1η ΔΙΑΛΕΞΗ

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Με κλικ στην εικόνα κατεβάζουμε τη διάλεξη

Α.ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΘΕΩΡΙΑ

ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ - ΦΥΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ - ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

1.Υπάρχουν ή όχι Συμπαντικοί Νόμοι;

2.Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά ενός Συμπαντικού Νόμου;

3.Σχέση Συμπαντικών, Φυσικών και Ιατρικών Νόμων

 

ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

4.Νόμος της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας

5.Θεός ή Φύση;

6.Αέναα Παλλόμενο Σύμπαν-Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης

7.Νόμος της Ενότητας-Όλου

8.Νόμος της Ιεραρχίας

9.Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων

10.Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος

11.Νόμος της Αέναης Ροής

12.Νόμος της Γνώσης και της Αλήθειας

13.Νόμος της Αγάπης

 

ΦΥΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

14.Νόμοι της ενότητας, αντίθεσης, ιεραρχίας, αιτίας-αποτελέσματος και διατήρησης της Ύλης

15. Νόμοι της ενότητας, αντίθεσης, ιεραρχίας, αιτίας-αποτελέσματος και διατήρησης της Ενέργειας

16. Νόμοι της ενότητας, αντίθεσης, ιεραρχίας, αιτίας-αποτελέσματος και διατήρησης της Υλο-Ενέργειας

 

ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

17.Είναι επιστήμη η Επιστήμη;

18.Όρια της Ανθρώπινης Γνώσης

19.Είναι επιστήμη η Ιατρική;

20.Είναι επιστήμη η Ομοιοπαθητική;

21.Υπάρχουν Ιατρικοί Νόμοι και ποιά η σχέση τους με τους Συμπαντικούς;

22.Σχέση Ομοιοπαθητικών Νόμων και Ιατρικών Νόμων

23.Ομοιοπαθητική άνευ νόμων δεν υφίσταται

24.Νόμος της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας όσον αφορά τη σχέση μας με το Σύμπαν, το ανθρώπινο είδος και τον ατομικό οργανισμό

25.Νόμος της Ενότητας-Όλου στην ανθρώπινη οντότητα και στο υλικό επίπεδο

26.Νόμος της Ιεραρχίας στην ανθρώπινη οντότητα και στο υλικό επίπεδο

27.Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων, υγεία-ασθένεια, υπερλειτουργία-υπολειτουργία, ένταση-χαλάρωση, ομοιοστασία

28.Νόμος Αιτίας-Αποτελέσματος, αιτιολογία ασθενειών, παρόν, παρελθόν, μέλλον

29.Νόμος της Γνώσης-Αλήθειας, όρια γιατρού, όρια ασθενούς

30.Νόμος της Αγάπης, σχέση γιατρού-ασθενούς, θεραπευτικά όρια

 

Β. ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑ

31.Περιγραφή της ομοιοπαθητικής ιδιοσυγκρασίας Νάτρουμ Μουριάτικουμ

ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ - ΦΥΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ - ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

 

 

-«Όταν πεινάς θα τρώς...»

-«Εσθλαί αι δόξαι των βροτών»

-Υπάρχουν άραγε Συμπαντικοί Νόμοι με γενική ισχύ;

-Στηρίζεται η σημερινή Ιατρική σε Νόμους;

-Τύχη ή Νομοτέλεια;

-Χαρακτηριστικά των Συμπαντικών Νόμων

-Νόμος Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας

-Θεός ή Σύμπαν; Ένα ψεύτικο δίλημμα

-Νόμος της Ενότητας-Όλου

-Νόμος της Ιεραρχίας

-Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων

-Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος

-Νόμος της Αέναης Ροής

-Νόμος της Γνώσης και της Αλήθειας

-Τα όρια της ανθρώπινης Επιστήμης

-«Η πολυμάθεια δεν διδάσκει τη σωφροσύνη»

-Νόμος της Αγάπης

-Φυσικοί Νόμοι και Υλικός Κόσμος

-Φυσικοί Νόμοι και Ενεργειακός Κόσμος

-Πότε μια επιστήμη είναι πράγματι Επιστήμη;

-Γιατί ο γιατρός οφείλει να φιλοσοφεί

-Ομοιοπαθητική, Νόμος Μοναδικότητας και Νόμος Όλου

-Ομοιοπαθητική και Νόμος της Ιεραρχίας

-Ομοιοπαθητική και Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων

-Ομοιοπαθητική και Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος

-Ομοιοπαθητική και Νόμος της Γνώσης-Αλήθειας

-Ομοιοπαθητική και Νόμος της Αγάπης

-Αλλοτριώσεις της Ομοιοπαθητικής Κλινικής Πράξης

 

 

Καλησπέρα σας. Σήμερα είναι η πρώτη διάλεξη αυτού του κύκλου. Θα μιλήσουμε για ένα θεωρητικό θέμα, για τους Συμπαντικούς Νόμους και τη σχέση τους με  τους Φυσικούς και τους Ιατρικούς Νόμους. Στη συνέχεια θα περιγράψουμε στα πλαίσια της Ομοιοπαθητικής  Φαρμακολογίας την ιδιοσυγκρασία Νάτρουμ Μουριάτικουμ.

 

«Όταν πεινάς θα τρώς...»

Θα ξεκινήσω με ένα ανέκδοτο. Κάποτε ζούσε ένας αυτοκράτορας, ο οποίος ήταν πολύ φιλομαθής. Ήθελε να αποκτήσει τη γνώση και να φτάσει στη θέωση. Και βέβαια όλα αυτά για να γίνει ευτυχισμένος. Γι΄ αυτό και είχε μαζέψει στην αυλή του πάρα πολλούς σοφούς, έφτιαξε μια μεγάλη βιβλιοθήκη με διάφορα σοφά βιβλία, εξασκούσε διάφορες τεχνικές, αναπνοές, διαλογισμούς, προσευχή κλπ, αλλά τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Δεν έβρισκε ούτε την πολυπόθητη ευτυχία αλλά ούτε και την φώτιση.

 

Κάποτε έμαθε ότι υπήρχε ένας γεροντάκος σε ένα δάσος και ότι ήταν πάρα πολύ σοφός και γι΄αυτό ξεκίνησε με την κουστωδία του, δηλαδή με τους αυλικούς και τους σοφούς του και τα ιερά βιβλία ανά χείρας και βαδίσανε  προς το δασάκι. Μόλις φτάσανε, βλέπουν εκεί τον γεροντάκο να σκαλίζει τα λαχανικά του δίπλα σε μιά  καλύβα, ντυμένος απλά και ζώντας λιτά. Φτάνουν εκεί, αναγγέλουν τον αυτοκράτορα οι αυλικοί του και πάει ο αυτοκράτορας και του λέει:

 

-Γέροντα, είμαι ο ξακουστός αυτοκράτορας τάδε. Έχω διαβάσει το τάδε βιβλίο, έχω κάνει την τάδε και την δείνα τεχνική για πολλά χρόνια, αλλά πως θα φτάσω στη φώτιση; Πως θα γίνω ευτυχισμένος;

-Ά, είναι πολύ απλό. Τρία πράγματα θα κάνεις.

-Σοβαρά! Πες τα μου και μένα και θα σου δόσω το μισό μου βασίλειο.

-Πρώτον, όταν πεινάς θα τρώς αλλά όταν δεν πεινάς δεν θα τρώς. Δεύτερον, όταν διψάς θα πίνεις αλλά όταν δεν διψάς δεν θα πίνεις. Και τρίτον, όταν νυστάζεις θα κοιμάσαι αλλά άμα δεν νυστάζεις δεν θα κοιμάσαι.

Τσαντίστηκε ο αυτοκράτορας και σηκώθηκε και έφυγε. Είπε μέσα του «με δουλεύει αυτός εδώ πέρα».

 

Αλλά είναι έτσι, σχετικά απλά τα πράγματα μέσα στην πολυπλοκότητά τους. Τι σχέση έχει τώρα αυτό με τους Συμπαντικούς Νόμους;

Αυτό που εννοούσε ο γεροντάκος της ιστορίας μας ήταν με απλά λόγια ότι ο οργανισμός μας απο την φύση του, απο τον Θεό είναι φτιαγμένος να έχει κάποιες ανάγκες, κάποιους νόμους με τους οποίους λειτουργεί. Πεινάς, θα φας. Άμα όμως δεν πεινάς δεν θα φας γιατί τότε παραβιάζεις τον νόμο. Διψάς, θα πίνεις. Άμα δεν διψάς δεν θα πίνεις.

 

Γιατί όποτε παραβιάζεις τον Φυσικό ή τον Συμπαντικό Νόμο θα έχεις πρόβλημα. Η ισσοροπία στο Σύμπαν προέρχεται από το σεβασμό των Συμπαντικών νόμων και αντίστοιχα στην Ιατρική Επιστήμη η ισορροπία, άρα και η υγεία, του ατόμου προέρχεται από το σεβασμό των Ιατρικών Νόμων. Είναι έτσι απλά τα πράγματα αλλά εμείς, οι άνθρωποι δυστυχώς, τα κάνουμε πολύ πολύπλοκα.

 

«Εσθλαί αι δόξαι των βροτών»

Ερχόμαστε στο θέμα των Συμπαντικών Νόμων. Υπάρχουν δύο τρόποι να δούμε τα πράγματα στη ζωή μας. Ο ένας τρόπος είναι να βγάζουμε διάφορες θεωρίες  ανθρώπινες, και όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: «Εσθλαί αι δόξαι των βροτών», δηλαδή «είναι εσφαλμένες οι απόψεις των θνητών». Γιατί ο καθένας μας έχει τη θεωρία του και τις προσωπικές και υποκειμενικές του  απόψεις του και τη σχολή του. Αυτό φαίνεται πολύ καλά στην Ψυχολογία όπου ο κάθε ψυχολόγος δημιουργεί και τη δική του σχολή. Αλλά ισχύει και στην Ιατρική και στην Ομοιοπαθητική και παντού.

 

Ο  Κέντ, ένας από τους  μεγαλύτερους δάσκαλους της Ομοιοπαθητικής. είχε πεί: «Μόνο ο νόμος είναι αυθεντία. Κανένας άνθρωπος δεν είναι αυθεντία». Δηλαδή η γνώση που στηρίζεται σε γνώμες των ανθρώπων ακόμη και όταν ερμηνεύουν τα λεγόμενα ''πειραματικά'' και «επιστημονικά» δεδομένα είναι εσφαλμένη. Ενώ αν προσπαθήσεις να στηριχθείς στους Συμπαντικούς Νόμους τότε έχεις μεγαλύτερη  πιθανότητα να είσαι σωστός. Ακόμα και τότε η ερμηνεία και εφαρμογή των Συμπαντικών Νόμων είναι πάλι υποκειμενική. Στην πράξη, δηλαδή,  πάλι ξεφεύγουμε. Αλλά τουλάχιστον έχεις κάπου να αναφερθείς, να ξέρεις που βαδίζεις. Με αυτή την έννοια, λοιπόν,  ή θα παραδεχθούμε ότι το Σύμπαν λειτουργεί νομοτελειακά, ότι έχει νόμους και άρα πρέπει να τους μάθουμε για να λειτουργήσουμε σωστά ή θα θεωρήσουμε ότι όλα είναι τυχαία και έτσι ο καθένας μας θα έχει τις υποκειμενικές του απόψεις, ο καθένας μας θα βαδίζει με την ιδεολογία του, με τα πιστεύω του και τότε βέβαια δεν θα έχουμε Επιστήμες.

 

Σήμερα η καινούρια και μάλιστα πολύ δημοφιλής θρησκεία είναι η Επιστήμη. Και το λέω αυτό γιατί ανεξάρτητα απο το σε τι θρησκεία πιστεύει κανείς και σε τι ιδεολογία, πολλές φορές δεχόμαστε εκ των προτέρων ως αλήθεια τα συμπεράσματα της Επιστήμης. Και αυτή η πίστη, αυτή η άκρατη εμπιστοσύνη δεν μας φαίνεται παράξενη γιατί δεχόμαστε αυτό που διατείνεται σήμερα η Επιστήμη. Ότι δηλαδή στηρίζεται σε Φυσικούς  Νόμους,  οι οποίοι έχουν αποδειχθεί και ξανααποδειχθεί επανειλημμένα σε όλες τις περιοχές του κόσμου και από διάφορους επιστήμονες και, επομένως έχουμε εμπιστοσύνη ότι έχουμε μια κοινή βάση να στηριχτούμε.

 

Υπάρχουν άραγε Συμπαντικοί Νόμοι με γενική ισχύ;

Αν ξεκινήσουμε απο τους γνωστούς νόμους της Φυσικής, της Χημείας, και των Μαθηματικών θα δούμε ότι έχουν κάποια χαρακτηριστικά. Ποιά είναι αυτά τα χαρακτηρηστικά; Τι κάνει αυτούς τους νόμους να είναι Νόμοι, και όχι απλώς υποκειμενικοί κανόνες του καθενός; Πρώτον, δεν εξαρτώνται απο τόπο. Δεύτερον δεν εξαρτώνται από τον ερευνητή και τρίτον είναι διαχρονικοί δηλαδή δεν εξαρτώνται απο το χρόνο. Π.χ ότι είπε ο Ευκλείδης πριν απο 2000 χρόνια ισχύει και σήμερα. Άρα το χαρακτηριστικό ενός νόμου που τον κάνει να λέγεται Νόμος είναι η γενική του ισχύς. Δηλαδή ανεξάρτητα από τόπο, χρόνο και παρατηρητή.

 

 

Θα πρέπει όμως να λάβουμε υπόψιν μας ότι υπάρχουν νόμοι, που έχουν περιορισμένη ισχύ τοπικά ή χρονικά. Π.χ. οι Νόμοι της Βαρύτητας του Νεύτωνα, όπως τους ξέρουμε στη Γη ισχύουν για τη Γη με ελάχιστη απόκλιση. Ενώ στο γενικότερο Σύμπαν ισχύουν οι νόμοι που αφορούν τη Θεωρία της Σχετικότητας. Ο χρόνος εδώ στη Γη είναι δεδομένος και ομοιόμορφος ενώ στο Σύμπαν είναι σχετικός με την ταχύτητα του παρατηρητή.

 

Γεννιέται επομένως ένα εύλογο ερώτημα. Οι Φυσικοί Νόμοι, δηλαδή οι νόμοι της Φυσικής, της Χημείας και των Μαθηματικών προέρχονται, άραγε, απο κάποιους άλλους γενικότερους νόμους; Είπαμε προηγουμένως ότι υπάρχουν νόμοι με περιορισμένη ισχύ που είναι ακριβείς σε περιορισμένα χωροχρονικά συστήματα. Μήπως υπάρχουν κάποιοι γενικότεροι, πιο ''συμπαντικοί'', ας το πούμε, νόμοι, από τους οποίους προέρχονται όλοι υπόλοιποι; Γιατί αν μη τι άλλο, ξέρουμε από την εμπειρία μας την καθημερινή και δεν χρειαζόμαστε καμμιά επιστημονική απόδειξη ότι τα πράγματα είναι ενωμένα μεταξύ τους. Μήπως επομένως υπάρχουν γενικότεροι Συμπαντικοί Νόμοι από τους οποίους προέρχονται όχι μόνον οι Φυσικοί Νόμοι του συστήματος της Γης αλλά πιθανότατα και οι Βιολογικοί και Ιατρικοί Νόμοι;

 

Γιατί αν υπάρχει κάτι τέτοιο θα πρέπει εμείς στην Ιατρική Επιστήμη, αν θέλουμε να λεγόμαστε επιστήμονες γιατροί, να τους ανακαλύψουμε και να λειτουργούμε βάσει αυτών. Και μάλιστα, αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας σαν γιατροί, θα δούμε ότι η Φυσική έτσι όπως είναι σήμερα είναι Επιστήμη με Ε κεφαλαίο. Γιατί δεν αναιρεί τους νόμους της κάθε χρόνο στα Διεθνή Συνέδρια Φυσικής. Αυτά που αλλάζουν είναι μόνο οι θεωρίες για την εξήγηση κάποιων φαινομένων. Αλλά και πάλι αυτές οι θεωρίες στηρίζονται σε κάποιους νόμους οι οποίοι παραμένουν σταθεροί και αναλλοίωτοι από τότε που ανακαλύφθηκαν. Για παράδειγμα ο Νόμος της Βαρύτητας του Νεύτωνα δεν καταργήθηκε με την ανακάλυψη του Νόμου της Σχετικότητας του Άϊνστάιν. Απλά ξέρουμε πλέον ότι ο Νόμος της Βαρύτητας έχει μια περιορισμένη ισχύ και ότι στα πλαίσια αυτά κατά προσέγγιση είναι ορθός και σημαντικός. Το ίδιο και οι νόμοι της Χημείας και των Μαθηματικών.

 

Στηρίζεται η σημερινή Ιατρική σε Νόμους;

Τι γίνεται όμως με την Ιατρική; Εκεί με το υπάρχον επικρατές θεραπευτικό σύστημα της Αλλοπαθητικής Ιατρικής...μια παρένθεση, δεν πρέπει να συγχέουμε την Ιατρική σαν Επιστήμη που είναι ενιαία και περιλαμβάνει διάφορα διαγνωστικά και θεραπευτικά συστήματα, με το υπάρχον επικρατές Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα. Άλλωστε ακόμη και σήμερα που είναι αυτό επικρατές, υπάρχουν όπως ξέρετε διάφορα παραδοσιακά θεραπευτικά συστήματα όπως ο Βελονισμός, η Ομοιοπαθητική, η Οστεοπαθητική, η Χειροπρακτική και πάρα πολλά ακόμη. Αλλά έτσι όπως έχει επικρατήσει στην Ιατρική σήμερα το Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα δυστυχώς την έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να μην είναι πλέον επιστήμη και δεν είναι υπερβολικό αυτό που λέω.

 

Λέω ένα παράδειγμα. Κάθε χρόνο στα επίσημα ιατρικά συνέδρια, ανατρέπονται τεχνικές και κανόνες-δεν μιλάω για νόμους- θεραπευτικές αγωγές, διαγνωστικές τεχνικές κοκ.  Και μάλιστα από τις στατιστικές κάθε χρόνο βγάζουμε διαφορετικά ποσοστά για το ένα, για το άλλο, για το παράλλο. Και μάλιστα κάθε χρόνο αποσύρονται από τη θεραπευτική πράξη φάρμακα τα οποία έγιναν δεκτά στην κυκλοφορία μετά από επιστημονικές έρευνες, μελέτες, αποδείξεις, πειράματα, διπλό τυφλό πείραμα, ιστορίες που κράτησαν πενταετία και πλέον και τελικά πήραν την έγκριση. Εγώ βάζω στην άκρη το γεγονός ότι μπορεί να τα έχει στάξει η τάδε φαρμακευτική εταιρεία σε κάποια πανεπιστήμια και κρατικούς υπαλλήλους κλπ και δέχομαι ότι δεν υπήρξε κάτι τέτοιο, και πράγματι δεν είναι όλα έτσι. Παρόλα αυτά αυτά τα φάρμακα μετά από μερικά χρόνια αποσύρονται από την κυκλοφορία είτε ως τοξικά είτε ώς αναποτελεσματικά. Και έχουμε αυτό το φαινόμενο το τραγικό όπου η Ιατρική Επιστήμη αναιρεί κάθε χρόνο τον εαυτό της και μάλιστα περηφανεύεται γι’ αυτό. Και λέει «αυτό είναι το επιστημονικό...προχωράμε...μαθαίνουμε...κάνουμε...φτιάχνουμε» και πάρα πολύ συχνά έχουμε ανακαλύψει εκ των υστέρων βέβαια τα λάθη μας τα οποία πληρώσαμε ακριβά με παρενέργειες και λάθος χειρισμούς γιατρών. 

 

Με επίσημες στατιστικές της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας των Ηνωμένων Εθνών από τότε που ήμουν φοιτητής πριν από 25 χρόνια, το ποσοστό των ιατρογενών παθήσεων τότε...τώρα θα είναι χειρότερα τα πράγματα, ήταν 30%. Τριάντα τοις εκατό! Με απλά λόγια πάνε τρείς στον γιατρό και ο ένας αρρωσταίνει επιπλέον από παρενέργειες φαρμάκων, επιπλοκές εγχειρήσεων και λάθος αγωγές. Είναι τραγικό το ποσοστό. Δεν θα μπορούσαμε να το δεχτούμε αυτό με τίποτα για ένα τρόφιμο π.χ. Ένα τρόφιμο, αν μπορούσες εσύ σαν κτηνίατρος στον έλεγχο τροφίμων, να διαπιστώσεις ότι έχει την ελάχιστη παρενέργεια, αμέσως θα το απέκλειες. Όλα αυτά δυστυχώς γίνονται γιατί η σημερινή Ιατρική Επιστήμη, όπως ακριβώς έλεγε και για την Ιατρική Επιστήμη της εποχής του ο Κέντ, είναι δυστυχώς εμπειρική.

 

Γίνονται βέβαια διάφορες έρευνες που μπορεί μεν να στηρίζονται στην Στατιστική αν δεν στηρίζονται όμως σε νόμους Συμπαντικούς καταλήγουν σε λάθος συμπέρασμα. Εκεί είναι το πρόβλημα. Δεν αμφισβητώ το διπλό τυφλό πείραμα, δεν αμφισβητώ τις στατιστικές αναλύσεις και όλα αυτά, αλλά αν δεν στηρίζεις σε νόμους το ερώτημα που θα κάνεις στη Φύση, γιατί αυτό σημαίνει έρευνα, ρωτάω τη Φύση και αν θέσω λάθος ερώτηση θα πάρω λάθος απάντηση. Ο καθηγητής της Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Τριχόπουλος, ο οποίος χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης, μας είχε πει στο αμφιθέατρο κάποια στιγμή όταν ήμουνα φοιτητής, ότι υπάρχουν τρείς τρόποι να πεις ψέματα. Ο ένας είναι να πεις απλώς ψέματα, ο δεύτερος είναι να αποκρύψεις την αλήθεια και ο τρίτος και ο πιο επιστημονικός είναι να κάνεις στατιστική! Είναι πολύ εύκολο να μπερδέψεις τα πράγματα. Γι’ αυτό και η μία έρευνα αναιρεί πολύ συχνά την άλλη. Θυμάμαι ότι είχαμε έναν επιμελητή στη φοιτητική μου ζωή ο οποίος για την αιτιολογία του έλκους του δωδεκαδακτύλου, μας παρουσίασε στη σειρά δώδεκα έρευνες οι οποίες αναιρούσαν η μία την άλλη. Δώδεκα! Έρευνες όλες έγκυρες, από καλά πανεπιστήμια και εξέχοντες ερευνητές, αλλά η μία αναιρούσε την άλλη.

 

Όλα αυτά γίνονται γιατί δυστυχώς σήμερα, έτσι όπως είναι το σύστημα της Ιατρικής Επιστήμης δεν στηρίζεται σε  βιολογικούς διαγνωστικούς και θεραπευτικούς νόμους που να έχουν σχέση με Συμπαντικούς Νόμους. Μάλιστα τολμώ να πω και θα το δούμε και στην πορεία των διαλέξεων μας, ότι δεν υπάρχει στη συνήθη Ιατρική σήμερα ούτε ένας διαγνωστικός ή θεραπευτικός νόμος με γενική ισχύ, δηλαδή που να ισχύει για όλες τις ασθένειες, για όλους τους ασθενείς σε οποιοδήποτε τόπο και χρόνο. Αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα.

 

Για μένα λοιπόν η Ομοιοπαθητική δεν είναι άλλη μία τεχνική  που έχει ανακαλύψει κάποια φάρμακα, π.χ μια νέα βοτανοθεραπεία που λέει πάρε αυτό ή πάρε εκείνο γιατί είδαμε ότι αυτό το μαντζούνι κάνει καλό αλλά είναι μια Ιατρική Επιστήμη που στηρίζεται σε νόμους διαγνωστικούς και θεραπευτικούς που από τότε που ανακαλύφθηκαν πριν από 300 χρόνια εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι και σήμερα και αν δεν τους εφαρμόσουμε στην πράξη αυτούς τους νόμους τότε δεν κάνουμε Ομοιοπαθητική. Τελείωσε.

 

Όχι μόνο στη θεραπευτική πράξη ακολουθούμε τους νόμους στην Ομοιοπαθητική αλλά και στην διδασκαλία της Ομοιοπαθητικής πρέπει να εφαρμόζουμε αυτούς τους νόμους. Ήδη αναλύσαμε τα πράγματα ιεραρχικά με βάση τον Συμπαντικό Νόμο της Ιεραρχίας και θα τα δούμε και ολιστικά βάσει του Νόμου του Όλου κοκ.

 

Τύχη ή Νομοτέλεια;

Επομένως στο ερώτημα αν κατ’ αρχήν υπάρχουν ή όχι Συμπαντικοί Νόμοι για μένα υπάρχουν δύο πιθανότητες. Ή όλο το Σύμπαν λειτουργεί πλήρως νομοτελειακά γιατί όλα είναι δεμένα και ενωμένα μεταξύ τους ή δεν λειτουργεί καθόλου νομοτελειακά σε όλα. Αν όμως από την εμπειρία μας ανακαλύψαμε έστω και έναν κρίκο όλης αυτής της αλυσίδας ο οποίος λειτουργεί νομοτελειακά, και σίγουρα έχουμε ανακαλύψει τόσους νόμους της Φυσικής, της Χημείας, των Μαθηματικών κλπ, τότε σίγουρα όλο το Σύμπαν, επειδή είναι στο εσωτερικό του, όλα συνδεδεμένα μεταξύ τους, λειτουργεί νομοτελειακά.

 

Ακόμη και αυτό που λέμε τύχη και τυχαιότητα δεν είναι παρά μια λάθος έκφραση. Στους Αρχαίους Έλληνες η τύχη, η θεά Τύχη  ήταν ταυτόσημη με την θεά Αναγκαιότητα, την θεά της Νομοτέλειας, την θεά της Ανάγκης. Θυμηθείτε πόσο μάλιστα ισχυρή ήταν η Ανάγκη «Ανάγκα και θεούς πείθονται». Και η τύχη δεν ήταν αυτό που σου τύγχανε, που σου λάχαινε, που σου συνέβαινε δηλαδή τυχαία, άνευ λόγου και αιτίας, αλλά ήταν το αποτέλεσμα συγκεκριμένων προηγούμενων αιτιών και δράσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι πίστευαν στην ύπαρξη και δράση των τριών Μοιρών που υπηρετούσαν το Πεπρωμένο, αυτό που ήταν «φυγείν αδύνατον». Το παρελθόν Πεπρωμένο, δηλαδή το παρελθόν Κάρμα με βάσει τον ανατολικό όρο, καθοριζόταν από την μοίρα Κλωθώ. Η Κλωθώ έκλωθε, εξ’ ού και το όνομα, το νήμα της γέννησης ενός ανθρώπου με βάσει τα πεπραγμένα του σε προηγούμενες ζωές και καθόριζε το σε ποιές συνθήκες γεννιέται ένα παιδί, δηλαδή με ποιούς γονείς, σε ποιά χώρα και με ποιά σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά, δηλαδή με ποιά ιδιοσυγκρασία. Στη συνέχεια η μοίρα Λάχεσις, ξετύλιγε το νήμα της ζωής του ατόμου καθορίζοντας τα σημαντικά γεγονότα της ζωής του με βάσει τις δράσεις των προηγούμενων ζωών και τις παρούσες δράσεις. Καθόριζε δηλαδή τι του «λάχαινε» εξ’ ού και το όνομα της. Και τέλος η μοίρα Άτροπος καθόριζε το πότε και το πως του τέλους της ζωής του ατόμου και το τι θα κουβαλούσε μαζί του σαν καρπούς αυτής της επίγειας ζωής προς τον ουράνια ζωή και την επόμενη επίγεια ζωή. Δεν υπήρχε τρόπος να ξεφύγεις από το πότε και το πως του θανάτου εξ’ ού και το όνομα της.

Επομένως για μένα, υπάρχουν Συμπαντικοί Νόμοι. Αν δεν τους ξέρουμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Κακό του κεφαλιού μας αν τους αγνοούμε ή αν τους ξέρουμε αλλά δεν τους παραδεχόμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή εγώ τους λέω ότι πρέπει σώνει και καλά να τους δεχτείτε εσείς. Τα ακούτε και αποφασίζετε.

 

Χαρακτηριστικά των Συμπαντικών Νόμων

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά ενός Συμπαντικού Νόμου; Ήδη τα έχουμε πει. Έχει γενική ισχύ ανεξάρτητα από τόπο, χρόνο και παρατηρητή και ισχύει πάντα. Πιθανότατα οι υπο-νόμοι, όχι οι υπονόμοι (γέλια), οι κατώτεροι δηλαδή νόμοι, αλλάζουν ανάλογα με την αλλαγή του οικοσυστήματος. Όταν η Γη μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια αλλάξει στο βαρυτικό της πεδίο, μπορεί να δούμε σημαντικές αλλαγές στους επι μέρους φυσικούς και χημικούς της νόμους. Και ήδη ανάλογες συνθήκες υπάρχουν και το ξέρουμε σε άλλους πλανήτες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παύουν να υπάρχουν οι γενικοί Συμπαντικοί Νόμοι.

 

Η σχέση Συμπαντικών Νόμων, Φυσικών Νόμων και Ιατρικών Νόμων είναι για μένα εκ των ούκ άνευ. Απόλυτη. Από τους Συμπαντικούς Νόμους προέρχονται οι Φυσικοί Νόμοι στο φυσικό σύστημα της Γης και από τους Φυσικούς Νόμους προέρχονται οι Βιολογικοί Νόμοι, εξ αυτών οι Ιατρικοί Νόμοι και εξ’ αυτών οι Ομοιοπαθητικοί Νόμοι. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν λέμε νόμος, επειδή έχουμε συνηθίσει σε νόμους της μορφής Ενέργεια ίσον Μάζα επί την Ταχύτητα του Φωτός στο τετράγωνο, πολύπλοκους μαθηματικούς νόμους κλπ, εάν ακούσουμε έναν Συμπαντικό Νόμο που είναι απλός, που εκφράζεται με δυό απλά λόγια, τότε δεν τον αξιολογούμε ιδιαίτερα. Μάλιστα όσο με πιο πολύπλοκα μαθηματικά εκφράζεται τον θεωρούμε και πιο σημαντικό. Όμως δεν ισχύει αυτό. Ισχύει ότι οι Συμπαντικοί Νόμοι είναι οι απλοί, μοναδικοί και πρωταρχικοί από τους οποίους ξεκινάει η πυραμίδα της νομοτέλειας του Σύμπαντος. Από αυτούς προέρχονται οι πιο πολύπλοκοι Φυσικοί Νόμοι και μετά οι ακόμη πιο πολύπλοκοι Βιολογικοί και Ιατρικοί Νόμοι λόγω εξειδίκευσης. Οι Συμπαντικοί λοιπόν Νόμοι επειδή είναι οι πρωταρχικοί νόμοι αναμένεται να είναι πολύ απλοί στη δομή και στην έκφραση και στη λειτουργία τους. Ισχύει αυτό που έχει πει η αρχαία σοφία ότι «η Αλήθεια είναι απλή».

 

Η Αλήθεια και η Σοφία στη βάση τους είναι απλές. Όταν όμως πάμε να εφαρμόσουμε την Αλήθεια σε κατώτερα και πιο ποικίλα επίπεδα γίνεται όλο και πιο πολύπλοκη γιατί εξειδικεύεται και εξατομικεύεται. Επομένως αυτοί οι νόμοι που θα πούμε δεν είναι τίποτα το μυστήριο ή περίεργο ή «ιερό» με την έννοια του να τους ενδύσουμε με έναν περίεργο μανδύα. Είναι απλοί. Απλούστατοι. Αλλά και σοφώτατοι. Γιατί από αυτούς έχει φτιαχτεί και λειτουργεί το Σύμπαν.

 

Νόμος Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας

Ο πρώτος Συμπαντικός Νόμος είναι ο Νόμος της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας. Προσέξτε πάει λίγο ζευγάρι: μοναδικότητα και ποικιλομορφία. Φαινομενικά είναι δύο έννοιες αντίθετες μεταξύ τους αλλά στο Σύμπαν αυτά συνυπάρχουν σαν καταστάσεις. Μπορούμε να φανταστούμε το Σύμπαν σαν μια πυραμίδα. Στην κορυφή της υπάρχει μια σημειακή κατάσταση και από εκεί και κάτω κατεβαίνει σε διάφορα επίπεδα και απλώνει. Ο Συμπαντικός Νόμος της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας  μας λέει με απλά λόγια ότι «το Σύμπαν είναι ενιαίο και από το Ένα της κορυφής προέρχεται όλη η τεράστια ποικιλομορφία των κατώτερων επιπέδων». Όσο πάμε προς τα πάνω όλα συγκλίνουν στο Ένα με αποτέλεσμα να μειώνεται η ποικιλομορφία και να αυξάνεται η μοναδικότητα. Όσο πάμε προς τα κάτω όλα απλώνονται με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ποικιλομορφία και να μειώνεται η μοναδικότητα φαινομενικά τουλάχιστον. Αντίστοιχα πιο ωραία θα μπορούσαμε να φανταστούμε το Σύμπαν ώς μια απεριόριστη τεράστια σφαίρα στο κέντρο της οποίας βρίσκεται το Ένα, η Ανώτατη Αρχή και από εκεί και πέρα ακτινωτά προς όλες τις κατευθύνσεις αρχίζουν τα διάφορα επίπεδα από το κέντρο προς την περιφέρεια.

 

Θεός ή Σύμπαν; Ένα ψεύτικο δίλημμα

Σε αυτό το Ένα δόθηκαν κατά καιρούς διάφορα ονόματα. Για μένα δεν έχει κανένα νόημα να κολλήσουμε στις ονομασίες ή στις ιδεολογίες, φιλοσοφίες ή θρησκείες από τις οποίες προέρχονται. Είτε ονομάσουμε αυτό το σημείο της κορυφής της πυραμίδας ή του κέντρου της συμπαντικής σφαίρας ως Ένα, Ανωτάτη Αρχή, Χωρίς Όνομα, Θεό, Δία, Βούδα, Μπράχμαν, Χριστό κλπ, όπως θέλετε πείτε το, ταρατατζούμ κλπ, δεν έχει καμμία σημασία. Πρόκειται πάντα για το ίδιο πράγμα, πρόκειται πάντα για την Ανωτάτη Αρχή. Πρόκειται πάντα για τον Δημιουργό και Πατέρα των πάντων. Είναι αυτός που περιέχει τα πάντα...προσέξτε πως η θεολογία τα λέει ωραία τα πράγματα: «Πιστεύω εις έναν Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν Ουρανού και Γης, ορατών τε πάντων και αοράτων...». Πατέρα γιατί γέννησε τα πάντα, Παντοκράτορα γιατί κρατεί, επικρατεί και ελέγχει τα πάντα, ποιητήν Ουρανού και Γης γιατί εποίησε, δηλαδή έφτιαξε τα ανώτερα και κατώτερα επίπεδα, τα αόρατα και τα ορατά.

 

Αντίστοιχα αν πάμε στις απόψεις των αθεϊστών, αυτών που δεν δέχονται την έννοια του Θεού, θα δούμε ότι τελικά και αυτοί στην πράξη πιστεύουν στην ίδια Ανωτάτη Αρχή γιατί στη θέση του θρησκευτικού Θεού βάζουν την έννοια της επιστημονικής Φύσης-Σύμπαντος. Όμως όπως και να το ονομάσουμε σημασία έχει να δούμε ποιά χαρακτηριστικά αποδίδουν και αυτοί στην Ανωτάτη αυτή Αρχή. Λένε λοιπόν οι αθεϊστές ότι το Σύμπαν υπήρχε ανέκαθεν, ότι αυτό είναι ο δημιουργός των πάντων, ότι βάσει του Νόμου της διατήρησης της Ύλης και της Ενέργειας θα υπάρχει πάντα, ανεξάρτητα αν διαστέλλεται και συστέλλεται και ότι περιλαμβάνει τα πάντα. Άρα και αυτοί αποδίδουν τα ίδια χαρακτηριστικά στην Ανωτάτη Αρχή απλά από αντίδραση στις υπερβολές των λαϊκών θρησκειών αρνούνται την έννοια Θεός και στη θέση της βάζουν τον όρο Σύμπαν. Πρόκειται όμως για την ίδια Ανωτάτη Αρχή. Εγώ χάριν παράδοσης ονομάζω αυτή την Ανωτάτη Αρχή ως Θεό και έχω ήδη ξεκαθαρίσει τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες του.

 

Νόμος της Ενότητας-Όλου

Εφόσον όμως όλα προήλθαν από τον ένα και κοινό Θεό όπως μας λέει ο Νόμος της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας, αυτόματα προκύπτει ο δεύτερος Συμπαντικός Νόμος, ο Νόμος της Ενότητας και του Όλου. Αυτός ο νόμος μας λέει ότι «παρότι το Σύμπαν έχει διάφορα επίπεδα είναι όμως ενιαίο, είναι ένα Σύνολο, ένα Όλον». Είναι τόσο απλός και αυτός ο νόμος.

 

Νόμος της Ιεραρχίας

Υπάρχει μετά ένας τρίτος Συμπαντικός Νόμος. Ο Νόμος της Ιεραρχίας που μας λέει ότι «ναι μεν το Σύμπαν είναι ενιαίο αλλά έχει διάφορα ιεραρχικά επίπεδα από πάνω προς τα κάτω». Π.χ αν κάνουμε μια σύνοψη των διαφόρων επιπέδων για τα οποία μιλάνε οι διάφορες θρησκείες αναφέρουν ότι υπάρχει κατ’ αρχήν το ανώτατο επίπεδο δηλαδή ο Θεός, η Ανωτάτη Αρχή ως ανέκφραστο Σύμπαν. Μετά υπάρχει πιο κάτω ο Πνευματικός Κόσμος που είναι πολύ κοντά αλλά πιο κάτω από τον Θεό και ουσιαστικά πρόκειται για τον χριστιανικό Παράδεισο με τους αγγέλους και τις άλλες ανώτερες πνευματικές οντότητες που ζούν εκεί ή για τον αρχαιοελληνικό Όλυμπο στον οποίο κατοικούν οι θεοί με θ μικρό σε αντίθεση με τον ένα και μοναδικό Θεό με θ κεφαλαίο, δηλαδή τον Δία τον «πατέρα θεών τε και ανθρώπων». Μετά πάμε στον Ψυχικό Κόσμο και στη συνέχεια στον Υλικο-Ενεργειακό Κόσμο. Στο δε κάθε ένα από αυτά τα τρία επίπεδα, υπάρχουν επιμέρους επίπεδα. Π.χ στον Υλικο-Ενεργειακό Κόσμο υπάρχει ο Υλικός Κόσμος και ο Ενεργειακός Κόσμος. Ενώ στον Υλικό Κόσμο υπάρχει το Ορυκτό Βασίλειο, το Φυτικό Βασίλειο, το Ζωϊκό Βασίλειο και το Ανθρώπινο Βασίλειο ή η Ανθρωπότητα.

 

Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων

Ένας άλλος Συμπαντικός Νόμος είναι ο Νόμος της Ενότητας και Συμπληρωματικότητας των Αντιθέτων. Συζητάμε για μέρα-νύχτα, άσπρο-μαύρο, πάνω-κάτω, θετικά φορτισμένα σωματίδια-αρνητικά φορτισμένα σωματίδια κοκ. Ακόμη και στις αφηρημένες και ψυχικές έννοιες υπάρχουν τα αντίθετα. Χαρά-λύπη, αγάπη-μίσος. Το ίδιο και στο βιολογικό επίπεδο υπολειτουργία-υπερλειτουργία, ζέστη-κρύο, ξηρότητα-υγρασία, υπερέκκριση-υποέκκριση κλπ. Αυτό όμως που μας λέει αυτός ο νόμος είναι ότι τα αντίθετα είναι ενωμένα μεταξύ τους με την έννοια της συμπληρωματικότητας. Αυτό που λέει και η θεωρία του Γινν-Γιάνγκ. Πράγματι η αύξηση της μέρας οδηγεί κάποια στιγμή στην αρχή της νύκτας και η αύξηση της νύκτας στην αρχή της μέρας, στην αυγή.

 

Έχουμε δηλαδή έναν κύκλο, είναι αλληλένδετα τα αντίθετα μεταξύ τους και δεν μπορούν να υπάρξουν από μόνα τους στον Κόσμο της Δυαδικότητας στον οποίο ζούμε. Γιατί υπάρχει και ο Κόσμος της Μοναδικότητας. Θυμηθείτε τον πρώτο Συμπαντικό Νόμο της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας. Πάνω, στον Παράδεισο, στον Πνευματικό Κόσμο, υπάρχει η Μοναδικότητα. Εκεί δεν υπάρχει θηλυκό και αρσενικό, δεν υπάρχουν αρσενικοί και θηλυκοί άγγελοι στην θρησκευτική παράδοση και δεν είναι τυχαίο αυτό. Εκεί δεν υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει μόνον καλό. Υπάρχει μοναδικότητα. Εκεί δεν υπάρχει ανομία και νόμοι. Υπάρχει μόνο σεβασμός των νόμων. Τελείωσε.

 

Στο επίπεδο του Κόσμου της Δυαδικότητας ή πιο σωστά του Κόσμου της Ποικιλομορφίας στο οποίο ζούμε εδώ στη Γη, υπάρχουν τα θετικά και τα αρνητικά. Και μάλιστα για νάμαστε πιο σωστοί, δεν υπάρχει ένα θετικό από τη μια μεριά και ένα αρνητικό από την άλλη. Υπάρχει ένα τεράστιο φάσμα από το πολύ θετικό στο μηδέν και από το μηδέν στο πολύ αρνητικό. Ξέρουμε πολύ καλά ότι μέσα σε έναν άντρα υπάρχει και λίγη γυναίκα και ότι μέσα σε μια γυναίκα υπάρχει και λίγος άντρας. Και ορμονικά και λειτουργικά και στα πάντα.

 

Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος

Υπάρχει επίσης ο Συμπαντικός Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος. Τι μας λέει αυτός ο νόμος; Ότι «αφού τα πράγματα είναι αλληλένδετα και ενιαία, τότε το ένα προέρχεται από το άλλο, το ένα είναι η αιτία του επόμενου αποτελέσματος και αυτό το αποτέλεσμα είναι με τη σειρά του η αιτία του επόμενου αποτελέσματος κοκ.» Υπάρχει δηλαδή μια μεγάλη αλυσίδα που συνδέει τα γεγονότα μεταξύ τους ή καλύτερα ένα πολύπλοκο τρισδιάστατο δίκτυο αλυσίδων αιτιών-αποτελεσμάτων-αιτιών κλπ. Γιατί αν δεν ήτανε μεταξύ τους συνδεδεμένα δεν θα υπήρχε και νομοτέλεια. Θα ήτανε «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι». Θα είτανε όλα τυχαία. Αλλά από τη στιγμή που όλα είναι ενιαία και συνδεδεμένα μεταξύ τους και υπακούν σε Συμπαντικούς Νόμους, τότε σαφώς έχουν μεταξύ τους σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος-αιτίας κοκ. Δεν γίνεται αλλοιώς. Αν λοιπόν δεν ξέρουμε τις αιτίες δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα αποτελέσματα. Επομένως τίποτε δεν προέρχεται εκ του μηδενός και τίποτε δεν καταλήγει στο μηδέν.

 

Νόμος της Αέναης Ροής

Ένας άλλος Συμπαντικός Νόμος είναι ο Νόμος της Αέναης Ροής. Δεν θα μπορούσε να εκφραστεί λακωνικότερα και σαφέστερα από το Ηρακλείτιο «τα πάντα ρει». Και δεν πρόκειται απλώς για κίνηση, δηλαδή μετατόπιση στον χώρο, αλλά και στον χωροχρόνο και επίσης για μετασχηματισμό, μεταμόρφωση, αύξηση, μείωση κοκ. Όταν όλο το Σύμπαν κινείται, διαστέλλεται, συστέλλεται, μετασχηματίζεται τότε κανένα τμήμα του ακόμη και το μικρότερο δεν θα μπορούσε να μείνει στάσιμο και ακίνητο ούτε για μια στιγμή. Η ακινησία δεν είναι παρά ψευδαίσθηση, η κίνηση είναι ο κανόνας. Όπως το σκοτάδι δεν είναι παρά έλλειψη φωτός, ένα ψέμα, μια σκιά που προκαλείται από το κρύψιμο του φωτός.

 

Νόμος της Γνώσης και της Αλήθειας

Υπάρχει επίσης ο Συμπαντικός Νόμος της Γνώσης και της Αλήθειας. Τι μας λέει αυτός ο νόμος; Μας λέει ότι «η πρόσβαση που έχει ένα πλάσμα στην Αλήθεια καθορίζεται από το είδος του και από τον βαθμό της πνευματικής του εξέλιξης». Αν εγώ είμαι μια πέτρα δεν έχω καμμία πρόσβαση στη γνώση και στην Αλήθεια. Δεν ξέρω τι γίνεται μέσα μου ή γύρω μου, τι κάνουν οι άλλες πέτρες και το Σύμπαν(γέλια). Γελάτε αλλά δεν είναι τυχαίο που για τους αμαθείς λέμε ότι είναι τούβλα ή κούτσουρα.

 

 Αν είμαι ένα φυτό έχω μια πολύ περιορισμένη γνώση ή και καθόλου. Γιατί δεν βιώνω τι γίνεται γύρω μου αλλά δέχομαι ερεθίσματα και αντιδρώ αντανακλαστικά. Δεν έχω Νευρικό Σύστημα για να επεξεργαστώ αυτά που δέχομαι. Αν είμαι ένα ζώο έχω σαφώς μεγαλύτερη δυνατότητα γνώσης και αν είμαι ένας άνθρωπος ακόμη μεγαλύτερη. Αν είμαι ένας άγγελος ή μια ακόμη ανώτερη πνευματική οντότητα έχω ακόμη μεγαλύτερη πρόσβαση στην Αλήθεια. Και αν είμαι η Ανωτάτη Αρχή, ο Θεός ο ίδιος, το Σύμπαν το ίδιο, όπως θέλετε πείτε το, έχω απόλυτη γνώση και σοφία και κατέχω ή καλύτερα είμαι η απόλυτη Αλήθεια. Γι’ αυτό και υπάρχει το Ερμητικό ρητό «ο Άνθρωπος ανόητος, ο Θεός σοφός».

 

Άρα είναι λάθος να περιμένουμε ότι ως άνθρωποι θα μπορέσουμε να μάθουμε κάποτε, αν παραμείνουμε βέβαια άνθρωποι και δεν γίνουμε ένα με τον Θεό, αν δεν ανέβουμε επίπεδο, ότι θα μπορέσουμε κάποτε να γνωρίσουμε τα πάντα για το επίπεδο μας και για πιο πάνω. Μπορούμε ουσιαστικά να γνωρίσουμε ανάλογα με το τι μέσα χρησιμοποιούμε - τα οποία όμως μέσα έχουν σχέση με την κατάσταση μας, με το επίπεδο μας - μπορούμε να δούμε πράγματα πιο κάτω από μας ή και λίγα πράγματα από εκεί που είμαστε. Πιο πάνω δεν μπορούμε. Π.χ με τις Πέντε Αισθήσεις μας μπορούμε να δούμε ένα πολύ μικρό φάσμα του περιβάλλοντος Υλικού Κόσμου. Μπορούμε να δούμε π.χ στο ορατό φάσμα που είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι του συνολικού ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Μπορούμε να ακούσουμε σε ένα πολύ μικρό φάσμα των ηχητικών συχνοτήτων στο λεγόμενο ακουστό φάσμα. Ξέρουμε ότι υπάρχουν ζώα που μπορούν να δουν και να ακούσουν πολύ περισσότερα από μας. Η όσφρηση του σκύλου είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο ευρεία και δυνατή από ότι του ανθρώπου. Δηλαδή σκεφτείτε τι χάνουμε! Επομένως οι Πέντε Αισθήσεις μπορούν να μας φέρουν σε επαφή με ένα πολύ μικρό κομμάτι του Υλικού Κόσμου, του Υλικού βέβαια και όχι του Ενεργειακού.

 

Και μάλιστα δεν είναι τα αισθητήρια όργανα που βλέπουν, δεν βλέπει το μάτι όπως πολύ καλά ξέρουμε στην Ιατρική. Ο εγκέφαλος είναι που βλέπει. Και για να είμαστε πιο σωστοί ο εγκέφαλος δεν μπορεί να δει από μόνος του. Χρειάζεται την Αισθητική Ψυχή για να δει. Το μάτι είναι η κάμερα που συλλέγει την πληροφορία. Αν δεν υπάρχει ο εγκέφαλος να την παραλάβει και να την ερμηνεύσει μάλιστα βάσει προϋπάρχουσας γνώσης της μνήμης για σύγκριση τότε το μάτι δεν θα μπορούσε να δει τίποτα. Θα ήταν απλώς ένας συγκεντρωτικός φακός. Αλλά ο φακός δεν βλέπει.  Λέω ένα παράδειγμα με το κομπιούτερ για να γίνω κατανοητός. Συνδέω μια κάμερα με το κομπιούτερ. Η κάμερα αντιστοιχεί στο μάτι. Το κομπιούτερ αντιστοιχεί στον εγκέφαλο. Αλλά αν το κομπιούτερ-hardware δεν έχει μέσα του, στη μνήμη του, ένα πρόγραμμα γνώσης, ένα software,  για να ερμηνεύσει τα δεδομένα που συλλέγει η κάμερα τότε δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν πα’ να συλλέξει τις πληροφορίες όλου του κόσμου, δεν κάνει τίποτα. Είναι ένας «σοφός ηλίθιος» όπως λέμε. Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος έχει μεν τα αισθητήρια όργανα που συλλέγουν πληροφορίες  και τις στέλνουν στον εγκέφαλο, δηλαδή στο όργανο ερμηνείας  των πληροφοριών, αλλά το πρόγραμμα γνώσης που υπάρχει μέσα στον εγκέφαλο δίνεται από πιο πάνω, από την Αισθητική Ψυχή και το Ατομικό Πνεύμα. Κατά τον ίδιο τρόπο που το πρόγραμμα γνώσης στον υπολογιστή δίνεται από τον ευφυή χειριστή του, δηλαδή τον άνθρωπο.

 

Τα όρια της ανθρώπινης Επιστήμης

Επομένως είναι μεγάλη πλάνη αυτή που υπάρχει σήμερα στον κόσμο και στους επιστήμονες ότι δηλαδή κάποια στιγμή η Επιστήμη θα δώσει απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα και ακόμη περισσότερο ότι θα λύσει όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας και του Σύμπαντος! Είναι μια κοροϊδία άνευ προηγουμένου! Ποτέ μα ποτέ η Επιστήμη, η ανθρώπινη Επιστήμη, δεν θα φτάσει στο σημείο να γνωρίσει ανώτερα επίπεδα. Ένα άτομο, αν ατομικά εξελιχθεί στο Ψυχικό και Πνευματικό Επίπεδο, με την έγκριση και χάρη ανώτερων όντων, θα μπορέσει να γνωρίσει τα του επιπέδου του και μάλιστα όχι όλα. Τα πιο κάτω και λίγα του επιπέδου του.

 

Μάλιστα ο Νόμος της Αλήθειας μας λέει σε συνδυασμό με τον Νόμο της Ιεραρχίας ότι και η μεταφορά της γνώσης δεν μπορεί να γίνει στον καθένα. Μπορεί κάποιος να έχει μια εμπειρία σε κάτι π.χ ένας γονιός. Πάει και λέει στα παιδιά του όταν μεγαλώσουν και γίνουν ενήλικες «ρε παιδιά εγώ έχω μια πείρα από τη ζωή μέσα από τις εμπειρίες μου, έχω πάθει διάφορα, κάντε αυτό που σας λέω για να μην πάθετε τα ίδια». «Όχι, εγώ θέλω να γνωρίσω μόνος μου τον κόσμο, να κάνω τα δικά μου». Δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου μια δισκέτα και να την βάλεις στο κομπιούτερ του μυαλού του άλλου και αυτόματα αυτός να πάρει τις γνώσεις σου. Τις ουσιαστικές γνώσεις δηλαδή την πείρα σου και όχι τις ξερές γνώσεις που μπορούν απλώς να αποστηθιστούν, να παπαγαλιστούν χωρίς σοφία και νόημα.

 

«Η πολυμάθεια δεν διδάσκει τη σωφροσύνη»

Αν η γνώση ήταν θέμα διαβάσματος και απλής μεταφοράς πληροφοριών, τότε οι πιο άγιοι και φτασμένοι και σοφοί άνθρωποι θα ήταν οι καθηγητές πανεπιστημίου οι οποίοι αν μη τι άλλο στον τομέα τους έχουν μάθει πάρα πολλά πράγματα. Δεν λέει όμως αυτό τίποτα. Το να μάθεις κάποια πράγματα με την έννοια του να τα περάσεις στο κομπιούτερ του μυαλού σου σαν πληροφορίες, δεν σημαίνει γνώση. Δεν σημαίνει ότι έφτασες και στο επίπεδο αυτής της γνώσης. Δεν έγινες απαραίτητα πιο σοφός. Πιο πνευματικός. Ο Ηράκλειτος πολύ σοφά λέει ότι «η πολυμάθεια δεν διδάσκει την σωφροσύνη». Υπάρχουν σήμερα θεολόγοι που έχουν διαβάσει τα πάντα, ξέρουν απέξω τα πάντα, την Αγία Γραφή στίχο με στίχο απέξω κι ανακατωτά, όλη τη διδασκαλία του Χριστού...και τι έγινε...τους έκανε αυτό καλούς ανθρώπους; Τους έκανε άγιους;  Ισα ίσα που πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο. Αυξάνεται με την πολυμάθεια ο εγωϊσμός μας, κοκορευόμαστε και γινόμαστε πιο κακοί, πιο αλαζόνες. Και «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται». Ενώ αντίθετα υπάρχουν περιπτώσεις αγίων ανθρώπων που ήταν αγράμματοι κι όμως φτάσαν πιο ψηλά και έγιναν ευτυχισμένοι όπως τον γεροντάκο της ιστορίας που είπαμε στην αρχή της διάλεξης μας.

 

Νόμος της Αγάπης

Τέλος υπάρχει ο Συμπαντικός Νόμος της Αγάπης. Που δεν βρίσκεται όμως στο τέλος, ουραγός των Συμπαντικών Νόμων αλλά στην αρχή-αρχή. Ουσιαστικά είναι ο πρωταρχικός και μοναδικός νόμος του Σύμπαντος. Όλοι οι νόμοι οι υπόλοιποι ανάγονται σε αυτόν. Γιατί; Μα γιατί «ο Δημιουργός, ο Θεός είναι Αγάπη» όπως διακηρύσσουν πλείστες όσες θρησκείες. Και γιατί «ο Θεός έφτιαξε τον Κόσμο από Αγάπη» όπως επίσης διακηρύσσουν. Αγάπη...τώρα αυτή η λέξη είναι μια ιστορία ολόκληρη...τι είναι Αγάπη; Και πως την καταλαβαίνει ο καθένας μας; Θυμηθείτε τον Συμπαντικό Νόμο της Αλήθειας. Ο καθένας μας ανάλογα με το πνευματικό και ηθικό του επίπεδο βιώνει την Αγάπη με διαφορετικό τρόπο και την βιώνει πλέον σαν ατομική αγάπη με α μικρό.

 

Όμως παρόλα αυτά, ο καθένας μας έχει βιώσει κατά καιρούς έστω και για λίγο, κάποια ψήγματα αγάπης. Συντροφική, γονική, φιλική, θρησκευτική. Βάσει του Νόμου της Μοναδικότητας-Ποικιλομορφίας όλες αυτές οι επιμέρους μορφές Αγάπης προέρχονται από την μία και μοναδική και πρωταρχική Αγάπη που υπάρχει και εκπορεύεται από τον Δημιουργό και από εκεί εμείς παίρνουμε ψήγματα, ακτινοβολίες όπως κατά τον ίδιο τρόπο από τον Ήλιο που καίγεται από Ενέργεια εμείς οι άνθρωποι στη Γη παίρνουμε λίγα ψίχουλα Ενέργειας και γι’ αυτό μπορούμε και ζούμε. Αν δεν την πάρουμε έστω και για λίγο καπούτ, τελειώσαμε. Είμαστε ετερόφωτοι, ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους και ας το παραδεχτεί ο ανθρώπινος μας εγωϊσμός. Δεν είμαστε σε καμμία περίπτωση αυτόφωτοι. Άμα σβύσει ο Ήλιος σβύσαμε. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα πράγματα και για την Αγάπη. Άμα απομακρυνθούμε από τον Δημιουργό τότε Αγάπη καπούτ, μόνο μίσος θα υπάρχει. Όπως κατά τον ίδιο τρόπο άμα απομακρυνθούμε από το φως μας μένει μόνο το σκοτάδι. Αυτά τα ψήγματα της Αγάπης που κατά καιρούς βιώνουμε μέσα μας από κάπου προήλθαν και σίγουρα δεν ήταν από πιο κάτω από μας αλλά από πολύ πιο πάνω από μας. Γιατί το κατώτερο δεν μπορεί να γεννήσει ανώτερο ενώ το αντίθετο γίνεται.

 

Φυσικοί Νόμοι και Υλικός Κόσμος

Αυτοί είναι λοιπόν οι Συμπαντικοί Νόμοι. Πάμε στους Φυσικούς Νόμους τώρα. Νόμοι της Ενότητας, των Αντιθέτων, της Ιεραρχίας, της Αιτίας και του Αποτελέσματος, της Αέναης Ροής και της Διατήρησης της Ύλης.

 

Ας δούμε πρώτα τον Νόμο της Ενότητας όσον αφορά τον Υλικό Κόσμο. Ξέρουμε πολύ καλά ότι όλα αυτά τα πολύπλοκα υλικά που υπάρχουν στη Φύση προέρχονται από μερικές χιλιάδες συγκεκριμένες χημικές ενώσεις. Με τη σειρά τους όλες αυτές ανάγονται στα περίπου 100 στοιχεία του Περιοδικού Πίνακα των Στοιχείων και μάλιστα πολύ λίγα είναι αυτά που υπάρχουν σε μεγάλη αφθονία. Π.χ οι χιλιάδες οργανικές ενώσεις παράγονται κυρίως από μόνο πέντε στοιχεία δηλαδή Άνθρακας, Υδρογόνο, Οξυγόνο και λίγο Άζωτο και Φώσφορο. Και με τη σειρά τους αυτά τα λίγα στοιχεία του Περιοδικού Πίνακα προέρχονται από μερικά υποατομικά σωματίδια δηλαδή από πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνια, άντε και από μερικά ακόμη. Αυτά όμως τα υποατομικά σωματίδια, επαμφοτερίζουν, δηλαδή είναι κάτι μεταξύ ύλης και ενέργειας. Επομένως σαφώς υπάρχει απόλυτη ενότητα μεταξύ των διαφόρων μορφών της Ύλης στον Υλικό Κόσμο και άρα σαφώς ισχύει απόλυτα ο Φυσικός Νόμος της Ενότητας της Ύλης.

 

Ο Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων όσον αφορά τον Υλικό Κόσμο σαφώς και ισχύει και μόνο αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν δυαδικές αντιθετικές ποιότητες στα διάφορα υλικά, π.χ υγρό-ξηρό, θερμό-ψυχρό, σκληρό-μαλακό, συμπυκνωμένο-αραιό, λίγο-πολύ κοκ. Οι ίδιες αντιθετικές ποιότητες αφορούν και τον χωροχρόνο στον οποίο υπάρχουν τα υλικά π.χ πάνω-κάτω, μέσα-έξω, πριν-μετά.

 

Ο Νόμος της Ιεραρχίας της Ύλης επίσης είναι αυτονόητος. Ήδη αναφέραμε ότι η Ύλη συγκροτείται σε διάφορες μορφές οργάνωσης από τις κατώτερες μέχρι τις ανώτερες. Π.χ υποατομικά σωματίδια, άτομα, μόρια, απλές χημικές ενώσεις, σύνθετες ανόργανες χημικές ενώσεις, απλές οργανικές ενώσεις, σύνθετες οργανικές ενώσεις, πολυμερή, μακρομόρια, RNA, DNA, ιοί, κύτταρα, ιστοί, όργανα, μονοκύτταροι οργανισμοί, πολυκύτταροι οργανισμοί, φυτά, ζώα, ανώτερα ζώα, άνθρωπος.

 

Ο Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος σαφώς και ισχύει στον Υλικό Κόσμο. Όλοι οι νόμοι που γνωρίζουμε της Φυσικής και της Χημείας και των Μαθηματικών σε αυτόν στηρίζονται. Αυτό φέρνει εκείνο και εκείνο το άλλο και όλα είναι δεμένα μεταξύ τους σε ένα ατελείωτο δίκτυ αιτιών και αποτελεσμάτων. Το αίτιο Α προκαλεί το αποτέλεσμα Β και το Β γίνεται αιτία του Γ και ούτω καθεξής. Βέβαια δεν πρόκειται για ένα γραμμικό δίκτυ αλλά για ένα τρισδιάστατο και πολύπλοκο δίκτυ.

 

Ας δούμε όμως αν ισχύει στον Υλικό Κόσμο ο Νόμος της Διατήρησης της Ύλης. Το ξέρουμε ξεκάθαρα από τη Φυσική. Το συνολικό ποσόν της Ύλης ενός κλειστού συστήματος παραμένει σταθερό ότι και να γίνει. Και εφόσον αυτό ισχύει στα επιμέρους κλειστά συστήματα πόσο μάλλον θα ισχύει στο συνολικό «ανοικτό» σύστημα δηλαδή στο Σύμπαν.

 

Φυσικοί Νόμοι και Ενεργειακός Κόσμος

Αναφερθήκαμε στον Υλικό Κόσμο και δείξαμε ότι αυτοί οι Συμπαντικοί Νόμοι ισχύουν πλέον ως Φυσικοί Νόμοι στον Υλικό Κόσμο. Ισχύουν όμως και στον Ενεργειακό Κόσμο;

 

Ας δούμε κατ’ αρχήν τον Νόμο της Ενότητας. Σαφώς γνωρίζουμε ότι οι διάφορες μορφές ενέργειας μετατρέπονται η μία στην άλλη. Π.χ ένας κοινός λαμπτήρας πυρακτώσεως, μια κοινή λάμπα δηλαδή, μετατρέπει τον ηλεκτρισμό σε φώς και θερμότητα. Μια γεννήτρια μετατρέπει την χημική ενέργεια της βενζίνης σε ηλεκτρισμό. Ένα υδροηλεκτρικό φράγμα μετατρέπει την μηχανική ενέργεια σε κινητική και την κινητική σε ηλεκτρισμό κοκ. Δεν θα μπορούσε καμμία ενέργεια να μετατραπεί σε άλλες αν δεν υπήρχε μια κοινή βάση, μια ενότητα μεταξύ τους, αν δηλαδή δεν ήταν ομοειδείς καταστάσεις. Μάλιστα υπάρχει σήμερα στους φυσικούς επιστήμονες η άποψη, χωρίς να έχει ακόμη τεκμηριωθεί, ότι όλες αυτές οι μορφές ενέργειας προέρχονται από μιά κοινή ανώτερη μορφή ενέργειας, αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν Κοσμική Ενέργεια ή Κοσμικός Αιθέρας.

 

Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων. Ισχύει άραγε στον Ενεργειακό Κόσμο; Ναι, ισχύει. Πράγματι υπάρχει θετικός και αρνητικός ηλεκτρισμός, πολλή θερμική ενέργεια(θερμό) και λίγη(ψυχρό), ψηλή τάση και χαμηλή τάση, περίσσεια και ένδεια ενέργειας κοκ.

 

Ας πάμε στον Νόμο της Ιεραρχίας όσον αφορά τον Ενεργειακό Κόσμο. Ισχύει; Ναι ισχύει. Π.χ οι ηλεκτρομαγνητικές μορφές ενέργειας θεωρούνται ανώτερες από τη μηχανική, την κινητική ή τη θερμότητα όσον αφορά τις ιδιότητες τους.

 

Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος όσον αφορά τον Ενεργειακό Κόσμο. Σαφώς γνωρίζουμε ότι η μία ενέργεια μετατρέπεται δηλαδή προκαλεί την εμφάνιση της άλλης κοκ.

 

Νόμος της Διατήρησης της Ενέργειας. Το συνολικό ποσόν της Ενέργειας σε ένα κλειστό σύστημα παραμένει το ίδιο ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε μετατροπές. Επομένως και στο «ανοικτό» σύστημα του Σύμπαντος το συνολικό ποσόν της Ενέργειας παραμένει σταθερό. Μάλιστα αν θέλουμε να είμαστε πιο σωστοί θα λέγαμε ότι το συνολικό ποσόν της Υλο-Ενέργειας του Σύμπαντος παραμένει σταθερό και αιώνιο. Έχουμε αλληλομετατροπές μεν αλλά σταθερότητα δε.

 

Αυτοί λοιπόν είναι οι Φυσικοί Νόμοι οι οποίοι προέρχονται από τους Γενικότερους Συμπαντικούς Νόμους. Από δε αυτούς τους Φυσικούς Νόμους που αφορούν τον Υλικο-Ενεργειακό Κόσμο προέρχονται οι επι μέρους νόμοι της Φυσικής, της Χημείας, των Μαθηματικών, της Βιολογίας και της Ιατρικής.

 

Πότε μια επιστήμη είναι πράγματι Επιστήμη;

Ας πάμε σε ένα άλλο ερώτημα τώρα. Πότε είναι μια επιστήμη Επιστήμη με Α κεφαλαίο; Πότε είναι δηλαδή επιστημονική; Με βάσει τα όσα έχουμε πει μια επιστήμη είναι επιστημονική μόνο αν ακολουθεί και σέβεται τους Φυσικούς Νόμους του επιπέδου της οι οποίοι προέρχονται από τους Συμπαντικούς Νόμους. Μόνο τότε είναι επιστημονική και μόνο τότε δικαιούται να ονομάζει εαυτήν Επιστήμη. Δεν είναι α πριόρι Επιστήμη, μόνο και μόνο επειδή το λέμε εμείς. Λέμε π.χ Φυσική Επιστήμη. Άμα σέβεται τους Φυσικούς Νόμους, ε ναι τότε είναι Επιστήμη. Και αξίζει και το κύρος της.  Άμα όμως οι επιστήμονες που την εξασκούν δεν είναι επιστήμονες και δεν λειτουργούν επιστημονικά; Τότε παραμένει Επιστήμη άξια του ονόματος της;

 

Π.χ ανοίξτε ένα μεσαιωνικό σύγγραμμα της επίσημης Φυσικής Επιστήμης. Πόσο επιστημονική ήταν; Γεμάτο δεισιδαιμονίες, αυθαίρετες απόψεις, εκκλησιαστικές παρεμβολές κοκ. Άλλωστε ξέρουμε όλοι μας πόσες φορές «επιστήμονες» έχουν σκοτώσει ή ρίξει στην πυρά άλλους επιστήμονες, χάριν της καρέκλας τους, χάριν δόξας ή χρημάτων. Μην θεωρούμε α πριόρι ότι η επιστημονική κοινότητα είναι μιά άγια κοινότητα. Άλλωστε τα ίδια βλέπουμε και στις διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες και ιδεολογίες και παντού. Άρα κανένας δεν έχει α πριόρι, εκ των προτέρων, το κύρος της επιστημονικότητας. Η ίδια η Επιστήμη, είτε Φυσική, είτε Χημεία, είτε Μαθηματικά, είτε Βιολογία, είτε Ιατρική το έχει αν σέβεται τους Συμπαντικούς Νόμους και το ίδιο ισχύει και για τους λειτουργούς της κάθε επι μέρους Επιστήμης.  

 

Κατ’ επέκταση και οποιοδήποτε θεραπευτικό σύστημα, είτε λέγεται Αλλοπαθητική Ιατρική, είτε Ομοιοπαθητική, είτε Βελονισμός, είτε οτιδήποτε άλλο είναι επιστημονικό μόνο αν στηρίζεται σε διαγνωστικούς και θεραπευτικούς νόμους οι οποίοι προέρχονται από τους Φυσικούς και κατ’ επέκταση από τους Συμπαντικούς Νόμους.

 

Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι διαγνωστικοί και θεραπευτικοί νόμοι της Ομοιοπαθητικής προέρχονται και σέβονται τους Φυσικούς και Συμπαντικούς Νόμους. Γιατί μόνο τότε δικαιούται να λέγεται επιστημονική και αξίζει να ασχοληθούμε μαζί της.

 

Γιατί ο γιατρός οφείλει να φιλοσοφεί

Επίκαιρη είναι η ρήση του Βολταίρου. Είχε πει: «Οι γιατροί δίνουν φάρμακα, για τα οποία ξέρουν λίγα πράγματα, σε ασθένειες, για τις οποίες ξέρουν ακόμη λιγότερα πράγματα, στον άνθρωπο, για τον οποίο δεν ξέρουν τίποτα!» Προσέξτε πόσο ωραία τα λέει!. Δίνουμε φάρμακα για ασθένειες του ανθρώπου. Άμα δεν ξέρουμε τι είναι ο Άνθρωπος σαν όν, πως θα ξέρουμε τις διαταραχές του(ασθένειες), και άμα δεν ξέρουμε τις διαταραχές του πως θα ξέρουμε τι είδους θεραπευτικά μέσα(φάρμακα) θα δώσουμε;

 

Προσέξτε γιατί και η σκέψη μας πρέπει να ακολουθεί και να σέβεται τους Συμπαντικούς Νόμους για να είναι σωστή και αποτελεσματική. Αλλοιώς μεταφερόμαστε από την ορθή, αντικειμενική, επιστημονική σκέψη στις αυθαίρετες υποκειμενικές απόψεις. Τόσο πιο κοντά στην αλήθεια είμαστε όσο πιο πολύ η σκέψη μας καθοδηγείται και εφαρμόζει τους Συμπαντικούς Νόμους.

 

Επομένως, βάσει του Νόμου της Ιεραρχίας, αν δεν ξέρουμε τι είναι ο Άνθρωπος σαν ον και ποιά είναι η σχέση του με το Σύμπαν και η αποστολή του, δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε την ουσία των διαταραχών του, δηλαδή γιατί αρρωσταίνει και τι σημαίνει ασθένεια. Πόσο μάλλον να  μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τέτοιου είδους ασθένειες με κατάλληλα γι’ αυτές φάρμακα.

 

Η Ομοιοπαθητική μας λέει το εξής: Ο Άνθρωπος ευρίσκεται σε αναπόσπαστη σχέση με τη Φύση, Σύμπαν, Θεό, όπως θέλετε πέστε το. Αφού από εκεί δημιουργήθηκε και μάλιστα «κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν» θα πρέπει, βάσει του Νόμου της Ιεραρχίας, να ξέρω πρώτα πως λειτουργεί το Σύμπαν και πως επηρεάζει εμένα τον Άνθρωπο. Απαιτείται λοιπόν για να είμαι γιατρός να έχω μια γνώμη έστω για το Σύμπαν και για τη σχέση του με μένα. Αν δεν το ξέρω αυτό τότε δεν διαφέρω από έναν Ζουλού που βλέπει ξαφνικά για πρώτη φορά ένα αυτοκίνητο. Άμα δεν ξέρω τι είναι αυτό, πως λειτουργεί και ποιός είναι ο σκοπός της ύπαρξης του τότε μπορεί να βάλω μέσα τις κοτούλες μου και να το κάνω κοτέτσι ή μπορεί να το κάνω τραπεζαρία. Ή μπορεί να ανεβαίνω επάνω για να βλέπω από ψηλά τα πιθανά θηράματα μου ή μπορεί να βάλω μέσα χώμα και να το κάνω ζαρτινιέρα. Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις δεν θα το χρησιμοποιήσω σωστά. Σωστά με την έννοια του να εκπληρώσω τον σκοπό της ύπαρξης του και να αναπτύξω στο μάξιμουμ τις λειτουργικές του δυνατότητες. Είναι μάλιστα πολύ πιθανόν να κάνω μεγάλες ζημιές στο αυτοκίνητο γιατί π.χ δεν είναι φτιαγμένο για χώμα και πότισμα και θα το κάνω να σκουριάσει. Θα έχω παρενέργειες γιατί δεν θα ξέρω την κύρια του ενέργεια.

 

Κατά τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέρω τι ον είναι ο Άνθρωπος, ποιά είναι η σχέση του με το Σύμπαν, γιατί δημιουργήθηκε, για ποιό λόγο υπάρχει στη Γη, από που προήλθε και που πάει, δεν θα μπορέσω να δώσω αποτελεσματικές λύσεις στις διαταραχές του, στα διάφορα καθημερινά ιατρικά του προβλήματα. Ούτε θα μπορέσουμε να δώσουμε πειστικές απαντήσεις στα διάφορα φιλοσοφικά ερωτήματα που πηγάζουν καθημερινά από την κλινική πράξη. Π.χ βλέπουμε ένα νεογέννητο με λευχαιμία. Και λες «ρε παιδί μου...τι έκανε αυτό το πλασματάκι και γεννήθηκε με λευχαιμία, πότε πρόλαβε να κάνει τόσο σοβαρές δράσεις στη σύντομη ζωή του ώστε να εμφανίσει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα; Είναι θέμα κληρονομικότητας ή περιβάλλοντος; Και τι σημαίνει κληρονομικότητα; Γιατί το ένα παιδί γεννιέται με λευχαιμία και το άλλο γίνεται 20 χρονών και σχεδόν δεν έχει κρυολογήσει;»

 

Ή βλέπουμε ανθρώπους που πίνουν σαν σφουγγάρια, τρώνε σαν γουρούνια, καπνίζουν σαν φουγάρα και γίνονται 80 χρονών και δεν έχουν πάει ιδιαίτερα στο γιατρό ενώ ο άλλος είναι της υγιεινής διατροφής μια ζωή, αυτό όχι, εκείνο όχι, μίζερος, έχει 15 γιατρούς γύρω του και στα 25 του είναι ερείπιο. Από που προέρχονται όλα αυτά; Είναι άδικο ή όχι; «Ε...» λένε κάποιοι, «αυτό δεν είναι Επιστήμη. Αυτό είναι Φιλοσοφία ή Μεταφυσική. Εμείς δεχόμαστε μόνο ότι ξέρουμε βάσει πειράματος και έρευνας επιστημονικής, μόνο ότι βλέπουμε στο μικροσκόπιο». Μα αυτό είναι στρουθοκαμηλισμός! Γνήσιος, καθαρός στρουθοκαμηλισμός! Δεν είπα εγώ ότι για να θεραπεύσουμε πρέπει πρώτα να γίνουμε θεοί, να τα ξέρουμε όλα και μετά, αλλά τουλάχιστον να πιάσουμε λίγο την άκρη του Όλου. Να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε τον Νόμο της Μοναδικότητας και Ποικιλομορφίας και κατ’ επέκταση τον Νόμο του Όλου στην ιατρική μας σκέψη και δράση.

 

Δεν μπορώ να δω το άτομο ξέχωρα από το περιβάλλον του. Άλλωστε και η ίδια η σημερινή Ιατρική αναφέρεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες πρόκλησης ασθενειών. Αλλά δυστυχώς αυτή η μυωπική σήμερα Ιατρική, δηλαδή το επικρατές Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα, βλέπει μόνον την Ύλη. Βλέπει μόνο το Υλικό Σώμα του πολύπλοκου και πολυεπίπεδου Ανθρώπινου Όντος. Βλέπει τον Άνθρωπο μόνο σαν σωματικό οργανισμό. Σαν καλά συνεργαζόμενα οργανικά συστήματα τα οποία προέρχονται από όργανα, τα οποία προέρχονται από ιστούς, οι οποίοι προέρχονται από κύτταρα, τα οποία προέρχονται από μόρια, άτομα και υποατομικά σωματίδια. Ναι καλά όλα αυτά και παραδεχτά. Αλλά υπάρχουν μόνο αυτά; Και ποιός τα δημιούργησε αυτά και για ποιό λόγο; Υπάρχουν νόμοι βάσει των οποίων λειτουργούν όλα αυτά; Και ποιός τους δημιούργησε αυτούς τους άτιμους νόμους με τους οποίους σας έχω πρήξει; (γέλια). Πού είναι το Ψυχικό Επίπεδο; Που είναι το Πνευματικό Επίπεδο; Επίπεδα τα οποία είναι ανώτερα από το Υλικό Σώμα και από τα οποία εμψυχώνεται και ενεργοποιείται το Υλικό Σώμα.

 

Ομοιοπαθητική, Νόμος Μοναδικότητας και Νόμος Όλου

Ο Νόμος της Μοναδικότητας-Ποικιλομορφίας μας λέει ότι το Ανθρώπινο Όν δεν κατέβηκε ουρανοκατέβατα ή για να είμαστε πιο σωστοί πράγματι κατέβηκε ουρανοκατέβατα, δηλαδή ότι προέρχεται από το Ένα και Μοναδικό Όν, από τον Δημιουργό. Δημιουργήθηκε κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν του όντος αυτού, έχει κοινή ρίζα με όλα τα άλλα δημιουργήματα γι’αυτό και έχει με αυτά άμεση σχέση. Μας λέει επίσης ότι όλη αυτή η ποικιλομορφία δίπλα μας έχει κοινή προέλευση με μας. Μας λέει επίσης ότι όλη αυτή η ποικιλομορφία των ανθρώπινων φυλών και των ατόμων της ίδιας φυλής συνιστά τα πλοκάμια και παρακλάδια του ενός κοινού Όλου, του ανθρώπινου όντος. Θα πρέπει να ξέρουμε την κοινή προέλευση αλλά εξίσου πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας τα διαφορετικά ψυχικά και βιολογικά και λειτουργικά και ανατομικά χαρακτηριστικά. Ναι μεν πιάσαμε και είπαμε «φυσιολογικές τιμές χοληστερίνης από τόσο μέχρι τόσο». Και άμα κάποιος είναι στα όρια λέμε «ά είναι άρρωστος, δώστου φάρμακα». Για καθίστε βρέ παιδιά. Υπάρχει η κωδωνοειδής καμπύλη κατανομής των διαφόρων χαρακτηριστικών που ξέρουμε και από την Στατιστική. Άρα υπάρχει ποικιλομορφία, άρα θα πρέπει να εξατομικεύσεις. Ναι μεν ισχύουν οι γενικοί νόμοι και κανόνες αλλά όταν ασχολείσαι να τους εφαρμόσεις στο συγκεκριμένο άτομο τότε σαφώς και θα πρέπει να εξατομικεύσεις. Η Ομοιοπαθητική λέει ότι βάσει του Νόμου του Όλου το Ανθρώπινο Όν είναι ένα ενιαίο είδος γι’ αυτό και μπορούμε να εφαρμόσουμε τους Ιατρικούς Νόμους σε όλα τα άτομα αλλά εξατομικευμένα. Δεν μπορούν π.χ να παίρνουν όλοι το ίδιο φάρμακο και στην ίδια δοσολογία.

 

Ομοιοπαθητική και Νόμος της Ιεραρχίας

Τι άλλο μας λέει η Ομοιοπαθητική η οποία σέβεται και ακολουθεί τους Συμπαντικούς Νόμους; Μας λέει ότι βάσει του Νόμου της Ιεραρχίας, δεν μπορούμε να ασχολούμαστε μόνο με το Υλικό Σώμα. Θα πρέπει ταυτόχρονα να ασχολούμαστε και με την Ατομική Ψυχή και το Ατομικό Πνεύμα του συγκεκριμένου ατόμου. Ή αν δεν μπορούμε να το κάνουμε τουλάχιστον να ξέρουμε ότι υπάρχει και ότι μάλιστα είναι ανώτερο, μας επηρεάζει και μας καθορίζει το Υλικό Σώμα. «Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», όπως λέει η λαϊκή παροιμία και στη συγκεκριμένη περίπτωση κεφάλι είναι η Ατομική μας Ψυχή.

 

Αλλά και στο σωματικό επίπεδο υπάρχει μια σαφής ιεραρχία. Πρώτα είναι το Νευρικό Σύστημα, μετά είναι το Ορμονικό βάσει του Νευρο-Ορμονικού Άξονα, μετά είναι το Αναπνευστικό-Κυκλοφοριακό, μετά τα υπόλοιπα σπλάχνα, ύστερα το Μυοσκελετικό και τέλος το Δέρμα. Αυτό δεν είναι μόνο θεωρητική γνώση στην Ομοιοπαθητική. Αν δεν το εφαρμόσουμε είμαστε λάθος στην κλινική μας διάγνωση και θεραπεία. Δεν είναι για μας στην Ομοιοπαθητική φίρδην-μίγδην οι διάφορες αρρώστιες και τα διάφορα συμπτώματα του ατόμου. Το σε ποιά συστήματα και όργανα κατά ιεραρχική και χρονολογική σειρά έχεις τις διάφορες ασθένειες δεν είναι τυχαίο ούτε και άνευ κλινικής σημασίας. Η πορεία της ασθένειας, με την ουσιαστική γενική έννοια του όρου ως εξασθένισης του όλου και όχι ως μεμονωμένου νοσολογικού συνδρόμου, έχει μεγάλη σημασία στην Ομοιοπαθητική.

 

Αν έχω έναν ασθενή που εμφάνισε πριν 10χρόνια έκζεμα στα χέρια και μετά από καταστολή του εκζέματος με έντονη κορτιζονούχα αγωγή μου παρουσίασε μετά από μήνες ή χρόνια, άσθμα, αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Ο συνήθης γιατρός λέει τώρα έχεις έκζεμα θα πας στον δερματολόγο. Μετά σου έτυχε ένα άσχετο με το έκζεμα άσθμα τώρα θα πας στον πνευμονολόγο. Δεν μπορεί να δει την συσχέτιση των δύο νοσολογικών συνδρόμων. Δεν μπορεί να δει την σχέση αιτίας και αποτελέσματος που έχουν αυτές οι δύο νόσοι στο συγκεκριμένο άτομο. Ούτε να τα συνδέσει με τον χαρακτήρα του ατόμου και τα ψυχικά και σωματικά στρες που έχει περάσει το άτομο. Δεν βλέπει τον οργανισμό σαν σύνολο, δεν βλέπει το άτομο σαν ψυχοσωματικό σύνολο, δεν βλέπει το άτομο σαν κοινωνική μονάδα, δεν βλέπει το άτομο σαν συμπαντική μονάδα.

 

Ομοιοπαθητική και Νόμος της Ενότητας των Αντιθέτων

Τι άλλο μας λέει η Ομοιοπαθητική βάσει του Νόμου της Ενότητας των Αντιθέτων. Μας λέει ότι η Υγεία και η Ασθένεια είναι μεν δυό φαινομενικά αντίθετες καταστάσεις αλλά είναι ενιαίες μεταξύ τους. Συνθέτουν την κατάσταση ισορροπίας του ατόμου και η μία αποκλείει την άλλη γιατί η μία μεταπίπτει στην άλλη. Δεν μπορείς να είσαι και υγιής και ασθενής ταυτόχρονα. Προσέξτε μην μπερδεύετε την ασθένεια με την νόσο. Η ασθένεια είναι η γενική ανισορροπία του ατόμου στα πλαίσια της οποίας μπορούν να αναπτυχθούν διάφορα επι μέρους νοσολογικά σύνδρομα, διάφορες τοπικές νόσοι. Νόσοι μπορούν να συνυπάρχουν στα πλαίσια της α-σθένειας, δηλαδή της εξασθένισης του ατόμου, αλλά ασθένεια και υγεία σαν καταστάσεις δεν μπορούν να συνυπάρχουν κατά τον ίδιο τρόπο που δεν συνυπάρχει η νύχτα με την μέρα. Δεν μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονα σε ένα άτομο γενική ισορροπία και γενική ανισορροπία.

 

 

Και πάλι είναι σημαντικό να ξέρουμε την ιεραρχία. Το σκότος είναι η απουσία φωτός. Δεν είναι ίσα και όμοια το σκότος και το φώς. Πρωταρχικά υπάρχει το φως και η απουσία του επιφέρει το σκοτάδι. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν υπάρχει πρωταρχικά η ασθένεια. Ασθένεια, όπως το λέει και το όνομα, είναι η απουσία σθένους, η απουσία ισορροπίας, η απουσία υγείας. Άρα το μόνο που έχω να κάνω θεραπευτικά για να «φύγει» η ασθένεια δεν είναι να κυνηγήσω την ασθένεια αλλά το να εξισορροπήσω τον οργανισμό, τον άνθρωπο σαν σύνολο. Άρα τα θεραπευτικά μέσα δεν θα πρέπει να είναι κατασταλτικά των συμπτωμάτων αλλά θα πρέπει να είναι ενισχυτικά του οργανισμού.

 

Να γιατί ισχυρίζομαι ότι οι διαγνωστικές και θεραπευτικές δράσεις της Ομοιοπαθητικής προέρχονται και σέβονται τους Συμπαντικούς Νόμους. Δεν μπορώ να είμαι ομοιοπαθητικός και να πλακώνω στην κορτιζόνη τον άλλον «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Κάνω καταστολή και πρέπει να το ξέρω αυτό το πράγμα. Η κορτιζόνη, το ξέρουμε άλλωστε και από την συνήθη Ιατρική είναι ανοσο-κατασταλτικό. Αντίθετα θα πρέπει να πάω να δράσω στους φυσικούς θεραπευτικούς μηχανισμούς άμυνας που έχει και το σώμα και η ψυχή.

 

Ο Νόμος των Αντιθέτων έχει εφαρμογή και στην υπερλειτουργία και υπολειτουργία των οργάνων. Στην ένταση και στη χαλάρωση του οργανισμού και της Ψυχής. Από την ομαλή λειτουργία των οργάνων σωματικών και ψυχικών προέρχεται και η ομοιοστασία σωματική και ψυχική.

 

Ομοιοπαθητική και Νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος

Η Ομοιοπαθητική εφαρμόζει στην διαγνωστική και θεραπευτική της δράση και το Νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος και ιδιαίτερα όσον αφορά την Αιτιολογία των Ασθενειών. Η Αιτιολογία των Ασθενειών είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο γι’ αυτό και θα αφιερώσουμε μια ειδική διάλεξη σε αυτό το θέμα. Αλλά πρώτα πρέπει να ξέρουμε τι είναι Αιτιολογία. Δεν μπορούμε να λέμε και να είμαστε σοβαροί, ότι η αιτιολογία του Σακχαρώδους Διαβήτη είναι η καταστροφή ή η υπολειτουργία των τάδε κυττάρων του παγκρέατος. Είναι μια κοροϊδία αυτό το πράγμα. Είναι ένας στρουθοκαμηλισμός. Διότι αυτό που αναφέραμε είναι ο παθογενετικός μηχανισμός. Και μάλιστα είναι ένα μόνο από τα πολλά ταυτόχρονα αποτελέσματα της γενικής ασθένειας, της εξασθένισης του συγκεκριμένου οργανισμού. Και μάλιστα είναι μόνο οι σωματικές επιπτώσεις της γενικότερης ψυχο-σωματικής και κοινωνικής διαταραχής του συγκεκριμένου ατόμου. Σήμερα δυστυχώς υπάρχει ένα φοβερό αντιεπιστημονικό μπέρδεμα. Αν πάρεις αυτή τη στιγμή ένα έγκυρο εγχειρίδιο Παθολογίας θα δεις ότι εκεί που λέει Αιτιολογία για την κάθε ασθένεια, αναφέρουν ως αιτιολογία τον παθογενετικό μηχανισμό. Μα αυτό δεν είναι η αιτιολογία.

 

Υπάρχει μια αλυσίδα αιτιολογική από διάφορους παράγοντες που επιδρούν και όταν πέσει η ισορροπία του οργανισμού, όταν δηλαδή α-σθενήσει, και μόνον εφόσον υπάρχει και η συγκεκριμένη προδιάθεση τότε εμφανίζεται η συγκεκριμένη νόσος. Και μάλιστα οι διάφοροι παράγοντες δεν είναι μόνο σωματικοί αλλά και ψυχικοί. Την σημασία άλλωστε των ψυχικών παραγόντων για όλες σχεδόν τις σωματικές παθήσεις έχει καταδείξει και η Ψυχοσωματική Ιατρική, κλάδος της Σύγχρονης Ιατρικής. Εφαρμόζοντας τον Νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος στην Ομοιοπαθητική θα πρέπει να δώσουμε έμφαση στο κληρονομικό και ατομικό αναμνηστικό του ασθενούς καθώς και στις δράσεις του στο οικογενειακό, εργασιακό και κοινωνικό του περιβάλλον.

 

Ομοιοπαθητική και Νόμος της Γνώσης-Αλήθειας

Ως ομοιοπαθητικός γιατρός οφείλω επίσης να εφαρμόζω στην κλινική μου πράξη τον Νόμο της Γνώσης και της Αλήθειας. Αυτός ο νόμος θα μου καθορίσει τα δικά μου όρια όσον αφορά την θεραπευτική μου αποτελεσματικότητα. Δεν μπορώ να νομίζω ως επηρμένος επιστήμονας γιατρός ότι είμαι θεός και ότι μπορώ να γνωρίζω και να θεραπεύω τα πάντα. Ούτε να πιστεύω ότι «η Επιστήμη κάποτε θα θεραπεύσει όλες τις ασθένειες και κάποια στιγμή θα νικήσει και τα γηρατειά». Κούνια που μας κούναγε. Λογαριάζουμε χωρίς τον Ξενοδόχο. Από τότε που γεννήθηκα ακούω αυτό το «επιστημονικό» παραμύθι και αυτή την πονηρή όσο και ανόητη υπόσχεση. Ανόητος δεν θα φαινόμουνα αν δήλωνα δημόσια ότι κάποια στιγμή η Επιστήμη θα καταργήσει την νύκτα και θα υπάρχει μόνο μέρα; Ή ότι θα καταργήσει την κακοκαιρία και θα υπάρχει μόνο καλοκαιρία; Γιατί να μην είναι ανόητη λοιπόν και η δήλωση ότι από το δίδυμο ισορροπία-ανισορροπία ή υγεία-ασθένεια ή ζωή-θάνατος θα καταργήσουμε το δεύτερο; Ή μήπως θα αλλάξουμε εμείς οι θνητοί ως νέοι θεοί, τον Κόσμο της Δυαδικότητας στον οποίο ζούμε και θα τον κάνουμε Κόσμο της Μοναδικότητας δηλαδή Παράδεισο; Και πάλι λέω ότι λογαριάζουμε χωρίς τον Ξενοδόχο. Κι’ «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει».

 

Οφείλουμε λοιπόν να γνωρίζουμε τα όρια μας σαν άνθρωποι και σαν γιατροί. Και επίσης να λαμβάνουμε υπόψιν μας ότι ανεξάρτητα από τις δικές μας δράσεις υπάρχουν και τα όρια του ασθενούς, ο οποίος δεν είναι ένα αντικείμενο παραδομένο στα δικά μας χέρια αλλά μια άλλη ψυχή, μια άλλη προσωπικότητα και ύπαρξη που έχει τα δικά του όρια, σχέδια και περιθώρια. Εμείς, ως γιατροί, δεν είμαστε παρά ένα εργαλείο της Φύσης στο παιχνίδι της Υγείας και της Ασθένειας. Δεν θεραπεύουμε εμείς οι γιατροί και ας ρίξουμε επιτέλους λίγο τη μύτη μας και τον εγωϊσμό μας. Θεραπεύει η Φύση, ο Θεός, το Σύμπαν, όπως θέλετε πείτε το.

 

Ομοιοπαθητική και Νόμος της Αγάπης

Τέλος στην Ομοιοπαθητική οφείλουμε να δρούμε με βάση τον Νόμο της Αγάπης. Τον Συμπαντικό Νόμο της Αγάπης που διέπει όλες τις σχέσεις μεταξύ των όντων και διαπερνάει όλο το Σύμπαν, πόσο μάλλον τις σχέσεις γιατρού-ασθενούς. Αλλά αυτός ο Νόμος σηκώνει πολλή συζήτηση και δεν είναι του παρόντος.

 

Ήταν σημαντικό για μένα, στην πρώτη αυτή διάλεξη, να θέσουμε τα θέματα μας, από πάνω προς τα κάτω, ιεραρχικά, γι’ αυτό ξεκίνηση με το «εν αρχή ήν ο Λόγος». Αν δεν δούμε όλα τα θέματα της Ιατρικής, αλλά και γενικότερα, με συμπαντική οπτική, πυραμιδικά, από πάνω προς τα κάτω για να καταλήξουμε μετά στην Ιατρική, δεν θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σωστά και ομοιοπαθητικά, έτσι τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ την Ομοιοπαθητική και την εφαρμόζω.

 

Αλλοτριώσεις της Ομοιοπαθητικής Κλινικής Πράξης

Αλλοιώς θα καταλήξουμε όπως στην ιστορία που θα σας πω. Όταν ήμουν ακόμη φοιτητής Ιατρικής, είχα πάει σε κάποια σεμινάρια βελονισμού που τα οργάνωνε μια Εταιρεία Βελονιστών. Ήρθε λοιπόν ένας πολύ καλός και ένθερμος γιατρός ο οποίος είχε πάει στην Κίνα και μελέτησε χρόνια ολόκληρα τη Φιλοσοφία του Βελονισμού, το Γιν-Γιανγκ, τη Θεωρία των Πέντε Στοιχείων και ο άνθρωπος μας τα έλεγε με φόρα, με όρεξη και με αφοσίωση. Ε, μόλις τελείωσε έρχεται ο υπεύθυνος εκπαίδευσης της Εταιρείας ο οποίος ήτανε πιο «πρακτικός» και το έβλεπε δυτικά το θέμα και μας λέει: «Εντάξει παιδιά, δεν πειράζει αν δεν τα καταλάβατε αυτά, όλα αυτά είναι θεωρίες, στην πράξη δεν έχουν καμμιά σημασία, τάπαμε έτσι για να τα ακούσετε, αλλά στην πράξη θα μάθετε που θα βάζετε τις βελόνες για κάθε νόσο...». Μα βρε άνθρωπε μου, το που θα βάλω τις βελόνες στον κάθε ασθενή, έχει σχέση με όλη την φιλοσοφία και τις αρχές του Βελονισμού ώστε να μπορώ να εξατομικεύσω. Αλλοιώς θα καταντήσω τον Βελονισμό δυσκοιλιότητα ίσον βελόνες στο σημείο 3, 16. 57 για όλους το ίδιο.

 

Και ανάλογα θα καταντήσω την Ομοιοπαθητική δυσκοιλιότητα ίσον Καλκάρεα, Νουξ Βόμικα και Νάτρουμ Μουριάτικουμ για όλους το ίδιο. Ή «κλαίει δώστου Πουλσατίλλα», «φυματίωση δώστου Ταμπερκιουλίνουμ» και πάει λέγοντας. Όπως δυστυχώς κάνουν σήμερα πολλοί υποτίθεται ομοιοπαθητικοί γιατροί. Και μετά θα φτιάξουμε και ένα πρόγραμμα στο κομπιούτερ, θα βάλουμε ένα ερωτηματολόγιο 300 ερωτήσεις, θα περνάμε τις απαντήσεις στο κομπιούτερ και με το πάτημα ενός κουμπιού θα μας βγάζει το φάρμακο...(γέλια). Μη γελάτε...να κλαίμε μαζί πρέπει, αλλά δυστυχώς υπάρχει σήμερα η κομπιούτεράίζτ Ομοιοπαθητική που νομίζει ότι μπορεί να αντικαταστήσει το μυαλό αλλά και την καρδιά και τη διαίσθηση του γιατρού.

 

Υπάρχει επίσης ο νοσολογικός ή καθαρά συμπτωματικός θα έλεγα τρόπος ομοιοπαθητικής διάγνωσης. Δηλαδή πάθηση και φάρμακο ή κύριο σύμπτωμα π.χ διάρροια και φάρμακο για όλους το ίδιο. Αλλά αυτός ο τρόπος παραβιάζει τον βασικό νόμο της Ομοιοπαθητικής που λέει ότι το κάθε άτομο είναι ξεχωριστό και ότι το φάρμακο θα πρέπει να ταιριάζει στον ασθενή και όχι στη νόσο. Και τέλος να που βγάλαν και οι Ομοιοπαθητικές Φαρμακευτικές Εταιρείες για ευνόητους λόγους μαζικής κατανάλωσης, ομοιοπαθητικά υποτίθεται σκευάσματα τα οποία κυκλοφορούν στα φαρμακεία και έχεις ας πούμε γρίππη παίρνεις το γριππέξ, έχεις αρθρίτιδα παίρνεις το αρθριτέξ. Ένα συνδυασμό δηλαδή 5-10 ομοιοπαθητικών φαρμάκων σε χαμηλές δυναμοποιήσεις που υποτίθεται ότι έχουν σχέση με τις συγκεκριμένες παθήσεις και όποιο πιάσει. Δηλαδή και πάλι το σχήμα πάθηση-φάρμακο. Δεν ξέρω, έτσι τα βλέπω εγώ αυτά τα πράγματα, έτσι βλέπω και την Ομοιοπαθητική και την Ιατρική γενικότερα, άμεσα συνδεδεμένες με την Φιλοσοφία και το Σύμπαν. Έχεις να πεις κάτι πάνω σ’ αυτά Ναταλία;

-Εγκρίνω και επαυξάνω. Η Αγία Γραφή τα καλύπτει όλα αυτά...

 

-Μα αυτά που λέω εγώ δεν είναι δικά μου. Εγώ έψαξα, μελέτησα διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες, ανατολικές, δυτικές, Αρχαία Ελλάδα και είδα ότι στη βάση τους όλα συγκλίνουν στο Ένα. Δεν αλλάζει τίποτα ιδιαίτερο. Αν πιάσεις έναν φτασμένο Χριστιανό, έναν φτασμένο Μουσουλμάνο, έναν φτασμένο Βουδιστή κλπ, ακόμη και έναν φτασμένο «άθεο», ή έναν φτασμένο οπαδό της Αρχαίας Ελληνικής Γνώσης θα τα βρούνε τελικά μεταξύ τους γιατί όταν πας σε βάθος καταλήγεις στο ίδιο Πηγάδι της Γνώσης. Το φως μας προέρχεται από τον ίδιο Ήλιο, σε όποιο μέρος της Γης και αν βρισκόμαστε.

-Αυτή την αντίληψη είχα και μετά ήρθα στην Ομοιοπαθητική. Αν δεν πίστευα ότι ήταν έτσι δεν θα ερχόμουν ποτέ.

-Κι ένας τίμιος και φτασμένος υλιστής, πολλές φορές είναι πολύ ιδεολόγος. Εγώ έχω συναντήσει δηλωμένους υλιστές και άθεους που είναι υπέρ της επιστημονικής γνώσης κι όμως τους βλέπεις ότι στην πράξη είναι ιδεαλιστές γιατί μιλάνε για αρχές, συνείδηση κλπ. Δεν μιλάω για τους χυδαίους υλιστές του «ότι φάμε, ότι πιούμε κι’ ότι αρπάξουμε». Γι’ αυτό, ο άνθρωπος είναι όλη η ιστορία. Το άτομο. «Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος».

 

 

 

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ

ΝΑΤΡΟΥΜ ΜΟΥΡΙΑΤΙΚΟΥΜ

 

-Τα ψυχοδιανοητικά συμπτώματα πιο σημαντικά για τη διάγνωση

-Ψωρική Εσωστρέφεια

-Ευθιξία και επηρεασμός από τα λόγια των άλλων

-Ψωρική ιδεολογία αρχών

-Το τέλειο θύμα των συφιλιτικών και συκωτικών

-Έντονη τάση αξιοπρέπειας

-Συντηρητικό αξιοπρεπές ντύσιμο

-Νευρικά συμπτώματα

-Εκνευρίζεται και τα κρατάει μέσα της

-Αξιοπρέπεια και διαπαιδαγώγηση των παιδιών της

-Πίκρα και Ερωτική Απογοήτευση

-Δεν μιλάει για τα προσωπικά της

-Ψωρικός, Συκωτικός και Συφιλιτικός Εγωϊσμός

-Η παρηγοριά και ο οίκτος την εκνευρίζουν

-Φιλοτιμία και συνέπεια

-Πλάκωμα στο στήθος και κόμπος στο λαιμό

-Θερμό σεξουαλικά αλλά συντηρητικό

-Ξηρότητα δέρματος και βλεννογόνων και σχέση με αλάτι

-Αχλαδοειδής σωματομορφή

 

 

 

 

Σήμερα θα μιλήσουμε για την ομοιοπαθητική ιδιοσυγκρασία Νάτρουμ Μουριάτικουμ.

 

Τα ψυχοδιανοητικά συμπτώματα πιο σημαντικά για τη διάγνωση

Όπως θα διαπιστώσετε, δίνω   πολύ  μεγάλο βάρος  στον  ψυχοδιανοητικό τομέα γιατί σέβομαι τον Νόμο της Ιεραρχίας. Ιεραρχικά  ο ψυχοδιανοητικός τομέας είναι ανώτερος. Και μάλιστα, είναι και πολύ πιο χρήσιμος γιατί, όσο κατεβαίνουμε από τα  ψυχοδιανοητικά στα σωματικά, έχουμε ένα τεράστιο εύρος συμπτωμάτων, πολλές φορές αντιφατικών μεταξύ  τους. Μάλιστα το ίδιο σύμπτωμα παραπέμπει συχνά σε πολλές και διαφορετικές και συχνά αντίθετες ιδιοσυγκρασίες.

      

Π.χ. το Λαϊκοπόντιουμ στη Ματέρια Μέντικα του Hering  μπορεί να έχει 40 σελίδες συμπτωμάτων. Απο αυτές τις 40 σελίδες οι 3 σελίδες είναι τα ψυχοδιανοητικά. Και από αυτές τις 3 σελίδες  έχει μεγάλη σημασία να δούμε ιεραρχικά στον ψυχοδιανοητικό τομέα, τι  μετράει περισσότερο. Αν κάνουμε μιά πυραμίδα θα ξεκινήσουμε με την Πρόθεση (Θέλω,  Πιστεύω ) στην κορυφή, μετά θα πάμε στη  Σκέψη, μετά στα  Συναισθήματα και στη βάση της θα είναι η Συμπεριφορά. Προσέξτε αυτή την Ιεραρχική Πυραμίδα των Ψυχοδιανητικών Συμπτωμάτων: Θέλω ( πιστεύω, επιθυμώ) -τα βάζω μαζί, γιατί ανάλογα με το τι πιστεύω είναι συχνά και τα "θέλω", μετά πάμε στις σκέψεις, μετά πάμε στα συναισθήματα και μετά πάμε στη συμπεριφορά.  

                                                                                                                                                                                                                                                                               Μπορεί δύο ιδιοσυγκρασίες, εντελώς αντίθετες μεταξύ τους, να έχουν την ίδια συγκεκριμένη συμπεριφορά και  όμως,  να είναι τελείως διαφορετική η  πρόθεση της μιας από της άλλης. Π.χ. μια συφιλιτική ιδιοσυγκρασία, δηλαδή ένα συφιλιτικό φάρμακο, μπορεί να κλαίει για να σε τουμπάρει και να σε χρησιμοποιήσει, ενώ ένα ψωρικό φάρμακο να κλαίει ειλικρινέστατα, επειδή  έτσι του βγαίνει. Και πολλοί ομοιοπαθητικοί λένε: «Κλαίει - άρα δώστου Πουλσατίλα». Μα μπορεί να κλαίει και να είναι Λάχεσις ή να είναι οτιδήποτε άλλο!

 

Ψωρική Εσωστρέφεια

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ (θα αρχίσω ιεραρχικά από την ψυχική σφαίρα) μιασματικά είναι από τα κατ' εξοχήν ψωρικά άτομα. Το ψωρικό μίασμα είναι το  εσωστρεφές. Τι σημαίνει η εσωστρέφεια, όμως; Πρέπει να ξεχωρίσουμε την εσωστρέφεια από την εκδηλωτικότητα. Κάποιος μπορεί να είνα εσωστρεφής αλλά να είναι εκδηλωτικός, όπως είναι και το Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Είναι πάντα εσωστρεφές με την έννοια του ότι τα προσωπικά του, τα σώψυχά του, τα θέλει για τον εαυτό του.  Αλλά μπορεί σε μιά παρέα να δούμε ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ να μιλάει, να γελάει, να λέει για τη δουλειά του, να λέει  διάφορα, αλλά όταν  είναι το θέμα προσωπικό δεν θα μιλήσει. Θα αποφύγει να μιλήσει. Επομένως, όταν λέμε εσωστρέφεια θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι αυτά που θεωρεί προσωπικά το άτομο, (όχι εμείς ή η γενική κοινωνική άποψη) τα θέλει για τον εαυτό του. Επομένως, ένα βασικό του χαρακτηριστικό  είναι  ότι τα σώψυχά του, τα προσωπικά του, τα κρατάει για τον εαυτό του ή το πολύ για ένα - δύο άτομα, και όχι όλα.

       

Γιατί το κάνει όμως αυτό το Νάτρουμ Μουριάτικουμ; Έχει πολύ μεγάλη σημασία να καταλάβουμε το γιατί. Πριν μπούμε, όμως, στο "γιατί", θα περιγράψουμε αυτή την εσωστρέφεια, γιατί εσωστρεφή φάρμακα υπάρχουν πολλών ειδών. Και το Ψωρίνουμ είναι εσωστρεφές και το ψωρικό Σούλφουρ και  το Τζελσέμιουμ. Όταν περιγράφουμε μιά ιδιοσυγκρασία, ένα φάρμακο, το περιγράφουμε πάντα σε σχέση και με άλλα για να μπορούμε να τα συνδέσουμε κάποια στιγμή μεταξύ τους, γιατί ισχύει και στην περίπτωση αυτή ο Νόμος της Ενότητας και του Όλου.

 

Πως εκφράζεται όμως αυτή η εσωστρέφεια;  Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι ένα άτομο που σκέφτεται αρκετά, τα ψάχνει τα πράγματα, είναι εύθικτο άτομο, θίγεται εύκολα. Μπορεί ο σύντροφός της, αν είναι συκωτικός, να πετάει και μερικές κουβέντες και το Νάτρουμ Μουριάτικουμ να αρπάζεται από αυτές τις  κουβέντες, να πληγώνεται, να θίγεται και να μην το δείχνει. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ σχεδόν πάντα προσπαθεί  να αποφύγει να το δείξει. Μπορεί, βέβαια, στον σύντροφό της, αν έχει και πολύ καλή σχέση μαζί του, να το δείξει, αλλά μπορεί να μην το δείξει εκείνη τη στιγμή και να το δείξει αργότερα. Και να της πεί ο σύντροφός της:" Καλά, βρε παιδί μου, μια κουβέντα είπα κι’ εγώ και εσύ την έδεσες σχοινί κορδόνι. Μα εγώ δεν εννοούσα αυτό που κατάλαβες".

 

Ευθιξία και επηρεασμός από τα λόγια των άλλων

Και όμως το Νάτρουμ Μουριάτικουμ να έχει πάρει αυτή την κουβέντα, να την έχει κρατήσει μέσα του, να έχει κάνει διάφορες σκέψεις και να έχει επηρεαστεί η συμπεριφορά του. Και αν της πει ο σύντροφός της: «Τι έχεις;» τότε θα πεί: "Έχω έναν πονοκέφαλο" ή ''Είμαι κουρασμένη''. Και μετά να το κρατήσει, να το ''δουλέψει'' μέσα της, να μην μπορεί να κοιμηθεί  το βράδυ πολλές φορές, να σκέφτεται αυτό το πράγμα και μπορεί να το πει μετά από μέρες ή μήνες. Και ακόμη και όταν το πει και όταν της εξηγήσει ο σύντροφός της όμως να μην της περάσει η όλη κατάσταση εντελώς αλλά  να έχει μείνει κάτι μέσα της. Πληγώνεται, θίγεται εύκολα, το Νάτρουμ Μουριάτικουμ και το κρατάει μέσα του. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ επηρεάζεται πολύ από τα λόγια.

 

Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι όροι που χρησημοποιεί ο καθένας έχουν διαφορετική έννοια. Λέμε όλοι «αγάπη» και για τον έναν η αγάπη σημαίνει σεξ, για τον άλλον η αγάπη σημαίνει τριαλαρά τριαλαρό και για τον άλλον αγάπη σημαίνει να φροντίζεις τον άλλον, να είσαι συνεπής, να είσαι αυτό, να είσαι εκείνο. Ο καθένας ερμηνεύει και δίνει την χροιά της αγάπης με βάση την ιδιοσυγκρασία του. Είναι υποκειμενική η βίωση του ενός και συγκεκριμένου. Όμως το Νάτρουμ Μουριάτικουμ κολλάει σε κάποιους όρους. Αν πάει ένα Μεντορίνουμ, που είναι συκωτικός, εξωστρεφής και πει σε ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ " Μωρό μου, σε γουστάρω!", το Νάτρουμ Μουριάτικουμ θα θιχτεί, θα πληγωθεί, θα πει: "Ώχ, αυτός με θέλει μόνο για το σεξ". Μπορεί να της το πει και ο σύντροφός της που την αγαπάει, έτσι, για πλάκα. Αλλά αυτή και πάλι θα το πάρει στραβά. Αν όμως της πει ένας απατεώνας: "Πω-πω, πόσο σ'αγαπώ, πόσο καίγομαι για σένα!" το Νάτρουμ Μουριάτικουμ έχει την τάση να το πιστέψει. 

 

Αν πάει ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ σε μιά διάλεξη Ομοιοπαθητικής και ο ομοιοπαθητικός ιατρός χρησιμοποιεί ωραίους όρους, το Νάτρουμ Μουριάτικουμ τείνει να πιστέψει εξ’ αρχής, ότι έτσι είναι αυτός ο άνθρωπος, ότι είναι ένας άγιος άνθρωπος. Ενώ αν είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος, λόγω ιδιοσυγκρασίας, τα λέει και λίγο χύμα, θα πεί: ''Τώρα πώς τα λέει αυτός;'' Εγώ τα κάνω όλα (γέλια). Μιλάω και έτσι και αλλιώς, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να σας δώσω την συνολική εικόνα. Αλλά και γιατί έτσι μου βγαίνει κιόλας ιδιοσυγκρασιακά (γέλια). Και δεν μπορώ και δεν θέλω να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ λοιπόν, κολλάει σε λέξεις, σε κουβέντες, σε συμπεριφορές και θίγεται εύκολα γιατί έχει μιά έντονη τάση αξιοπρέπειας.

 

Ψωρική ιδεολογία αρχών

Ως γνήσιο ψωρικό άτομο είναι ιδεολόγο, έχει αρχές, έχει "πιστεύω" και όχι μόνον τα έχει, αλλά προσπαθεί να τα εφαρμόσει στη ζωή του. Λέει π.χ: "Είμαι χριστιανός, άρα θα πρέπει στη ζωή μου να εφαρμόζω τους χριστιανικούς κανόνες. Ποιοί είναι  αυτοί; Να τους μάθω." 

 

Νιώθει ενοχές, όταν δεν είναι εντάξει, στεναχωριέται ειλικρινώς, ελέγχει τον εαυτό του. Πολλές φορές το βράδυ πριν κοιμηθεί, έχει αϋπνία γιατί κάθεται και σκέφτεται τι έγινε στη διάρκεια της ημέρας. Όχι τι έγινε με την έννοια της έγνοιας, δηλαδή τι εκκρεμότητες έχω ή θα έχω αύριο, όπως π.χ. η Νούξ Βόμικα που είναι της τάξεως. Αλλά με βάση την ηθική. Δηλαδή, "Φέρθηκα σωστά σήμερα; Έκανα αυτό που έπρεπς ή δεν το έκανα; Τι παράληψη είχα;" Νιώθει ενοχές, "μήπως δεν φρόντισα καλά τα παιδιά μου; Μήπως δεν είμαι καλή μάνα; Μήπως δεν είμαι καλός πατέρας;». Λέω ''μάνα'' και θηλυκό συνήθως, γιατί το Νάτρουμ Μουριάτικουμ κατά τα 90% και πλέον είναι γυναικεία ιδιοσυγκρασία, και κατ'εξοχήν αυτά που λέμε αφορούν τις γυναίκες.

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ μιασματικά είναι το έντονο ψωρικό άτομο. Αυτό το κάνει να είναι ιδεολόγο, έχει την τάση να είναι ιδεολόγο. Δεν έχει σημασία ποιά ιδεολογία επιλέγει. Μπορούμε να δούμε το Νάτρουμ Μουριάτικουμ κομμουνιστή, δεξιό ή αριστερό, χριστιανό, μουσουλμάνο, άθεο.  Αν και λίγο δύσκολο να δούμε το Νάτρουμ Μουριάτικουμ άθεο ή αν θα είναι, θα είναι πάλι των αρχών του κομμουνιστικού κόμματος, του σοσιαλισμού, του ''πρέπει να το εφαρμόσουμε''. Είναι  άτομο της ανιδιοτελούς προσφοράς. Θα το δούμε να είναι  ο ιδεολόγος σε ένα κόμμα που θα φορτώνεται δραστηριότητες χωρίς να βγάζει φράγκο ή θέση ή αξιώματα.

 

Το τέλειο θύμα των συφιλιτικών και συκωτικών

Και είναι συνήθως το μεγάλο θύμα των πολιτικών, των επιτηδείων, των συφιλιτικών ατόμων. Τον παίρνουν και τον στοίβουν. Είναι επίσης το μεγάλο θύμα των καταφερτζήδων-συκωτικών που θέλουν να πηδήξουν. Δηλαδή πηγαίνει π.χ ένα Μεντορίνουμ και λέει: "Ώχ, ένα ωραίο μανάρι, πως θα το πηδήξω; Α, είναι ιδεολόγα, θα της το παίξω έτσι και εγώ". Και πάει και πουλάει ιδεολογία, καλλιέργια, ευαισθησία.

 

Και μπορεί να δεις έναν τοξικομανή, ρεμάλι, αλήτη, που τα έχει φάει από τους γονείς του ή να έχει κάνει διάφορα και πάει και το παίζει ευαίσθητος σε ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ-κοριτσάκι. Και επειδή της πουλάει αγάπη και το Νάτρουμ Μουριάτικουμ πιστεύει στα λόγια, θεωρεί ότι ο άλλος λέει την αλήθεια, δεν μπορεί να το διανοηθεί εύκολα, της τρώει λεφτά και την ταλαιπωρεί. Και όταν  ανακαλύψει αυτή ότι την δουλεύει και πάλι μπορεί να την τουμπάρει. Της λέει: "Συγνώμη, ήμουνα καθίκι, το ομολογώ, σ'αγαπώ, όμως! Φταίνε οι συνθήκες, η οικογένειά μου, μεγάλωσα ορφανός και προσπαθώ, όμως, θέλω να κόψω τα ναρκωτικά, βοηθησέ με!"

 

Αυτό το «βοήθησε με τον καϋμένο» είναι το μεγάλο λούκι του Νάτρουμ Μουριάτικουμ Και βλέπεις εκεί να πηγαίνει να παίρνει λεφτά από τους γονείς της, να εργάζεται και να της τα τρώει, και να πληγώνεται και να πικραίνεται και όμως να κολλάει εκεί. Να μην φεύγει εύκολα και να έχει και την πλάνη την ψωρική ότι ''θυσιάζομαι για να τον βοηθήσω, τι να κάνω...'' Και πιστεύει ότι θα αλλάξει ο άλλος. Σιγά μην αλλάξει! (γέλια)

 

Έντονη τάση αξιοπρέπειας

Μπορεί να δούμε ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ να είναι μιά μάνα που προσπαθεί για τα παιδιά της. Τα παιδιά της μπορεί να έχουν βγεί σκάρτα, γιατί αυτό δεν εξαρτάται μόνο από τη συμπεριφορά της. Να είναι π.χ ένα παιδί μεντορινικό ή συφιλιτικό και να χτυπιέται κάτω και να την κάνει ότι θέλει. Και το Νάτρουμ Μουριάτικουμ να πικραίνεται, να έχει ενοχές, που το μεγάλωσε λάθος σαν μάνα, που προσπάθησε να του δώσει αρχές και αυτό δεν έχει αρχές, που προσπαθεί να του περάσει την αξιοπρέπεια, την ευγένεια, τον ανθρωπισμό, την καλλιέργια την πνευματική, που είναι πολύ σημαντικά για αυτήν, και όμως το παιδί είναι ''τρείς λαλούν και δυό χορεύουν''. Και πικραίνεται και προσπαθεί και θυσιάζεται άδικα και άτοπα.

      

Μπορεί να δείς ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ δασκάλα ή καθηγήτρια ή εκπαιδευτικό γενικότερα, η οποία προσπαθεί να κάνει μάθημα στα παιδιά τα οποία κάνουν καζούρα, πλάκες κλπ και αυτή στενοχωριέται. Δεν λέει εύκολα : " Α, παρατήστε με, δεν θέλετε να μάθετε εσείς... στα παλιά μου τα παπούτσια εγώ!". Θα βασανίζεται, θα πηγαίνει αυτή να διαβάζει για να είναι προετοιμασμένη  και οι άλλοι κάτω να κάνουν καζούρα.

 

Επειδή το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι  ψωρικό και ιδεολόγο, προσπαθεί να είναι εντάξει και αξιοπρεπής με όλο τον κόσμο και τους δικούς της και τους ξένους, ανιδιοτελώς, όχι για συμφεροντολογικούς λόγους ούτε για αξιώματα. Και επειδή προσπαθεί και είναι σε μεγάλο βαθμό εντάξει, πικραίνεται, απογοητεύεται και στενοχωριέται όταν βλέπει ότι ενώ η ίδια προσφέρει δεν βρίσκει την ανάλογη ανταπόκριση. Αν και δεν ζητάει, ουσιαστικά, υλική ανταπόκριση όμως μιά ηθική αναγνώριση την θέλει και συγκινείται με αυτήν. Ή, ακόμη, αν την απαγοητεύσουν οι άνθρωποι, προσπαθεί να πάρει κουράγιο και αναγνώριση από τον Θεό, από τη θρησκεία, από τα'' πιστεύω'' της.

 

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ θέλει τα παιδιά της να είναι καθαρά, πλυμμένα, λουσμένα, κομμένα τα νύχια, να μιλάνε καλά στους ξένους, να λένε ''ευχαριστώ'', ''παρακαλώ'', να σέβονται τους μεγαλύτερους, τον παππού, τη γιαγιά, μπορεί να μιλάει στον πληθυντικό στην πεθερά της, στην γιαγιά, τον παππού κλπ. Προσπαθεί να είναι των τύπων, αλλά όχι υποκριτικά, συφιλιτικά, αλλά επειδή πιστεύει, ότι έτσι πρέπει  να είναι τα πράγματα.

 

Συντηρητικό αξιοπρεπές ντύσιμο

Αυτό θα το δούμε και στο ντύσιμο του Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Προσέξτε πως δένουν τα πράγματα. Ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ θα είναι καθαρό, χτενισμένο, επιμελημένο, όχι όμως σπαστικά. Και θα είναι συντηρητικά συνήθως, ντυμένο. Θα έχει, δηλαδή, το ταγεράκι. Ή μπορεί να βάλει και τζιν, αλλά δεν θα είναι το σχισμένο, το κουρελιασμένο. Θα είναι το περιποιημένο, το κομψό, το καθαρό, το σιδερομένο. Δεν είναι σαν μια Νούξ Βόμικα που  είναι πολύ σπαστική στα θέματα της τάξης, αλλά θέλει να είναι αξιοπρεπής. Δεν θα βάλει έξαλλα χρώματα, δεν θα βάλει ντεκολτέ έξαλλο, δεν θα βάλει σιθρού έξαλλο, δεν θα βάλει μίνι φούστα πολύ έντονη. Είναι σχετικά συντηρητικό λόγω σεβασμού, αξιοπρέπειας, λόγω αυτών των "πιστεύω" της.

 

Νευρικά συμπτώματα

Ας δούμε τώρα πως βγαίνουν από το βασικό χαρακτηριστικό εσωστρέφεια διάφορα άλλα χαρακτηριστικά. Ένα Ν.Μ. είναι νευρικό άτομο. Αλλά προσέξτε τη διαφορά.  Δεν έχει νεύρα, δεν είναι από τα άτομα που έχουν πολλά νεύρα, αλλά είναι νευρικό άτομο. Ποιά είναι η διαφορά; Το άτομο που έχει νεύρα, συνήθως τα ξεσπάει, τα βγάζει. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ επειδή είναι εύθικτο για τους λόγους που είπαμε, εκνευρίζεται και παραμένει αυτός ο εκνευρισμός ή θίγεται και παραμένει αυτή η κατάσταση και το κρατάει μέσα του. Και αυτός ο εκνευρισμός, αν είναι έντονος ή χρόνιος, μπορεί να βγεί σε νευρικούς πονοκεφάλους. Είναι τα tension headaches, πονοκέφαλοι τάσεως. Εκνευρίζομαι, το κρατάω μέσα μου, δεν το εκτονώνω, σωματοποιείται αυτό και θα μου κάνει μυϊκή ένταση στον αυχένα, θα επηρεαστεί η κυκλοφορία και θα μου κάνει νευρικό πονοκέφαλο ή και νευρική ζαλάδα. Μπορεί να μου κάνει νευρικό ίλιγγο, νευραλγία προσώπου και δοντιών. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά ψυχοσωματικά συμπτώματα του Νάτρουμ Μουριάτικουμ Το Μεντορίνουμ όπως και ο Φώσφορος είναι  μπουρίνι. Νευρίασε, ξέσπασε, του  έφυγε τελείως και δεν θα κάνει πονοκέφαλο. Γιατί να κάνει;

      

Βλέπετε πως βγαίνει το σωματικό λόγω του ψυχοδιανοητικού! Άρα αν εσύ πας να δεις το σωματικό μόνο χωρίς να λάβεις υπόψιν σου  το ψυχοδιανοητικο, δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Αν ήξερες για τους πονοκεφάλους τι λέει το Repertory - πενήντα, εκατό σελίδες, χιλιάδες συμπτώματα. Μόνο με το να εξετάσεις τα συμπτώματα και modalιties του πονοκεφάλου δεν θα βγάλεις άκρη, αν δεν το δέσεις με το ιεραρχικά ανώτερο ψυχοδιανοητικό. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ λοιπόν όπως είπαμε έχει τάση για πονοκεφάλους και μάλιστα νευρικούς πονοκεφάλους. Έχει τάση για ίλιγγο νευρικό, για νευραλγίες.

 

Εκνευρίζεται και τα κρατάει μέσα της

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ εκνευρίζεται, θίγεται, προσβάλεται,  είναι πολύ εύθικτο, το κρατάει μέσα του, δεν το δείχνει. Σπάνια θα ξεσπάσει τα νεύρα του εκτός οικείου περιβάλλοντος και μάλιστα, όταν το θίξουν ξένοι, προσπαθεί να αποφύγει να δείξει ότι θίχτηκε. Πολλά άλλα φάρμακα όταν θιχτούν, θα το εκφράσουν ή θα το δείξουν και θέλουν να το δείξουν. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ προσπαθεί ακριβώς το αντίθετο. Γιατί; Λόγω αυτής της έντονης τάσης αξιοπρέπειας. Επειδή δεν θέλει να δείξει ότι πειράχτηκε, δεν θέλει να πέσει στα μάτια του άλλου, δεν θέλει να ξέρει ο άλλος ότι είναι έτσι, δεν θέλει να ξέρει ο άλλος τα σώψυχά του.

 

Μπορεί ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ όταν θυμώσει, όταν εκνευριστεί, να προφασιστεί έναν πονοκέφαλο, μια κούραση και να σηκωθεί να φύγει ή να βρεί μια άλλη δικαιολογία για να φύγει. Φεύγει, συνήθως. Ή ακόμα, αν πάει να κλάψει, αν της έρθουν τα κλάματα, θα σηκωθεί να φύγει σχεδόν τρέχοντας, θα πάει να κλειστεί στην τουαλέτα, θα κλάψει, σιγά να μην την ακούσουν, θα σκουπιστεί και θα βγεί έξω σε στυλ ''όλα είναι ωραία και καλά''. Ακόμη και από τον συντροφό της κρύβεται πολλές φορές. Σπάνια τα ξεσπάει  προς τα έξω ή αν τα ξεσπάσει, νιώθει πολύ άσχημα μετά  που τα ξέσπασε, νιώθει εκτεθειμένη.

 

Αξιοπρέπεια και διαπαιδαγώγηση των παιδιών της

Και στην οικογένεια της, στα παιδιά της, τα ξεσπάει επειδή είναι πολύ της αξιοπρέπειας με τα παιδιά. Όμως ένα παιδί δεν μπορεί εύκολα να μπεί σε μιά σειρά, να ακούσει για αξιοπρέπειες και ευγένεια σε μιά ηλικία που δεν μπορεί να τα καταλάβει αυτά τα πράγματα. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ όμως κάνει το λάθος και προσπαθεί να τα περάσει στα παιδιά από νωρίς. Και αν έχει ένα συκωτικό παιδί που δεν επιδέχεται τέτοιων καταστάσεων τότε  τραβάει τα μαλιά της.

 

Θα δείς μια μάνα Νάτρουμ Μουριάτικουμ η οποία έχει όλη την καλή διάθεση, έχει όλη την αγάπη, αφιερώνει χρόνο, αλλά επειδή τα νεύρα της είναι ευαίσθητα, δεν μπορεί να συγκρατηθεί και τα ξεσπάει και εκνευρίζεται και θυμώνει και φωνάζει και μπορεί να ρίξει και καμιά σφαλιάρα μικρή στο παιδί της. Και μετά μετανιώνει και νιώθει άσχημα και είναι ένας φαύλος κύκλος. Και αν έχει έναν σύζυγο, ο οποίος δεν την καταλαβαίνει σε αυτά τα θέματα, είναι πιο συκωτικός, είναι π.χ ένα Μεντορίνουμ αδιάφορο και λέει: ''Έλα, μωρέ τώρα με τα παιδιά. Ρίξ'του και καμιά σφαλιάρα να τελιώνουμε μας έπρηξες εδώ πέρα! Και τι θα γίνει; Ότι θέλει ας γίνει! Να πάει να γίνει αλήτης το κωλόπαιδο, τι με νοιάζει εμένα!"  Και το Νάτρουμ Μουριάτικουμ:" Το παιδί μας το είπες κωλόπαιδο! Εμείς φταίμε που δεν του δώσαμε τις σωστές αρχές!". Και  τα παίρνει στο κρανίο του ο Μεντιρίνουμ και σηκώνεται και φεύγει. Ενώ το Νάτρουμ Μουριάτικουμ μένει εκεί και λέει:"Δεν με καταλαβαίνει ο άντρας μου...είναι καλό παιδί, είναι καλός οικογενειάρχης, αλλά σ'αυτό το θέμα..." Και πικραίνεται, και ψάχνει να βρεί, να πάει στον πνευματικό να πάρει συμβουλές, να πάει σε έναν καλό ειδικό, ψυχολόγο, γιατρό, στη μητέρα της. Και αυτό είναι άλλο ένα επεισόδιο από την «αγία ελληνική οικογένεια»!    

 

Πίκρα και Ερωτική Απογοήτευση

Πάμε τώρα στα προσωπικά θέματα. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, όπως είπαμε, είναι εσωστρεφές. Και θυμάται και τα περασμένα γεγονότα και μένουν μέσα της. Της μένει πίκρα. Ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ πληγώνεται και κρατάει την πίκρα μέσα του, μπορεί βέβαια για τυπικούς λόγους να λέει "καλημέρα-καλησπέρα" και να είναι ευγενικό απέναντι σε αυτόν που την πίκρανε λόγω ιδεολογίας ευγένειας αλλά μένει η πίκρα αυτή μέσα της. Πολλά χρόνια. Θεωρητικά συγχωρεί, αλλά η πίκρα η συναισθηματική μένει. Γι’ αυτό η Ιγκνάσια, που είναι το "οξύ" Νάτρουμ Μουριάτικουμ(σε οξεία φάση, εννοώ) και το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι τα κατ 'εξοχήν φάρμακα της ερωτικής απογοήτευσης, του πληγώματος, της ειλικρινούς ερωτικής απογοήτευσης. Γιατί τα συφιλιτικά άτομα το παίζουν συχνά ερωτικά απαγοητευμένα, αλλά θέλουν να βγάλουν διάφορα από αυτή την ιστορία. Το παίζουνε. Αλλά το Νάτρουμ Μουριάτικουμ δεν το παίζει. Πληγώνεται, στενοχωριέται. Μπορεί να δείς ένα Ν.Μ. να λέει:"Αφού εγώ είμαι ένα παιδί με πιάνο και γαλλικά και πολιτισμό και καλλιέργεια και  καλή οικογένεια και ηθική και τα λοιπά, τι θέλω με τον νταλικέρη που είναι του υπόκοσμου; Όμως τι να κάνω τον αγάπησα! Άλλα λέει η λογική μου και άλλα η καρδιά μου!"  Και όλο έρχεται σε αντίθεση με τον εαυτό της. Και όλο του προσφέρει και όλο είναι θύμα και πάει λέγοντας.

 

-Το Νάτρουμ Μουριάτικουμπορεί να φτάσει σε αυτοκτονία;

-Όχι τόσο εύκολα. Αλλά σε κατάθλιψη και διάφορα προβλήματα φτάνει. Και δεν φτάνει σε αυτοκτονία γιατί ηθικά και θρησκευτικά το θεωρεί αμαρτία.

 

Δεν μιλάει για τα προσωπικά της

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, λοιπόν, δεν λέει τα προσωπικά του καθόλου εύκολα. Στο σύντροφο της, αν έχει ψυχική επικοινωνία και επαφή και περνάνε καλά, μπορεί να πεί αρκετά πράγματα, αλλά και πάλι εξαρτάται από το πως θα της μιλήσει ο σύντροφός της. Αν νιώθει δηλαδή ότι την ακούει ο σύντροφός της και της δίνει σημασία και δεν την αποπέμπει. Αν όμως της λέει: ''Έλα μωρέ τώρα, τι είναι αυτά που λές και κάθεσαι και μας πρήζεις και ασχολείσαι με αυτά. Προχώρα μωρέ, στη ζωή σου, άστα πίσω..'',  τότε θα πληγωθεί και δεν θα του τα ξαναπεί εύκολα. Μπορεί να έχει μια κολλητή  φίλη και να τα λέει, αλλά πολλές φορές θέλει  σπρώξιμο για να τα πεί. Πρέπει να της πεί ο άλλος: ''Τι έχεις, κάτσε εδώ να τα πούμε, να τα βρούμε!"  Και μπορεί τότε να τα πεί. Ακόμη και στον γιατρό, ακόμη και αν του έχει εμπιστοσύνη, πολλές φορές το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, όταν πιέσει λίγο ο ιατρός να μιλήσει για τα προσωπικά της, μπορεί να πειραχτεί, μπορεί να νιώσει πολύ άσχημα και μετά μετανιώσει που μίλησε. Και γιατί;  Διότι σκέφτεται ότι θα έχει χαλάσει η εικόνα που έχει για το άτομο της και για την αξιοπρέπεια της ο γιατρός. Είναι εγωϊστική δηλαδή, αλλά ψωρικά εγωϊστική αυτή η εσωστρέφεια, που έχει το Νάτρουμ Μουριάτικουμ.

 

Ψωρικός, Συκωτικός και Συφιλιτικός Εγωϊσμός

-Ποιά είναι διαφορά ψωρικά εγωϊστικού από τα άλλα;

-Πρόσεξε να δείς. Υπάρχει ο ψωρικός εγωϊσμός, ο συκωτικός εγωϊσμός και ο συφιλιτικός εγωϊσμός. Ο ψωρικός εγωϊσμός είναι ότι "θέλω να είμαι εντάξει με τις αρχές μου, θέλω να είμαι ηθικός στα μάτια του Θεού και των ανθρώπων", περισσότερο του Θεού για την συνείδηση αλλά και των ανθρώπων. Αυτός είναι ο ψωρικός εγωϊσμός. Ότι "θέλω να είμαι και των ανθρώπων".

-Δηλαδή, θέλει να έχει μια καλή εικόνα μπροστά στο κόσμο;

-Ναι. Όχι όμως όπως το Λαϊκοπόντιουμ που είναι λίγο θέατρο, που είναι λίγο της δόξας και της εικόνας, του ίματζ. Δεν είναι του ίματζ το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, είναι του ηθικού ίματζ. Το Λαϊκοπόντιουμ είναι του κουλτουριάρικου ίματζ. Ο ψωρικός εγωϊσμός έχει να κάνει με την ηθική, με την ιδεολογία, ότι  είμαι συνεπής ιδεολόγος, ότι είμαι καλός χριστιανός, ότι είμαι καλή μάνα, ότι προσπαθώ να είμαι καλή μάνα και έχω και μια μικρή περηφάνεια ότι πράγματι είμαι καλή, ότι είμαι ευαίσθητο και αξιοπρεπές άτομο και για μένα αλλά και για λίγους δικούς μου.

 

Ο συκωτικός εγωϊσμός είναι ότι "είμαι ο πρώτος και ο καλύτερος και ο μάγκας και ο γλεντζές και ο πηδηχταράς". Με συγχωρείτε για τις εκφράσεις, αλλά μόνο έτσι νιώθει και εκφράζεται το Μεντορίνουμ, άρα εγώ πρέπει να μιλήσω έτσι για να πάρετε την εικόνα. Ο συκωτικός εγωϊσμός  είναι του τύπου "είμαι ο  μάγκας, αυτός που πίνει και αντέχει στο ποτό, αυτός που τρώει τα κοψίδια και λέει: «χοληστερίνες και αηδίες....μια ζωή την έχουμε...». Είμαι ο πρώτος στην αναρρίχηση, θα πάω να κάνω μπάντι τζάμπιγκ, καταδύσεις, αλεξίπτωτο,  είμαι ο δυνατός, είμαι ο σωματαράς, είμαι ωραίος, είμαι ο κόκκορας"

 

Ο συφιλιτικός εγωϊσμός είναι του τύπου "είμαι ο πιο έξυπνος και τους δουλεύω όλους και κυριαρχώ και κάνω ότι θέλω και δεν το καταλαβαίνουν κιόλας...μα ποιός είμαι τέλος πάντων!"

 

Η παρηγοριά και ο οίκτος την εκνευρίζουν

Τα κρατάει, λοιπόν, για τον εαυτό του το Νάτρουμ Μουριάτικουμ, δεν κλαίει μπροστά σε άλλους. Μάλιστα, αν πας να παρηγορήσεις ένα Νάτρουμ Μουριάτικουμ, ακόμα και αν είσαι κολλητός του, όμως αν πας τον παρηγορήσεις με λάθος τρόπο, θα εκνευριστεί. Το Ρεπέρτορι λέει για το Νάτρουμ Μουριάτικουμ ότι consolation aggravates, η παρηγοριά  το χειροτερεύει. Αλλά ποιά παρηγοριά; Η παρηγοριά με την έννοια της λύπησης, του οίκτου. Ο οίκτος την ενοχλεί. Το να πούν:"Α, την καϋμένη!" - τότε το σκότωσες το Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Εκεί είναι ο εγωϊσμός της, ότι δεν θέλει να την λυπούνται, δεν θέλει να χαλάει η εικόνα της στους άλλους, δεν θέλει να πέφτει η εικόνα της στους άλλους. Και  γι’ αυτό δεν θέλει την παρηγοριά. Δεν την θέλει με την έννοια ότι την ενοχλεί, την εκνευρίζει και όχι ότι απλώς την δέχεται  αδιάφορα. Γιατί την παρηγοριά μπορεί να μην την θέλει ούτε το Μεντορίνουμ το οποίο μπορεί να πεί:"Μην μας πρήζεις μωρέ τώρα, παρηγοριές και αηδίες!".

 

Την γυναίκα όμως Νάτρουμ Μουριάτικουμ η παρηγοριά την εκνευρίζει, την ενοχλεί. Και αν επιμείνεις μπορεί να σηκωθεί να φύγει. Γι' αυτό, αν πάει να την παρηγορήσει ένας πιο έξω απο τους ένα-δύο κολλητούς της, αυτό την ενοχλεί, οπότε αμέσως αλλάζει θέμα. Η αδιακρισία επίσης την ενοχλεί πάρα πολύ. Το κουτσομπολιό επίσης την ενοχλεί πάρα πολύ. Δεν κουτσομπολεύει το Νάτρουμ Μουριάτικουμ. Και στενοχωριέται όταν την κουτσομπολεύουν οι άλλοι και σηκώνεται και φεύγει. Μπορεί να μην κάνει παρέα με κουτσομπόλες για αυτό το λόγο, γιατί είναι της αξιοπρέπειας και δεν το θεωρεί σωστό.

 

-Δηλαδή γίνεται λίγο  φαρισαίος το Νάτρουμ Μουριάτικουμ;

-Όχι, ο φαρισαίος είναι υποκριτής, είναι δηλαδή κατ'εξοχήν συφιλιτικό χαρακτηριστικό. Είναι αυτός που υποκρίνεται και το παίζει ότι είναι ηθικός κλπ, αλλά ξέρει μέσα του ότι δεν είναι. Ενώ το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι πράγματι ηθικό. Αυτή είναι η διαφορά του "είναι" και του "παίζω". "Είναι" σημαίνει ότι το πιστεύω και προσπαθώ και είναι η ψωρική κατάσταση. Ενώ το συφιλιτικό "είναι" σημαίνει εμφανίζω αυτή τη βιτρίνα γιατί με βολεύει και αύριο την αλλάζω και δεν έχω πρόβλημα και μόλις πάω σπίτι μου κάνω τα δικά μου και το διαλαλώ κιόλας για να έχω το όφελος. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ όμως δεν έχει όφελος από αυτό, δεν επιδιώκει όφελος.

 

-Συγγνώμη, σχετικά με τον οίκτο. Η ίδια η Νάτρουμ Μουριάτικουμ γυναίκα εύκολα θα παρηγορούσε κάποιον άλλο;

-Ναι, βέβαια. Αλλά και πάλι με διακριτικότητα. Επειδή η ίδια νιώθει άσχημα όταν οι άλλοι μπαίνουν πολύ στα προσωπικά της, προσέχει και η ίδια στα προσωπικά των άλλων να είναι διακριτική. Αν της ζητήσεις παρηγοριά, θα σου δώσει. Είναι πολύ δοτικό άτομο το Νάτρουμ Μουριάτικουμ και  για αυτό και γίνεται  το τέλειο θύμα. Είναι πολύ δοτικό άτομο και χωρίς να ζητάει υλικά ή δοξαστικά ανταλλάγματα. Νιώθει καλά με τον εαυτό της και το θεωρεί καθήκον της.

 

Φιλοτιμία και συνέπεια

Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι τακτικό άτομο λόγω της έντονης τάσης του για αξιοπρέπεια. Δεν είναι σπαστικά της τάξης όπως η Νούξ Βόμικα, αλλά είναι άτομο πού θέλει να είναι τα πράγματα νοικοκυρεμένα, καθαρά, τακτοποιημένα, σε σειρά, σε πρόγραμμα, αλλά όχι σπαστικά. Το ίδιο στο ντύσιμό της, το ίδιο στη δουλειά της. Στην εργασία της είναι επιμελής, παραγωγική και συνεπής. Άτομο φιλότιμο, γι'αυτό και της τα φορτώνουν και κουράζεται και ταλαιπωρείται. Σε ένα διαλυμένο σχολείο προσπαθεί αυτή να είναι εντάξει και να αποδώσει. Δημόσιος υπάλληλος αν είναι τότε της τα φορτώνουν όλα. Όταν φωνάζει ο κόσμος στο γκισέ που δουλεύει, νοιώθει άσχημα παρότι μπορεί να μην εξαρτάται από την ίδια, που είναι μπουρδέλο, με συγχωρείτε, το δημόσιο. Όμως, νοιώθει άσχημα. Δεν θα τα πάρει το Νάτρουμ Μουριάτικουμ κάτω απο το τραπέζι, δεν θα δωροδοκηθεί σαν δημόσιος υπάλληλος. Δεν θα κάνει κάτι άτυπο, δεν θα κάνει απάτη. Νιώθει άσχημα ακόμα και αν ο άντρας της το κάνει αυτό, ή τα παιδιά της. Δεν είναι μόνο για τον  εαυτό της. Γι'αυτό την λέω "ιδεολόγο" και μάλιστα τίμιο ιδεολόγο, όχι ψευτοϊδεολόγο υποκριτή.

 

 

Πλάκωμα στο στήθος και κόμπος στο λαιμό

Κάποια άλλα νευρικά συμπτώματα που έχει όταν αγχώνεται και στενοχωρείται, είναι το πλάκωμα στο στήθος και οι αναστεναγμοί. Είναι καθαρά νευρικά συμπτώματα αυτά. Δηλαδή νοιώθει βάρος, πλάκωμα στο στήθος και έχει αναστεναγμούς. Αναστεναγμούς μπορεί να έχει και έχει συχνά και η Λάχεσις, άλλα είναι υποκριτικοί αυτοί οι αναστεναγμοί και μάλιστα έντονοι για να ακούγονται από όλους. Ενώ το Νάτρουμ Μουριάτικουμ μπορεί να αποφύγει να φανεί ότι αναστενάζει κιόλας, έστω και αν της βγαίνει αυθόρμητα ο αναστεναγμός. Εκτός από το πλάκωμα στο στήθος και  τους αναστεναγμούς μπορεί να έχει κόμπο στο λαιμό, νευρικό κόμπο από σπασμό του οισοφάγου. Και η Ασαφοέτητα έχει σπασμό οισοφάγου, αλλά η Ασαφοέτιτα είναι υστερικό άτομο.

 

Όσον αφορά τώρα φόβους. Δεν είναι ιδιαίτερα φοβικό άτομο. Οι φόβοι του έχουν να κάνουν με τις ευθύνες  που αναλαμβάνει, με το να προλάβει να είναι εντάξει στις ευθύνες, στις υποχρεώσεις της, σε σχέση με την υγεία των παιδιών της, αλλά ειλικρινώς και όχι υποκριτικά. Δεν είναι υπερπροστατευτική με την κυριαρχική συφιλιτική έννοια, όπως είναι η Λάχεσις, το κατ' εξοχήν υπερπροστατευτικό συφιλιτικό άτομο. Το Νάτρουμ Μουριάτικουμ νοιάζεται πραγματικά και προσπαθεί για το καλό των παιδιών της και γι' αυτό είναι λίγο υπερπροστατευτική, αλλά όχι  καταπιεστική.

 

Θερμό σεξουαλικά αλλά συντηρητικό

Σεξουαλικά το Νάτρουμ Μουριάτικουμ είναι θερμό άτομο σαν ορμές και όταν είναι κατάλληλο το κλίμα, όταν δηλαδή ο σύντροφός της την σέβεται και είναι πολύ διακριτικός και ευγενικός και προσεκτικός στον σεξουαλικό τομέα τότε είναι πολύ θερμό και οργασμικό άτομο. Αλλά όμως συνήθως έχει πολλά ταμπού σ'αυτό το θέμα λόγω ανατροφής συνήθως αλλά και λόγω έντονης συντηρητικής θεώρησης των πραγμάτων. Τείνει να ντρέπεται πολύ σ' αυτά τα θέματα, και να έχει ταμπού, να μπλοκάρεται. Δεν είναι το άτομο το άνετο, θέλει ειδικό κλίμα για  να λειτουργήσει. Και δεν είναι το άτομο που θα πάει να πει ένα σεξουαλικό ή χυδαίο ανέκδοτο. Έχει ηθικούς ενδοιασμούς και φραγμούς σ'αυτά τα θέματα. Είναι πολύ μονογαμικό, δηλαδή,  είναι το άτομο που θα αγαπήσει και μπορεί να αγαπήσει μόνο μιά φορά στη ζωή του και να δωθεί και επομένως αν απαγοητευτεί, να μείνει εκεί με την παλιά την ανάμνηση της αγάπης, και να μείνει γεροντοκόρη. Ή μπορεί να μείνει παρθένα μέχρι να παντρευτεί γιατί πιστεύει στην εγκράτεια. Θεωρεί την απιστία συχνά ως αμάρτημα, λάθος, ανηθικότητα.

 

Δηλαδή, είναι πολύ συντηρητική σ'αυτά τα θέματα και πληγώνεται όταν η συμπεριφορά του άλλου σ'αυτά τα θέματα δεν είναι η ανάλογη. Για αυτό και δεν είναι του σεξ για το σεξ, είναι ότι πρώτα αγαπάω και μετά επιτρέπω το σεξ. Ή π.χ νοιώθει πολύ μεγάλες ενοχές για τον αυνανισμό. Το θεωρεί λάθος. Θεωρεί ότι το σέξ είναι κάτι που συνδυάζεται με ένα άλλο άτομο και μάλιστα μόνο αν υπάρχει αγάπη και ότι ο αυνανισμός είναι κάτι το μηχανικό, κάτι μονόπλευρο αν όχι και «βρώμικο».

 

Όσον αφορά την γνώμη της για τον εαυτό της. Δεν είναι υπερφίαλο άτομο, ούτε υπερήφανο. Έχει τον εγωϊσμό που αναφέραμε, αλλά δεν θεωρεί ότι είναι πιο έξυπνη από τους άλλους και ας είναι. Δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Είναι συνήθως άτομο που θέλει να καλλιεργηθεί, θέλει να μάθει, να πάει θέατρο, να δεί ποιοτικά έργα και ποιοτική τηλεόραση, να κάνει καλές συζητήσεις,  ωραίες, πολιτισμένες, σε ήρεμο κλίμα, να μάθει. Είναι του πολιτισμού.

 

Σωματικά είναι συνήθως ζεστό άτομο. Παρ'ότι ψωρικό ψυχοδιανοητικά, έχει διάφορα συκωτικά σωματικά χαρακτηριστικά. Είναι ζεστό συνήθως άτομο, σ'ένα ζεστό δωμάτιο νιώθει δυσφορία, καλυτερεύει στον ανοιχτό αέρα, ευαίσθητο στα κρυολογήματα. Είναι βαθύ φάρμακο και μακράς δράσεως. Έχει συνήθως χρόνια προβλήματα σαν ιδιοσυγκρασία και θεραπεύει χρόνια προβλήματα σαν φάρμακο.

 

Ξηρότητα δέρματος και βλεννογόνων και σχέση με αλάτι

Ένα ψωρικό του χαρακτηριστικό είναι ότι έχει μιά ξηρότητα στο δέρμα και στους βλεννογόνους. Η ξηρότητα είναι ψωρικό χαρακτηριστικό, οι υπερεκκρίσεις  είναι συκωτικό χαρακτηριστικό. Έχει ξηρή επιδερμίδα που σπάει εύκολα, κάνει ρυτίδες, φακίδες, είναι ευαίσθητη και στεγνώνει εύκολα. Και είναι στεγνοί οι βλεννογόνοι. Μπορεί να έχει ξηρότητα στο λαιμό. Μπορεί να έχει  κολπική ξηρότητα και αν δεν υπάρξουν αρκετά προκαταρκτικά στη σεξουαλική πράξη να έχει δυσπαρεύνεια. Δηλαδή πόνο στη σεξουαλική επαφή. Ή αν είναι ένας άντρας, που δεν τον θέλει μέσα της, δεν μπορεί να κάνει σεξ εύκολα και της βγαίνει πόνος στην επαφή. Έχει πολλά προβλήματα με την περίοδο. Μπορεί να έχει τριχόπτωση.

 

Αυτή ξηρότητα των βλεννογόνων και του δέρματος έχει να κάνει με τον μεταβολισμό του άλατος, του χλωριούχου νατρίου. Ξέρουμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην αντλία νατρίου-καλλίου το χλωριούχο νάτριο. Συνήθως έχει αποστροφή για το αλάτι, σε έντονο βαθμό, σε κάπιταλ βαθμό. Δηλαδή, αν πέσει λίγο παραπάνω αλάτι στο φαγητό, δεν το θέλει. Όχι για λόγους υγείας, δεν το θέλει σαν γεύση, δεν το μπορεί γιατίμετά έχει πρόβλημα με τους στεγνούς βλεννογόνους και με τα χείλη της. Αλλά μπορεί να έχει και μεγάλη διάθεση για αλάτι, να της λείπει το αλάτι. Μπορεί να τρώει ξηρούς καρπούς, πατατάκια, να βάζει αρκετό αλάτι στο φαγητό και πριν το δοκιμάσει. Η σχέση της, δηλαδή,  με το αλάτι είναι πολύ έντονη. Ανάλογα με το  πόσο προχωρημένη είναι η διαταραχή μπορεί να έχει διάθεση για αλάτι έντονη ή  απέχθεια σε μια δεύτερη φάση. Σε ισσοροπία έχει διάθεση γιά αλάτι. Το αρχικό είναι ότι έχει διάθεση για αλάτι. Όταν προχωρήσει η διαταραχή τότε έχει απέχθεια για το αλάτι.

      

Λόγω ψωρικού μιάσματος έχει μιά υπολειτουργία στο πεπτικό, δηλαδη μπορεί να έχουμε δυσκοιλιότητα, και έχουμε συνήθως δυσκοιλιότητα με σκληρά κόπρανα. Ή μπορεί να αργεί να αρχίσει η ούρηση της. Εάν πάει στη διπλανή τουαλέτα, που είναι κοντά  στο σαλόνι να ουρήσει και νιώθει ότι περνάει κάποιος από το διάδρομο την ώρα της ούρησης, μπορεί να σταματήσει η ούρησή της λόγω ντροπής. Ή δεν μπορεί να πάει στο δημόσιο ουρητήριο όχι για λόγους καθαριότητας αλλά για αυτό το λόγο που αναφέραμε.

 

Αχλαδοειδής σωματομορφή

Η σωματομορφή της είναι πολλές φορές αχλαδοειδής. Δηλαδή έχει στενό άνω μέρος, πλαταίνει στη λεκάνη πάρα πολύ και μετά λεπταίνει στα πόδια. Πολύ χαρακτηριστικό αυτό και ισχύει και για τη Σέπια και για την Ιγκνάσια. Ή όταν χάνει κιλά, χάνει  στο πρόσωπο-χέρια-πόδια, ενώ στη λεκάνη δύσκολα. Οι γυναίκες που έχουν μεγάλη περιφέρια χωρίς να είναι απαραίτητα από πάχος, πολλές φορές είναι Νάτρουμ Μουριάτικουμ, όχι όμως απαραίτητα. Η απίσχανση τους έχει φορά από πάνω πρός τα κάτω.

 

Ο θόρυβος την ενοχλεί και πολλές φορές η μουσική την μελαγχολεί, ιδιαίτερα όταν είναι στα κάτω της. Εκτός από τους νευρικούς πονοκεφάλους ένα επίσης  χαρακτηριστικό της είναι ο νευρικός πόνος στη μέση από μυϊκή ένταση και δυσμηνόρροια. Αυτά είναι τα γενικά χαρακτηριστικά.

 

-Το Νάτρουμ Μούριατικουμ, που είναι τόσο του δοσίματος, το έχει ανάγκη το δόσιμο για να υπάρχει και να παίρνει δύναμη ή το κάνει μόνο απο την ηθική του;

-Του βγαίνει και απο την ηθική του, αλλά του βγαίνει και αυθόρμητα. Έχει σχέση και με τη φιλοσοφία του και την ιδεολογία του, που είναι η ψωρική ιδεολογία, αλλά του βγαίνει κιόλας. Υιοθετεί αυτή την ιδεολογία γιατί έχει αυτή την τάση και επειδή έχει αυτή την τάση έχει και αυτή τη συμπεριφορά.

-Αν ζει σε ανήθικο περιβάλλον, δεν θα αλλάξει;

-Θα βρεί πάλι τους ηθικούς κανόνες τους δικούς της να λειτουργήσει. Δεν θα αλλάξει εύκολα ή θα υποφέρει πάρα πολύ ή θα μαζευτεί πάρα πολύ για να είναι όσο το δυνατόν πιο συρρικνωμένο και μαζεμένο.

 

-Ο άντρας Νάτρουμ Μουριάτικουμ πως είναι;

-Είναι πιο δύσκολο να τον βρείς και πιο δύσκολο να τον διαγνώσεις. Είναι, πάντως, πολύ εσωστρεφής, έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της εσωστρέφειας, αλλά ως άντρας αλλάζει κάπως η εικόνα. Έχει την έντονη τάση για ψυχική επικοινωνία ποιότητας και είναι και αυτός ιδεολόγος και εσωστρεφής.