας. Όταν η ψυχική μου ενέργεια και ισορροπία είναι καλή, λειτουργούν καλά και αποτελεσματικά οι ψυχικοί μηχανισμοί μου άμυνας, όπως πχ ο μηχανισμός της εκλογίκευσης, ο μηχανισμός της κρίσης, της λογικής, της έλλειψης εγωισμού, της χαλαρής στάσης, της θετικής στάσης, της μεγαλοκαρδίας κλπ και έτσι δεν εμπλέκομαι σε λάθος καταστάσεις, σε αρνητικά συναισθήματα, πάθη και αρνητική συμπεριφορά.

 

Μιας και λέμε για εγωισμό, διάβασα πρόσφατα μια ωραία εκδοχή για τον εγωισμό... κάποτε ένας φτασμένος υπουργός σε μια αυτοκρατορία, ένας καλός άνθρωπος, διαβασμένος και καλλιεργημένος πήγε και βρήκε τον πνευματικό του δάσκαλο και τον ρώτησε: «Δάσκαλε, δώσε μου έναν ορισμό για τον εγωισμό». Και του λέει ο δάσκαλος: «τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή; Δεν ξέρεις τι είναι ο εγωισμός; Μετά από τόσα που σου έχω μάθει; Χαζός είσαι;» Εξεγέρθηκε ο υπουργός. «Μα τι είναι αυτά που μου λες δάσκαλε; Πως μου μιλάς έτσι εμένα;» Ο δάσκαλος ξεσπάει σε γέλια και του λέει: «Αυτό είναι εγωισμός! Αυτό που βιώνεις αυτή τη στιγμή! Το ότι θίχτηκες!»

 

Επομένως ανεβαίνουμε ψυχικά όταν διαβάζουμε ποιοτικά βιβλία ή όταν βλέπουμε ωραίες ποιοτικές ταινίες ή όταν συμμετέχουμε σε καλές παρέες ή όταν έχουμε επαφή με τη φύση. Βγείτε έξω και καθίστε να παρακολουθήσετε χαλαρά ένα ηλιοβασίλεμα. Το θεωρώ απίθανο να σας έρθουν στο μυαλό κακές σκέψεις. Θα σας έρθουν αντίθετα θετικές και μη εγωιστικές σκέψεις. Θα χαλαρώσει κανείς και θα πει μέσα του: «Ρε παιδί μου, τι ηρεμία είναι αυτή! Τι ωραία που νοιώθω! Μα πως αγχωνόμουν και μιζέρευα πριν. Τελικά σωστός ο τραγουδιστής που λέει: «όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η Γη με ζωγραφιά και συ το πήρες σοβαρά και συ το πήρες σοβαρά...». Αμέσως-αμέσως αρχίζεις και σκέφτεσαι πιο συμπαντικά. Γιατί; Ακριβώς επειδή ερχόμαστε σε επαφή με τη Συνείδηση μας. Η Διανοητική μας Ψυχή έρχεται σε επαφή με τη Συνείδηση μας και μέσω αυτής με τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο και τον Πνευματικό Κόσμο. Και εκεί αγαλλιάζουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με το διαλογισμό και με την προσευχή και με τη φιλοσοφία.

 

Μεσσίες άγιοι, μεσσίες γιατροί και ...καλάμι

Ενώ αντίθετα αν πάμε σε ένα καταγώγιο στο οποίο είναι μαζεμένοι όλοι οι κακοί και διαστροφικοί άνθρωποι, οι «μάγκες», οι απατεώνες, οι διαβολικοί, οι σκληροί και οι ανήθικοι και κάνουμε παρέα μαζί τους, τότε το πιθανότερο δεν είναι να τους ανεβάσουμε εμείς αλλά να μας κατεβάσουν αυτοί. Και ένας άγιος άνθρωπος αν πάει σε ένα τέτοιο περιβάλλον με σκοπό να τους σώσει και να τους ανεβάσει αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρει. Και μπορεί μάλιστα να πέσει στο εγωιστικό λούκι του να θέλει σώνει και καλά να τους σώσει. Ποιός είσαι άνθρωπε μου εσύ που θέλεις, σώνει και καλά, εσύ να τους σώσεις; Ποιος σε όρισε σαν μεσσία ψυχών; Δεν μπορούμε να το παίζουμε όλοι Χριστοί και σωτήρες. Σώσε πρώτα το τομάρι σου, άντε και μερικούς γύρω σου και άμα σου έρθει και από πάνω η αποστολή, δεν το αποκλείω και αυτό, σώσε και τους άλλους. Αλλά συνήθως ο μέσος άνθρωπος καβαλάει το καλάμι του μεσσία και χάνει ότι πνευματικό κέρδος είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

 

Ένα τέτοιο καλάμι καβαλάμε συνήθως εμείς οι γιατροί όταν το παίζουμε μεγάλοι θεραπευτές και μάλιστα όταν έχουμε την ψευδαίσθηση και την πλάνη ότι «εμείς» θεραπεύουμε, ότι «εμείς οι επιστήμονες» ξέρουμε.

 

Είμαστε χρήστες υλικών και γνώσης και όχι δημιουργοί!

Το είπα και θα το ξαναπώ. Είμαστε «δέκτες» οι άνθρωποι, δεν είμαστε πρωτογενείς παραγωγοί σοφίας. Το ξαναλέω το ρητό: «Ο Θεός σοφός, ο άνθρωπος ανόητος!» Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Δεχόμαστε γνώση. Δεν παράγουμε γνώση. Μεταφέρουμε γνώση. Δεν παράγουμε γνώση και σοφία. Είμαστε χρήστες, δεν είμαστε παραγωγοί. Δεν είναι δικά μας τα λεφτά. Δανειζόμαστε. Δεν είμαστε πηγή σοφίας. Είμαστε διαβάτες που ξεδιψάνε από την πηγή. Και αν μας πιάσει η απληστία για γνώση, παραπίνουμε νερό και βαρυστομαχιάζουμε.

 

Ακούστε και το άλλο ρητό: «Ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον». Τίποτα καινούριο δεν γίνεται στον κόσμο μας, στον Κόσμο των Ανθρώπων. Κανένας άνθρωπος δεν παράγει κάτι πρωτογενώς ούτε στον Υλικό Κόσμο, ούτε στον Αιθερικό, ούτε στον Ψυχικό, ούτε στον Πνευματικό. Έχουμε την ψευδαίσθηση του δημιουργού. «Μα τι λες τώρα!» Θα πει κάποιος. «Τρελλάθηκες! Τόσα πράγματα κατασκευάζουμε και παρασκευάζουμε καθημερινά!» Όχι δεν τρελλάθηκα. Τόσα πράγματα μετασχηματίζουμε. Δεν δημιουργούμε, δεν παράγουμε πρωτογενώς. Παίρνουμε τα ήδη δημιουργημένα υλικά από τη φύση αφειδώς, δηλαδή δανειζόμαστε, και τους δίνουμε μορφές που ήδη υπάρχουν σαν προδιαγραφή και πρότυπα στον Πνευματικό Κόσμο. Υπάρχουν σαν «ιδέες» του Πλάτωνα.

 

«Καλά» θα πει κάποιος, «το δέχομαι έστω για τον Υλικό Κόσμο, αλλά στον Ψυχικό Κόσμο, εμείς δεν παράγουμε σκέψεις; Δεν παράγουμε ποιήματα; Δεν γράφουμε βιβλία; Δεν έχουμε απόψεις; Δεν έχουμε εμπνεύσεις; Τι στο καλό είναι όλος ο πνευματικός και καλλιτεχνικός μας πολιτισμός;» Θα απαντήσω αμέσως. Όλα αυτά είναι δανεικά. Όπως δανειζόμαστε υλικά από τον Υλικό Κόσμο, έτσι δανειζόμαστε ψυχικά υλικά, δηλαδή σκέψεις από τον Ψυχικό Κόσμο. Όπως δεν παράγουμε ούτε ένα άτομο ύλης που δεν υπήρχε πριν, έτσι δεν παράγουμε ούτε ένα γραμμάριο σκέψης που δεν υπήρχε πριν. Παίρνουμε από πάνω τη σοφία, δεν την δημιουργούμε πρωτογενώς εμείς. Δημιουργώ, σημαίνει ότι το φτιάχνω από το μηδέν. Μόνο ο Θεός είναι Δημιουργός. Οι υπόλοιποι, από κει και κάτω είμαστε απλοί χρήστες. Καλοί χρήστες και κακοί χρήστες. Μετατροπείς είμαστε. Παίρνουμε χώμα και νερό και φτιάχνουμε πηλό, τον ψήνουμε και γίνεται κεραμίδι. Από τον Υλικό Κόσμο δεν πήραμε τα υλικά; Από τον Ψυχικό Κόσμο δεν πήραμε τη γνώση ή πέστε το την έμπνευση να φτιάξουμε κεραμίδια;

 

Επομένως είμαστε χρήστες, μεσάζοντες... μοιάζουμε πολύ με την Ελληνική Οικονομία. Είμαστε μεταπράτες, έμποροι, μεσάζοντες, αεριτζήδες...(γέλια). Δεν είμαστε παραγωγοί. Άμα το συνειδητοποιήσουμε αυτό τότε πέφτει λιγάκι και ο εγωισμός μας. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν είμαστε εμείς οι γιατροί πρωτογενείς θεραπευτές. Δεν θεραπεύουμε εμείς. Απλά δανειζόμαστε από τη σοφία του Θεού τη γνώση των Συμπαντικών Νόμων, από αυτούς προκύπτουν οι Ιατρικοί Νόμοι, τους εφαρμόζουμε στη θεραπευτική πράξη για να κινητοποιήσουμε τους θεραπευτικούς μηχανισμούς του ατόμου και έτσι πιθανώς να θεραπευτεί το άτομο αν το επιτρέπει και το πεπρωμένο του ασθενούς. Όσο πιο καλά εφαρμόζουμε τους Ιατρικούς Νόμους ακολουθώντας τη Φύση και το Θεό, τόσο πιο πιθανή είναι η θεραπεία. Αλλά δεν γιατρεύουμε εμείς. Η Φύση και ο Θεός θεραπεύει. Οι φυσικοί μηχανισμοί θεραπείας θεραπεύουν. Είμαστε σαν τους γεωργούς που διαχειρίζονται τους φυσικούς πόρους, δηλαδή σπόρους, χώμα, νερό, ήλιο, μέλισσες κλπ για να παράγουν κολοκυθάκια. Διαχειριστές είμαστε, όχι θεραπευτές. Εργαλεία της Φύσης και του Θεού είμαστε. Μεσάζοντες.

 

Ακόμη και οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς που ονομάζονται «πνευματικοί δημιουργοί» δεν είναι παρά χρήστες. Μπορεί να έχω ζωγραφίσει κάτι πολύ ωραίο, μπορεί να έχω συνθέσει ένα φοβερό μουσικό κομμάτι αλλά όλα αυτά έχουν δοθεί άνωθεν. Πού τις βρήκαμε όλες αυτές τις ιδέες και τις βάλαμε στο χαρτί ή στο άγαλμα ή στο μουσικό κομμάτι; Που την βρήκαμε την αρμονία των μουσικών φθόγγων; Ορθά λέμε ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική ή ο Έντισον τον ηλεκτρισμό. Δεν λέμε ο Κολόμβος δημιούργησε την Αμερική. Λανθασμένα λέμε ότι ο Μπετόβεν δημιούργησε την ενάτη συμφωνία. Την ανακάλυψε και αυτός συνδεόμενος με το κανάλι αρμονίας και σοφίας της Φύσης και του Θεού. Όποιος συνδέεται με τον Κατώτερο Ψυχικό Κόσμο παράγει διαστροφές, αρνητικές σκέψεις, χυδαία έργα, καταστρέφει. Όποιος συνδέεται με τον Ανώτερο Ψυχικό Κόσμο ανακαλύπτει πολιτισμό, έργα τέχνης και σοφίας.

 

Τι είναι πολιτισμός;

Ονομάζουμε σήμερα πολιτισμό τα διάφορα έργα τέχνης, τα οικοδομήματα, τα πνευματικά έργα που παρήγαγαν μερικοί άνθρωποι μιας φυλής ή ενός κράτους σε κάποια δεδομένη χρονική εποχή. Λέμε πχ ο πολιτισμός των Αζτέκων, ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός. Βλέπουμε τις πυραμίδες ή τον Παρθενώνα ή το Σινικό Τείχος και λέμε «τι πολιτισμός!» Για μένα πολιτισμός δεν είναι όταν «παράγουν» οι λίγοι «δημιουργοί» για τον βασιλιά ή για τον αυτοκράτορα ή για τον Αρχιεπίσκοπο ή για το χρήμα και τη δόξα, «μνημεία πολιτισμού». Πολιτισμός είναι όταν ο καθένας εξασκεί την αισθητική του και την ψυχή του και το σώμα του χαιρόμενος το αισθητικό ή ψυχικό αποτέλεσμα. Παίρνοντας χαρά από αυτό χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς τάση για πρωτεία, χωρίς ματαιοδοξία του να αφήσει «μνημεία» υστεροφημίας, με ελευθερία και χαρά. Χωρίς προκαθορισμούς τύπου «ιν» και «άουτ», χωρίς την ύπαρξη της «μόδας» και χωρίς την εμπορική συναλλαγή του τύπου «αυτός ο πίνακας αξίζει 50 ευρώ και ο άλλος ένα εκατομμύριο. Αυτό που έλεγε ο Πικάσο ότι «εγώ δεν μπορώ να αγοράσω ούτε έναν πίνακα μου!» Σε τέτοια διαστροφή φτάσαμε.

 

Τι να τον κάνω εγώ τον Παρθενώνα ή τις Πυραμίδες ή το Σινικό Τείχος ή την Αγιά Σοφιά όταν βασανίστηκαν χιλιάδες δούλοι για να τον φτιάξουν χάριν του βασιλιά ή του αυτοκράτορα ή του ιερέα, με δυσβάσταχτους φόρους για τους πολίτες και για λόγους ματαιοδοξίας ή για πολιτικές ή θρησκευτικές σκοπιμότητες. Ωραιότατο για μένα έργο τέχνης είναι τα κάστρα που χτίζει στην άμμο ο μπαμπάς με το παιδάκι του και παίρνουν άπειρη χαρά και ανταλλάσουν μεταξύ τους αγάπη όταν το κάνουν! Τι σημασία έχει αν τελειώνοντας του δίνουν και μια κλωτσιά και το «χαλάνε» γελώντας. Τι σημασία έχει αν δεν το πρόσθεσαν στα «αποκτήματα» τους και στα «δημιουργήματα» τους και αν δεν απέκτησε εμπορική αξία στην γκαλερί τάδε και αν δεν έμεινε ως «μνημείο για επερχόμενες γενιές» ή αν δεν γράφτηκε στο βιβλίο Γκίνες.

 

Έχουμε τόσο διαστραφεί ώστε αντί να ζούμε τη στιγμή, την «απαθανατίζουμε» με φωτογραφίες και βίντεο για να τα έχουμε μετά και να μιλάμε γι αυτά. Αντί να βιώνουμε διασκέδαση η τάση είναι να κάνουμε για να έχουμε να λέμε. Λέμε: «Α δεν ξέρεις πόσο διασκεδάσαμε χθες. Φάγαμε του σκασμού, ήπιαμε τόνους, ξενυχτήσαμε μέχρι το πρωϊ και χαλάσαμε και 500 ευρώ!» Μα η διασκέδαση, όπως και κάθε ψυχική ή πνευματική κατάσταση δεν μετριέται με ποσότητα, ούτε με χρόνο, ούτε με τόπο. Μετριέται μόνο ποιοτικά. Μόνο τα υλικά πράγματα μετριούνται με ποσότητα. Λέμε πχ «χθες το βράδυ ξεσκιστήκαμε στο σεξ. Το κάναμε τόσες φορές! Και με τόσες διαφορετικές στάσεις! Και με τόσα διαφορετικά άτομα!» (γέλια). Πάλι βάζουμε μπροστά την ποσότητα και το πόσο «ιν» είμαστε σε σχέση με την εκάστοτε επικρατούσα μόδα.

 

«Πνευματικά δικαιώματα» και εμπόριο εσωτερικής γνώσης

«Πνευματικά δικαιώματα!» «Κόπι-ράιτ». Άλλο πάλι και τούτο. Από πού κι ως που αυτό που σου δόθηκε το πουλάς; Εντάξει, δεν λέω, δούλεψες, αφιέρωσες χρόνο και προσπάθεια. Αλλά από πού κι ως που, έχεις το μονοπώλιο για το πνευματικό σου έργο και το πουλάς;

-Η πολιτεία όμως έρχεται να ρυθμίσει με αυτό το νόμο των πνευματικών δικαιωμάτων θέματα μεταξύ των πωλητών. Για να προστατέψει τον παραγωγό από την κλοπή της πνευματικής περιουσίας.

-Δεν διαφωνώ ότι υπάρχει και το πρακτικό θέμα της επιβίωσης όταν έχεις κάνει την ψυχική δημιουργία σαν επάγγελμα. Αλλά αν αναφέρω αυτό το θέμα το αναφέρω για τον εξής λόγο. Αν ερχόταν αυτή τη στιγμή ο Απόστολος Παύλος και έλεγε «Κάνω σεμινάρια Χριστιανικής Θρησκείας, πληρώστε με 100 ευρώ το σεμινάριο!» Πως θα σου φαινόταν αυτό;

-Κατάλαβα τι εννοείς.

 

-Τι έλεγε ο Χριστός στους αποστόλους; «Ότι σας έχει δοθεί πηγαίνετε να το δώσετε. Θα έχετε ένα ιμάτιο, δεν θα κουβαλάτε μαζί σας δισάκι για να μην παίρνετε τίποτα μαζί σας φεύγοντας, ότι σας δώσουν να φάτε θα τρώτε με ευχαρίστηση, ούτε ένα αργύριο δεν θα πάρετε μαζί σας και όπου δεν σας καλοδεχτούν τινάξτε τη σκόνη από τα πόδια σας και φύγετε». Σήμερα ζούμε σε μια εποχή δυτικής, καπιταλιστικής νοοτροπίας όπου το κάθε τι, ακόμα και εσωτεριστικές φιλοσοφίες, θρησκείες, πνευματικές γνώσεις, δρόμοι προς τη θέωση ή την αυτογνωσία, διαλογισμοί και προσευχές κλπ έχουν εμπορευματοποιηθεί. Ακούμε πχ σεμινάρια Ρέϊκι τόσο, μάλιστα παίρνεις και πτυχίο, γίνεσαι με 10 σεμινάρια δάσκαλος πρώτου βαθμού κλπ. Σεμινάρια Γιόγκα τόσο, σεμινάρια διαλογισμού τόσα ευρώ κοκ. Εντάξει, έστω ότι δικαιούσαι το εμπορικό και τεχνολογικό «γνώθι σαυτό», την τεχνογνωσία ή έστω ότι δικαιούσαι να βγάλεις λεφτά από ένα πόνημα συγγραφικό. Αυτό το δέχομαι με επιφυλάξεις και πάλι. Αλλά πως μπορείς να βάλεις ταρίφα σε διαλέξεις για μεταφορά σε άλλους εσωτερικής γνώσης; Για μένα αυτό είναι διαστροφή.

 

Σκεφτείτε το Χριστό ή το Βούδα ή το Μωάμεθ ή τους Ινδούς δασκάλους ή το Σωκράτη να κάνουν σεμινάρια επ’ αμοιβή. Οι σοφιστές έπαιρναν χρήματα, ο Σωκράτης όχι. Και αν αυτοί οι μεγάλοι δεν έβγαζαν από αυτή τη διδασκαλία χρήματα, γιατί εσύ ο σημερινός «σκατούλης» αναγορεύεις εαυτόν σε «δάσκαλο» και απαιτείς χρήματα για την εσωτερική γνώση που σου έχει δοθεί δωρεάν άνωθεν. Γιατί τη σοφία την έχεις κάνεις σύστημα και εμπόριο; Με ποιο δικαίωμα; Με ποιο κόπι-ράϊτ;

 

-Έχουμε όμως το δικαίωμα του να διαλέγουμε σε ποιον δάσκαλο θα πάμε, σε ποιο σεμινάριο και αν είναι πραγματικός δάσκαλος ο άλλος. Μπορεί και η τιμή του σεμιναρίου να είναι καθαρά συμβολική για να βγουν τα πραγματικά έξοδα της διοργάνωσης... αλλά βέβαια υπάρχει και υπερβολή πολλές φορές.

-Με συγχωρείς, ποιά έξοδα; Τη βενζίνη μου για να έρθω να σε διδάξω; Το σάλιο που σπατάλησα ή το χρόνο που διέθεσα; Μήπως πρέπει να μου πληρώσεις και τις ώρες που έκανα προσευχή ή διαλογισμό για να γίνω «δάσκαλος»; Μήπως πρέπει να μου πληρώσεις και τα «παράσημα» και τους τίτλους που έχω αποκτήσει; Ή μήπως πρέπει να μου πληρώσεις και την «ευλογία» που θα σου δώσω; Ή μήπως και τους «αυλικούς» μου και τους παρατρεχάμενους μου και την πνευματική οργάνωση που με προωθεί, το «φαν κλαμπ» μου δηλαδή;

 

Βέβαια υπάρχουν και τα πιο προχωρημένα κόλπα. Του τύπου η γενική ομιλία είναι εντελώς δωρεάν, αλλά τα προχωρημένα και κατ’ ιδίαν σεμινάρια και «εργαστήρια» και εκμαθήσεις «τεχνικών» και «μυήσεις» και διπλώματα και παπλώματα θα τα ακριβοπληρώσεις. Ή το άλλο προχωρημένο κόλπο του στυλ όλα είναι δωρεάν, δώστε ότι προαιρείστε. Και μετά βάζω 5-6 ενορίτες πίσω από το παγκάρι της εκκλησίας να σε αγριοκοιτάνε και να παρατηρούν πόσα χρήματα βάζεις για να πάρεις το ευλογημένο το κερί. Ή δωρεάν το μυστήριο του γάμου αλλά ανάλογα με το πόσους πολυελαίους θα ανάψουμε τόση είναι και η ταρίφα. Ή δώστε και σώστε «για τον ιερό σκοπό της αποπεράτωσης ή της αγιογράφησης του ιερού ναού» ή «για το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας». Και το που πάνε τα χρήματα αυτά όχι «ένας Θεός ξέρει» αλλά «μόνο ο Θεός ξέρει». Ή η γιαγιά που αφήνει την περιουσία της στην εκκλησία μπας και εξαγοράσει το συγχωροχάρτι για τον παράδεισο ή για να μείνει το όνομα της στην τάδε αγιογραφία της εκκλησίας όπου αναγράφεται με μεγάλα γράμματα «δωρεά της τάδε σεπτής ενορίτισσας εις μνήμην του τέκνου της τάδε» κλπ. Ή του τύπου «ο δάσκαλος κάνει δωρεάν το σεμινάριο αλλά πρέπει να πληρώσουμε το ξενοδοχείο και την αίθουσα» και συνήθως πρόκειται για ξενοδοχεία τριών αστέρων και πάνω.

 

Δεν μπορώ δηλαδή να κάνω τη διάλεξη σε ένα πνευματικό κέντρο του Δήμου; Αλλά εκεί με τι δικαιολογία θα χρεώσω τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι και έξι το λαδόξυδο; Δεν λέω... αν φέρω κάποιον από το εξωτερικό για να με διδάξει να του πληρώσω τα εισιτήρια και τη διαμονή και το φαγητό αλλά όλη αυτή η ιστορία με τους ιπτάμενους διεθνούς φήμης δασκάλους που κάνουν πανάκριβα σεμινάρια, γράφουν τόμους και τόμους βιβλίων, σι ντι, ντι βι ντι, μεθόδους κλπ προϊόντα κάπου βρωμάει συνήθως. Συχνά τέτοιες προσπάθειες ξεκινάνε ωραία, από καλής πρόθεσης ανθρώπους αλλά όσο αυξάνει η φήμη, αρχίζει να τρέχει το λάδι στην κατηφόρα, αρχίζει η εμπορευματοποίηση και τελικά χάνεις και τις αρχικές σου ικανότητες και την πνευματικότητα σου σαν «δάσκαλος». Χάνεις την πνευματική σου πρόοδο και συχνά διαστρέφεσαι από «άγγελο» σε «διάβολο».

-Επειδή το χρήμα και η δόξα σε χαλάει...

-Ακριβώς... όταν επιδιώκεις χρήμα και δύναμη και δόξα και επωνυμία, επειδή αυτά είναι του Κατώτερου Ψυχικού Κόσμου, σε τραβάνε προς τα κάτω. Όταν ο στόχος σου είναι να μείνεις ταπεινός και να προσφέρεις αθόρυβα, αυτά επειδή είναι του Ανώτερου Ψυχικού Κόσμου, σε τραβάνε προς τα πάνω. Αλλά πολλά ήδη έχουμε πει και για να μη λέμε για ώρες ατελείωτες, ας αφήσουμε λίγα και στην επόμενη τελευταία διάλεξη της σειράς. Ευχαριστώ για την παρουσία σας και καλό σας βράδυ.