Ομοιοπαθητική Ιατρική

2η

ΔΙΑΛΕΞΗ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Με κλικ στην εικόνα κατεβάζουμε τη διάλεξη

 

Ανθρώπινες Ιδιοσυγκρασίες:

«Τι τύπος ανθρώπου είσαι; Γιατί ο τύπος σου σε αρρωσταίνει;»

 

-Ανασκόπηση της προηγούμενης διάλεξης για τους Συμπαντικούς Νόμους

-Μεγαλύτερη σημασία έχει ο άνθρωπος και όχι η ασθένεια του

-Υπάρχουν πράγματι ανθρώπινοι τύποι; Ανθρώπινη Τυπολογία;

-Ανθρώπινη Τυπολογία βάσει των «τεσσάρων χυμών» του Ιπποκράτη

-Αιματώδης, Φλεγματικός, Μελαγχολικός και Χολερικός  Τύπος

-Γινν και Γιάγκ Τύπος

-Άλλες Τυπολογίες: Θεόφραστος, Παυλώφ, Ομοιοπαθητική

-Έχει αντικειμενική βάση και λειτουργική αξία η ανθρώπινη τυπολογία;

-Πως προέκυψε ιστορικά η Ομοιοπαθητική Τυπολογία

-«Απόδειξη» των φαρμακολογικών ιδιοτήτων μιας ουσίας στον άνθρωπο

-Η θεραπεία «δια των ομοίων» θεραπευτικών μέσων

-Η γένεση της έννοιας της «ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας»

-Ψωρικός, Συκωτικός και Συφιλιτικός Τύπος

-Γιατί η Ομοιοπαθητική Τυπολογία έχει αντικειμενική επιστημονική βάση

-Νάτρουμ Μουριάτικουμ: Περιγραφή μιας ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας

-Τα ψυχικά χαρακτηριστικά του Νάτρουμ Μουριάτικουμ

-Πως οι ιδιοσυγκρασιακές ακρότητες προκαλούν ασθένεια

-«Ερωτική απογοήτευση» και Νάτρουμ Μουριάτικουμ

-Πως η ιδιοσυγκρασία καθορίζει όλη τη ζωή του ατόμου, σωματικά και ψυχικά

-Έχουμε μια σταθερή ιδιοσυγκρασία; Αλλάζει; Και πως;

-Τι σχέση έχει η ιδιοσυγκρασία με τη δομή του Ανθρώπου;

-Κόσμος της Μοναδικότητας και Κόσμος της Δυαδικότητας

-Ποιότητες ανθρώπων σύμφωνα με το πνευματικό τους επίπεδο

-Ιδιοσυγκρασία: ένας ανελεύθερος και αναγκαστικός τρόπος λειτουργίας

-Άλλο ο βαθύτερος μας εαυτός και άλλο η εκάστοτε ιδιοσυγκρασία που μας επηρεάζει

-Σχέση Ιδιοσυγκρασίας με Πεπρωμένο και Κάρμα

-Μπορούμε να αλλάξουμε την ιδιοσυγκρασιακή μας κληρονομιά;

-Η ιδιοσυγκρασία δεν είναι παρά τα άβολα «ρούχα» που φοράμε!

-Πόσο ελεύθεροι είμαστε;

-Γνώση της ιδιοσυγκρασίας μας και «γνώθι σ’αυτόν»

 

 

 

Ανασκόπηση της προηγούμενης διάλεξης για τους Συμπαντικούς Νόμους

Καλησπέρα σας. Σήμερα είναι η δεύτερη διάλεξη για φέτος. Πριν ξεκινήσουμε θα κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση για να συνδεθούμε με την προηγούμενη διάλεξη. Στην πρώτη διάλεξη είχαμε κάνει μια αναφορά στην Ομοιοπαθητική Ιατρική και τις βασικές της αρχές. Στη συνέχεια μιλήσαμε για τους Συμπαντικούς Νόμους και τους Ιατρικούς Νόμους. Εξηγήσαμε ότι η διαφορά της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής από το σημερινό επικρατές Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα έγκειται στο εξής: η μεν Ομοιοπαθητική ακολουθεί συγκεκριμένους Ιατρικούς Νόμους, διαγνωστικούς και θεραπευτικούς, οι οποίοι μάλιστα προέρχονται από τους γενικούς Συμπαντικούς Νόμους, ενώ η Αλλοπαθητική δεν ακολουθεί ούτε έναν διαγνωστικό ή θεραπευτικό Νόμο.

 

Γι’ αυτό έχουμε τα προβλήματα με την απόσυρση κάθε χρόνο φαρμάκων τα οποία υποτίθεται με επιστημονικό τρόπο κι επιστημονικές αποδείξεις είχαν εγκριθεί και τα οποία αποσύρονται αργότερα ως αναποτελεσματικά ή ως τοξικά. Και το ίδιο βλέπουμε και στις ιατρικές απόψεις για διάφορες τεχνικές ή θεωρίες που κατά καιρούς υπάρχουν. Κι αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι το σημερινό αλλοπαθητικό θεραπευτικό σύστημα αλλά και η Ιατρική σήμερα δεν έχουν μια συνολική άποψη για το Σύμπαν, τους Νόμους του Σύμπαντος, για τον Άνθρωπο σαν ον ψυχοσωματικό και για τη σχέση του Ανθρώπου με τη Φύση. Έτσι λοιπόν παραμένει μόνο στο Υλικό Σώμα και σε ό,τι μπορεί να δει με το μικροσκόπιο ή να μετρήσει ή να φωτογραφήσει και αγνοεί την όλη ψυχοσύνθεση του ατόμου που κατά τη γνώμη της Ομοιοπαθητικής ιεραρχικά είναι και ανώτερη.

 

Επομένως εάν δεν ακολουθούμε τους Συμπαντικούς Νόμους πέφτουμε σε πάρα πολλές αντιφάσεις και κάνουμε αυτό που λέμε «εμπειρική Ιατρική». Ένας μεγάλος δάσκαλος της Ομοιοπαθητικής, ο Κεντ, πριν από εκατό χρόνια είχε πει ότι η Ιατρική της εποχής του ήταν εμπειρική, πράγμα που δυστυχώς ισχύει και σήμερα. Είχε μάλιστα τονίσει ότι ουσιαστικά αυτό που κυριαρχεί είναι οι γνώμες των «αυθεντιών». Αλλά στην επιστήμη δεν υπάρχει χώρος για αυθεντίες. Υπάρχει χώρος για Νόμους του Σύμπαντος και Ιατρικούς Νόμους τους οποίους προσπαθείς να εφαρμόσεις επιστημονικά.

 

Μεγαλύτερη σημασία έχει ο άνθρωπος και όχι η ασθένεια του

Σήμερα θα μιλήσουμε για τις ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες ή τους ανθρώπινους τύπους. Και η προηγούμενη διάλεξη που αφορούσε τους Συμπαντικούς και Ομοιοπαθητικούς Νόμους καθώς και η σημερινή με θέμα τις Ιδιοσυγκρασίες έχουν άμεση σχέση με την καθημερινή ιατρική πράξη όσο κι αν φαίνονται φιλοσοφικά και θεωρητικά αυτά που συζητήσαμε. Κι συτό γιατί είναι η παραβίαση αυτών των νόμων που επιφέρει την ασθένεια. Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκονται και οι ιδιοσυγκρασιακές τάσεις μας οι οποίες επηρεάζουν την όλη μας ζωή και συμπεριφορά και πάλι προκαλούν την ασθένεια. Αν λοιπόν δεν ξέρουμε από πού προέρχεται η ασθένεια, με απλά λόγια γιατί αρρωσταίνουμε, πώς θα μπορέσουμε να πάμε στο πιο σημαντικό θέμα, που έπεται όμως, που είναι το πως θα θεραπεύσουμε; Πρέπει να ξέρω τον άνθρωπο σαν δομή και λειτουργία, τη σχέση του με το Σύμπαν και τους Συμπαντικούς Νόμους καθώς και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο αντιδρά στο περιβάλλον του, δηλαδή την ιδιοσυγκρασία του ώστε να αντιληφθώ ως γιατρός πως προκλήθηκε η ασθένεια και άρα πως θα θεραπεύσω.

 

Όσο καλά και αν περιγράψουμε τη σωματική κλινική εικόνα μιας ασθένειας αυτό δεν θα μου δώσει τον άνθρωπο σαν σύνολο. Π.χ τι κάνουμε σήμερα; Λέμε συμπτώματα της ασθένειας, εργαστηριακές εξετάσεις, βιοχημικές εξετάσεις, παρακλινικές εξετάσεις, αξονικές, μαγνητικές, υπερηχογραφήματα και λοιπά. Ένα ολόκληρο εντυπωσιακό κατεβατό, ένας ολόκληρος ογκώδης φάκελλος. Αλλά όλα αυτά αφορούν αποκλειστικά και μόνο το Υλικό Σώμα. Και όλα αυτά δεν είναι παρά η υλική πλευρά της ασθένειας. Δεν έχουμε την ενεργειακή πλευρά της ασθένειας. Δεν έχουμε την ψυχική πλευρά της ασθένειας. Άρα δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε το Όλον όπως ακριβώς κάνουμε στην Ομοιοπαθητική βάσει των νόμων του Όλου και της Εξατομίκευσης.

 

Υπάρχουν πράγματι ανθρώπινοι τύποι; Ανθρώπινη Τυπολογία;

Ας έρθουμε όμως στο θέμα ιδιοσυγκρασία ή ανθρώπινοι τύποι. Κατά τη γνώμη σας υπάρχουν πράγματι ανθρώπινοι τύποι ή όχι; Το πρώτο ερώτημα είναι αυτό. Γιατί εδώ δεν έχω έρθει για να σας τα πω και να φύγω. Ήρθα κουρδισμένος να κάνουμε και συζήτηση. Λοιπόν, υπάρχουν ανθρώπινοι τύποι, πράγματι; Συγκεκριμένοι; Ή δεν υπάρχουν;

-Υπάρχουν.

-Ωραία, υπάρχουν. Δηλαδή πως το καταλαβαίνεις εσύ; Από που το βγάζεις αυτό το συμπέρασμα;

-Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

-Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εντάξει. Αν δεν είμαστε όλοι ίδιοι προκύπτουν δύο ερωτήματα: Πρώτον, αν είμαστε συγκεκριμένοι τύποι. Μήπως σήμερα είμαστε αυτός ο τύπος και την άλλη μέρα ο άλλος τύπος και σε μια βδομάδα άλλος, και σ’ ένα μήνα άλλος; Και στη διάρκεια της ζωής μας άλλος; Και είναι συγκεκριμένοι οι τύποι στους οποίους μεταπίπτουμε ή είναι τυχαία τα πράγματα; Το ένα ερώτημα είναι αυτό. Και το δεύτερο ερώτημα είναι: Είμαστε 3-4 δισεκατομμύρια σ’ αυτό τον πλανήτη. Μήπως είμαστε τέσσερα δισεκατομμύρια τύποι; Ας τα πάρουμε ένα ένα. Όσον αφορά το αν πράγματι έχουμε συγκεκριμένους τύπους, στους οποίους αλλάζουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε βδομάδα, κάθε χρόνο, δεν ξέρω τι. Ή μένει ένας σ’ όλη μας τη ζωή; Ποιά είναι η γνώμη σας;

 

-Όταν λέμε τύποι, ως προς τι εννοούμε;

-Όπως λέμε τύπος αυτοκινήτου ή τύπος ψυγείου, μήπως έχουμε και ανθρώπινους τύπους;

-Ένα είδος είναι ο άνθρωπος.

-Ναι πράγματι, ένα είναι το είδος το ανθρώπινο. Όμως έχουμε τις τέσσερις φυλές, τις βασικές, δηλαδή άσπρη, μαύρη, κίτρινη, κόκκινη. Αλλά από ’κει και πέρα, υπάρχει μια τυπολογία που ακολουθεί ένα άτομο; Και μήπως αυτή η τυπολογία αφορά μόνο την ψυχή, τα ψυχικά του χαρακτηριστικά; Μήπως αφορά μόνο το σωματότυπο; Μήπως αφορά και τα δύο, το σύνολο; Έχουμε «μάρκες» ανθρώπων;(γέλιο) Γελάτε αλλά μήπως είναι τυχαίο που λέμε καμμιά φορά «αυτός είναι μεγάλη μάρκα!» ή «αυτή είναι μάρκα μ’ έκαψες!»

 

Ανθρώπινη Τυπολογία βάσει των «τεσσάρων χυμών» του Ιπποκράτη

Εγώ λέω να το πάρουμε λίγο ιστορικά το θέμα. Τώρα κάνουμε ερωτήσεις, δεν είναι ανάγκη να τις απαντήσουμε αμέσως. Ανοίγουμε την όρεξη λίγο, παίρνουμε τα ορεκτικά αυτή τη στιγμή μέχρι να πάμε στο κυρίως πιάτο. Υπήρξαν ιστορικά διάφορες προσπάθειες για να γίνει μια ανθρώπινη τυπολογία. Μια πρώτη από παλιά προσπάθεια, είναι η προσπάθεια του Ιπποκράτη. Μίλησε για τους τέσσερις βασικούς χυμούς του ανθρώπου. Μίλησε για την...ξέρει κανείς να μας πει; Να μας πει αυτά που θα ’πρεπε να διδασκόμαστε στο γυμνάσιο και στο λύκειο και δυστυχώς δεν τα διδασκόμαστε και τα μαθαίνουν οι ξένοι κι εμείς μένουμε πίσω.

-Κι αν τα ’χουμε διδαχτεί, τώρα, βομβαρδιζόμαστε με πολλά που ελάχιστα μας μένουν...

-Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές τα διδασκόμαστε υποχρεωτικά και εξεταστικά και δεν δίνουμε σημασία...

-Κι αυτό...

-Και τα μαθαίνουμε λίγο σαν παραμύθι ή σαν μυθολογία. Εγώ όμως υποστηρίζω οτι όλες οι γνώσεις που υπάρχουν σήμερα, από την Πυρηνική Φυσική μέχρι την ψυχολογία τη σύγχρονη, μέχρι τα πάντα, έχουν ειπωθεί. «Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον». Καινόν με την έννοια του καινούριου, έτσι; Ότι ανακαλύπτουμε σήμερα έχει ήδη λεχθεί, Έχει λεχθεί και το ξαναανακαλύπτουμε. Και η Θεωρία της Σχετικότητας και τα πάντα.

 

Ο Ιπποκράτης είπε το εξής: Υπάρχουν οι τέσσερις χυμοί του σώματος. Είναι το αίμα, το φλέγμα, η κίτρινη χολή και η μέλαινα χολή. Τώρα, «ιστορίες για αγρίους» θα μπορούσε να πει κανείς. «Τι είναι αυτά τώρα, έχουμε σύγχρονη Ιατρική Επιστήμη, τι χολές μου λες κίτρινη και μέλαινα, και καλά η κίτρινη χολή υπάρχει, η μαύρη χολή που είναι; Καλά το αίμα, το φλέγμα τι είναι ρε παιδιά;» Και θα είχε δίκιο εκ πρώτης όψεως. Αλλά πρέπει πάντα, ό,τι μας έρχεται απ’ την Αρχαία Ελλάδα να το βλέπουμε όχι σαν ψέμα ή μυθολογία αλλά όχι και σαν αυτούσια λέξη. Αλλά σαν τι αντιπροσωπεύει. Μην ξεχνάμε ότι πολλά από αυτά που έχουν ειπωθεί είναι εκλαϊκευμένες προς τον κόσμο απόψεις.

 

Όταν έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για τα Πέντε Στοιχεία, δηλαδή π.χ Γη δεν εννοούσαν αυτούσια τη γη σαν χώμα ή την Γη σαν πλανήτη. Εννοούσαν τη στερεά κατάσταση της ύλης. Όταν έλεγαν Ύδωρ εννοούσαν την υγρά κατάσταση της ύλης. Όταν έλεγαν Αήρ εννοούσαν την αέρια κατάσταση της ύλης. Όταν έλεγαν πυρ εννοούσαν μια ανώτερη κατάσταση, άυλη. Και Αιθέρα μια ακόμη ανώτερη ενεργειακά κατάσταση. Άρα δεν μπορούμε σήμερα να τα παίρνουμε αυτολεξεί. Πρέπει να καταλαβαίνουμε οτι είναι συμβολικά. Όπως όλα τα μεγάλα πνεύματα μίλησαν συμβολικά. Ο Χριστός μιλούσε με παραβολές. Έτσι; Και όλοι οι μεγάλοι μιλούσαν με παραβολές.

 

Αιματώδης, Φλεγματικός, Μελαγχολικός και Χολερικός  Τύπος

Επομένως ο Ιπποκράτης έθεσε αυτούς τους όρους και προτίμησε να χρησιμοποιήσει κάποια συστατικά χειροπιαστά του ανθρώπινου σώματος τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητά από τον απλό κόσμο. Ακόμη και σήμερα δεν είναι τυχαίο που λέμε «αυτός παιδί μου ανάβει αμέσως, του πάει το αίμα στο κεφάλι του» ή «είναι κόκκινος, ζωηρός, έχει κυκλοφορία πολύ έντονη, είναι αιματώδης τύπος» ή «βράζει το αίμα μέσα του, έχει έντονα συναισθήματα». Αυτός πράγματι είναι ο τύπος ο αιματώδης όπως τον περιέγραψε ο Ιπποκράτης. Επομένως ο αιματώδης τύπος είναι ζεστός, κινητικός, ζωηρός, ενεργητικός, έντονος μέχρι και βίαιος στα συναισθήματά του και στη συμπεριφορά του, κυκλοθυμικός. Επίσης έχει έντονη κυκλοφορία και οι  ασθένειές του είναι έντονες. Ξεκινάνε απότομα, έχουν πολύ έντονα συμπτώματα, φεύγουν γρήγορα. Αυτός είναι ο αιματώδης τύπος. Μιλάμε λοιπόν για έναν τύπο, ψυχοσωματικά. Και αυτό τον τύπο τον αναγνωρίζουμε όλοι. Δεν χρειαζόμαστε μεγάλη εμπειρία. Μόλις τα είπα αυτά κάποιους θα φέρατε στο μυαλό σας σαν εικόνα.

 

Αντίστοιχα έχουμε τον φλεγματικό τύπο που σήμερα γίνεται πιο εύκολα κατανοητός αν τον ονομάσουμε μελαγχολικό τύπο. Είναι το ακριβώς αντίθετο του αιματώδους. Δηλαδή είναι κρυουλιάρης, αργός, είναι αργή η κυκλοφορία του, αργές οι νόσοι του, αργά εμφανίζονται τα συμπτώματα, αργά εξελίσσονται, αδύνατη η αντίστασή του και χρόνιες οι ασθένειές του γιατί δεν μπορεί να αντιδράσει έντονα. Αντίστοιχα η πέψη του είναι αργή. Είναι αυτός που τρώει αργά, που τον πειράζουνε τα τρόφιμα τα περισσότερα, η πέψη του είναι αργή, έχει δυσκοιλιότητα και πάει λέγοντας. Όσον αφορά τη συμπεριφορά του είναι ο τύπος ο εσωστρεφής, ο κλειστός, ο εύθικτος, που αυτοκαταπιέζεται, ο υποχωρητικός, ο τύπος ο οποίος φοβάται, είναι δειλός, είναι συντηρητικός.

 

Και υπάρχει μετά η κίτρινη και η μέλαινα χολή. Στη μέλαινα χολή ανήκει ο διαστροφικός τύπος. Δηλαδή είναι ο τύπος που θα φάει γλυκό και ταυτόχρονα αλμυρό. Θέλει περίεργες γεύσεις, τρελές γεύσεις, τρώει φαγητά που δεν συνδυάζονται ουσιαστικά μεταξύ τους και οι ασθένειές του είναι καταστροφικές. Αν θα εμφανίσει καρκίνο θα ’ναι ένας σκίρρος καρκίνος ο οποίος θα τα καταφάει όλα. Αν θα εμφανίσει ένα έλκος είναι ένα έλκος το οποίο κάνει τρύπα, μέσα. Βγάζει υγρά πηχτά, παχύρρευστα, που μυρίζουν άσχημα, σαπίζει η σάρκα, έχει τάση για νέκρωση των ιστών, έχει τάση για καταστροφή των ιστών. Έχει τάση για παραμόρφωση των οργάνων στο σωματικό επίπεδο. Στο ψυχοδιανοητικό είναι το άτομο το διαστροφικό. Είναι αυτός ο οποίος θα υποκριθεί για να κυριαρχήσει, για να κάνει τον άλλον ό,τι θέλει. Θα πει ψέματα, θα πατήσει επί πτωμάτων, δεν θα ’χει αρχές, ίσα-ίσα συχνά θα πάει να το παίξει με αρχές για να κυριαρχήσει στους άλλους. Είναι ο διαστροφικός τύπος.

 

Γινν και Γιάγκ Τύπος

Αυτό που ανέφερε ο Ιπποκράτης το αναφέρουνε και πολλές εσωτεριστικές σχολές, ως τέσσερις τύπους του Αιθερικού Σώματος. Επίσης η ανατολική φιλοσοφία, η οποία προήλθε από την Αρχαία Ελληνική κατά τη γνώμη μου, μιλάει για το γιάνγκ και το γιν. Προσέξτε: τι είναι το γιανγκ και το γιν; Η «φιλότης» και το «νίκος», των αρχαίων ημών προγόνων. Το γιανγκ αντιστοιχεί στον αιματώδη τύπο, το γιν αντιστοιχεί στο μελαγχολικό και εν μέρει στον φλεγματικό και η διαστροφή του γιν και γιάνγκ αντιστοιχεί στον χολερικό τύπο. Με τις έννοιες γινν-γιανγκ οι ανατολικοί φιλόσοφοι αναφέρονται στις δύο πρωταρχικές τάσεις που υπάρχουν παντού στη φύση και στον άνθρωπο. Είναι αυτό που οι αρχαίοι έλληνες ονόμαζαν η ενότητα και συμπληρωματικότητα των αντιθέτων.

 

Το  ζεστό είναι γιανγκ. Το κρύο είναι γιν. Η γη είναι γιν και ο ουρανός είναι γιανγκ. Ο ορμητικός, ο βίαιος, ο ρωμαλέος αντρικός τύπος είναι ο γιανγκ τύπος ανθρώπου. Ο γυναικείος, ο θηλυκός τύπος είναι ο γιν τύπος ανθρώπου. Και αντίστοιχα υπάρχουν και στη Φύση: ο θετικός και ο αρνητικός ηλεκτρισμός. Η πτώση και η άνοδος. Η ένδεια και η πληθώρα. Η πληθώρα είναι γιανγκ κατάσταση και η ένδεια είναι γιν. Το ίδιο έχουμε και στις ασθένειες. Ένα κρυολόγημα πολύ έντονο, με πολύ έντονα συμπτώματα, βίαιη είσοδο και απότομη βελτίωση είναι γιανγκ ασθένεια. Ενώ μια γιν ασθένεια είναι αυτή που δεν νιώθεις καλά για δυο τρεις μέρες. Μετά σε πιάνει ένα βηχαλάκι άλλες δυο τρεις μέρες. Ανεβάζεις ένα τριανταεφτάμιση πυρετό για άλλες δυο τρεις μέρες και σταδιακά αναρρώνεις. Αυτό είναι γιν ασθένεια. Ένας καρκίνος του τύπου του μελανώματος ο οποίος σε αρπάζει και μέσα σε δυο τρεις μήνες σε ξεπετάει και φεύγεις είναι μια γιανγκ κατάσταση. Ενώ ένας καρκίνος του δέρματος που δέκα χρόνια βγάζεις μια ελιά εδώ στο δέρμα, μετά μια ελιά εκεί και το οποίο αργεί να εξελιχθεί και να δώσει μεταστάσεις είναι πιο γιν κατάσταση.

 

Άλλες Τυπολογίες: Θεόφραστος, Παυλώφ, Ομοιοπαθητική

Ο Θεόφραστος μίλησε για τους τριάντα τύπους του ανθρώπου με βάση διάφορα χαρακτηριστικά. Ο Παυλώφ, με βάση τα εξαρτημένα αντανακλαστικά και πόσο γρήγορα και έντονα αντιδρά ένα ζώο ή ένας άνθρωπος καθόρισε τέσσερις τύπους. Οι τέσσερις τύποι του Παυλώφ. Δεν έχει σημασία να μπούμε σε λεπτομέρειες αλλά το κάνω έτσι σφαιρικά για να δείτε ότι κάπου όλοι τα υποψιάστηκαν τα θέματα αυτά. Ήρθε επίσης η Ομοιοπαθητική και μίλησε για τρεις πρωταρχικές τάσεις στους ανθρώπους. Την τάση την εξωστρεφή ή συκωτικό μίασμα, την τάση την εσωστρεφή ή ψωρικό μίασμα και την τάση την διαστροφική ή συφιλιτικό μίασμα. Ονόμασε λοιπόν αυτές τις πρωταρχικές τάσεις ως μιάσματα. Ο συκωτικός, εξωστρεφής τύπος αντιστοιχεί στον αιματώδη-γιανγκ. Ο ψωρικός εσωστρεφής αντιστοιχεί στον μελαγχολικό-γιν και ο συφιλιτικός διαστροφικός στον χολερικό.

 

Η Ομοιοπαθητική μας λέει ότι δεν υπάρχουν απόλυτα αμιγείς ανθρώπινοι τύποι όσον αφορά τα μιάσματα. Οι διάφοροι τύποι ανθρώπων προκύπτουν από την ανάμιξη των τριών μιασμάτων σε διάφορες αναλογίες. Έχουμε όλοι και τα τρία μιάσματα, και τις τρεις επιδράσεις μέσα μας και η ανάμειξη τους δημιουργεί μια πολύ μεγάλη ποικιλία. Θυμηθείτε τον Νόμο της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας. Από τα λίγα στοιχεία του Περιοδικού Πίνακα προκύπτει όλη αυτή η τεράστια ποικιλία των χημικών ενώσεων και υλικών. Και τα 100 περίπου στοιχεία του Περιοδικού Πίινακα προκύπτουν από τον συνδυασμό τριών υποατομικών σωματιδίων δηλαδή από νετρόνια, πρωτόνια και ηλεκτρόνια. Κατά ανάλογο τρόπο τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων προέρχονται από το συνδυασμό των τεσσάρων τάσεων του Αιθερικού Σώματος ή των τεσσάρων χυμών του Ιπποκράτη ή του γιν - γιανγκ ή των τριών μιασμάτων της Ομοιοπαθητικής. Η μεγάλη συμβολή της Ομοιοπαθητικής στην ανθρώπιινη τυπολογία είναι ότι  ερεύνησε πάρα πολύ επισταμένα το θέμα και περιέγραψε γύρω στους 50 βασικούς τύπους ανθρώπων.

 

Έχει αντικειμενική βάση και λειτουργική αξία η ανθρώπινη τυπολογία;

Θα μου πείτε τώρα, και τι έγινε; Ποιός έχει δίκιο; Ποιόν να ακολουθήσουμε; Και που στηρίζονται όλα αυτά; Γιατί σήμερα έρχεται η κάθε σχολή ψυχολογίας κι έχει δημιουργήσει τη δική της τυπολογία. Και αυτή η ψυχολογία του Φρόϋντ λέει για τον πρωκτικό τύπο, για τον φαλλικό τύπο, για τον έτσι τύπο, για τον άλλο τύπο. Και βγαίνει μετά ο Άντλερ, ο Γιούνγκ, ο ένας, ο άλλος και οι εκατό σχολές ψυχολογίας που έχουμε σήμερα και πάλι μιλάνε για ανθρώπινους τύπους. Ποιός έχει μια αντικειμενική αλήθεια να μας δώσει; Αλλιώς, αν τα κριτήρια με βάση τα οποία κάνουμε την τυποποίηση δεν είναι τα σωστά, θα κάνουμε λάθος.

 

Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό ερώτημα είναι αν η τυποποίηση αυτή έχει λειτουργική αξία. Αν έρθω εγώ και είμαι ένας άσχετος από φυτολογία και πάω να χωρίσω τα λουλούδια σε οικογένειες, μπορεί να πω: «Εγώ θα χωρίσω τα λουλούδια σε πράσινα, κίτρινα, κόκκινα και λοιπά». Αυτό όμως, στην πράξη, για την επιστήμη της φυτολογίας σαν υγεία, σαν ασθένεια, σαν συμπεριφορά των φυτών δεν λέει τίποτα γιατί  το χρώμα δεν είναι ένα κριτήριο ουσιαστικό και χρήσιμο - λειτουργικό. Έτσι δεν είναι; Ενώ αν τα χωρίσω με βάση πως είναι τα σπέρματά τους, ξέρω ’γω με βάση την αντοχή τους σε κλιματολογικές συνθήκες, με βάση την προέλευσή τους, τις ομοιότητες και τα λοιπά, μπορώ να φτιάξω κάποιες λειτουργικές οικογένειες που στη γεωργία θα ’χουν μια χρησιμότητα. Στην Ιατρική των φυτών, στη Φυτοθεραπεία θα ’χουν κάποια χρησιμότητα. Όπως επίσης και στη γεωπονική, στην καλλιέργεια θα ’χουν κάποια χρησιμότητα.

 

Άρα λοιπόν έχει σημασία και στην Ιατρική η τυπολογία η ανθρώπινη την οποία θα υιοθετήσουμε να έχει αντικειμενική βάση. Δηλαδή να στηρίζεται σε κάποια πειραματικά συγκεκριμένα δεδομένα. Να μην είναι αυθαίρετες απόψεις του κάθε ερευνητή. Η Ομοιοπαθητική έχει νόμους. Δεν το λέμε θεωρητικά, θα το δείτε στην πράξη, σε κάθε κεφάλαιο που αναλύουμε. Αλλά και αντίστοιχα πρέπει να ’χει λειτουργική αξία, χρησιμότητα. Διαγνωστικά και θεραπευτικά να έχει αποτέλεσμα. Να ’χει και μια αξία. Τι να το κάνω εγώ, αν βγάλω μια ακτινογραφία και δεν μου προσφέρει τίποτα στη θεραπεία που θα κάνω ή στη διάγνωση ή στην πρόγνωση;

 

Πως προέκυψε ιστορικά η Ομοιοπαθητική Τυπολογία

Για να καταλάβουμε σε τι διαφέρει η Ομοιοπαθητική τυπολογία από τις άλλες τυπολογίες και γιατί την ονομάζω αντικειμενική και επιστημονική και χρήσιμη λειτουργικά θα πάμε ιστορικά να δούμε την προέλευση της. Ο Χάνεμαν ήταν ένας Γερμανός καθηγητής της Ιατρικής, καθηγητής της Ανατομίας και της Φαρμακολογίας σε γερμανικό πανεπιστήμιο περί το τέλος του 19ου αιώνα. Ήτανε πολύ καλός γιατρός και χημικός, γιατί τότε δεν ήταν τόσο χωρισμένες οι επιστήμες. Μάλιστα μέχρι σήμερα υπάρχει και χρησιμοποιείται μια ανακάλυψη του, το λεγόμενο «τεστ κρασιού του Χάνεμαν». Ο ίδιος ήτανε πολύ καλός γιατρός αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε την ιατρική κλινική πράξη. Γιατί; Αρρώστησαν δυο κόρες του και πέθαναν. Και ο ίδιος που ήτανε λαμπρός γιατρός κι έκανε καλά πολλούς ασθενείς, όσους έκανε τέλος πάντων, διαπίστωσε την αποτυχία του στα παιδιά του. Και την έλλειψη της γνώσης της εποχής του, της ιατρικής.

 

Βαθειά συντετριμμένος ορκίστηκε οτι: «εγώ δεν θα ξανακάνω ιατρική κλινική πράξη αν δεν βρω μια ουσιαστική θεραπευτική μέθοδο που και αποτελεσματική να είναι και χωρίς παρενέργειες. Και για να ζήσω θα ξενυχτάω βράδυ παρά βράδυ και θα διαβάζω ό,τι σύγγραμμα υπάρχει και δεν υπάρχει από τους αρχαίους μέχρι τους σύγχρονους και θα πειραματιστώ με όλες τις φαρμακευτικές ουσίες με επιστημονικό τρόπο και όχι με βάση του τι λέγαν αυθαίρετα οι παλιοί γιατροί.» Έτσι και έγινε. Παράτησε λοιπόν την ιατρική κλινική πράξη και για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του έκανε μεταφράσεις κλασσικών ιατρικών έργων στη γερμανική γλώσσα. Ξεκίνησε απ’ τους αρχαίους Έλληνες και από τον Ιπποκράτη.

 

Παρατήρησε διαβάζοντας τον Ιπποκράτη την άποψη του ότι «τα όμοια των ομοίων εισίν ιάματα», οτι δηλαδή «τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια». Και οτι «δια των ομοίων νούσος γίγνεται και δια των ομοίων προσφερομένων εκ νοσευόντων υγιαίνεσθαι» ότι δηλαδή «όμοια όπως μια ασθένεια προκαλείται, όμοια πρέπει και να θεραπεύεται». Τι σήμαινε άραγε οτι κάποιος ασθενεί και προκαλείται μια ασθένεια με όμοιο τρόπο, κι όταν του δώσουμε κάτι όμοιο θεραπεύεται; Προβληματιζόταν. Επειδή ήταν βαθιά θρησκευόμενος, σε αντίθεση με τους υλιστές επιστήμονες της εποχής του, πίστευε οτι ο άνθρωπος είναι ένα ψυχοσωματικό ον. Σκέφτηκε λοιπόν οτι η ασθένεια, δεν μπορεί να αφορά μόνο το Υλικό Σώμα. Πρέπει να είναι ασθένεια «ψυχής τε και σώματος». Αλλά για να είναι ασθένεια ψυχής και σώματος κι αφού η ψυχή είναι ιεραρχικά ανώτερη, θα πρέπει πρώτα ένα άτομο να ασθενεί πρώτα ψυχικά ή έστω ενεργειακά, σε μη υλικό επίπεδο.

 

Γινόταν τότε στην εποχή του μεγάλη συζήτηση για την ύπαρξη της «ζωτικής δύναμης», δηλαδή μιας ενέργειας που κυβερνούσε έδινε ζωή στους ζωντανούς οργανισμούς και ήταν υπεύθυνη για τα φαινόμενα υγείας και ασθένειας, αυτό που σήμερα ονομάζουμε αιθερικό σώμα ή Αύρα. Σκέφτηκε λοιπόν και είπε ο Χάνεμαν ότι αν η ασθένεια είναι ενεργειακό φαινόμενο, θα πρέπει και αυτό που προκάλεσε την ασθένεια να είναι ενεργειακή αιτία. Και άρα και η θεραπεία που θα πρέπει να δώσω θα πρέπει να είναι όμοια. Όμοιας υφής. Άρα ενεργειακή.

 

Αλλά αυτό ήταν μια θεωρία. Στην πράξη δεν υπήρχε γνώση στην εποχή του κάποιου ενεργειακού φαρμάκου. Τι ενέργεια θα ’δινε, τι φάρμακο θα ’δινε; Η φαρμακολογία της εποχής του αφορούσε φυτικά σκευάσματα και ορυκτά σκευάσματα. Είχε διαβάσει μεταφράζοντας όλα τα φάρμακα της εποχής του. Διαπίστωσε λοιπόν οτι υπήρχαν τρομερά διαφορετικές ακόμη και αντίθετες απόψεις, για το ίδιο φάρμακο, όσον αφορά τις φαρμακολογικές τους ιδιότητες, δηλαδή όσον αφορά την δράση τους στον άνθρωπο, στον ασθενή. Κι αυτό συνέβαινε γιατί δεν υπήρχε μια επιστημονική απόδειξη, ένας επιστημονικός τρόπος πειραματισμού που να δώσει μια βάση ουσιαστική για το θέμα αυτό.

 

«Απόδειξη» των φαρμακολογικών ιδιοτήτων μιας ουσίας στον άνθρωπο

Αποφάσισε λοιπόν ο ίδιος να  πειραματιστεί. Και να πειραματιστεί πάνω στον εαυτό του και σε συνεργάτες του γιατρούς για να ανακαλύψει αντικειμενικά και με επιστημονικό τρόπο τις δράσεις κάθε φαρμακολογικής ουσίας στον ανθρώπινο οργανισμό και όχι σε πειραματόζωα. Παρατήρησε λοιπόν παίρνοντας ένα φυτό ή ένα ορυκτό σε μικρές επαναλαμβανόμενες δόσεις, ότι όταν συσσωρευόταν αυτή η ουσία μέσα του άρχιζε να έχει κάποια συμπτώματα σωματικά και ψυχοδιανοητικά. Και καθόταν και τα κατέγραφε λεπτομερώς: «Μετά από τρεις ώρες άρχισα να έχω πονοκέφαλο σαν μέγγενη που σφίγγει τους κροτάφους που βελτιωνόταν όταν ξάπλωνα και έβαζα κρύο νερό στην περιοχή, στις 5 ώρες είχα τσούξιμο στην ούρηση και συχνουρία, στις 8 ώρες είχα έντονη φαγούρα στο δέρμα και κόκκινα εξανθήματα, στις 10 ώρες ένοιωθα ότι η μνήμη μου είχε πέσει  και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, στις 12 ώρες ένοιωθα έντονα νεύρα και ήθελα πετάω πράγματα». Και ούτω καθ’εξής.

 

Αυτή τη διαδικασία την ονόμασε proving, δηλαδή απόδειξη των ιδιοτήτων μιας φαρμακολογικής ουσίας πάνω στον υγιή ανθρώπινο οργανισμό. Μάλιστα επέλεξε να γίνεται αυτή η απόδειξη πάνω σε κλινικά υγιή άτομα ώστε να μην μπερδεύονται τα συμπτώματα της απόδειξης με τα συμπτώματα της ασθένειας. Και μάλιστα σταδιακά καθόντουσαν είκοσι π.χ γιατροί και κάναν αυτό που λέμε σήμερα double blind trial. Δηλαδή διπλή τυφλή κλινική μελέτη. Δηλαδή υπήρχαν τρείς ομάδες. Πρώτον η ομάδα των γιατρών που έπαιρνε την ουσία μέχρι να «δηλητηριαστεί» ας το πούμε έτσι, ελαφρά βέβαια. Δεύτερον, η ομάδα των γιατρών που έπαιρνε placebo, δηλαδή ψεύτικη ουσία, για να μην υπάρχει αυθυποβολή στη μέση. Και τρίτον η ομάδα των γιατρών που κατέγραφε τα συμπτώματα των δύο ομάδων  χωρίς να ξέρει όμως ποιός είναι σε ποιά από τις δύο πρώτες ομάδες, δηλαδή ποιος πήρε το φάρμακο και ποιός  όχι. Στο τέλος του πειράματος άνοιγαν τα φακελάκια τους και βλέπαν ποιός πήρε  φάρμακο και τι συμπτώματα παρουσίασε.

 

Έτσι λοιπόν, εάν από τους εκατό γιατρούς-πειραματανθρώπους οι 80 - 90 εμφάνιζαν ευκοιλιότητα τάδε τύπου παίρνοντας αυτή την ουσία, το συμπέρασμα ήταν ότι μία από τις ισχυρές φαρμακολογικές ιδιότητες της ουσίας π.χ Κολοσίνθις στον ανθρώπινο οργανισμό ήταν η τάδε τύπου ευκοιλιότητα. Με την προϋπόθεση πάντα ότι ευκοιλιότητα δεν παρουσίασε κανένας από τους πειραματανθρώπους που έπαιρναν ψεύτικο φάρμακο ώστε να αποκλειστεί εντελώς το φαινόμενο της αυθυποβολής.  Αν μόνο οι 5-10 εμφάνιζαν ευκοιλιότητα αυτό σήμαινε οτι το συγκεκριμένο σύμπτωμα δεν ήταν χαρακτηριστικό αυτής της ουσίας. Με τον επιστημονικό αυτό τρόπο καταγράφηκαν με σχολαστικό τρόπο άπαντα τα συμπτώματα δηλαδή άπασες οι φαρμακολογικές ιδιότητες συγκεκριμένων φαρμακευτικών ουσιών. Δηλαδή σωματικά συμπτώματα, αντικειμενικά ευρήματα όπως π.χ εξάνθημα ή εμετός, υποκειμενικές αισθήσεις που ένιωθε το άτομο π.χ «ζαλάδα σαν να είμαι μεθυσμένος», ψυχικά συμπτώματα όπως φοβίες, περίεργες σκέψεις, έμμονες ιδέες, ιδιαίτερη συμπεριφορά και ούτω καθεξής. Και όχι μόνο καταγράφηκαν αλλά αξιολογήθηκαν κιόλας σε τρείς βαθμούς αυξανόμενης έντασης 1, 2 και 3, ανάλογα με την συχνότητα και την ένταση τους.

 

Η θεραπεία «δια των ομοίων» θεραπευτικών μέσων

Στη φάση αυτή ο Χάνεμαν έκανε την εξής λογική σκέψη θυμόμενος το ιπποκρατικό ρητό «τα όμοια των ομοίων εισίν ιάματα»: «Μήπως αν δώσω σε έναν ασθενή που έχει ευκοιλιότητα τάδε τύπου ένα φάρμακο που στις αποδείξεις μου προκαλούσε σε υγιείς ευκοιλιότητα όμοιου τύπου, μήπως λέω, θα έχω θεραπεία της ασθένειας;» Πράγματι το έδωσε αλλά είδε όμως ότι τις περισσότερες φορές αντί να φύγει η δυσκοιλιότητα αρχικά τουλάχιστον αυξανόταν και μετά ορισμένες φορές βελτιωνόταν. Σκέφτηκε λοιπόν να μειώσει την δοσολογία αραιώνοντας το φάρμακο. Παρατήρησε τότε ότι πράγματι μειώθηκε η αρχική έξαρση αλλά μειώθηκε και η σε δεύτερο χρόνο ύφεση των συμπτωμάτων. Είπε λοιπόν να το αραιώσει κι άλλο. Κάποια στιγμή αραιώνοντάς το ακόμη περισσότερο, δεν γινόταν τίποτα. Ούτε αρχική έξαρση, ούτε και θεραπεία.

 

Σκέφτηκε λοιπόν ο Χάνεμαν, εκτός από αραίωση να κάνει ταυτόχρονα και κρούση. Κάθε φορά που έκανε μια αραίωση ένα προς εκατό να κάνει και κρούση του διαλύματος. Ήταν μια συνήθεια της εποχής. Και ονόμασε αυτή τη διαδικασία των διαδοχικών αραιώσεων και κρούσεων «δυναμοποίηση» γιατί ο στόχος του ήταν όχι μόνον να επιδράσει στο υλικό επίπεδο της ασθένειας αλλά και στο ενεργειακό. Εφόσον όπως είπαμε πίστευε ότι η ασθένεια ξεκινούσε πρωταρχικά στο ενεργειακό επίπεδο του ανθρώπου από ενεργειακές αιτίες, ήταν λογικό να θεραπευτόταν και με όμοια θεραπευτικά μέσα, δηλαδή ενεργειακά μέσα, ενεργειακά φάρμακα.

 

Χορηγώντας πλέον το ενεργειακό δυναμοποιημένο ομοιοπαθητικό φάρμακο  παρατήρησε ότι και η θεραπευτική κρίση ήτανε πιο ήπια αλλά ότι και μετά από την αρχική θεραπευτική κρίση ακολουθούσε θεραπεία της οξείας ασθένειας. Έτσι λοιπόν βάσει του Νόμου των Ομοίων, άρχισε να μελετάει όλες τις φυτικές και ορυκτές ουσίες της εποχής του που χρησιμοποιούνταν σαν φάρμακα, και έφτιαξε την Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία. Π.χ η φαρμακευτική ουσία Λαϊκοπόντιουμ που προέρχεται από το αντίστοιχο φυτό, περιλαμβάνει τα εξής συμπτώματα από τον ψυχικό τομέα, τα εξής από το αναπνευστικό σύστημα, τα εξής από το μυοσκελετικό, τα εξής από το δέρμα κοκ. Άρα μπορώ να το δώσω θεραπευτικά σε οξείες ασθένειες ατόμων που παρουσιάζουν όμοια συμπτώματα. Μάλιστα κάθε φορά που δίνοντας το σε ασθένειες με τέτοια συμπτώματα έβλεπε ουσιαστική θεραπεία, επιβεβαίωνε και αυτές τις συγκεκριμένες φαρμακολογικές ιδιότητες του Λαϊκοπόντιουμ.

 

Η γένεση της έννοιας της «ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας»

Το σύνολο όμως αυτών των σωματικών και ψυχικών συμπτωμάτων του Λαϊκοπόντιουμ συνιστούσε τον ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό τρόπο που ένας συγκεκριμένος ανθρώπινος τύπος αντιδρούσε και συμπεριφερόταν σωματικά και ψυχικά σε κατάσταση ασθένειας. Ήταν με απλά λόγια ένας ανθρώπινος τύπος, μια ιδιοσυγκρασία, σε κατάσταση ασθένειας. Η κλινική εμπειρία έδειξε μάλιστα πως συμπεριφερόταν σωματικά αυτός ο ανθρώπινος τύπος Λαϊκοπόντιουμ και σε κατάσταση υγείας. Επίσης τι σωματότυπο έτεινε να έχει, τι συνήθειες καθημερινές έτεινε να υϊοθετεί, τι γευστικές προτιμήσεις είχε, τι επιλογές έτεινε να κάνει στη συντροφική σχέση, στη σεξουαλικότητα, στην εργασία, στην οικογένεια, σε όλους τους τομείς της ζωής του. Πλέον γνωρίζοντας την συνολική εικόνα σε υγεία και σε ασθένεια μπορούσε όποιος ομοιοπαθητικός γιατρός ήξερε καλά την εικόνα του ανθρώπινου τύπου, της ιδιοσυγκρασίας Λαϊκοπόντιουμ να αναγνωρίζει οποιοδήποτε άτομο είχε απέναντι του που επηρεαζόταν από την συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία. Και ανεξάρτητα από την πάθηση που είχε να του δίνει το συγκεκριμένο φάρμακο.

 

Οποιοσδήποτε άνθρωπος πλέον είτε υγιής είτε ασθενής, μπορούσε να ταυτοποιηθεί  σαν ένας συγκεκριμένος τύπος που αντιστοιχούσε σε μια συγκεκριμένη ομοιοπαθητική ιδιοσυγκρασία. Μια ιδιοσυγκρασία που ήταν πλέον αντικειμενική και πειραματικά καθορισμένη και όχι υποκειμενική. Μάλιστα αυτός ο ανθρώπινος τύπος, αυτή η ιδιοσυγκρασία αντιδρούσε με προβλεπόμενο τρόπο. Δηλαδή μπορούσες πλέον να δεις ένα άτομο και να το τυποποιήσεις, με βάση τον τρόπο που κάθεται, τον τρόπο που συμπεριφέρεται, τον τρόπο που μιλάει, τις γευστικές του προτιμήσεις, τον σωματότυπο του, αν είναι εξωστρεφές ή εσωστρεφές και λοιπά.

 

Ψωρικός, Συκωτικός και Συφιλιτικός Τύπος

Μάλιστα σταδιακά, ο ίδιος ο Χάνεμαν, μετά από είκοσι χρόνια δουλειάς, είδε ότι μπορούσε να θεραπεύσει πολύ ικανοποιητικά τις οξείες ασθένειες αλλά δύσκολα θεραπευόταν η χρόνια προδιάθεση που προκαλούσε ουσιαστικά και ήταν η αιτία των οξείων ασθενειών. Έψαξε λοιπόν και βρήκε ότι πίσω από την ιδιοσυγκρασιακή τυπολογία των 50-100 βασικών ιδιοσυγκρασιών υπήρχε μια πιο βαθειά και ριζική τυπολογία που αφορούσε τρείς βαθιές πρωταρχικές τάσεις που καθόριζαν τον άνθρωπο όσον αφορά την όλη ψυχοσωματική του συμπεριφορά σε υγεία και σε ασθένεια. Ονόμασε αυτές τις τρείς πρωταρχικές τάσεις, «Μιάσματα» γιατί παρατήρησε ότι μεταδίδονταν και κληρονομούνταν και μάλιστα ήταν υπεύθυνες για όλες τις μειονεκτικότητες των ανθρώπων που οδηγούσαν σε χρόνιες προδιαθέσεις και τελικά χρόνιες ασθένειες και οξείες ασθένειες.

 

Η αρχική τυπολογία με βάση την ιδιοσυγκρασία, εμπλουτίστηκε πλέον και με μια νέα τυπολογία με βάση τα τρία μιάσματα. Το ψωρικό, το συκωτικό και το συφιλιτικό. Όχι ότι έχει άμεση σχέση το κάθε μίασμα με τη συγκεκριμένη ασθένεια, αλλά επειδή οι αντίστοιχες ασθένειες έχουν έντονα τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων μιασμάτων. Θα μπορούσαμε επίσης να ονομάσουμε τον ψωρικό τύπο ως εσωστρεφή, τον συκωτικό ως εξωστρεφή και τον συφιλιτικό ως διαστροφικό.

 

Γιατί η Ομοιοπαθητική Τυπολογία έχει αντικειμενική επιστημονική βάση

Να μη σας κουράσω όμως άλλο με επεκτάσεις. Τα ανέφερα όλα αυτά για να δείξω οτι υπάρχει μια αντικειμενική επιστημονική βάση στην Ομοιοπαθητική Τυπολογία. Έγιναν επιστημονικά πειράματα με επιστημονική μεθοδολογία διπλού τυφλού πειράματος, αναγνωρίστηκαν συγκεκριμένοι τύποι και σήμερα έχουμε στα χέρια μας μια εκτενέστατη Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία  χιλιάδων σελίδων στις οποίες περιγράφονται αυτοί οι ανθρώπινοι τύποι αναλυτικά και σωματικά και ψυχικά.

 

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική επομένως είναι ένα πολύ ισχυρό και δεμένο οικοδόμημα. Όσο φιλοσοφική είναι άλλο τόσο πρακτική είναι. Και υπάρχει ένα δέσιμο φοβερό της θεωρίας με την πράξη. Μπορούμε βέβαια να την εφαρμόσουμε και τελείως μπακαλίστικα. Όπως και τον Βελονισμό που και αυτός έχει μια φοβερή ενότητα θεωρίας-φιλοσοφίας και κλινικής πράξης. Κάποτε πήγα να παρακολουθήσω σεμινάρια Βελονισμού. Είχε έρθει ένας πολύ καλός και ένθερμος  γιατρός βελονιστής ο οποίος είχε σπουδάσει στην Κίνα κι είχε μείνει χρόνια εκεί και είχε μάθει καλό Βελονισμό με βάση τη φιλοσοφία των «Πέντε Στοιχείων». Μας εξηγούσε λοιπόν ο άνθρωπος όλα αυτά τα πράγματα για την ενεργειακή υπόσταση του ανθρώπου και τη σχέση του με το Σύμπαν και μετά ερχόταν ο υπεύθυνος της εκπαίδευσης που ήταν της άποψης της μαζικής παραγωγής πρακτικών γιατρών, κι έλεγε: «Εντάξει ρε παιδιά, αυτά δεν είναι ανάγκη να τα μάθετε, στην πράξη θα μάθετε στη δυσκοιλιότητα να βάζετε τις βελονίτσες στα σημεία 3, 5, 17, 28, στην οσφυαλγία στα σημεία 16, 24, 42, και ούτω καθ’ εξής» Δηλαδή σε όλες τις δυσκοιλιότητες το ίδιο, σε όλες τις οσφυαλγίες το ίδιο. Αυτό ήταν η δυτική παραφθορά του Βελονισμού. Δηλαδή αφήστε κατά μέρος τη φιλοσοφία και τους νόμους, η εμπειρία λέει αυτό, σ’ όλους θα κάνετε αυτό.

 

Το ίδιο μπορείς να κάνεις και με την Ομοιοπαθητική. Μπορείς να την κάνεις μπακαλίστικα. Δηλαδή να δώσεις ομοιοπαθητικά φάρμακα με αλλοπαθητικό τρόπο σκέψης. Αντί να δώσεις το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο με βάση την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς, εξατομικευμένα και ολιστικά, να δώσεις το φάρμακο με βάση την ασθένεια. Αυτό όμως παραβιάζει τον ομοιοπαθητικό νόμο του Όλου και τον ομοιοπαθητικό νόμο της Εξατομίκευσης. Και γι αυτό και δεν έχει ουσιαστικά θεραπευτικά αποτελέσματα. Κουκουλώνεις απλά συμπτώματα. Δεν θεραπεύεις τις βαθύτερες χρόνιες προδιαθέσεις του ατόμου.

 

Νάτρουμ Μουριάτικουμ: Περιγραφή μιας ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας

Αφού όμως το κύριο μας θέμα σήμερα είναι οι ανθρώπινοι τύποι, οι ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες, ας περιγράψω μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία για να μπορέσετε να καταλάβετε τι εννοώ. Ας πάμε στην ιδιοσυγκρασία Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Αυτά που θα πω είναι πολύ λίγα και περιληπτικά, έτσι; Δίνω τα κύρια σημεία για να πάρετε μία γενική εικόνα.

 

Το άτομο Νάτρουμ Μουριάτικουμ ως σωματότυπος είναι συνήθως το άτομο το οποίο έχει στενά και αδύνατα πόδια και χέρια, αλλά ευρεία λεκάνη. Είναι η κατανομή του σώματος που ονομάζουμε στην Ιατρική «αχλαδοειδή». Ένα άτομο δηλαδή που είναι στενό επάνω στο κεφάλι, θώρακα και χέρια αλλά ευρύ στη λεκάνη.  Όταν αδυνατίζει, αδυνατίζει πρώτα πάνω και δύσκολα στην περιφέρεια. Βλέπεις πολλά άτομα, γυναίκες ιδιαίτερα που αδυνατίζουν, σουρώνει το πρόσωπο, τα χέρια, ο λαιμός, αλλά στην περιφέρεια με τίποτα δεν χάνουνε πόντους. Δεν έχει μόνο το Νάτρουμ Μουριάτικουμ αυτό τον τύπο, έτσι; Είναι και άλλες ιδιοσυγκρασίες που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Επομένως ποτέ δεν καθορίζεται μια ιδιοσυγκρασία από ένα και μόνο ή από μερικά μόνο χαρακτηριστικά γιατί το ανθρώπινο όν είναι εξαιρετικά πολύπλευρο και εξατομικευμένο. 

 

Το δέρμα και οι βλεννογόνοι του ατόμου Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι ξηρά, στεγνά. Υπάρχει μια έντονη ξηρότητα. Στεγνό το στόμα, ξηρό το δέρμα και λεπτή η επιδερμίδα. Είναι οι γυναίκες που «σπάνε» εύκολα στο πρόσωπο. Που ρυτιδιάζει εύκολα η επιδερμίδα τους ή σκάει εύκολα. Προσέξτε: το Νάτρουμ Μουριάτικουμ τι είναι; Είναι το λατινικό όνομα του μαγειρικού αλατιού, του Χλωριούχου Νατρίου. Έτσι; Το κοινό αλάτι. Δεν είναι τυχαίο που όταν φάμε πολύ αλάτι, τι προκαλεί; Στεγνώνουν τα χείλη, θέλουμε νερό, στεγνώνει η επιδερμίδα, σκάνε τα χείλη, έτσι; Δεν είναι τυχαίο αυτό. Έχουμε μιά ανισορροπία του κύκλου του χλωριούχου νατρίου μέσα στο σώμα. Αυτή η ανισορροπία επιφέρει επίσης δυσκοιλιότητα λόγω ξηρότητας του βλεννογόνου του παχέος εντέρου. Κι είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του Νάτρουμ Μουριάτικουμ αυτό. Η γιν τύπου δυσκοιλιότητα, η ψωρική,  αυτή που περνάνε μέρες, το άτομο δεν έχει την τάση, δεν έχει ιδιαίτερα όμως συμπτώματα, και μετά πάει και είναι σκληρά τα κόπρανα

 

Τα ψυχικά χαρακτηριστικά του Νάτρουμ Μουριάτικουμ

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι συνήθως σωματικά ζεστό άτομο. Έχει την τάση να είναι ντυμένο κλασσικά. Σε ευπρεπές, κλασσικό στυλ. Δεν θα κάνει υπερβολές στο ντύσιμο. Θα ’ναι τυπικό στο ντύσιμο. Δεν θα ’ναι εξεζητημένο το ντύσιμο του. Θα ’ναι καθαρό, χτενισμένο, περιποιημένο. Θα είναι ευγενικό, θα είναι διακριτικό, θα μιλάει στον πληθυντικό πολλές φορές και θα είναι έντονα αξιοπρεπές. Είναι άτομο βαθιά εσωστρεφές, αλλά προσέξτε: δεν σημαίνει ότι δεν είναι κοινωνικό. Άλλο το  ένα, άλλο το άλλο. Όταν λέμε εσωστρέφεια στην Ομοιοπαθητική εννοούμε ένα άτομο το οποίο για τα προσωπικά του, τα σώψυχά του δεν μιλάει. Θα μιλήσει σπάνια. Συνήθως στο σύντροφό της και μόνο αν έχει πολύ καλή ψυχική επαφή μαζί του.

 

Λέω «στο σύντροφο της» γιατί  το Νάτρουμ Μουριάτικουμ κατά 90 και πλέον τοις εκατό είναι γυναικεία ιδιοσυγκρασία. Υπάρχουν βέβαια και αντρικές ιδιοσυγκρασίες, έτσι; Και είναι απόλυτα φυσικό αυτό γιατί υπάρχει η φυσική διαφορά του άντρα από τη γυναίκα. Είπαμε ότι είναι γιανγκ τύπου περισσότερο ο άντρας, γιν η γυναίκα. Η Φύση αγαπάει την ποικιλία και την διαφορετικότητα. Γι’ αυτό τα ’χουμε καταστρέψει όλα προσπαθώντας να τα φέρουμε όλα ίσα και όμοια. Δε γίνεται αυτό το πράγμα. Άλλο το «ίσες ευκαιρίες, ίση αντιμετώπιση, ίσοι νόμοι» κι άλλο το να τους βάλουμε όλους σ’ ένα καλούπι. Και να μη σεβόμαστε τη φυσική διαφορετικότητα.

 

Επομένως το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι εσωστρεφές μεν κοινωνικό δε. Στο σύντροφό της, όπως είπαμε η γυναίκα Νάτρουμ Μουριάτικουμ αν έχει πολύ καλή επικοινωνία μπορεί και να μιλήσει. Μπορεί ακόμη να μιλήσει και αρκετά. Αλλά υπάρχουν και φορές που αν δεν είναι η ώρα να το πει από μόνη της θα αντιδράσει. Έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό το Νάτρουμ Μουριάτικουμ: εκνευρίζεται με την παρηγοριά. Γιατί εκνευρίζεται με την παρηγοριά; Γιατί δεν θέλει να χαλάει την αξιοπρεπή της εικόνα, δεν θέλει να ξέρουν τα σώψυχά της γιατί νιώθει διάτρητη. Και πολύ περισσότερο εκνευρίζεται με τον οίκτο. Δεν θέλει να πουν: «Ά, την καημένη». Την ενοχλεί πάρα πολύ αυτό. Γι’ αυτό αν πάει να την παρηγορήσει κάποιος που δεν είναι «κολλητός», έμαθε οτι πέρασε μια προσωπική στενοχώρια και πάει να την παρηγορήσει, θα αλλάξει θέμα. Θα το κλείσει το θέμα. Ή θα εκνευριστεί και μάλιστα δεν θα δείξει εύκολα οτι έχει εκνευριστεί ή θα σηκωθεί να φύγει. Σε αντίθεση με άλλες ιδιοσυγκρασίες οι οποίες μπορεί να είναι παραπονιάρες και όχι μόνο θέλουν αλλά και απαιτούν παρηγοριά.

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ λοιπόν είναι εσωστρεφές αλλά είναι κοινωνικό. Θα μιλήσει για διάφορα θέματα, θα μιλήσει για τη δουλειά της, για τις απόψεις της, για τα κοινωνικά θέματα, για το ένα, για το άλλο, αλλά δεν θα πάει στα προσωπικά. Εκτός του ότι είναι εσωστρεφές άτομο, είναι και πολύ εύθικτο. Θίγεται εύκολα. Με πολύ μικρά πράγματα. Μπορεί ο σύντροφός της που την ξέρει χρόνια, να πει κάτι έτσι επειδή είναι πιο αυθόρμητος, να το αρπάξει το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, να θιχτεί, να πληγωθεί, να μην το δείξει ούτε στο σύντροφό της, να είναι αλλαγμένη η συμπεριφορά της και μετά από κάνα δυο μέρες αν τυχόν το συζητήσουν το θέμα και λυθεί, θα πει ο σύντροφός της: «Καλά ρε παιδί μου, εγώ ούτε που κατάλαβα τι έγινε, ότι σε πείραξε αυτό που είπα, μα γιατί το παίρνεις τόσο προσωπικά και παρεξηγείς;» Και στη δουλειά του και έξω με άλλους ανθρώπους το Νάτρουμ Μουριάτικουμ θίγεται εύκολα, προσβάλλεται εύκολα αλλά δεν θέλει να το δείξει. Γι αυτό και αν θα κλάψει, αν της έρθει η τάση να κλάψει, θα σηκωθεί να πάει στο δωμάτιο μόνη της να κλάψει ή θα φύγει.

 

Πως οι ιδιοσυγκρασιακές ακρότητες προκαλούν ασθένεια

Επειδή είναι νευρικό άτομο, όχι νευρικό όμως με την έννοια του νευρικού που έχει νεύρα και ξεσπάει και σπάει και κάνει αλλά με την έννοια της νευρικότητας, του ατόμου που έχει ευαίσθητο το νευρικό σύστημα γι αυτό και θίγεται εύκολα. Προσβάλλεται εύκολα. Γι’ αυτό μπορεί να βγάλει εύκολα νευρικά συμπτώματα του τύπου των ημικρανιών των νευρικών. Αγχώνεται, είναι εσωστρεφής και εύθικτη. Δεν τα βγάζει, τα κρατάω μέσα της. Που θα ξεσπάσουνε; Μυϊκή ένταση στον αυχένα και πονοκέφαλος τάσεως. Ή σφίξιμο στο στομάχι. Ή πλάκωμα στο στήθος. Ή κόμπος στο λαιμό. Αυτά που ρωτάμε τους ασθενείς δεν είναι τυχαία. Τα ρωτάμε για να βγάλουμε την ιδιοσυγκρασία.

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ λοιπόν εκνευρίζεται εύκολα αλλά δεν το βγάζει προς τα έξω εύκολα. Στα παιδιά της μπορεί να το βγάλει. Να φωνάξει, να κάνει. Μπορεί σπάνια να δώσει και κάνα χαστούκι. Αλλά μετά μετανιώνει πολύ, νιώθει άσχημα. Και νιώθει και ενοχές που το ’κανε. Που ξέσπασε, που δεν άντεξε. Αλλά είναι ευαίσθητο το νευρικό της σύστημα και δεν μπορεί να αντέξει. Και ιδιαίτερα αν έχει ένα παιδί ιδιοσυγκρασιακά το οποίο είναι ο τσαμπουκάς της ιστορίας και το παιδί το ζωηρό, το συκωτικό, το γιανγκ τύπου παιδί που λέει: «Α παράτα μας ρε μάνα». Τέτοια της λέει και την έχει αρρωστήσει, την έχει σκοτώσει. Πάει, πέθανε! Γιατί θέλει τα παιδιά της να είναι κι αυτά ντυμένα αξιοπρεπώς, να μιλάνε ευγενικά, κι άμα δεν γίνεται αυτό νιώθει πολύ άσχημα απέναντι στους ξένους.

 

Έρχεται η μάνα Νάτρουμ Μουριάτικουμ στο ιατρείο με το παιδάκι το οποίο είναι πολύ εξωστρεφές και ζωηρό και τα λοιπά. «Κάθισε, κάθισε εκεί, Γιαννάκη, σε παρακαλώ. Ναι γιατρέ, συγγνώμη γιατρέ» ξέρω ’γω. Και δεν υποκρίνεται βέβαια γιατί υπάρχουν κι άλλες ιδιοσυγκρασίες που το παίζουν «Αχ συγγνώμη γιατρέ, το παιδί, α, έλα Γιαννάκη, κάτσε ήσυχα» ξέρω ’γω κι είναι σκέτη υποκρισία αυτό το πράγμα. Έτσι; Ενώ το Νάτρουμ Μουριάτικουμ υποφέρει εκείνη τη στιγμή, νιώθει άσχημα απέναντι στο γιατρό. Ή αν ο άντρας της είναι ένας τύπος που: «Τι κάνεις γιατρέ; Καλά; Από που είσαι γιατρέ; Παντρεμένος ή χωρισμένος; Α...»(γέλιο) Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ παθαίνει μπλακ άουτ αν έχει ένα τέτοιο σύζυγο αδιάκριτο και χοντρό στους τρόπους. 

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ ως γνήσιο ψωρικό άτομο είναι ιδεολόγο. Πιστεύει σε αρχές, σε αξίες, σε ιδεολογίες. Γι’ αυτό γίνεται εύκολα θύμα. Προσέξτε: Κάθε ιδιοσυγκρασιακή ποιότητα ή χαρακτηριστικό όταν είναι σε υπερβολή είναι πλην. Προκαλεί ασθένεια. Δεν είναι να πούμε «είναι ο τύπος μου, είναι το χούϊ μου». Ναι αλλά αυτό είναι που σου προκαλεί ασθένεια. Π.χ όταν είμαι υπερβολικά ιδεολόγος και ζω σε μια κοινωνία που είναι αυτή η διαστροφική που ξέρουμε τότε γίνομαι εύκολα θύμα.

 

«Ερωτική απογοήτευση» και Νάτρουμ Μουριάτικουμ

Μπορεί να δεις μια έφηβο, μια 18 - 20 χρονών Νάτρουμ Μουριάτικουμ κοπέλα η οποία έτυχε να μεγαλώσει και σε θρησκευτική οικογένεια με ηθικές αρχές, με το σταυρό στο χέρι όπως λέμε, με καλούς γονείς, καλές σπουδές, καλλιεργημένη και λοιπά, και να πέσει σ’ έναν ιδιοσυγκρασιακό τύπο που είναι: «Πως θα τη ρίξουμε αυτή τη γκόμενα τώρα; Τι να της πουλήσω, τι θέλει; Θέλει συναίσθημα;  Δώστης συναίσθημα. Θέλει ρομαντισμό; Δώστης ροζ λουλούδια.» Κι ο τύπος αυτός είναι χωμένος στα ναρκωτικά, στο ποτό, στο τσιγάρο, στις μαγκιές. Της πουλάει αγάπη. Αυτή τον πιστεύει και σταδιακά του δίνεται. Αφήνεται.

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ δύσκολα δίνεται, δύσκολα αφήνεται, αλλά άμα αφεθεί αφήνεται φουλ και κατά συνέπεια πληγώνεται φουλ. Και πέφτει φουλ. Το σενάριο στο οποίο δεν μπορεί να αντισταθεί το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι του «φτωχού και ταλαιπωρημένου και ευαίσθητου». Το καταλαβαίνει ο συκωτικός γκομενιάρης αυτό, το οσφρραίνεται και αρχίζει να της πουλάει ένα τέτοιο παραμύθι. Και η κοπελιά Νάτρουμ Μουριάτικουμ όντας ρομαντική, ψωρική, με αξίες και αρχές λέει:  «α, τι ευαίσθητη καρδιά,» Δαγκώνει τη λαμαρίνα και τότε τελείωσε. Από ’κει και πέρα, αυτός πουλάει το παραμύθι, αυτή τρέχει να τον σώσει και της τρώει λεφτά, την κάνει χάλια, την κάνει κουρέλι, κι αυτή εκεί.

 

Και κάποια στιγμή επεμβαίνει το θεϊκό χέρι και χωρίζουνε και σώζεται τέλος πάντων το Νάτρουμ Μουριάτικουμ κι όμως μένει πληγωμένη και πικραμένη. Και δεν θέλει να πιστέψει ότι αυτός που αγάπησε ήταν ένα ρεμάλι και μισό. Και μετά πάει στον ομοιοπαθητικό γιατρό και είναι τέζα με ψυχική και σωματική ασθένεια κι ο ομοιοπαθητικός γιατρός ρωτάει: «Πότε άρχισαν τα συμπτώματα; Πέρασες καμιά στενοχώρια; Τι συνέβη;» Γιατί όλα αυτά έχουν νόημα για τον ομοιοπαθητικό γιατρό. Άλλη ιδιοσυγκρασία βγάζει, κι άλλο φάρμακο παίρνει μετά από ερωτική απογοήτευση ένα ψωρικό άτομο, κι άλλη ένα συκωτικό ή συφιλιτικό άτομο.

 

Π.χ ο συκωτικός γκομενιάρης της προηγούμενης μας ιστορίας αφού έχει βαρεθεί να βασανίζει την κοπελιά Νάτρουμ Μουριάτικουμ, δαγκώνει και αυτός την λαμαρίνα και παθαίνει και αυτός ερωτική απογοήτευση. Αλλά από ποιά γυναίκα; Από μια πιο μαγκιόρα γυναίκα, η οποία τον χειρίζεται και τον παίζει στα δάκτυλα της κατά τον ίδιο τρόπο που αυτός χειρίστηκε εκατό γυναίκες μέχρι τότε. Και ξαφνικά καψουρεύεται κι αυτός. Κάνω μια παρένθεση. Μιλάω με μια γλώσσα που αντιστοιχεί στην καθημερινή ζωή γιατί μας δίνει μια πιο ζωντανή και σαφή εικόνα παρά αν μιλούσα με άχρωμους και στεγνούς επιστημονικούς όρους. Μπορεί λοιπόν να πάσχει και ο συκωτικός της ιστορίας μας από ερωτική απογοήτευση αλλά δεν θα πάρει το ίδιο φάρμακο με το ψωρικό Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Θα πάρει άλλο φάρμακο που αντιστοιχεί στον δικό του τύπο. Κι ο οποίος μπορεί να καίγεται και να λέει «πεθαίνω γιατρέ, το ρίχνω στο ποτό, στο τσιγάρο», θυμηθείτε τις κλασσικές ελληνικές ταινίες. Ενώ ένας συφιλιτικός τύπος όταν πάθει ερωτική απογοήτευση πάει π.χ και στουκάρει με το αμάξι στον γκρεμό.

 

Πως η ιδιοσυγκρασία καθορίζει όλη τη ζωή του ατόμου, σωματικά και ψυχικά

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι άτομο λοιπόν ιδεολόγο, είναι άτομο της προσφοράς, είναι άτομο της αξιοκρατίας, σέβεται την αξιοκρατία. Λέει «εγώ δεν ξέρω τόσα όσο ο άλλος, ο οποίος σωστά είναι εκεί που είναι, δεν θα του φάω τη θέση κι ας το μπορώ». Έχει αξίες και έχει και ηθικές ενοχές. Είναι άτομο το οποίο είναι έξυπνο, συνήθως, έχει διαίσθηση αλλά έχει και συναισθηματική προσκόλληση έντονη. Αν έχει συφιλιτικούς γονείς, θα την εκμεταλλεύονται και θα την κάνουν ότι θέλουν κι αυτή θα υποφέρει. Είναι συνηθισμένη περίπτωση να έχεις μια μάνα συφιλιτική κυριαρχική και να έχει ττέσσερις κόρες. Ε λοιπόν είναι το Νάτρουμ Μουριάτικουμ που θα φροντίσει τη μάνα κι ας ήταν το πιο παραμελημένο από τη μάνα παιδί. Αυτό που έφαγε κλωτσοπατινάδα απ’ αυτή τη μάνα. Αλλά είναι το παιδί που θα τη φροντίζει μέχρι να πεθάνει. Μπορεί ακόμη να είναι το άτομο που το ’χει ρίξει η μάνα περιουσιακά. Που το ’χει φτύσει. Κι όμως θα κάτσει να την φροντίζει. Προσέξτε πως οι ιδιοσυγκρασιακές προσκολλήσεις μπορούν να φέρουν δυστυχία και ασθένεια στο άτομο που τις έχει. 

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ έχει μια ειδική σχέση με το αλάτι. Συνήθως έχει έντονη διάθεση για αλάτι. Τι σημαίνει έντονη διάθεση; Πέραν του ότι βάζει αλάτι στα φαγητά, θα ρίξει αλάτι στο πιάτο και πριν το δοκιμάσει. Θα φάει πατατάκια, ξηρούς καρπούς, αλμυρά. Μπορεί όμως σε ορισμένες περιπτώσεις να έχει έντονη απέχθεια για το αλάτι. Αν πέσει λίγο παραπάνω αλάτι στο φαγητό να μην το θέλει. Αυτό έχει σχέση με τη φάση στην οποία είναι ο οργανισμός της.

 

Επίσης οι φοβίες τις οποίες έχει η κάθε ιδιοσυγκρασία είναι διαφορετικές. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ φοβάται για τα παιδιά του. Αλλά με ειλικρινή διάθεση. Μήπως αρρωστήσουν, μήπως δεν έχουν ντυθεί σωστά. Θέλει να τρώνε υγιεινά, να είναι επιμελή στο σχολείο, να γίνουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία. Αυτή είναι η εικόνα του Νάτρουμ Μουριάτικουμ σε γενικές γραμμές. Θα μπορούσα να μπω σε πολύ μεγάλες λεπτομέρειες. Παραδείγματος χάριν αν πάει σ’ ένα ξένο σπίτι αποφεύγει να πάει στην τουαλέτα. Ή στα δημόσια ουρητήρια. Γιατί; Όχι γιατί φοβάται τις συνθήκες υγιεινής ή τα μικρόβια, αλλά γιατί εάν αρχίσει η ούρηση και περνάει κάποιος απέξω και ακούσει τον θόρυβο και καταλάβει οτι την ακούνε, της κόπηκε η ούρηση κατευθείαν. Ή δε μπορεί ν’ αρχίσει.

 

Τώρα, από ’κει και πέρα. Η ευκοιλιότητα του Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι ειδικού τύπου. Η δυσκοιλιότητα του έχει συγκεκριμένη εικόνα. Ο βήχας του είναι ειδικού τύπου. Η δύσπνοια του είναι ειδικού τύπου. Οι πόνοι του Νάτρουμ Μουριάτικουμ οι αρθριτικοί είναι συγκεκριμένου τύπου. Καλυτερεύουν μ’ αυτά, χειροτερεύουν μ’ εκείνα. Ο πονοκέφαλος του μοιάζει σαν σφυράκια που χτυπάνε το κεφάλι. Είναι νευρικού τύπου, αποτέλεσμα μυϊκής έντασης. Χειροτερεύει με το θόρυβο, χειροτερεύει με το φως και λοιπά και λοιπά. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για τα ειδικά συμπτώματα του Νάτρουμ Μουριάτικουμ όπως και για κάθε ιδιοσυγκρασία. Αλλά όλα αυτά ειπώθηκαν για να σας δώσω ένα απτό παράδειγμα του πως είναι και τι περιλαμβάνει μια ιδιοσυγκρασία. Να σταματήσω το μονόλογο, και προχωρήσουμε σε απορίες και συζήτηση.

 

Έχουμε μια σταθερή ιδιοσυγκρασία; Αλλάζει; Και πως;

-Με όλη αυτή την περιγραφή μου ’ρθε στο νου μια συγκεκριμένη φίλη η οποία είναι ακριβώς έτσι όπως τα είπατε, λες και την ξέρατε και την περιγράφατε...

-Βλέπετε πόσο είναι μέσα στην πραγματικότητα η Ομοιοπαθητική. Δεν είναι κάτι το οποίο είναι φλου. Έχει αντικειμενική βάση. Και έχει εφαρμογή στην καθημερινή πραγματικότητα. Δηλαδή όταν αρχίσει κανείς και μαθαίνει τις ιδιοσυγκρασίες, αρχίζει και μαθαίνει και τον εαυτό του και τους άλλους. Γιατί είμαστε προβλέψιμοι οι άνθρωποι. Ερχόμαστε τώρα σε ένα πολύ σημαντικό σημείο. Είναι καλό πράγμα η ιδιοσυγκρασία ή κακό; Ακούω.

-Αν είναι καλό πράγμα η ιδιοσυγκρασία;

-Ναι. Είναι κάτι καλό για τον άνθρωπο ή κακό; Κι ας το επεκτείνουμε το ερώτημα: Υπάρχουν καλές και κακές ιδιοσυγκρασίες; Μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ την ιδιοσυγκρασία μας; Μπορούμε να την υπερβούμε;

 

Καταρχήν διευκρινίζω ότι κάθε άνθρωπος γεννιέται με συγκεκριμένη μιασματική σύνθεση. Δηλαδή φέρει ήδη συγκεκριμένες τάσεις. Γι’ αυτό στην Ομοιοπαθητική υποστηρίζουμε οτι ο άνθρωπος γεννιέται, κατά κύριο λόγο. Δεν γίνεται. Γεννιέται προικισμένος με ένα συγκεκριμένο Αιθερικό Σώμα. Υπάρχει δηλαδή εξ αρχής ένα βασικό «υλικό» από το οποίο είναι φτιαγμένος ο καθένας μας σωματικά και ψυχικά. Ας πούμε με απλά λόγια ότι άλλος είναι φτιαγμένος από μάρμαρο, άλλος από ξύλο, άλλος από βούτυρο άλλος από πέτρα και άλλος από σίδερο. Το βασικό υλικό παραμένει το ίδιο. Δύσκολα αλλάζει στη διάρκεια της ζωής. Γι αυτό και ο λαός λέει ότι πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το «χούϊ». Μπορεί όμως αυτό το πρωταρχικό υλικό να διαμορφωθεί. Δηλαδή, αν έχεις ένα υλικό σιδερένιο να σφυρηλατηθεί από τη ζωή, με την εμπειρία, με τις επιδράσεις τις γονικές, τις κοινωνικές και να διαμορφωθεί. Αλλά το βασικό υλικό θα ’ναι σίδερο, θα είναι ένα άγαλμα από σίδερο. Θα ’χει αυτή τη μορφή, εκείνη, τη μία, την άλλη, αλλά θα είναι από σίδερο.

 

Από ’κει και πέρα όμως το άτομο ανάλογα με το πού ζει και τι επιδράσεις δέχεται αρχικά από τους γονείς και την οικογένεια και μετά από το σχολείο και την κοινωνία αλλάζει και σαν ιδιοσυγκρασία. Δηλαδή μεταπίπτει σε διάφορες ιδιοσυγκρασίες. Αλλά στη διάρκεια της ζωής του θα μεταπέσει σε πέντε - δέκα- δεκαπέντε συγγενικές ιδιοσυγκρασίες. Δεν θα πάει άρδην στο άλλο άκρο. Γι’ αυτό αν κοιτάξει ο καθένας μας πίσω όσο θυμάται τον εαυτό του, θα αναγνωρίσει τον εαυτό του, τις βασικές του τάσεις. Θα του είναι γνώριμο αυτό που θα δει. Αλλάζει βέβαια, αλλά όχι εντελώς. Όχι άρδην. Και καλλιεργείται. Γιατί μέχρι την εφηβεία οι επιδράσεις είναι απέξω. Σταδιακά το άτομο αρχίζει να διαμορφώνει το χαρακτήρα, να ψάχνεται και να μπαίνει στη διαδικασία του να καλλιεργήσει τον εαυτό του και να ’χει αυτή την τάση, εκείνη ή την άλλη.

 

Και προσέξτε: μετά αρχίζει άλλη ιστορία. Οτι, αν εγώ έχω επιλέξει για τον εαυτό μου να κάνω αυτό ή να πετύχω εκείνο ή να ’χω αυτό το στόχο στη ζωή μου, θα τείνω να γίνω αυτή η ιδιοσυγκρασία η συγγενική ή εκείνη ή η άλλη. Αν εγώ θέλω να γίνω ο πρώτος κι ο καλύτερος κι αρχίσουν και παίρνουν τα μυαλά μου αέρα, θα τείνω προς μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία. Αλλιώς θα εξελιχθώ αν τείνω στο να πω: «Ρε παιδί μου εγώ θα καλλιεργήσω το πνεύμα μου και όχι το «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξουμε»».

 

Επομένως, γεννιόμαστε με συγκεκριμένες γενικότερες τάσεις, κινούμαστε σε κάποιες συγγενικές ιδιοσυγκρασίες στην πορεία της ζωής μας και αλλάζουμε ανάλογα με τη φάση που περνάμε και τις επιδράσεις που δεχόμαστε και τους στόχους που βάζουμε. Άλλοι αλλάζουν πολύ εύκολα και μεταπίπτουν γρήγορα από μια ιδιοσυγκρασία σε άλλη και άλλοι είναι εκεί σταθερά μια ιδιοσυγκρασία για χρόνια και αλλάζουν πολύ λίγο. Πρόκειται για την γνωστή σε όλους μας διαφορετικότητα των ανθρώπων.

 

Επομένως αυτά τα τέσσερα δισεκατομμύρια ανθρώπων μπορούν πράγματι αντικειμενικά να χωριστούν σε ιδιοσυγκρασίες. Βέβαια έχουμε πολλές φορές αυτό που λέμε ένα κρεμμύδι: τα στρώματα. Ένα άτομο κατά τον ίδιο τρόπο που δεν είναι ένα μόνο καθαρό μίασμα δεν είναι συνήθως και μια καθαρή μόνο ιδιοσυγκρασία. Έχει αυτή την ιδιοσυγκρασία από πάνω κι από κάτω υπάρχει μια δεύτερη και μια τρίτη. Στην οποία ανάλογα με το που θα στρέψει η πλεύση κι ο άνεμος, μπορεί να βγάλει από κάτω αυτή την ιδιοσυγκρασία ή την άλλη. Ή και με τη θεραπεία όταν εξισορροπήσουμε μια ιδιοσυγκρασία να βγει από μέσα η επόμενη.

 

Τι σχέση έχει η ιδιοσυγκρασία με τη δομή του Ανθρώπου;

Τώρα. Ξαναγυρνάμε στο ερώτημα: Είναι καλό ή κακό πράγμα η ιδιοσυγκρασία; Και σε ένα δεύτερο ερώτημα: Είμαι μόνο η ιδιοσυγκρασία μου, ο χαρακτήρας μου, η προσωπικότητα μου, ο τύπος μου ή και κάτι παραπάνω; τι είναι η ιδιο...είμαι η ιδιοσυγκρασία μου ή δεν είμαι; Για να απαντήσουμε στα δύο αυτά ερωτήματα θα πρέπει να δούμε τι είναι η ιδιοσυγκρασία σε σχέση με τη δομή του Ανθρώπου.

 

Επειδή ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν του Θεού ή του Σύμπαντος, σεβόμενοι τους Συμπαντικούς Νόμους  ας δούμε  τον άνθρωπο ως δομή κατ’ αναλογία του Σύμπαντος. Στο Σύμπαν υπάρχει ο Πνευματικός Κόσμος, ο Ψυχικός Κόσμος, ο Αιθερικός Κόσμος και ο Υλικός Κόσμο. Στον Άνθρωπο  αντίστοιχα υπάρχει το Ατομικό Πνεύμα, η Ατομική Ψυχή, το Αιθερικό Σώμα και το Υλικό Σώμα.

 

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα βασικό ερώτημα για να προχωρήσουμε: Η ιδιοσυγκρασία πιάνει όλο το σύνολο του ανθρώπου ή όχι; Ξέρουμε απ’ την Ομοιοπαθητική ότι το Υλικό Σώμα σίγουρα το πιάνει. Έχουμε τα ιδιοσυγκρασιακά σωματικά συμπτώματα και χαρακτηριστικά και σε υγεία και σε ασθένεια. Π.χ πόνος, βήχας, προτιμήσεις για γεύσεις, σωματότυπος κλπ. Σαφώς λοιπόν το Υλικό Σώμα του Ανθρώπου εμπίπτει στα πλαίσια της ιδιοσυγκρασίας.

 

Πάμε στο Αιθερικό Σώμα. Ξέρουμε από τον Βελονισμό ότι το μπλοκάρισμα του Αιθερικού Σώματος προκαλεί σε διάφορα σημεία του σώματος ένδεια ή περίσσεια αιθερικής ενέργειας και αυτό με τη σειρά του διαταράσσει τις σωματικές λειτουργίες και προκαλεί ασθένειες και σωματικά συμπτώματα. Την ίδια άποψη υϊοθετεί η Οστεοπαθητική, η Γιόγκα, το Ρέϊκι, η Βιοθεραπεία, το Ενεργειακό Μασσάζ, το Σιάτσου και εν μέρει και η Φυσική Υγιεινή  Και η Ομοιοπαθητική σαφώς θεωρεί ότι η ασθένεια ξεκινάει από το ενεργειακό επίπεδο γι αυτό και χρησιμοποιεί ενεργειακά φάρμακα για να θεραπεύσει. Άρα και το Αιθερικό Σώμα είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας μας.

 

Πάμε στην Ατομική Ψυχή. Η Ατομική Ψυχή μπορεί να χωριστεί σε τρία επίπεδα. Είναι η Αισθητική Ψυχή, η Διανοητική Ψυχή και η Συνειδησιακή Ψυχή. Η Αισθητική Ψυχή είναι το τμήμα της Ψυχής που συνδέεται με τον Υλικό Κόσμο άμεσα. Δηλαδή ό,τι προσλαμβάνουμε με τα αισθητήρια μας όργανα, με τις αισθήσεις μας γίνεται αντιληπτό σε μας μέσω της Αισθητικής Ψυχής. Η Διανοητική Ψυχή είναι το τμήμα της Ψυχής που περιλαμβάνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Είναι ο διαχειριστής του όλου συστήματος που μπορεί να επιλέξει αν θα πάμε προς τα κάτω, προς την Αισθητική Ψυχή και μέσω αυτής προς τον Υλικό Κόσμο ή αν θα πάμε προς τα πάνω, προς την Συνείδηση και προς το Ατομικό Πνεύμα και μέσω αυτού προς τον Πνευματικό Κόσμο. Η Συνειδησιακή Ψυχή είναι το ανώτερο τμήμα της Ατομικής Ψυχής και μας συνδέει με το Ατομικό Πνεύμα και τον Πνευματικό Κόσμο και με τον Θεό τον ίδιο. Είναι η σταγόνα του Θεού μέσα μας.

 

Κόσμος της Μοναδικότητας και Κόσμος της Δυαδικότητας

Το περιεχόμενο της Συνείδησης είναι μόνο ενός τύπου. Στη Συνείδηση τι έχουμε; Μόνο καλό και αγαθό. Δεν έχουμε καλό και κακό. Το περιεχόμενο της Συνείδησής μας είναι μίας ταυτότητας. Και για όλους το ίδιο. Αυτό που λέμε ότι «αυτός ρε παιδί μου, τι εγκληματίας είναι. Είναι ασυνείδητος. Είναι κακή η Συνείδησή του ή δεν έχει Συνείδηση. Δεν ισχύει αυτό. Δεν υπάρχει κακή Συνείδηση. Ούτε υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει Συνείδηση. Έχει σαφώς Συνείδηση από κατασκευής. Απλώς είναι καλυμμένη η Συνείδησή του και καταπιεσμένη και παραχωνιασμένη στην άκρη από την κακία και το μυαλό και όλα τα υπόλοιπα. Δεν έχει επαφή με τη Συνείδηση του, γι’ αυτό και δεν τον τύπτει και δεν έχει ενοχές.

 

Γιατί όμως είναι μονοσήμαντη και μόνο καλή και αγαθή η Συνείδηση, η Συνειδησιακή Ψυχή; Επειδή ακριβώς προέρχεται από το Ατομικό Πνεύμα κι από τον Πνευματικό Κόσμο. Και ο Πνευματικός Κόσμος είναι ο Κόσμος της Μοναδικότητας. Δεν υπάρχουν εκεί καλό και κακό, άσπρο και μαύρο, φως και σκοτάδι. Υπάρχει μόνο το καλό και το αγαθό.  Ο Πνευματικός Κόσμος έχει περιγραφεί κατά καιρούς με διάφορα ονόματα. Είναι ο Παράδεισος του Χριστιανισμού, είναι ο Χώρα των Μακάρων των Αρχαίων Ελλήνων, το Νιρβάνα των ανατολικών.

 

Ενώ ο Υλικός Κόσμος, ο Αιθερικός Κόσμος και ο Κατώτερος Ψυχικός Κόσμος είναι ο Κόσμος της Δυαδικότητας. Κατ’ αντιστοιχία και στον Άνθρωπο το Υλικό Σώμα, το Αιθερικό Σώμα, η Αισθητική και η Διανοητική Ψυχή είναι τμήματα του Κόσμου της Δυαδικότητας. Ενώ η Συνειδησιακή Ψυχή και το Ατομικό Πνεύμα ανήκουν στον Κόσμο της Μοναδικότητας. Στον Κόσμο της Δυαδικότητας ή καλύτερα της Ποικιλομορφίας έχουμε: άσπρο - μαύρο, θετική ενέργεια - αρνητική ενέργεια, ζήλεια - έλλειψη ζήλιας και όλο το ενδιάμεσο φάσμα ανάμεσα στα αντίθετα.

 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή το Σύμπαν είναι μια ιεραρχική πυραμίδα. Ξεκινάει από την Ανώτατη Αρχή και αρχίζει και κατεβαίνει σε κατώτερα επίπεδα. Όσο κατεβαίνει προς τα κάτω περνάμε κάποια στιγμή από τον Κόσμο της Μοναδικότητας στον Κόσμος της Δυαδικότητας. Ας μην ξεχνάμε οτι ο Παράδεισος πως περιγράφεται; Σαν η έλλειψη κακίας, σαν η έλλειψη αρνητικού. Εκεί ακόμα και τα ζώα, όπως το περιγράφουμε στη λαϊκή θρησκεία, δεν τρώνε τα άλλα ζώα. Δεν είναι άγρια, δεν είναι αιμοβόρα. Πότε άρχισε να ’χει ασθένεια ο Αδάμ και οι πρωτόπλαστοι; Και δυστυχία και ντροπή; Πότε; Όταν έπεσε απ’ τον Παράδεισο.

-Ναι, αλλά γιατί έπεσε απ’ τον Παράδεισο; (γέλιο)

-Ξέρω, ξέρω...άντρας είσαι θα ακούσω την αντρική εκδοχή. Φταίει η Εύα και το φίδι...(γέλιο)

 

Ας δούμε το θέμα πιο σοβαρά. Ας εξετάσουμε τον μύθο που λέγεται προπατορικό αμάρτημα ή Πτώση των Πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Θα πρέπει κατ’ αρχήν να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μύθοι δεν είναι μυθεύματα. Δεν είναι ψέματα ούτε και φαντασιώσεις. Δεν είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Είναι ένας τρόπος όπως οι παραβολές του Χριστού, με μυθικό τρόπο, με παρομοίωση, να δοθεί ένα πραγματικό, ιστορικό γεγονός. Ο μύθος της Πτώσης των Πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο είναι ένα πραγματικό γεγονός που έγινε στην εξέλιξη του Σύμπαντος. Πάει λίγο μακριά η βαλίτσα, δε θα το πούμε σήμερα. Αλλά ας πώ το τελικό συμπέρασμα γιατί θα μας χρησιμεύσει. Ότι ουσιαστικά κάποτε ο άνθρωπος σαν όν, ήταν καθαρά πνευματικό όν, χωρίς ψυχικό και υλικό σώμα και ζούσε στον Παράδεισο, στον Πνευματικό Κόσμο, τον Κόσμο της Μοναδικότητας γι αυτό και ήταν πολύ κοντά στο Θεό και συνομιλούσε με τον Θεό. Με την Πτώση, απέκτησε ψυχικό και υλικό σώμα, άρχισε να ζει στον Κόσμο της Δυαδικότητας και γι αυτό και άρχισε να έχει υγεία και ασθένεια.

 

Ποιότητες ανθρώπων σύμφωνα με το πνευματικό τους επίπεδο

Επομένως η ιδιοσυγκρασία αφορά τον Υλικό Σώμα, το Αιθερικό Σώμα, την Αισθητική και Διανοητική Ψυχή. Από ’κει και πάνω, υπάρχει η Ατομική Συνείδηση και το Ατομικό Πνεύμα που είναι η σταγόνα η Θεϊκή, η ανώτατη μέσα στον άνθρωπο. Και εκεί οι άνθρωποι δεν διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους. Έχουν το καλό και το αγαθό μέσα τους. Γι’ αυτό θα δεις, ότι οι φτασμένοι άνθρωποι ή οι άγιοι άνθρωποι τα βρίσκουν μεταξύ τους. Δεν διαφέρει ο ένας απ’ τον άλλο. Αν πάρεις ένα Βουδιστή άγιο, ένα Χριστιανό άγιο, ένα φτασμένο άνθρωπο, έναν ανώτερο, έναν καλλιεργημένο άνθρωπο ακόμη και ιδεολογικά άθεο τότε όλοι αυτοί τα βρίσκουν μεταξύ τους.

 

Όσο πιο ακαλλιέργητος, κατώτερος πνευματικά είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο φανατικός γίνεται. Τόσο πιο σκοτώνει ο ένας τον άλλον. Αν πιάσεις τους φτασμένους Χριστιανούς, τους φτασμένους αριστερούς ιδεολόγους άθεους, τους φτασμένους Βουδιστές, Μουσουλμάνους, Καθολικούς, Ινδιάνους, ξέρω ’γω οτιδήποτε, θα τα βρουν μεταξύ τους. Αλλά οι οπαδοί της λαϊκής θρησκείας, αυτοί που είναι οι φανατισμένοι, θα τσακωθούν και θα σκοτωθούν μεταξύ τους. Οι καλλιεργημένοι Γερμανοί επί Χίτλερ και οι καλλιεργημένοι ξέρω ’γω Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι και λοιπά δεν είχαν πρόβλημα. Ούτε μπαίναν να φανατιστούν, «είμαστε Γερμανοί, πάμε να φάμε ξέρω ’γω τους Άγγλους». Ή «είμαστε Άγγλοι, πάμε να φάμε τους Γερμανούς»

 

Ιδιοσυγκρασία: ένας ανελεύθερος και αναγκαστικός τρόπος λειτουργίας

Επομένως, όσο τείνει ένας άνθρωπος να καθοριστεί από τη Συνείδησή του και να ανέβει, ουσιαστικά αρχίζει να υπερβαίνει την ιδιοσυγκρασία του, τις εκάστοτε ιδιοσυγκρασίες, τον Κόσμο των Ιδιοσυγκρασιών, τον Κόσμο της Δυαδικότητας. Βέβαια για να βγει κανείς εντελώς πάνω απ’ την ιδιοσυγκρασία του πρέπει να «φωτιστεί» από πάνω. Να του απονεμηθεί όπως λέει ο Χριστιανισμός «χάρις και ευλογία Θεού». Είναι πολύ δύσκολο αυτό. Ακόμη και άνθρωποι οι οποίοι έχουνε δουλέψει με τον εαυτό τους, έχουν την τάση να λειτουργούν με την εκάστοτε ιδιοσυγκρασία και εκ των υστέρων συνειδητοποιούν αυτό που έκαναν με βάση την τάση την ιδιοσυγκρασιακή. Δηλαδή στην πράξη ο μέσος άνθρωπος αλλά ακόμη και οι πιο καλλιεργημένοι πνευματικά, δηλαδή η μεγίστη πλειοψηφία των ανθρώπων λειτουργούν με βάση συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία.

 

Πότε μπορούμε κι αντιλαμβανόμαστε οτι κάναμε λάθος; Όταν έχουμε ξεφύγει από το γεγονός κι όταν λίγο αλλάξαμε ιδιοσυγκρασία. Τότε μπορούμε και βλέπουμε πίσω και λέμε: «Τι βλακείες έκανα τότε; Μα πως το έβλεπα έτσι;» Ή όταν ήδη λειτουργήσουμε λίγο με τον εαυτό μας και υπερβούμε τη φάση, ή όταν κάνουμε Ομοιοπαθητική ή άλλη ενεργειακή Ιατρική αλλά κυρίως Ομοιοπαθητική και μπορέσουμε και ανέβουμε ενεργειακά, βγούμε λίγο πάνω, εξισορροπηθεί η ιδιοσυγκρασία, παύουν να είναι τόσο ακραία τα ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά και μπορούμε και το βλέπουμε λίγο απέξω.

 

Γι’ αυτό βλέπουμε το φαινόμενο: Έρχεται ο άλλος, το Νάτρουμ Μουριάτικουμ με ερωτική απογοήτευση. Σου λέει αυτό, εκείνο, «γιατρέ, δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει, η λογική μου μου λέει τι ρεμάλι ήταν αυτός αλλά δεν μπορώ να βγω από το πλήγωμα και δεν θέλω να το πιστέψω και υποφέρω ψυχικά και έχω και σωματικά συμπτώματα». Έρχεται, παίρνει την ομοιοπαθητική θεραπεία και στη μια βδομάδα, στις δύο, στο μήνα επάνω έρχεται και σου λέει: «γιατρέ, καλύτερα νιώθω σωματικά, μου φύγαν τα συμπτώματα αυτά, μου υποχώρησαν, και τώρα το βλέπω πιο ψύχραιμα το θέμα, αρχίζω και, λίγο, φεύγω απ’ αυτό, γιατί;» Μπορεί να μην έχει αλλάξει ιδιοσυγκρασία αλλά έχει εξισορροπηθεί ενεργειακά και έχουν καλμάρει και οι ιδιοσυγκρασιακές ακρότητες.

 

Άρα η ιδιοσυγκρασία είναι κάτι αρνητικό. Είναι αυτό που μας δένει με τον Κατώτερο Κόσμο της Ποικιλομορφίας. Όσο πνευματικά καλλιεργούμαστε και ψυχοδιανοητικά ανεβαίνουμε, τόσο τείνουμε να δρούμε λιγότερο καταναγκαστικά. Λιγότερο προκαθορισμένα. Πιο ελεύθερα. Ο ορισμός της ιδιοσυγκρασίας είναι: ο ανελεύθερος και αναγκαστικός τρόπος με τον οποίον τείνει να επιθυμεί, να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται ένα άτομο υπό την επίδραση της συγκεκριμένης ιδιοσυγκρασίας. Και με βάση αυτό τον τρόπο, καταλήγει να αρρωσταίνει με συγκεκριμένο τρόπο. Και η ασθένειά του να ’χει συγκεκριμένη εικόνα. Και οι επιλογές του, οι επαγγελματικές, οι συντροφικές, οι ερωτικές, οι σεξουαλικές, οι οικογενειακές, οι ιδεολογικές, οι πολιτικές, οι θρησκευτικές, και ούτω καθεξής, ο τρόπος που ντύνεται, ο τρόπος που τρώει είναι σε μεγάλο βαθμό ιδιοσυγκρασιακά καθορισμένες.

 

Άλλο ο βαθύτερος μας εαυτός και άλλο η εκάστοτε ιδιοσυγκρασία που μας επηρεάζει

Αυτό που λέμε οτι «εγώ είμαι ο εαυτός μου», πρέπει να ξεκαθαρίσουμε οτι άλλο ο βαθύτερος μου εαυτός, η Συνείδηση και το Ατομικό μου Πνεύμα και άλλο ο εαυτός μου ο κατώτερος που καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την ιδιοσυγκρασία μου. Γιατί αν δεν το συνειδητοποιήσει αυτό ο άνθρωπος θα λέει αυτό που λέει ο περισσότερος κόσμος: «Γιατρέ», λέει, «έχω πάθει αυτό, έχω κάνει εκείνο, συνεχώς κάνω τις ίδιες βλακείες, τα ίδια λάθη, αλλά τι να κάνω; Έτσι είμαι. Έτσι είμαι, εγώ. Έτσι είναι ο εαυτός μου. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, αυτός είμαι». Αυτά είναι μεγάλα λάθη. Γιατί ταυτίζουμε το βαθύτερό μας εαυτό με την ιδιοσυγκρασία που μας επηρεάζει, με την πλάνη που μας επηρεάζει, με την Μάγια όπως λένε οι ανατολικοί που μας επηρεάζει, με την ψευδαίσθηση, με τη Χίμαιρα που έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και αυτή η ταύτιση μας κάνει να μη μπορούμε να ξεκολλήσουμε. Και χάνουμε την ελπίδα και τη ευκαιρία να βγούμε πάνω απ’ αυτή την κατάσταση και να ξεφύγουμε. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντική η γνώση των ιδιοσυγκρασιών.

 

Θα μου πεις: «αυτό όμως είναι δουλειά ενός γιατρού. Ένας απλός άνθρωπος πώς θα τα μάθει αυτά; Πώς θα τα καταλάβει;» Κατ’ αρχήν η Ομοιοπαθητική επειδή μελετά τις συμπαντικές αλήθειες που αφορούν τη ζωή, είναι και βαθειά γνώση αλλά και απλή, σαν τους Συμπαντικούς Νόμους. Άρα μπορεί να γίνει κατανοητή από τον καθένα που έχει τη διάθεση να ασχοληθεί. Κατά δεύτερο λόγο και μόνο η γνώση οτι υπάρχουν ιδιοσυγκρασίες κι οτι δεν πρέπει να ταυτίζεται κανείς με την ιδιοσυγκρασία του, κι οτι η ιδιοσυγκρασία είναι ανελευθερία είναι ήδη μια βάση για να ξεκινήσει κανείς την αυτογνωσία. Έχει τη δυνατότητα πλέον ν’ αρχίσει να παρατηρεί τον εαυτό του και να λέει: «Ρε παιδί μου, τώρα γιατί το κάνω αυτό;» Και αρχίζει κι αλλάζει τη διατροφή του, αρχίζει κι αλλάζει τον τρόπο σκέψης του, αρχίζει κι αλλάζει κι η ιδιοσυγκρασία του ή ξεφεύγει από τις ακρότητες της. Κι αυτά είναι πολύ σημαντικά επιτεύγματα.

 

Προσέξτε κάτι. Συνειδητοποιείστε ότι ιδιοσυγκρασία σημαίνει πάθη. Ο μόνος α-παθής, χωρίς απολύτως κανένα πάθος, είναι η Ανώτατη Αρχή, ο Θεός. Από ’κει και πέρα όσο κατεβαίνουμε και ειδικά στον κόσμο της δυαδικότητας αρχίζουν τα πάθη. Λίγο οι άγιοι άνθρωποι ξεφεύγουν κάπως από τα πάθη.

-Δηλαδή καλή ιδιοσυγκρασία δεν υπάρχει;

-Δεν υπάρχει! Ναι, δεν υπάρχει. Η ιδιοσυγκρασία είναι το βάσανό μας. Ολονών. Όποιου τύπου άνθρωπο και να πάρουμε.

 

Σχέση Ιδιοσυγκρασίας με Πεπρωμένο και Κάρμα

Κάτι τέτοιο που αναφέρω είναι σύμφωνο και με το αρχαιοελληνικό πεπρωμένο καθώς και με το ανατολικό Κάρμα ενός ανθρώπου. Το παρελθόν Κάρμα και το παρόν Κάρμα, εφαρμόζονται, παίρνουν σάρκα και οστά μέσω της ιδιοσυγκρασίας. Δηλαδή, γεννιέμαι με συγκεκριμένες ιδιοσυγκρασιακές καταβολές, που έχουν σχέση με το τι έχω κάνει σε προηγούμενες επίγειες ζωές. Αν το πιστεύουμε οτι υπάρχουν διαδοχικές επίγειες ζωές. Πάντως ένα είναι το δεδομένο: οτι γεννιόμαστε διαφορετικοί εντελώς μεταξύ μας και πεθαίνουμε διαφορετικοί. Τώρα άλλοι πιστεύουν οτι έτσι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε κι αυτό είναι έτσι χωρίς καμμία λογική εξήγηση και ότι ο Θεός είναι άδικος που μας φέρνει στη ζωή με διαφορετική προίκα τον καθένα χωρίς να έχουμε φταίξει. 

 

Άλλοι λένε οτι «Κύριε, έχω χρωστούμενα από πριν και θα μεταφέρω χρωστούμενα μετά». Αλλά αυτά είναι απόψεις. Στην πράξη ξέρουμε οτι μια μάνα γεννάει τρία παιδιά με μικρή χρονική διαφορά μεταξύ τους, μεγαλώνουν στην ίδια οικογένεια και το ένα είναι ο νευρικός και σπαστικός της οικογένειας από μωρό, το άλλο είναι το καλόβολο και το τρίτο είναι το δειλό. Και λες: «ρε παιδί μου, αφού εγώ τα μεγάλωσα με την ίδια αγάπη, με την ίδια φροντίδα, περίπου στις ίδιες συνθήκες. Γιατί ο ένας σαν χαρακτήρας είναι στην ανατολή, ο άλλος στη δύση κι ο άλλος στη μέση;»  Αυτό για μένα εξηγείται μόνο με την ύπαρξη προηγούμενων ζωών, οι καρποί των οποίων μεταφέρονται σε αυτή τη ζωή σαν ιδιοσυγκρασιακή και μιασματική κληρονομιά. Σαν τάσεις. Γι αυτό πιστεύω ότι σε μεγάλο βαθμό «γεννιόμαστε και δεν γινόμαστε».  

 

Μπορούμε να αλλάξουμε την ιδιοσυγκρασιακή μας κληρονομιά;

-Μπορούμε να  αλλάξουμε αυτές τις τάσεις, αυτή την κληρονομιά;

-Όχι πολύ. Προσέξτε να δείτε. Προσέξτε: Εάν δε  βλέπουμε κάθε φορά τον άνθρωπο με τα επιμέρους του και σαν σύνολο δεν βγάζουμε άκρη. Τι μπορούμε ν’ αλλάξουμε; Τον άνθρωπο; Ποιο μέρος του ανθρώπου; Το Ατομικό μας Πνεύμα δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Είναι καλό και αγαθό και υπάρχει μέσα μας και μας φωτίζει. Το φως είναι φως, δεν έχει σκοτεινά σημεία πάνω του. Ούτε τη Συνείδησή μας μπορούμε να αλλάξουμε γιατί είναι παιδί του Ατομικού Πνεύματος μας. Μπορούμε βέβαια να κάνουμε κάτι πολύ σημαντικό. Να την σεβόμαστε. Να έχουμε καλές σχέσεις μαζί της. Να την ακούμε σε κάθε μας κίνηση. Αυτή είναι για μένα το μυστικό κάθε ηθικής και πνευματικής καλλιέργειας.

 

Τι μπορούμε ν’ αλλάξουμε στον άνθρωπο, στον εαυτό μας; Στη διάρκεια της ζωής μας δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε καθόλου τις βασικές προδιαγραφές του Υλικού μας Σώματος. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το DNA μας.  Γεννηθήκαμε κοντοί και κοντοί θε να πεθάνουμε. Γεννηθήκαμε ψηλοί και ψηλοί θε να πεθάνουμε. Έχουμε γαλανά μάτια; Γαλανά είναι, δεν μπορείς να τ’ αλλάξεις, να τα κάνεις καστανά. Βέβαια αν γεννηθώ με προδιαγραφές ψηλού ατόμου και δεν τρώω σωστά και δεν γυμνάζομαι μπορεί να μην εκμεταλλευτώ το πλήρες των δυνατοτήτων μου. Ή μπορεί να γεννηθώ με προδιαγραφές ασθενικού σκελετού αλλά με κατάλληλη διατροφή και σωστή άσκηση να γίνει κάπως πιο γερός ο σκελετός μου. Ή το αντίθετο. Με κακή διατροφή και καθόλου ή κακή άσκηση να την χειροτερεύσω αυτή την προδιαγραφή.

 

Γιατί όμως η διατροφή και η άσκηση αλλάζουν το τελικό αποτέλεσμα των σωματικών μου κληρονομικών προδιαγραφών; Επειδή επιδρούν στο Αιθερικό μου Σώμα. Με την αναπνοή, την διατροφή και την άσκηση ρέει μέσα μου αιθερική ουσία από τον Αιθερικό Κόσμο. Γιατί; Διότι μπορώ ν’ αλλάξω περισσότερο και να επιδράσω στο Αιθερικό Σώμα. Πώς επιδρώ καλύτερα στο Αιθερικό Σώμα; Με αναπνοή σωστή, με διατροφή σωστή, αλλά και με σωστή σκέψη για να κυκλοφορεί η ενέργεια σωστά και να μη μπλοκάρεται. Αλλάζω βέβαια λίγο το Αιθερικό μου Σώμα αλλά οι κληρονομικές μου αιθερικές τάσεις είναι σχεδόν μέχρι να πεθάνω πολύ σταθερές. Παραδείγματος χάριν: Γεννιέμαι κι είμαι λαίμαργος. Μπορεί μέχρι να πεθάνω να είμαι λαίμαργος. Αλλά μπορώ να κάνω πιο υγιεινή διατροφή, μπορώ να βάλω κάποιους κανόνες, αλλά η τάση μου είναι αυτή. Γεννιέμαι κι είμαι κρυουλιάρης, πολύ γιν. Μέχρι να πεθάνω θα ’μαι κρυουλιάρης, αλλά μπορεί να ’μαι λιγότερο κρυουλιάρης. Η τάση μου η σεξουαλική είναι να είμαι πολύ θερμός. Είναι καταβολή αυτό, δεν αλλάζει εύκολα. Η τάση μου η σεξουαλική είναι να είμαι πολύ low σε ενέργεια. Να μην είμαι πολύ σεξουλιάρης. Δηλαδή αυτά δεν αλλάζουν εύκολα.

 

Μπορούμε όμως να αλλάξουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την Διανοητική Ψυχή. Είναι αυτό που λέμε ψυχική καλλιέργεια. Δηλαδή μπορώ να μελετήσω, να προβληματιστώ για την ηθική, για το τι κάνω στη ζωή μου, για την καλοσύνη, για τον Θεό, για τις ηθικές αρχές οποιασδήποτε θρησκείας ή φιλοσοφίας. Κι αυτό να με κάνει να γίνω πιο καλός άνθρωπος. Πιο σωστός άνθρωπος. Αυτό μπορώ να το αλλάξω στη διάρκεια της ζωής. Παρότι γεννιόμαστε με συγκεκριμένες ιδιοσυγκρασιακές προδιαγραφές, σ’ αυτή τη ζωή, μπορούμε και δεν είναι μάταιο να είμαστε σωστοί και καλοί! Γιατί; Γιατί όπως πήραμε θετικούς και αρνητικούς καρπούς από τον ισολογισμό της προηγούμενης ζωής, μπορούμε να μεταφέρουμε κατά τον ίδιο τρόπο καλούς και κακούς καρπούς στην επόμενη επίγεια ζωή. Είναι ο συμπαντικός νόμος της Δράσης και της Αντίδρασης. Όταν έχεις δράση θα έχεις και αντίδραση. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Τίποτα δεν γεννιέται εκ του μηδενός και τίποτα δεν επιστρέφει στο μηδέν.

 

Ακόμη και αν κανείς πιστεύει οτι πεθαίνοντας πάει στον Παράδεισο και τελείωσε και δεν έχει άλλες ζωές είναι σίγουρο ότι θα κριθεί με βάση το πως έζησε στη διάρκεια αυτής της ζωής, άρα το τι κάνει σε αυτή τη ζωή δεν πάει χαμένο. Σπέρνει και ότι έσπειρε θα θερίσει όπως έλεγε και ο Χριστός. Άρα δεν είναι μάταιο να είναι καλός και σωστός κάποιος. Και δεν είναι άνευ σημασίας το να είναι κακός. Έτσι; Κι ας μη λέμε καλός και κακός. Πιό σωστοί είμαστε αν λέμε κάνω σωστές ή φυσικές επιλογές και κάνω λάθος ή αφύσικες επιλογές. Σας ακούω. Έχουμε πέντε λεπτάκια ακόμα.

 

-Μου είναι δύσκολο να καταλάβω αυτό που είπατε, που είπαμε πριν, οτι δεν αλλάζει ότι και να γίνει τη στιγμή που έχουμε πει πρωτύτερα ότι δηλαδή έχει να κάνει με το περιβάλλον...με το ερέθισμα την κάθε φορά, με το τι έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε.

-Ποιό δεν αλλάζει; Εννοείς για το Υλικό Σώμα; Εννοείς για το Αιθερικό Σώμα ή εννοείς για το Ψυχικό Σώμα; Για την Ατομική Ψυχή, δηλαδή για τη Διανοητική Ψυχή;

-Όχι, αυτό είπαμε αλλάζει...

-Ναι, για ποιο λες οτι δεν μπορείς να καταλάβεις;

-Είπαμε ένα παράδειγμα. Οτι αν γεννηθεί το παιδί ξέρω ’γω να έχει αυτό το χάρισμα, τέρμα, θα το ’χει...έρατε ένα παράδειγμα για τη σεξουαλικότητα.

 

-Προσέξτε: να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Λέμε: σεξουαλικότητα. Επειδή αυτή η λειτουργία αφορά όλα σχεδόν τα επίπεδα του ανθρώπου πρέπει να διευκρινίζουμε και να αναλύουμε το θέμα. Π.χ ας μιλήσουμε για την σεξουαλικότητα ενός άντρα. Αν πάμε στο επίπεδο του Υλικού Σώματος, η κατασκευή των γεννητικών οργάνων και οι προδιαγραφές τους ανατομικά είναι δεδομένες. Αυτό δεν αλλάζει. Όπως και οι προδιαγραφές του ύψους. Είναι δεδομένες. Πάμε μετά στη σεξουαλική τάση. Οι τάσεις αφορούν ένα άλλο επίπεδο. Το επίπεδο του Αιθερικού Σώματος. Αν ένα άτομο γεννήθηκε με την τάση να είναι σεξουαλικά θερμός ή ψυχρός, αυτό πολύ λίγο αλλάζει. Αλλάζει βέβαια κάπως. Δεν είναι όπως το Υλικό Σώμα που 100% δεν αλλάζει σ’ αυτή τη ζωή σαν προδιαγραφές τουλάχιστον. Αλλάζει πολύ λίγο σ’ αυτή τη ζωή σαν τελικό αποτέλεσμα, σαν φαινότυπος, αλλά σαν γονότυπος δεν αλλάζει.  Αν όμως ζήσω μια πολύ φυσική και υγιεινή ζωή και καλλιεργήσω σωστά το Αιθερικό μου Σώμα σε αυτή τη ζωή, στην επόμενη ζωή θα έχω καλύτερες προδιαγραφές όσον αφορά το Υλικό μου Σώμα. Οι καρποί ενός επιπέδου σε αυτή τη ζωή μεταφέρονται στο αμέσως κατώτερο επίπεδο στην επόμενη ζωή.

 

-Και το κρυουλιάρης που είπατε...

-Το κρυουλιάρης είναι και αυτό τάση ενεργειακή, είναι του Αιθερικού Σώματος. Μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή γιατί αλλάζει η ιδιοσυγκρασία. Έτσι; Μπορεί να αλλάξει. Αλλά όχι άρδην συνήθως. Όταν πάμε μετά όμως στη Διανοητική Ψυχή, εκεί έχουμε μεγάλη ευχέρεια αλλαγής. Έτσι; Μπορώ από άθεος να γίνω ένθεος. Μπορώ από άτομο αγροίκο να γίνω καλλιεργημένος. Μπορώ από άτομο με ανήθικη συμπεριφορά να γίνω ηθικό. Μπορώ να φωτιστώ και να αλλάξω ρε παιδί μου. Και να καλλιεργηθώ, να διαβάσω, να κάνω. Έτσι; Μπορεί να’ χω το σπόρο μέσα μου και την τάση για την κατάχρηση πάλι, δεν φεύγει εντελώς αυτή η αιθερική τάση, αλλά θα το ελέγχω το θηρίο. Έτσι;(γέλιο)

 

Η ιδιοσυγκρασία δεν είναι παρά τα άβολα «ρούχα» που φοράμε!

Γεννιόμαστε μ’ αυτές τις μιασματικές καταβολές, μ’ αυτή τη διαμόρφωση του Αιθερικού Σώματος και με μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία η οποία αλλάζει όμως και σε συγγενικές. Γιατί η γενικότερη μιασματική καταβολή μας αντιστοιχεί σε 5 - 10 - 15 συγγενικές ιδιοσυγκρασίες. Και μεγαλώνοντας το παιδί, εντός μηνών, εντός χρόνων αλλάζει ιδιοσυγκρασία κινούμενο όμως όχι οπουδήποτε, αλλά σ’ αυτές τις συγγενικές. Επομένως και η εκάστοτε ιδιοσυγκρασία που μας επηρεάζει αλλάζει. Η ιδιοσυγκρασία ως εικόνα, ως επίδραση ανεξάρτητη από μένα, δεν αλλάζει. Είναι μία και συγκεκριμένη. Η ιδιοσυγκρασία Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι αυτή. Αλλά εμένα σαν άτομο, τώρα με επηρεάζει και αύριο μπορεί να βγω απ’ αυτήν. Να μη με επηρεάζει αυτή και να με επηρεάζει κάποια άλλη. Έτσι;

 

Η ιδιοσυγκρασία δεν είναι ο βαθύτερος εαυτός μας. Είναι τα ρούχα που φοράμε. Έτσι; Και μας καθορίζουν στην κίνησή μας. Είναι ένδυμα η ιδιοσυγκρασία, ρούχο της Ανώτερης Ψυχής. Αλλά είναι περιοριστικό ένδυμα. Μπορεί να είναι περιοριστικό επειδή είναι πολύ σφιχτό και δεν μπορώ να κινηθώ εύκολα. Μπορεί να είναι περιοριστικό επειδή είναι πολύ φαρδιά τα ρούχα και σκουντουφλάω και πέφτω. Ή μπορεί να είναι περιοριστικό επειδή είναι πολύ χοντρά τα ρούχα που φοράω και ζεσταίνομαι πολύ και σκάω. Ή να είναι πολύ λεπτά και να κρυώνω και να είμαι ευαίσθητος στις εξωτερικές επιδράσεις.

 

Σκεφτείτε λοιπόν την ιδιοσυγκρασία σαν ένα ρούχο που εκάστοτε φοράμε και αλλάζουμε. Και το οποίο ρούχο έχει σχέση και με τις επιδιώξεις μας όταν μεγαλώσουμε κι είμαστε ενήλικες. Αν εγώ έχω επιδίωξη να είμαι η μοιραία γυναίκα, θα είμαι συνέχεια με τα συγκεκριμένα ρούχα όπου και να πάω. Αν είμαι το άτομο το παρατημένο θα βάλω ένα βρώμικο αμπέχονο και θα κυκλοφορώ. Έχει και τα συν και τα πλην, έτσι; Σε εισαγωγικά. Αν σκοπεύω να είμαι ένας πετυχημένος επιχειρηματίας ή πολιτικός, συνέχεια είμαι με το κοστούμι, τη γραβάτα, «τι κάνετε; πως είστε;» καθαρά ρούχα, σιδερωμένα, ατσαλάκωτος. Έτσι. Ή αν θέλω να το παίξω μποέμ τύπος και ξέρω ’γω μοντέρνος και αντισυμβατικός θα βάλω ξέρω ’γω το τζιν το σκισμένο, που μπορεί να ’ναι κι ακριβή μάρκα όμως, και πάει λέγοντας.

 

Δηλαδή βλέπετε οτι ανάλογα με το που στρίβω το τιμόνι εκεί θα πάει και το πλοίο μου. Γιατί είπαμε οτι η ιδιοσυγκρασία είναι ανελεύθερος τρόπος που μας επηρεάζει, αλλά έχουμε μέσα μας και τη Διανοητική Ψυχή, τον διαχειριστή, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει προς τα πάνω προς τη Συνείδηση ή προς τα κάτω προς το Υλικό Σώμα. Κι ανάλογα με το που μας οδηγεί, είναι σαν να βάζουμε ρότα του πλοίου διαφορετικά. Άμα βάζω ρότα οτι θα πάω ξέρω ’γω να βγω στο ανοιχτό πέλαγος άλλες συνθήκες θα αντιμετωπίσω και άλλο καράβι χρειάζομαι. Άμα πάω σε ήρεμα νερά αλλιώς. Και ούτω καθεξής.

 

Πόσο ελεύθεροι είμαστε;

Επομένως, η απάντηση στην ερώτηση «είμαστε ελεύθεροι εντελώς ή καθόλου;» δεν είναι απόλυτη. Έχουμε βαθμό ελευθερίας που καθορίζεται από τρία πράγματα: Πρώτον από το τι κουβαλάμε από προηγούμενες καταστάσεις, από το παρελθόν. Δεύτερον από τις βλακείες ή τις σωστές συμπεριφορές που έχουμε τώρα στο παρόν. Και τρίτον από το που στοχεύουμε για το μέλλον. Όπως μια εμπορική επιχείρηση, της οποίας η φετεινή χρονιά καθορίζεται από το αποθεματικό που έχει από τις προηγούμενες χρονιές. Αν έχει αποθεματικό μεγάλο έχει ευελιξία μεγάλη και δυνατότητα να σταθεί και σε ζημιές. Ενώ αν έχει μικρό αποθεματικό, λίγα πράγματα μπορεί να κάνει. Άρα ο προηγούμενος ισολογισμός καθορίζει τη φετινή χρονιά. Και η φετινή χρονιά καθορίζει την επόμενη. Και πάει λέγοντας. Όπως μπαίνει στο χρηματιστήριο μια εταιρεία και αρχίζουν αυτοί που επενδύουν και λένε: «τώρα, είναι εύρωστη αυτή η εταιρεία; Τι αποθεματικό έχει; Πόσα καταστήματα έχει; Τι κάνει, τι φτιάχνει, τι πολιτική ακολουθεί;» και λένε: «α, ποντάρουμε» ή «δεν ποντάρουμε».Αυτά. Εκτός αν έχετε μια δύο απορίες ακόμη για να το κλείσουμε.

 

-Όταν περιγράφετε έναν ανθρώπινο τύπο όπως είπατε πριν το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, είναι απαραίτητο τα χαρακτηριστικά αυτά να είναι πάντα έτσι; Μπορεί κάποια στιγμή να ισχύουν και κάποια στιγμή όχι;

-Πολύ ωραία ερώτηση. Ισχύουν σαφώς οι τάσεις. Αλλά ανάλογα με το πού έχει μεγαλώσει, πώς έχει μεγαλώσει και τι εμπειρίες έχει, είναι και το τι μορφή θα πάρει. Και μπορεί να πάρει εντελώς αντίθετη μορφή. Λέω για το Νάτρουμ Μουριάτικουμ: ιδεολόγο, έτσι; Μπορεί να είναι ιδεολόγος άθεος, που είναι σπάνιο, δύσκολο, αλλά επειδή μεγάλωσε σε μια αριστερή οικογένεια που ήτανε ιδεολόγα οικογένεια αλλά άθεη, έγινε μια άθεη Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Ιδεολόγα άθεη όμως, έτσι; Προσέξτε το. Αλλά αν μεγάλωνε σ’ ένα χριστιανικό περιβάλλον, θα γινόταν μια χριστιανή της πίστης και λοιπά και λοιπά. Επομένως ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ μπορεί να είναι: Νέα Δημοκρατία, Πασόκ, Κουκουέ, ότι θέλετε μπορεί να είναι. Μπορεί να έχει την τάση να είναι περισσότερο προς τα ’δω ή προς τα ’κει, έτσι; Ή να έχει την τάση να διαλέγει αυτά τα επαγγέλματα αντί εκείνα. Έτσι; Δε μπορώ να φανταστώ ας πούμε ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ εύκολα να γίνει πόρνη. Έτσι; Αλλά μπορεί εύκολα να γίνει μια δασκάλα, μια εκπαιδευτικός με συνείδηση.

 

-Αυτή η γυναίκα που την υποψιάζομαι για Νάτρουμ Μουριάτικουμ και σας το είπα πριν, είναι πράγματι εκπαιδευτικός.

-Ακριβώς. Δεν είναι τυχαίο τι επάγγελμα διαλέγουμε, έτσι; Δεν είναι τυχαίο ποιόν σύντροφο επιλέγουμε. Δεν είναι τυχαίο ποιο σπίτι διαλέγουμε και τι χρώματα βάζουμε και τι στυλ το φτιάχνουμε. Τίποτα δεν είναι τυχαίο! Απλά, η Ομοιοπαθητική με τη γνώση της ανθρώπινης τυπολογίας, μας μαθαίνει να διαβάζουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Και να ταυτοποιούμε. Είναι σαν να βγω εγώ κι εσύ, κι εσύ, στο λιβάδι, και κοιτάμε γύρω μας. Θα ξέρουμε πέντε δέντρα και δύο φυτά με τα ονόματά τους. Αλλά δεν θα ξέρουμε ούτε τις ιδιότητές τους και τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά. Ένας βοτανολόγος όμως βγαίνει και του είναι γνώριμο το περιβάλλον. Έτσι; Ένας που ξέρει από ζώα πάει στη ζούγκλα και ταυτοποιεί, ακόμη κι από τους ήχους το τι γίνεται γύρω του. Ένας γιατρός ή ψυχολόγος που έχει μάθει τις ομοιοπαθητικές ιδιοσυγκρασίες μπορεί σαφώς να ξέρει τι έχει απέναντι του.

 

Γνώση της ιδιοσυγκρασίας μας και «γνώθι σ’αυτόν»

Αλλά κι ένας απλός άνθρωπος, μπορεί μέσα απ’ αυτή τη γνώση τη γενική, να συνειδητοποιήσει οτι ο εαυτός του δεν είναι η εκάστοτε ιδιοσυγκρασία που τον επηρεάζει. Και έτσι μπορεί να βγει έξω απ’ το χορό πιο εύκολα, πάνω απ’ το χορό πιο εύκολα και να μπορέσει να λειτουργεί πιο ισορροπημένα. Βέβαια, αυτό είναι πολύ δύσκολο. Κακά τα ψέματα. Τα στραβά των άλλων τα βλέπουμε εύκολα, τα δικά μας δύσκολα. Γι’ αυτό λέει ο Ηράκλειτος: «Εδιζησάμην εμαυτόν». Δηλαδή «Εγνώρισα τον εαυτό μου!» Και το είπε με περηφάνεια γιατί το θεώρησε πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα ενός ανθρώπου είναι το «γνώθι σ’ αυτόν». Γι αυτό έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «χαλεπόν εαυτόν γνώναι». Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να γνωρίσεις τον εαυτό σου! Αλλά άμα γνωρίσεις τον εαυτό σου, εγνώρισες τον κόσμο όλο! Έτσι;

 

Αυτά λοιπόν. Είναι ανεξάντλητο το θέμα. Βλέπετε οτι η αλήθεια είναι σαν να έχεις ένα κουβάρι με σπάγγους που κρέμονται. Όποιο σπάγγο και να τραβήξεις φτάνεις σταδιακά στην αρχή του νήματος, γιατί όλα συνδέονται μεταξύ τους και όλα προέρχονται από το Ένα και Μοναδικό, από το Σύμπαν, από τον Θεό. Επειδή είναι ένα το Σύμπαν και ενιαίο, κι από ένα ξεκινάει όλο και ξετυλίγεται, όποιο σπάγγο και ν’ αρπάξεις, θα καταλήξεις στις ίδιες αλήθειες. Γι’ αυτό όλες οι θρησκείες, όλες οι ιδεολογίες, όλες οι επιστήμες, όλες οι φιλοσοφίες, όταν αυτός που τις καλλιεργεί μέσα του είναι ειλικρινής στην πρόθεσή του και φτασμένος καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Όλες οι μυθολογίες των λαών πάνω κάτω λεν τα ίδια, αναφέρονται στα ίδια πράγματα. Κι έχουμε πολύ μεγάλη ταυτότητα μύθων στους διάφορους πολιτισμούς. Έχουμε πολύ μεγάλη ταυτότητα αντιλήψεων. Γιατί είναι ενιαίος ο κόσμος. Ενιαίο το Σύμπαν. Αυτά. Καλό σας βράδυ.