1η
ΔΙΑΛΕΞΗ
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

Με κλικ στην εικόνα κατεβάζουμε τη διάλεξη

Α. ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ

-Τι είναι η Ομοιοπαθητική

-Ιστορική προέλευση από τον Ιπποκράτη

-Ενεργειακά και ολιστικά φάρμακα

-Φυσικά και φθηνά φάρμακα

-Νομικό Πλαίσιο στην Ελλάδα και διεθνώς

-Πως μπορεί ένας γιατρός να γίνει ομοιοπαθητικός

-Ομοιοπαθητικό Ιστορικό: Διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του ασθενούς

 

Β. ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

-Ιατρική Επιστήμη και Θεραπευτικά Συστήματα

-Ποιά είναι η ειδοποιός διαφορά Ομοιοπαθητικής και Αλλοπαθητικής;

-Στόχος των διαλέξεων είναι η ανάπτυξη της ολιστικής ιατρικής σκέψης

-Γιατί δεν πάει καλά η υγεία μας παρά τις υποσχέσεις;

-Οι Φυσικές Επιστήμες είναι Επιστήμες γιατί στηρίζονται σε Νόμους της Φύσης

-Η Αλλοπαθητική δεν στηρίζεται σε Νόμους της Φύσης

-Ένας Συμπαντικός Νόμος θα πρέπει να έχει γενική και διαχρονική ισχύ

-Ο Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας

-Πως εφαρμόζεται ο Νόμος του Όλου στη διάγνωση και στη θεραπεία

-Ο Νόμος του Όλου και η Αιτιολογία των Ασθενειών

-Ο Νόμος του Όλου και η δομή του Ανθρώπινου Όντος

-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Εξατομίκευσης

-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Ελάχιστης Δόσης

-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος των Ομοίων

-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Ιεραρχίας

-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Καταστολής της Ασθένειας

-Η Πυραμίδα των Κόσμων του Σύμπαντος

-Υλικός και Κατώτερος Ενεργειακός Κόσμος

-Αιθερικός Κόσμος και Αιθερικό Ανθρώπινο Σώμα

-«Κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν»

-Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας και Ποικιλομορφίας

-Συμπαντικός Νόμος της Ελάχιστης Κατανάλωσης Ενέργειας

-Συμπαντικός Νόμος της Ιεραρχίας

 

Γ. ΔΙΑΛΟΓΟΣ

-Μπορεί η Ομοιοπαθητική να βοηθήσει σε οξείες περιπτώσεις;

-Ο φανατισμός του γιατρού βλάπτει τον ασθενή

-Κολυμπάμε μέσα σε έναν Ενεργειακό Κόσμο και όμως δεν το συνειδητοποιούμε!

-Ο ψευδαισθητικός Κόσμος της Ύλης και της Μορφής

-Ο Αιθέρας είναι η πρωταρχική Ενέργεια που γεννάει όλες τις άλλες

-Δυναμοποίηση: πως μια υλική ουσία γίνεται ενεργειακό ομοιοπαθητικό φάρμακο

-Το αποτέλεσμα μετράει!

-Το ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν δρα μέσω αυθυποβολής

-Πότε αρχίζει να βλέπει κανείς αποτελέσματα με την Ομοιοπαθητική;

-Ζούμε υπό αντίξοες συνθήκες που πάνε από το κακό στο χειρότερο

-Δίνουμε το εκάστοτε όμοιο με την ιδιοσυγκρασία φάρμακο

-Ποιός παρασκευάζει το ομοιοπαθητικό φάρμακο;

-Ομοιοπαθητική και ...πάθη ή «συν Αθηνά και χείρα κίνει»

-Ότι είναι αφύσικο προκαλεί υπολοιπόμενο κορεσμό και οδηγεί σε πάθος

-Μέσα μας υπάρχει μία έστω σταγόνα σοφίας...αλλά δεν την ακούμε!

-Αυτορύθμιση: «Όταν πεινάς θα τρώς...»

 

 

 

 

Α. ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ

-Τι είναι η Ομοιοπαθητική

-Ιστορική προέλευση από τον Ιπποκράτη

-Ενεργειακά και ολιστικά φάρμακα

-Φυσικά και φθηνά φάρμακα

-Νομικό Πλαίσιο στην Ελλάδα και διεθνώς

-Πως μπορεί ένας γιατρός να γίνει ομοιοπαθητικός

-Ομοιοπαθητικό Ιστορικό: Διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του ασθενούς

 

 

 

Σήμερα είναι η πρώτη διάλεξη της φετεινής χρονιάς. Θα μιλήσουμε για λίγο για το τι είναι γενικά η Ομοιοπαθητική Ιατρική και στη συνέχεια θα μιλήσουμε για το σημερινό μας θέμα που είναι οι Νόμοι της Ομοιοπαθητικής.

Τι είναι η Ομοιοπαθητική
Η Ομοιοπαθητική Ιατρική, όπως λέει και το όνομα της είναι Ιατρική. Δηλαδή είναι κλάδος της Ιατρικής Επιστήμης όπως και πολλά άλλα Θεραπευτικά Συστήματα. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι το ιδιαίτερο διαγνωστικό και θεραπευτικό της σκέλος. Εντάσσεται στα πλαίσια της Ολιστικής Ιατρικής, στα οποία πλαίσια εντάσσεται και ο Βελονισμός, η Χειροπρακτική, η Οστεοπαθητική, η Φυσική Υγιεινή. Η ενιαία λοιπόν Ιατρική Επιστήμη περιλαμβάνει πολλά «παιδιά» στους κόλπους της, δηλαδή πολλά Θεραπευτικά Συστήματα, ένα εκ των οποίων είναι και η Ομοιοπαθητική.

Ιστορική προέλευση από τον Ιπποκράτη
Σαν σύστημα θεραπευτικό, η Ομοιοπαθητική, ξεκίνησε πριν από 250 περίπου χρόνια από έναν γερμανό καθηγητή της Ιατρικής τον Σάμιουελ Χάνεμαν. Ο Χάνεμαν ήταν βαθύς γνώστης της Αρχαίας Ελληνικής Ιατρικής. Από κει ξεκινάνε, από την Αρχαία Ελλάδα, όλα τα σύγχρονα συστήματα είτε φιλοσοφικά, είτε ιατρικά, είτε επιστημονικά. Ο Χάνεμαν μελετώντας τον Ιπποκράτη, παρατήρησε κάποιες αρχές όπως: «τα όμοια των ομοίων εισίν ιάματα» ή «δια των ομοίων νούσος γίγνεται και δια των ομοίων προσφερομένων εκ νοσευόντων υγιαίνεστε». Δηλαδή «οι όμοιες ασθένειες θεραπεύονται με όμοια θεραπευτικά μέσα» και «από όμοιες αιτίες γίνονται οι νόσοι και εάν προσφέρουμε στους ασθενείς όμοια θεραπευτικά μέσα, από ασθενείς θα γίνουν υγιείς».

Τον είχαν προβληματίσει αυτές οι αρχές γι αυτό και πειραματίστηκε με διάφορες ορυκτές και φυτικές ουσίες, είτε της εποχής του, είτε προγενέστερες και ανέπτυξε τελικά το θεραπευτικό σύστημα της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Οι αρχές επομένως της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής βασίζονται στον Ιπποκράτη και έχουν σχέση με τις αρχές της Ολιστικής Ιατρικής στα πλαίσια της οποίας αποτελεί ένα ξεχωριστό διαγνωστικό και θεραπευτικό σύστημα.

Ενεργειακά και ολιστικά φάρμακα
Τα θεραπευτικά μέσα που χρησιμοποιεί η Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι φάρμακα, συνήθως σε μορφή καψουλών. Προέρχονται κυρίως από το φυτικό και ορυκτό βασίλειο, δεν είναι όμως απλά βότανα ή βιταμίνες. Υφίστανται μια ειδική φυσική επεξεργασία που ονομάζεται δυναμοποίηση και όπως λέει και η λέξη μετατρέπει το απλό βότανο ή ορυκτό σε ένα φάρμακο πιο δυναμικό, με την έννοια την ενεργειακή. Αυτό το ενεργειακό πλέον φάρμακο δρα κατ' ευθείαν στο ενεργειακό υπόστρωμα του ανθρώπινου όντος όπως δρα και ο Βελονισμός και άλλα ενεργειακά θεραπευτικά συστήματα. Αυτή η επίδραση κινητοποιεί τους θεραπευτικούς μηχανισμούς του ατόμου, ψυχικούς και σωματικούς και με αυτή την έννοια λέμε ότι δρα στο «όλον», δηλαδή στο σύνολο του ανθρώπινου όντος. Γι' αυτό και δίκαια εντάσσεται η Ομοιοπαθητική Ιατρική στα πλαίσια της Ολιστικής Ιατρικής και διαγνωστικά και θεραπευτικά.

Η κινητοποίηση των θεραπευτικών μηχανισμών βάζει τον οργανισμό στη διαδικασία να νοικοκυρέψει τα πράγματα, να βάλει σε ισορροπία τα τα του οίκου του. Επειδή είναι πιο σοφός από μας τους γιατρούς ο κάθε οργανισμός, γιατί ο «κατασκευαστής» του είναι πολύ πιο σοφός από μας τους απλούς επιστήμονες, γι αυτό και εφόσον υπάρχει η δυνατότητα, επέρχεται η αποκατάσταση της υγείας και της ισορροπίας του ατόμου, ψυχικής και σωματικής.

Φυσικά και φθηνά φάρμακα
Είναι απόλυτα φυσικά τα ομοιοπαθητικά φάρμακα λόγω προελεύσεως και λόγω τρόπου δράσης. Τόσο ακίνδυνα που τα δίνουμε άφοβα ακόμη και σε βρέφη, σε εγκύους και σε μικρά παιδιά. Διακόσια πενήντα χρόνια τώρα που εφαρμόζονται στην καθημερινή ιατρική πράξη δεν έχει αποσυρθεί ούτε ένα από την κυκλοφορία λόγω παρενεργειών, εθισμού ή εξάρτησης. Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε ότι δεν έρχονται σε αντίθεση με οποιοδήποτε από τα συνήθη φάρμακα αν χορηγηθούν ταυτόχρονα. Αλλού δρουν εκείνα, αλλού δρουν τα ομοιοπαθητικά. Ένας από τους λόγους που δεν έχουν παρενέργειες είναι και ο ενεργειακός τρόπος δράσης τους. Επειδή δρούν σε ενεργειακό επίπεδο και δεν δρουν απ' ευθείας στα επιμέρους όργανα, στα κύτταρα ή στη βιοχημεία του οργανισμού γι αυτό και δεν έχουν παρενέργειες.

Η φυσική τους προέλευση και ο τρόπος παρασκευής τους τα κάνει να είναι αρκετά φθηνά. Αναφέρω για παράδειγμα ότι για ένα μήνα θεραπεία το κόστος των ομοιοπαθητικών φαρμάκων είναι γύρω στα 12 με 14 ευρώ. Έχουν όλα την ίδια τιμή γιατί μετράει το κόστος εργασίας περισσότερο παρά το κόστος της πρώτης ύλης. Εισάγονται ως έτοιμα δυναμοποιημένα διαλύματα από φαρμακοβιομηχανίες της Ευρώπης και κυρίως από Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία. Εισάγονται από 4-5 κεντρικά ομοιοπαθητικά φαρμακεία και ουσιαστικά εδώ γίνεται απλώς συσκευασία. Γίνεται δηλαδή πρώτα ψεκασμός του διαλύματος σε αδρανή προσροφητική σκόνη, είτε λακτόζη είτε σορβίτη και έπειτα εγκλεισμός σε κάψουλες. Στη συνέχεια μοιράζονται σε όλα τα υπόλοιπα περιφερειακά φαρμακεία.

Είναι εγκεκριμένα από τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων και σαν εισαγωγή και σαν διάθεση. Στο παρελθόν και για πολλά χρόνια, πάρα πολλά ασφαλιστικά ταμεία κάλυπταν το κόστος των ομοιοπαθητικών φαρμάκων όπως Δημόσιο, ΙΚΑ, ΟΓΑ, Τράπεζες, Ταμεία Μηχανικών, ΟΤΕ, ΔΕΗ κλπ. Με τον καθορισμό της λίστας φαρμάκων του ΙΚΑ τα κόψανε. Τώρα με την πιθανή κατάργηση της λίστας πιστεύω να καλύπτονται και πάλι από τα συγκεκριμένα ταμεία.

Νομικό Πλαίσιο στην Ελλάδα και διεθνώς
Η Ομοιοπαθητική Ιατρική υπάρχει και εξασκείται παγκοσμίως σταθερά εδώ και 250 χρόνια. Πιο ανεπτυγμένη είναι στην Ευρώπη, Αμερική και Ασία. Στην Ευρώπη υπάρχει στο πανεπιστήμιο σαν ειδικότητα σε όλες τις χώρες της πλην Ελλάδος, όπως γίνεται σε πολλά πράγματα δυστυχώς. Ενώ από δω ξεκίνησε η Ομοιοπαθητική σαν θεωρητικές αρχές, παρ' όλα αυτά είμαστε ουραγοί όσον αφορά την ένταξη της σαν ιατρική ειδικότητα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Στην Ευρώπη υπάρχει και σε πολλά κρατικά νοσοκομεία. Π.χ στην Αγγλία εξασκείται στο Βασιλικό Ομοιοπαθητικό Νοσοκομείο του Λονδίνου. Εκεί γίνεται και η ακαδημαϊκή εκπαίδευση των ομοιοπαθητικών γιατρών. Τα περισσότερα ασφαλιστικά ευρωπαϊκά ταμεία δικαιολογούν τα ομοιοπαθητικά φάρμακα και την ομοιοπαθητική ιατρική πράξη.

Και στην Ελλάδα προχωράμε έστω και αργά. Επί υπουργίας του αείμνηστου Γεννηματά το Υπουργείο Υγείας είχε ορίσει την Ομοιοπαθητική Επιτροπή του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας για να προχωρήσει η ένταξη της Ομοιοπαθητικής στο κρατικό σύστημα υγείας αλλά κάπου έμπλεξε η όλη ιστορία. Σήμερα υπάρχει σαν μάθημα στη Φαρμακευτική Σχολή και αναμένεται κατόπιν αναγκαστικής οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γίνει και εδώ ιατρική ειδικότητα σε μερικά χρόνια.

Πως μπορεί ένας γιατρός να γίνει ομοιοπαθητικός
Έχουμε το ιδιότυπο καθεστώς στην Ελλάδα, όπως και σε πολλά άλλα πράγματα, η Ομοιοπαθητική σαν ιατρική πράξη να είναι αναγνωρισμένη, σαν φορολογική απόδειξη παροχής υπηρεσιών να είναι αναγνωρισμένη, σαν ομοιοπαθητικοί γιατροί είμαστε ενταγμένοι στους κατά τόπους Ιατρικούς Συλλόγους, αρκετά ασφαλιστικά ταμεία δικαιολογούν τα ομοιοπαθητικά φάρμακα τα οποία εισάγονται και κυκλοφορούν στα φαρμακεία με έγκριση του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων αλλά το κράτος δεν έχει αναλάβει την αυτονόητη υποχρέωση του να δημιουργήσει Έδρα Ομοιοπαθητικής στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο στην Ιατρική Σχολή. Και για να κατοχυρωθεί οριστικά η εξάσκηση της Ομοιοπαθητικής αλλά και για να μπορεί ένας γιατρός να μην τρέχει στο εξωτερικό για να ειδικευτεί στην Ομοιοπαθητική.

Ένας γιατρός που θέλει να γίνει ομοιοπαθητικός σήμερα θα πρέπει να κάνει τα έξη χρόνια της Ιατρικής, να πάρει το πτυχίο του και μετά να εξειδικευτεί στην Ομοιοπαθητική είτε σε ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο ή εδώ στην Ελλάδα σε ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Αυτή η εταιρεία είναι κάτι αντίστοιχο της Καρδιολογικής Εταιρείας ή της Πνευμονολογικής Εταιρείας κλπ. Δηλαδή έχει σαν μέλη όλους τους γιατρούς της αντίστοιχης ιατρικής ειδικότητας. Στην Ελλάδα λοιπόν, η Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, λόγω της μη ύπαρξης κρατικής ομοιοπαθητικής ειδικότητας, έχει αναπτύξει ένα τριετές μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα εξειδίκευσης το οποίο παρακολουθούν όσοι γιατροί θέλουν να μετεκπαιδευτούν στην Ομοιοπαθητική.

Ομοιοπαθητικό Ιστορικό: Διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του ασθενούς
Όσον αφορά το ιατρικό ιστορικό, ο ομοιοπαθητικός γιατρός κάνει αρχικά ότι κάνει και ο συνήθης γιατρός. Παίρνει το κληρονομικό ιστορικό δηλαδή ρωτάει τι παθήσεις είχαν οι γονείς και στενοί συγγενείς, παίρνει το ατομικό αναμνηστικό δηλαδή ρωτάει τι παθήσεις πέρασε ο ασθενής στο παρελθόν και ρωτάει και για την παρούσα νόσο, δηλαδή τι προβλήματα υγείας έχει τώρα ο ασθενής. Στη συνέχεια βλέπει τι εργαστηριακές και παρακλινικές εξετάσεις υπάρχουν και ποιές άλλες χρειάζονται ώστε να καταλήξει οριστικά στη διάγνωση της νόσου ή των νόσων του ασθενούς.

Από κει και πέρα θα προχωρήσει στο ειδικό ομοιοπαθητικό ιστορικό. Αυτό αφορά όχι πλέον την διάγνωση της νόσου αλλά τη διάγνωση της «ιδιοσυγκρασίας» του ασθενούς. Δηλαδή του ιδιαίτερου τύπου του σαν άτομο, σωματικού και ψυχικού. Γι αυτό και οι ερωτήσεις του επεκτείνονται και σε προτιμήσεις γεύσεων, στο αν είναι ζεστό ή κρύο το άτομο καθώς και σε πολλά άλλα. Αυτή τη στιγμή π.χ στις ίδιες συνθήκες θερμοκρασίας σε αυτό το δωμάτιο άλλος φοράει απλώς μια μπλούζα και άλλος φοράει και μπουφάν. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου ατόμου που τον ακολουθεί μια ζωή. Μας αναφέρει δηλαδή το άτομο ότι «μια ζωή γιατρέ κρυουλιάρης ήμουνα, πολύ κρυουλιάρης. Μόλις έμπαινε ο χειμώνας έβαζα κάλτσες για να μπορέσω να κοιμηθώ ή τα έβαζα τα πόδια μου σε ζεστό νερό για να ζεσταθούν και μετά κοιμόμουνα».

Μας ενδιαφέρει επίσης στην Ομοιοπαθητική ο σωματότυπος του ατόμου, δηλαδή η ιδιαίτερη σωματική του κατασκευή και η κορμοστασιά του. Επίσης οι προδιαθέσεις του για διάφορες παθήσεις είναι σημαντικές για μας. Λέει π.χ ένα άτομο ότι «από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα ευαισθησία στο στομάχι» ενώ ένα άλλο άτομο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «γιατρέ το στομάχι μου χωνεύει σίδερα, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει». Δηλαδή τρώει τα πάντα ακόμα και τα πιο ανθυγιεινά και τα χωνεύει.

Ο πιο σημαντικός όμως τομέας της ιδιοσυγκρασίας είναι ο χαρακτήρας του ατόμου. Ρωτάμε στο ομοιοπαθητικό ιστορικό: «Εκνευρίζεσαι εύκολα; Τα ξεσπάς τα νεύρα σου; Πώς τα ξεσπάς; Είσαι εξωστρεφής ή εσωστρεφής; Τί φόβους έχεις; Η τάξη σου αρέσει; Τι θέλεις από τη ζωή σου; Ποιές είναι οι επιθυμίες σου και οι φιλοδοξίες σου;» Βέβαια μην περιμένετε ότι πιστεύουμε όλα όσα μας λέτε. Θα πρέπει να τα τσεκάρουμε κιόλας με το δικό μας τρόπο, να διασταυρώσουμε συμπτώματα ώστε να έχουμε μια αντικειμενική εικόνα του ατόμου που έχουμε μπροστά μας. Πολλές φορές άλλη άποψη έχουμε για τον εαυτό μας και άλλο είμαστε. Π.χ. ρωτάω τον σύζυγο παρούσης της συζύγου «από νεύρα πως τα πάμε;» και απαντάει: «ε...καλά γιατρέ». Και τότε η σύζυγος εκρήγνυται: «μα τι σας λέει γιατρέ μου! Με έχει τρελλάνει με τα νεύρα του. Έχει πολλά νεύρα, μην τον ακούτε». Και ο σύζυγος απαντάει: «εγώ δεν έχω νεύρα γιατρέ...απλά όταν με εκνευρίζουν νευριάζω, δεν έχω νεύρα εγώ...οι άλλοι με εκνευρίζουν!»(γέλια) Αν δεν έχουμε μια αντικειμενική εικόνα δεν μπορούμε να είμαστε σωστοί.

Επομένως προχωράμε και ρωτάμε τα πάντα για το άτομο με στόχο να καταλήξουμε στον ιδιαίτερο του τύπο. Αυτός ο τύπος δεν είναι ένα αυθαίρετο κατασκεύασμα στα μυαλά των ομοιοπαθητικών γιατρών. Έχει βγει μέσα από συγκεκριμένες έρευνες. Έρευνες με διπλό τυφλό πείραμα, που είναι σήμερα ο πιο επιστημονικός τρόπος έρευνας, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μια αντικειμενική ταυτοποίηση των ανθρώπινων τύπων, των ανθρώπινων ιδιοσυγκρασιών. Εκεί διαφέρει και η ομοιοπαθητική τυπολογία των ανθρώπων από την τυπολογία των ψυχολόγων γιατί εκεί έχουμε διάφορες σχολές και συστήματα ψυχολογίας. Πέντε ψυχολόγοι...έξη ψυχολογικά συστήματα!

Επομένως όταν καταλήξουμε στη διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του ασθενούς τότε βάσει της Ομοιοπαθητικής Φαρμακολογίας η οποία περιγράφει τις ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες, δίνουμε το αντίστοιχο όμοιο φάρμακο το οποίο κινητοποιεί τους θεραπευτικούς μηχανισμούς του οργανισμού σωματικούς και ψυχικούς και επιφέρει τη θεραπεία.

Είπα επιγραμματικά τι είναι η Ομοιοπαθητική, πότε ξεκίνησε, ποιές είναι οι βασικές της αρχές, πως δρα το ομοιοπαθητικό ιστορικό, την προέλευση των φαρμάκων, πως γίνεται η θεραπεία, το στάτους στην Ελλάδα και διεθνώς. Είναι ώρα να περάσουμε στο κυριο θέμα μας που είναι οι Νόμοι της Ομοιοπαθητικής.

 

Β. ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

 

-Ιατρική Επιστήμη και Θεραπευτικά Συστήματα
-Ποιά είναι η ειδοποιός διαφορά Ομοιοπαθητικής και Αλλοπαθητικής;
-Στόχος των διαλέξεων είναι η ανάπτυξη της ολιστικής ιατρικής σκέψης
-Γιατί δεν πάει καλά η υγεία μας παρά τις υποσχέσεις;
-Οι Φυσικές Επιστήμες είναι Επιστήμες γιατί στηρίζονται σε Νόμους της Φύσης
-Η Αλλοπαθητική δεν στηρίζεται σε Νόμους της Φύσης
-Ένας Συμπαντικός Νόμος θα πρέπει να έχει γενική και διαχρονική ισχύ
-Ο Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας
-Πως εφαρμόζεται ο Νόμος του Όλου στη διάγνωση και στη θεραπεία
-Ο Νόμος του Όλου και η Αιτιολογία των Ασθενειών
-Ο Νόμος του Όλου και η δομή του Ανθρώπινου Όντος
-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Εξατομίκευσης
-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Ελάχιστης Δόσης
-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος των Ομοίων
-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Ιεραρχίας
-Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Καταστολής της Ασθένειας
-Η Πυραμίδα των Κόσμων του Σύμπαντος
-Υλικός και Κατώτερος Ενεργειακός Κόσμος

-Αιθερικός Κόσμος και Αιθερικό Ανθρώπινο Σώμα

-«Κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν»

-Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας και Ποικιλομορφίας

-Συμπαντικός Νόμος της Ελάχιστης Κατανάλωσης Ενέργειας

-Συμπαντικός Νόμος της Ιεραρχίας

 

Κατά τη γνώμη μου υπάρχει μια βασική διαφορά όσον αφορά την Ομοιοπαθητική ως θεραπευτικό σύστημα και το υπάρχον σήμερα επικρατές θεραπευτικό σύστημα, το οποίο ας το ονομάσω εγώ Αλλοπαθητική. Προσέξτε ο όρος δεν δηλώνει κάποια περιφρόνηση ή φόρτιση. Η προέλευση του όρου είναι καθαρά ετυμολογική, γιατί η Ομοιοπαθητική θεραπεύει με «όμοια» με την ασθένεια μέσα και η Αλλοπαθητική με «άλλα» μέσα. Θα εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό αργότερα.

Ιατρική Επιστήμη και Θεραπευτικά Συστήματα
Είναι όμως πολύ σημαντικό να μην ταυτίζουμε το σημερινό επικρατές θεραπευτικό σύστημα της Αλλοπαθητικής με την ίδια την Ιατρική Επιστήμη. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι η Αλλοπαθητική επικράτησε σαν παγκόσμιο θεραπευτικό σύστημα μόλις τα τελευταία 100 χρόνια. Ο Βελονισμός υπάρχει εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια. Τα παραδοσιακά θεραπευτικά συστήματα της κάθε χώρας, όπως π.χ η Φυτοθεραπεία υπάρχουν επίσης χιλιάδες χρόνια. Η Ομοιοπαθητική σαν αρχές υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια και σαν πρακτική 250 χρόνια. Η Οστεοπαθητική και Χειροπρακτική επίσης το ίδιο, όπως και πολλές άλλες θεραπευτικές πρακτικές. Με την παγκοσμιοποίηση όμως των τελευταίων δεκαετιών υπάρχει μια επικράτηση της λεγόμενης «Δυτικής Ιατρικής», δηλαδή του Αλλοπαθητικού Θεραπευτικού Συστήματος, δηλαδή της Αλλοπαθητικής.

Υπάρχει μάλιστα η άποψη σε μια μερίδα των γιατρών και του κοινού ότι μόνο η Αλλοπαθητική είναι επιστημονική ενώ όλα τα άλλα θεραπευτικά συστήματα  ή είναι απλές βοτανοθεραπείες δηλαδή κάτι μή θεραπευτικό ή είναι τσαρλατανισμοί. Το θέμα δεν είναι να έρθουμε τώρα εμείς οι ομοιοπαθητικοί γιατροί και να πούμε ότι το δικό μας μαγαζάκι είναι το καλύτερο και ότι πρέπει να πετάξουμε στην πυρά όλα τα άλλα θεραπευτικά συστήματα. Το ουσιαστικό για μένα είναι ότι πρέπει να βγούμε από αυτή την λάθος νοοτροπία. Γι αυτό αν θέλουμε να λεγόμαστε επάξια ολιστικοί γιατροί θα πρέπει να βλέπουμε το όλον και να ξέρουμε ότι υπάρχει θέση για όλα τα θεραπευτικά συστήματα ιδιαίτερα σήμερα που είναι τόσο σύνθετα τα προβλήματα υγείας. Ο φανατισμός του γιατρού δεν ωφελεί κανέναν, παρά ζημιώνει τον ίδιο τον ασθενή. Αν μπορώ να σπρώξω στην ίδια κατεύθυνση με διαφορετικούς τρόπους γιατί να μην το κάνω. Πολύ περισσότερο που η Ομοιοπαθητική μπορεί να εφαρμοστεί κάλλιστα μαζί και με την Αλλοπαθητική και με τον Βελονισμό και με όλες τις άλλες μεθόδους.

Ποιά είναι η ειδοποιός διαφορά Ομοιοπαθητικής και Αλλοπαθητικής;
Αλλά να ξαναγυρίσω εκεί που άρχισα προηγουμένως. Σε τι ουσιαστικά διαφέρει η Ομοιοπαθητική από την Αλλοπαθητική; Όσοι έχετε ήδη μια μικρή γνώση ή εμπειρία με την Ομοιοπαθητική μπορείτε νομίζω να πείτε τη γνώμη σας.
-Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν έχουνε καμμία παρενέργεια ενώ τα αλλοπαθητικά, τα χημικά φάρμακα έχουν πολλές παρενέργειες.
-Είναι πράγματι μια σημαντική διαφορά, αλλά δεν είναι για μένα η ειδοποιός διαφορά μεταξύ τους. Άλλες απόψεις;
-Το αλλοπαθητικό φάρμακο αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο πρόβλημα του ασθενούς ενώ το ομοιοπαθητικό δρα σε όλο τον οργανισμό.
-Στοχεύει επομένως η Αλλοπαθητική στην πάθηση ή μόνο στα συμπτώματα ενώ η Ομοιοπαθητική στοχεύει στο όλον, δηλαδή και στον υλικό οργανισμό αλλά και στο ψυχοσωματικό σύνολο. Άλλες διαφορές;
-Η σύνθεση των αλλοπαθητικών είναι χημική ενώ των ομοιοπαθητικών είναι φυσική.
-Μάλιστα. Άρα η προέλευση των φαρμάκων τους διαφέρει. Χημική, από το εργαστήριο για την Αλλοπαθητική και φυσική, από τη Φύση στην Ομοιοπαθητική.
-Πιο ριζική θεραπεία με τον ομοιοπαθητικό τρόπο, πιο προσωρινή με τα χημικά φάρμακα.
-Δεκτόν, λέμε ότι έτσι είναι και το δέχομαι αλλά δεν σημαίνει ότι ισχύει κιόλας απαραίτητα, επειδή το λέω εγώ ή εσείς. Πρέπει να το αποδείξουμε συζητώντας το.

Αυτή τη στιγμή καταγράφουμε απόψεις. Δεκτές και όλες οι αντίθετες απόψεις. Δεν είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε την Ομοιοπαθητική. Είμαστε εδώ για να βγάλουμε άκρη. Παρένθεση...θα ακούσετε πολλές παρενθέσεις απόψε...είναι ένα από τα ιδιοσυγκρασιακά μου χαρακτηριστικά (γέλια). Ίσως το σηκώνει και το θέμα.

Στόχος των διαλέξεων είναι η ανάπτυξη της ολιστικής ιατρικής σκέψης
Ποιός είναι ο στόχος αυτών των διαλέξεων; Ποιά είναι η πρόθεση μου με αυτές τις διαλέξεις; Δεν είναι ο στόχος μου να σας πω πέντε πράγματα και να αποκομίσετε κάποιες γνώσεις. Ο στόχος μου είναι να σας δώσω ερεθίσματα για να αναπτυχθεί ένας ολιστικός τρόπος σκέψης ο οποίος θα μας βοηθήσει να επιλέξουμε το θεραπευτικό σύστημα που πιστεύουμε ότι είναι πιο σωστό στην περίπτωση μας και τον γιατρό που πληρεί τα κριτήρια του σωστού γιατρού.

Γιατί αν μπαίνουμε σε πολύ κόπο για το τι θα φάμε και τι θα ψωνίσουμε, από ποιον θα τα ψωνίσουμε, τι κρέμες καλλυντικές θα χρησιμοποιήσουμε, ποιό αμάξι θα αγοράσουμε, τί έπιπλα θα πάρουμε, τί σπουδές θα κάνουμε εμείς και τα παιδιά μας και τί δουλειά θα κάνουμε, μήπως είναι λιγότερο σημαντικό να επιλέξουμε σε ποιό θεραπευτικό σύστημα θα εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και σε ποιόν γιατρό θα παραδώσουμε την ψυχή και το σώμα μας; Νομίζω ότι είναι πολύ πιο σημαντικό το τελευταίο. Όμως παρόλα αυτά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτός ο τελευταίος είναι ο τομέας στον οποίο ξέρουμε τα λιγότερα. Και συνήθως πάμε και παραδίδουμε το σώμα μας και την ψυχή μας σε κάποιον γιατρό έτσι αβασάνιστα, απλώς επειδή έχει πολλά πτυχία κρεμασμένα στον τοίχο προς κοινή θέα ή επειδή είναι επώνυμος ή επειδή ο γείτονας μας μας είπε να πάμε εκεί.

Επομένως αυτός είναι ο στόχος αυτών των διαλέξεων. Να αναπτύξουμε τον ολιστικό τρόπο σκέψης ούτως ώστε να μπορέσουμε να επιλέξουμε σωστά όχι μόνον την θεραπεία αλλά και τον θεραπευτή. Καθώς επίσης και να μάθουμε πως να προλαμβάνουμε τις ασθένειες. Άλλες απόψεις σε τι διαφέρει η Ομοιοπαθητική από την Αλλοπαθητική;
-Στο κόστος των φαρμάκων;
-Ναι, είναι πολύ πιο φθηνά τα ομοιοπαθητικά. Αλλά όμως αυτό είναι θέμα εμπορίου. Αύριο, αν επικρατήσει η Ομοιοπαθητική, μπορεί να είναι πιο ακριβά τα φάρμακα (γέλια). Να είστε σίγουροι γι αυτό. Άρα αυτός ο παράγοντας δεν είναι μια ουσιαστική εκ φύσεως διαφορά των δύο θεραπευτικών συστημάτων.

Εγώ πριν απαντήσω στο ποιά είναι η ειδοποιός διαφορά των δύο θεραπευτικών συστημάτων, που είναι και το σημερινό μας θέμα, θα θέσω μερικά ερωτήματα για προβληματισμό.

Γιατί δεν πάει καλά η υγεία μας παρά τις υποσχέσεις;
Πρώτο ερώτημα: Γιατί κάθε χρόνο αποσύρονται δεκάδες χημικά φάρμακα, τα οποία εγκρίθηκαν και τέθηκαν στην κυκλοφορία μετά από πενταετείς και πλέον κλινικές έρευνες από έγκριτα πανεπιστήμια σε διαφορετικές χώρες, έρευνες στο εργαστήριο σε πειραματόζωα και μετά σε ανθρώπους; Εγώ μάλιστα δέχομαι  εκ των προτέρων ότι έγιναν καλή τη πίστη. Γι αυτό και αφήνω στην άκρη πονηρές φαρμακευτικές βιομηχανίες, κατευθυνόμενες πληρωμένες έρευνες, μηχανορραφίες και διάφορα άλλα. Εγώ δέχομαι χάριν συζήτησης ότι έγιναν 100% με τίμιο τρόπο. Γιατί λοιπόν, με τη σημερινή φοβερή υποδομή, με τρομερά πανεπιστήμια, με έρευνες δισεκατομμυρίων κρατικά χρηματοδοτημένες ή από φαρμακευτικές εταιρείες, γιατί αυτά τα φάρμακα εγκρίθηκαν ως αποτελεσματικά και ως μη τοξικά-αυτά είναι τα δύο κριτήρια που πρέπει να πληρεί ένα φάρμακο για να εγκριθεί-και γιατί μετά από μερικά χρόνια, αποσύρονται ως τοξικά ή μη αποτελεσματικά; Τι γίνεται εδώ; Γιατί γίνεται αυτό το πράγμα; Που κάνουμε λάθος;

Δεύτερο ερώτημα: Γιατί ενώ σήμερα κάνουμε θαύματα όσον αφορά τη διάγνωση της νόσου στο θέμα θεραπεία και ειδικά των χρόνιων ασθενειών είμαστε πάρα πολύ πίσω; Πράγματι όσον αφορά την διάγνωση έχουμε υπέρηχους, αξονικές τομογραφίες, μαγνητικές τομογραφίες και με αυτά κάνουμε φύλλο φτερό τον άνθρωπο. Το κόβουμε διαγνωστικά σε φέτες χιλιοστού το ανθρώπινο σώμα. Επίσης μπορούμε να εξετάσουμε όλα τα υγρά του, το αίμα, τα ούρα, το εγκεφαλονωτιαίο υγρό κλπ. Αλλά στη θεραπεία των χρόνιων ασθενειών είμαστε πολύ πίσω.

Ένα τρίτο ερώτημα. Γιατί ενώ στο χώρο της υγείας σήμερα ευημερούν οι υποσχέσεις και οι αριθμοί η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο; Εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια, υπάρχει μια υπόσχεση από το Αλλοπαθητικό Θεραπευτικό Σύστημα. Μια υπόσχεση που αγγίζει τα όρια του παράλογου: «Θα καταφέρουμε σε τόσα χρόνια να νικήσουμε τον καρκίνο». Όσοι από μας έχουν κάποια ηλικία σίγουρα την έχουν ακούσει αυτή την υπόσχεση επανειλημμένα. Όπως επανειλημμένα ακούσαμε ότι: «ανακαλύφθηκε το τάδε φάρμακο ή το τάδε εμβόλιο για τον καρκίνο», «οι λοιμώξεις με τη νέα γενιά αντιβιοτικών θα πάνε στο περιθώριο», «στο άμεσο μέλλον δεν θα αρρωσταίνουμε», «με την εξέλιξη της επιστήμης θα ζούμε πολύ περισσότερο μέχρι και του σημείου να καταργήσουμε και τα γηρατειά», «θα φτιάξουμε τεχνητά όργανα για όλο το σώμα», «θα μεταμοσχεύουμε τα πάντα», «θα δημιουργήσουμε τράπεζες μοσχευμάτων».

Για μένα τουλάχιστον, είναι λίγο φρικιαστικά και Οργουελικά αυτά που ακούμε. Ιδιαίτερα αυτά περί «κλώνων» όπου ο καθένας μας θα έχει έναν ιδιόκτητο κλώνο εκεί στο ψυγείο σε μια τράπεζα κλώνων και θα παίρνει ότι κομμάτι του χαλάει κατά καιρούς. Δηλαδή το παίζουμε Δόκτωρ Φράνκεστάϊν πλέον. Δηλαδή το παίζουμε θεοί πλέον. Πρόκειται ακριβώς για την «ύβρη» προς τους θεούς των αρχαίων ημών προγόνων. Όμως τι κι αν κάνουμε θεαματικές εγχειρήσεις ανοικτής καρδιάς, τι κι αν έχουμε φτιάξει μηχανικές καρδιές, τι κι αν κάνουμε εξωσωματική αναπαραγωγή. Το πρόβλημα παραμένει. Στο τελικό θεραπευτικό αποτέλεσμα είμαστε πολύ πίσω.

Μοιάζει αρκετά η κατάσταση με τις υποσχέσεις των πολιτικών όπου η οικονομία ευημερεί σε αριθμούς, αλλά το καλάθι της νοικοκυράς είναι άδειο. Δηλαδή, όντως αυτά που ακούμε δεν έχουν κάποιο αντίκρυσμα σε αυτά που βλέπουμε στην πράξη. Ο καθένας μας αν κοιτάξει γύρω του, στον εαυτό του, στην οικογένεια του, στο σόϊ του θα δει οπωσδήποτε έναν καρκινοπαθή, κάνα δυό με καρδιοπάθειες, πολλούς με υπέρταση, χοληστερίνη και ζάχαρο κοκ. Σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των ηλικιωμένων κουβαλάει μαζί της σακκούλες με φάρμακα για χοληστερίνη, σάκχαρο, φάρμακα καρδιάς, αντιϋπερτασικά, ηρεμιστικά, για οστεοπώρωση, για θυροειδή, για το έντερο, για την κυκλοφορία κοκ.

Δηλαδή αυτό που παλιά βλέπαμε ότι κάποιοι άνθρωποι επισκεπτόντουσαν τον γιατρό για πρώτη φορά μετά τα 45 χρόνια, τό' χουμε ξεχάσει προ καιρού. Σήμερα το να πάμε στο γιατρό είναι κάτι το πολύ συνηθισμένο. Και για μας και για τα παιδιά μας. Αντί να πάμε καλύτερα στην υγεία μας, αντίθετα φθίνουμε. Αυτή είναι η γενική εντύπωση. Και ότι μαγικά χαπάκια και αν έχουμε φτιάξει στο εργαστήριο και ότι υποσχέσεις και αν έχουν δοθεί και όσο ακριβές μεθόδους και αν χρησιμοποιήσουμε και μάλιστα τελευταίας τεχνολογίας, δεν έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής μας και το ποσοστό νόσησης που έχουμε. Γιατί άραγε συμβαίνουν όλα αυτά; Κάπου έχουμε πάρει στραβό δρόμο.

Θα πάω κατευθείαν στο συμπέρασμα. Για μένα η ειδοποιός διαφορά της Ομοιοπαθητικής ή και γενικότερα της Ολιστικής Ιατρικής από την Αλλοπαθητική είναι ότι έχουν νόμους, βασίζονται σε νόμους, Συμπαντικούς Νόμους. Ενώ η Αλλοπαθητική δεν βασίζεται ούτε σε έναν διαγνωστικό ή θεραπευτικό νόμο με γενική ισχύ. Σας φαίνεται πομπώδες και παράξενο αυτό που μόλις έχω πει. Και εγώ, όταν ήμουν μόνο συνήθης γιατρός, αν μου το έλεγε αυτό ένας ομοιοπαθητικός γιατρός, θα τον κοίταζα με δολοφονικό βλέμμα. Και όμως θα κάτσουμε να το συζητήσουμε αυτό το θέμα και πιστεύω ότι θα το δείτε.

Οι Φυσικές Επιστήμες είναι Επιστήμες γιατί στηρίζονται σε Νόμους της Φύσης
Κάνω ακόμη μία παρένθεση όμως πριν το εξετάσουμε αυτό. Για μένα η Φυσική, η Χημεία, τα Μαθηματικά είναι Επιστήμες με Ε κεφαλαίο. Επίστανται. Επίσταμαι σημαίνει γνωρίζω καλώς. Για να γνωρίζω καλώς και για να είμαι Επιστήμη θα πρέπει ο τρόπος που ερευνώ τη Φύση και ο τρόπος που βγάζω γνώση και εμπειρία, να μην είναι απλά εμπειρικός αλλά να στηρίζεται στους Νόμους της Φύσης. Αφού από τη Φύση παίρνω τη γνώση και τις απαντήσεις, αφού εγώ ο ίδιος ο άνθρωπος είμαι αναπόσπαστο μέρος της Φύσης, θα πρέπει για να μπορέσω να θεραπεύσω την ανισορροπία του ανθρώπου, να μπορώ να απαντήσω κατ αρχήν στο ερώτημα του τι είναι ο Άνθρωπος και σε ποιούς νόμους της Φύσης στηρίζεται το Υλικό του Σώμα και το Ψυχικό του Σώμα. Καθώς και ποιά είναι η σχέση του με τη Φύση και τον Δημιουργό.

Αλλοιώς αν δεν στηριχτώ σε Φυσικούς Νόμους δεν θα είμαι Επιστήμη με Ε κεφαλαίο. Είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο αποσύρονται φάρμακα τα οποία είχαν εισαχθεί πανηγυρικώς; Είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο στα επίσημα ιατρικά συνέδρια, αποσύρονται θεωρίες; Είναι τυχαίο ότι αποσύρονται γνώσεις ως λανθασμένες και τις αντικαθιστούμε με κάτι καινούριο; Αλλά και πάλι αυτό το καινούριο θα δώσει τη θέση του σε κάτι άλλο καινούριο και θα λέμε και πάλι «τώρα ξέρουμε! Πριν δεν ξέραμε, τώρα ξέρουμε περισσότερο». Και γίνεται ένα μαγγανοπήγαδο. Είναι ο μύθος του Σίσσυφου.

Γιατί γίνεται αυτό το πράγμα στην Δυτική Ιατρική στην οποία έχει επικρατήσει η Αλλοπαθητική και δεν γίνεται στη Χημεία, δεν γίνεται στη Φυσική, δεν γίνεται στα Μαθηματικά; Από τότε που ανακαλύφθηκαν οι νόμοι των Μαθηματικών, της Φυσικής και της Χημείας, ούτε ένας δεν έχει καταργηθεί. Απλά έχουν συμπληρωθεί. Έχουν επεκταθεί. Έχουν γίνει εφαρμογές τους στην τεχνολογία. Αλλά ούτε ένας δεν έχει αποσυρθεί. Γι αυτό και δεν θα δείτε στα Μαθηματικά να υπάρχει π.χ το «αλλοπαθητικό» ή «ορθόδοξο» επικρατές σύστημα Μαθηματικών και τα «εναλλακτικά» ή «μη ορθόδοξα» συστήματα Μαθηματικών. Υπάρχουν βέβαια διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης των μαθηματικών προβλημάτων, αλλά όλοι οι μαθηματικοί επιστήμονες δέχονται τους ίδιους νόμους. Για όλους ένα και ένα ίσον δύο. Η ρίζα του αριθμού τάδε είναι αυτή. Ο λογάριθμος του τάδε ίσον εκείνο.

 

Η Αλλοπαθητική δεν στηρίζεται σε Νόμους της Φύσης
Στη σημερινή Ιατρική, με την επικράτηση του Αλλοπαθητικού Θεραπευτικού Συστήματος, δεν έχουμε ούτε έναν διαγνωστικό ή θεραπευτικό νόμο με γενική ισχύ. Το συγκεκριμένο θεραπευτικό σύστημα είναι εμπειρικό. Όχι τόσο στο διαγνωστικό του μέρος αλλά στο θεραπευτικό μέρος, στα χημικά φάρμακα.

Κάτι αντίστοιχο έχει γίνει και στην επιστήμη της Γεωργίας σήμερα. Υπάρχει το επικρατές θεραπευτικό σύστημα των φυτών που είναι τα χημικά φυτοφάρμακα και υπάρχει και η Βιολογική Γεωργία που μας λέει ότι «βρέ παιδιά ξεφύγαμε, δεν έχουμε νόμους πλέον στη Γεωργία, ας μην πολεμούμε τους μικροοργανισμούς αλλά ας δυναμώσουμε τα φυτά και το περιβάλλον τους».

Κάτι αντίστοιχο έχουμε και στην επιστήμη της Κτηνοτροφίας. Υπάρχει το επικρατές θεραπευτικό σύστημα  που χρησιμοποιεί κατά κόρον αντιβιώσεις, κορτιζόνη, ορμόνες κλπ για να σκοτώνει τα μικρόβια και να προκαλεί την γρήγορη πάχυνση των ζώων και υπάρχει και η οικολογική θα λέγαμε άποψη για την κτηνοτροφία που χρησιμοποιεί φυσικές μεθόδους.

Όταν εγώ ισχυρίζομαι ότι η Ομοιοπαθητική έχει φυσικούς νόμους στους οποίους στηρίζεται ενώ η Αλλοπαθητική δεν έχει, πρέπει να το αποδείξω αυτό που λέω. Ισχυρίζομαι επίσης ότι και ο Βελονισμός έχει τους ίδιους νόμους με την Ομοιοπαθητική.

Ένας Συμπαντικός Νόμος θα πρέπει να έχει γενική και διαχρονική ισχύ
Όταν λέμε νόμος πρέπει να πληρεί ορισμένα κριτήρια για να ονομαστεί νόμος. Το πρώτο κριτήριο είναι να έχει γενική ισχύ. Δεν μπορώ να ονομάσω Συμπαντικό Νόμο κάτι που ισχύει για την Ελένη αλλά δεν ισχύει για την Ειρήνη ή για τον Κώστα. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Θα πρέπει αν ισχύει για τον έλληνα να ισχύει και για τον τούρκο και για τον αλβανό και για τον ρώσσο. Θα πρέπει αν ισχύει στα εύκρατα κλίματα να ισχύει και στα βόρεια. Και στον άντρα και στη γυναίκα. Δεν χωράνε εξειδικεύσεις στους γενικούς νόμους. Θα πρέπει λοιπόν να έχει γενική ισχύ. Θα πρέπει μάλιστα να έχει και διαχρονική ισχύ. Δηλαδή ότι ίσχυε στην Ομοιοπαθητική πριν 150 χρόνια δεν μπορεί να μην ισχύει σήμερα. Αλλοιώς δεν είναι φυσικός νόμος. Η Φύση δεν είναι άνθρωπος να αλλάζει αυθαίρετα κάθε τρεις και λίγο φορολογικό σύστημα, εκπαιδευτικό σύστημα κοκ.

Επιπλέον αυτός ο νόμος που θα ισχύει στην Ιατρική και μάλιστα στο θεραπευτικό σύστημα θα πρέπει να είναι υπό-νόμος, δηλαδή πιο εξειδικευμένος και πιο μερικός νόμος των γενικών Συμπαντικών Νόμων. Αλλοιώς από που θα ήρθε; Διότι το Σύμπαν είναι ενιαίο.

Ποιούς νόμους έχει λοιπόν η Ομοιοπαθητική ως διαγνωστικό και θεραπευτικό σύστημα; Γιατί εγώ ισχυρίζομαι ότι έχει τέτοιους ιατρικούς νόμους η Ομοιοπαθητική και γι αυτό την θεωρώ καλύτερη από την Αλλοπαθητική και γι αυτό την προτιμώ ως γιατρός στην καθημερινή μου κλινική πράξη. Και με ποιούς Συμπαντικούς Νόμους έχουν σχέση αυτοί οι Ιατρικοί της Νόμοι; Οι Ιατρικοί Νόμοι είναι επιμέρους νόμοι των Φυσικών Νόμων και οι Φυσικοί Νόμοι επιμέρους νόμοι των πλέον γενικών Συμπαντικών Νόμων.

Εγώ θα κάνω δυό στήλες εδώ στον πίνακα και θα βάλω από τη μια μεριά τους Ομοιοπαθητικούς Νόμους και από την άλλη τους Συμπαντικούς Νόμους. Και θα κάνουμε ένα παιχνιδάκι. Θα ξεκινάμε ορισμένες φορές να πηγαίνουμε από τους Ομοιοπαθητικούς στους Συμπαντικούς Νόμους και άλλες φορές αντίστροφα. Μπορεί κανείς να σκεφτεί και να μου πει κάποιους Ομοιοπαθητικούς Νόμους που σχετίζονται με Συμπαντικούς ή αντίστροφα;

Ο Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας
-Όλα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Δηλαδή αν συμβεί κάτι σε έναν πλανήτη ή σε ένα ουράνιο σύστημα θα έχει επίδραση και σε άλλους πλανήτες ή συστήματα.
-Αυτό που λέει η συζητήτρια, δηλαδή η συν-ζητήτρια είναι....κάνω μια παρένθεση. Αυτή τη στιγμή συζητάμε, δηλαδή ζητάμε κάτι μαζί. Προβληματιζόμαστε και μιλάμε μεταξύ μας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε αυτό που ανέφερα προηγουμένως, δηλαδή τον ολιστικό τρόπο σκέψης.

Είπε λοιπόν η συζητήτρια ότι είναι συνδεδεμένα τα πάντα μεταξύ τους στο Σύμπαν. Και εγώ λέω ότι το ίδιο συμβαίνει και στο ανθρώπινο όν. Δεν είμαστε μηχανές να έχουμε εξαρτήματα ανεξάρτητα μεταξύ τους. Εδώ ακόμη και οι σημερινές μηχανές είναι εξελιγμένες. Έχουν εξάρτηση και συνεργασία των μερών μεταξύ τους. Π.χ το αυτοκίνητο έτσι όπως είναι με τον ηλεκτρονικό του εγκέφαλο και συνδεδεμένα όλα μεταξύ τους, αν χαλάσει ένα εξάρτημα μπορεί να χαλάσει ή ακόμα και να πάθει ζημιά όλο το αυτοκίνητο.

Πόσο μάλλον το ανθρώπινο ον, που είναι ζωντανό όν και μάλιστα ψυχοσωματικό σύνολο. Ακόμη και η υλιστική ιατρική που βλέπει τον άνθρωπο ως μόνο σωματικό οργανισμό θεωρεί ότι είναι ένα σύνολο οργανικών συστημάτων, τα οποία συστήματα αποτελούνται από όργανα, τα οποία όργανα αποτελούνται από ιστούς, οι ιστοί από κύτταρα, τα κύτταρα από μόρια, αυτά από άτομα κλπ και τα οποία συνεργάζονται άψογα και αρμονικά μεταξύ τους.. Έχουμε να κάνουμε επομένως με μέρη τα οποία συνεργάζονται άψογα και συνιστούν ένα οργανωμένο σύνολο. Αυτός όμως είναι και ο Συμπαντικός της Ενότητας.. Από αυτόν προκύπτει στην Ομοιοπαθητική ο Νόμος του Όλου

Πως εφαρμόζεται ο Νόμος του Όλου στη διάγνωση και στη θεραπεία
Βάσει του Νόμου του Όλου στην Ομοιοπαθητική λέμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ψυχοσωματικό σύνολο και κατ' επέκταση ένα οργανικό σύνολο. Όταν λέμε ψυχοσωματικό σύνολο εννοούμε ότι η Ψυχή επηρεάζει το Σώμα-αυτό που λέει και η Ψυχοσωματική Ιατρική σήμερα- και το Σώμα επηρεάζει την Ψυχή. Άρα όταν εξετάζουμε μια ασθένεια σε έναν ασθενή δεν μπορούμε να τα δούμε τα πράγματα ξεκομμένα. Όταν έρθει σε μένα τον ομοιοπαθητικό γιατρό ένας ασθενής με έλκος στομάχου δεν θα το αντιμετωπίσω το γεγονός ως ένα μεμονωμένο πρόβλημα στο «εξάρτημα» στομάχι. Αν είναι αγχώδες άτομο και έχει περάσει και μια πρόσφατη στεναχώρεια και έχει προδιάθεση στο στομάχι θα του κάνει γαστρίτιδα ή και έλκος στομάχου. Αυτό είναι ολιστική διάγνωση, όχι μόνο της νόσου αλλά και του ασθενούς.

Πάμε μετά στη θεραπευτική εφαρμογή του Νόμου του Όλου. Αυτό που αναφέραμε ήταν η ολιστική διάγνωση. Πάμε τώρα στην ολιστική θεραπεία. Δεν μπορώ εγώ να του δώσω ένα αντιόξινο ή ένα οποιοδήποτε άλλο φάρμακο για το στομάχι και να πω τον θεράπευσα. Είναι στρουθοκαμηλισμός αυτό το πράγμα. Δεν θεραπεύω. Καταστέλλω το σύμπτωμα. Δεν θεραπεύω την αιτία. Θα πρέπει να δώσω ένα φάρμακο που να αφορά το σύνολο. Ένα φάρμακο που να τον βοηθήσει ψυχικά να ισορροπήσει, να τον βοηθήσει γενικά στο σώμα, να τον βοηθήσει στο πεπτικό σύστημα, να τον βοηθήσει στο στομάχι, να του μειώσει την πεπτική προδιάθεση και επιπλέον να του εξισορροπήσει την ιδιοσυγκρασία του δηλαδή τον χαρακτήρα του. Γιατί αν είναι ένας αγχώδης τύπος και μάλιστα λαίμαργος, σαφώς και έχει σχέση με την νόσο του αυτό. Δεν μπορώ να τον δω μεμονωμένα. Γι αυτό και έχει αποτύχει η Αλλοπαθητική σε δύο πράγματα, όπως είπα και προηγουμένως, στην αιτιολογία των ασθενειών και στη θεραπεία τους.

Ο Νόμος του Όλου και η Αιτιολογία των Ασθενειών
Στην αιτιολογία γιατί; Γιατί όταν η άποψη σου για τον άνθρωπο είναι ότι είναι ένα σύνολο από επιμέρους όργανα, έστω καλά συνεργαζόμενα μεταξύ τους, τότε η διάγνωση σου θα είναι ότι πάσχει το επιμέρους όργανο, το στομάχι και τότε η θεραπεία σου θα είναι να του δώσεις ένα φάρμακο που θα δράσει στο επιμέρους κύτταρο, στον επιμέρους ιστό, στο επιμέρους όργανο ή το πολύ στο επιμέρους οργανικό σύστημα.

Αλλά γι αυτό το λόγο θα έχεις και παρενέργειες, δηλαδή παρά-ενέργειες. Αυτό σημαίνει παρενέργεια. Το φάρμακο το χημικό επειδή είναι εξειδικευμένη η δράση του, έχει την κύρια φαρμακευτική ενέργεια στα κύτταρα τάδε ή στον ιστό τάδε ή στο όργανο τάδε αλλά έχει και τις παράλληλες ενέργειες, τις παρενέργειες σε άλλα όργανα ή ιστούς, δηλαδή στο αίμα, στο συκώτι, στα νεφρά κοκ.

Επομένως η αιτιολογία των ασθενειών δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Αν ανοίξουμε οποιοδήποτε εγχειρίδιο Παθολογίας θα δούμε κάποια πράγματα τα οποία αν τα σκεφτούμε καλά θα απορήσουμε. Γιατί; Γιατί σε πολλές περιπτώσεις ασθενειών λέμε «άγνωστη αιτιολογία» και είμαστε ειλικρινείς, αλλά σε πολλές άλλες περιπτώσεις αναγορεύουμε ως αιτία έναν παθογενετικό μηχανισμό και συχνά ένα μόνο στάδιο του παθογενετικού μηχανισμού.

Π.χ σας ρωτάω «ποιά είναι η αιτία του σακχαρώδους διαβήτη;».
-Τα γλυκά;
-Αυτό δεν είναι η αιτιολογία, αυτό είναι ένας από τους ερεθιστικούς παράγοντες. Γιατί και εγώ τρώω γλυκά και μπορεί να τρώω με τη σέσουλα, αλλά δεν έχω διαβήτη και μπορεί να μην πάθω ποτέ μέχρι να πεθάνω.
-Η κληρονομικότητα;
-Σωστό, αλλά δεν είναι η αιτιολογία σαν σύνολο, είναι ένας παράγοντας μόνο. Σημαντικός μεν αλλά ένας παράγοντας μόνο. Άλλο;
-.....
-Αν ανοίξετε σήμερα ένα εγχειρίδιο Παθολογίας θα δείτε ότι λέει: «Αιτιολογία του σακχαρώδους διαβήτη είναι η καταστροφή ή η υπολειτουργία των συγκεκριμένων τάδε κυττάρων του παγκρέατος.» Μα αυτό δεν είναι η αιτιολογία. Είναι ένα σκαλί στην αιτιολογική κλίμακα. Είναι ένας μόνο κρίκος μιας αιτιολογικής αλυσίδας. Δεν είναι το ολοκληρωμένο Αιτιολογικό Σύμπλεγμα.

Π.χ στο παράδειγμα μας με το έλκος στομάχου θα πρέπει να βάλουμε όλους τους παράγοντες μέσα. Την κληρονομικότητα, τη διατροφή, τον αγχώδη τρόπο ζωής του Γιάννη, διάφορα περιστατικά και στεναχώρειες που του συνέβησαν, διάφορα χημικά φάρμακα που πήρε κατά καιρούς και τον πείραξαν στο στομάχι, διάφορες χημικές ουσίες που υπάρχουν σήμερα κατά κόρον στα τρόφιμα, τον χαρακτήρα του Γιάννη κοκ. Και μάλιστα για κάθε άτομο ξεχωριστά παίζει διαφορετικό ρόλο ο κάθε ξεχωριστός παράγοντας από αυτούς που αναφέραμε.

Άρα όταν λέμε αιτία μιας νόσου δεν είναι ένα πράγμα μεμονωμένο. Είναι ένα Αιτιολογικό Σύμπλεγμα, που έρχεται και φέρνει την συγκεκριμένη ανισορροπία, σωματική και ψυχική του ατόμου και στο πιο αδύνατο σημείο, στο στομάχι μας κάνει το έλκος στομάχου. Αφού η αιτιολογία είναι πολύπλευρη δεν πρέπει και η θεραπεία να είναι πολύπλευρη; Μα αφού ο άνθρωπος είναι πολύπλευρος, πως να μην είναι έτσι και η διάγνωση του και η θεραπεία του;

Ο Νόμος του Όλου και η δομή του Ανθρώπινου Όντος
Σε αυτό το σημείο θα κάνω μια παρένθεση και θα πω ότι είναι πολύ σημαντικό αυτό που είχε πει ο Βολταίρος πριν από πάνω από 200 χρόνια για τους γιατρούς της εποχής του, το οποίο κατά τη γνώμη μου ισχύει και σήμερα. Είχε πει ο Βολταίρος: «οι γιατροί δίνουν φάρμακα, για τα οποία λίγα πράγματα ξέρουν, σε ασθένειες για τις οποίες ξέρουν ακόμη λιγότερα, στον άνθρωπο, για τον οποίο δεν ξέρουν τίποτα!» Πράγματι σήμερα πουθενά στην ιατρική εκπαίδευση δεν υπάρχει το εκπαιδευτικό αντικείμενο που να αφορά το τι είναι ο άνθρωπος. Τι είναι τέλος πάντων αυτός τον οποίο πάμε να θεραπεύσουμε.

Το να περιορίζουμε την Ιατρική Επιστήμη στο «εμείς περιγράφουμε μόνο ότι βλέπουμε και ότι ακούμε και ότι ακτινογραφούμε, δηλαδή μόνο το Υλικό Σώμα», δεν μου λέει εμένα τίποτα. Είναι σαν να προσπαθούμε να καταλάβουμε πως λειτουργεί ένα ψυγείο χωρίς να έχουμε εξετάσει τη φύση του ηλεκτρισμού. Αν αποσυνδέσουμε το ψυγείο από την μπρίζα και το πάμε σε μια φυλή της Αφρικής που δεν έχει ξαναδεί ψυγείο, θα πει «μα τι είναι αυτό το πράγμα;» Θα το ανοίξει από δω, θα το κοιτάξει από κει και μπορεί να πει: «Μωρέ δεν το κάνω ντουλάπα ή ζαρντινιέρα;» Γιατί το λέει αυτό; Μα γιατί εξετάζει μόνο το υλικό μέρος. Δεν εξετάζει το ενεργειακό μέρος. Χωρίς το ενεργειακό μέρος το οποίο δίνει λειτουργία, νόημα και σκοπό στην ηλεκτρική συσκευή ψυγείο δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι γίνεται. Ούτε μπορούμε να κάνουμε σωστή χρήση της συσκευής αυτής και να αναπτύξουμε τις δυνατότητες της. Πόσο μάλλον να κάνουμε διάγνωση βλάβης και θεραπεία της λειτουργίας της.

Πόσο μάλλον ισχύει αυτό για ένα πολύπλοκο ψυχοσωματικό όν όπως ο Άνθρωπος. Επομένως βασικός νόμος της Ομοιοπαθητικής είναι ο Νόμος του Όλου. Γι αυτό και ο ομοιοπαθητικός γιατρός εξετάζει στο ιστορικό του τις συνήθειες, την τυπολογία, την ψυχολογία του ασθενούς του, τις στεναχώρειες που πέρασε, τις συντροφικές και οικογενειακές του σχέσεις. Και στη θεραπεία πάλι προσπαθεί ο ομοιοπαθητικός γιατρός, πέραν από το ομοιοπαθητικό φάρμακο που εξισορροπεί ψυχοσωματικά, να δώσει και οδηγίες διατροφής και τρόπου ζωής έτσι ώστε να μπορέσει να τον βοηθήσει να ισορροπήσει καλύτερα.

Ο Νόμος του Όλου όμως δεν είναι μόνο νόμος της Ομοιοπαθητικής. Υπάρχει στο Σύμπαν σαν Συμπαντικός Νόμος και από εκεί τον πήρε η Ομοιοπαθητική. Αλλά πριν πάμε στους Συμπαντικούς Νόμους, επειδή θέλω εκεί να τους πω όλους μαζί, ας δούμε κάποιους άλλους ομοιοπαθητικούς νόμους.

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Εξατομίκευσης
Ας δούμε τον ομοιοπαθητικό Νόμο της Εξατομίκευσης. Μας λέει αυτός ο νόμος ότι κάθε ασθενής είναι μία ξεχωριστή περίπτωση. Γιατί όμως είναι μια ξεχωριστή διαγνωστική και θεραπευτική περίπτωση; Επειδή είναι ένα ξεχωριστό άτομο, ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Άλλες κληρονομικές προδιαθέσεις έχει, άλλο χαρακτήρα έχει, άλλες ιστορίες πέρασε στη ζωή του, άλλη κατάσταση έχει στο οικογενειακό, εργασιακό και κοινωνικό του περιβάλλον και άλλη ιδιοσυγκρασία είναι.

Μπορεί να έχω εκατό ασθενείς με έλκος στομάχου και να δώσω μέχρι και εκατό διαφορετικά φάρμακα. Στον καθένα το δικό του. Μπορεί όμως να δώσω και πενήντα φάρμακα γιατί κάποιοι είναι όμοιες ιδιοσυγκρασίες. Πέραν τούτου αν έχω ένα άτομο με πέντε παθήσεις, μία δερματική, μία ψυχική, μία ορμονική, μία πεπτική και μία αλλεργική εγώ θα δώσω ένα φάρμακο, αυτό που ταιριάζει στο όλον, στο ψυχοσωματικό του σύνολο. Γιατί αυτό το φάρμακο δρα στο όλον, κινητοποιεί τους θεραπευτικούς του μηχανισμούς ως σύνολο και ο ίδιος ο οργανισμός κάνει τις επιμέρους δράσεις στα επιμέρους όργανα.

Αυτά που αναφέρω στο ενημερωτικό σημείωμα που πήρατε, δεν είναι θεωρίες. Είναι πράγματα που στηρίζονται στους Ομοιοπαθητικούς Νόμους και αυτά με τη σειρά τους στηρίζονται στους Συμπαντικούς Νόμους. Μπορεί όμως σήμερα να ακούσετε συχνά και αλλοπαθητικούς γιατρούς να λένε «ναι, πρέπει να θεραπεύουμε τον άνθρωπο και να μην μένουμε μόνο στην αρρώστεια», αλλά στην πράξη μένουν μόνο στην ασθένεια. Όχι γιατί έχουν κακή πρόθεση ή επειδή δεν το θέλουν. Αλλά επειδή η εκπαίδευση τους και ο τρόπος που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τον ασθενή, αλλά και τα φάρμακα που δίνουν είναι όλα προσανατολισμένα πρός την ασθένεια.

Γι αυτό τελικά χάνουν τον ασθενή, τον άνθρωπο. Βλέπουν λόγω υπερεξειδίκευσης το δέντρο και χάνουν το δάσος. Οι παθολόγοι στα νοσοκομεία δεν λένε ο τάδε ασθενής, ο τάδε άνθρωπος, λένε ο τάδε διαβήτης, η τάδε σκωληκοειδίτιδα. Δηλαδή σε τελική ανάλυση ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται πλέον διαγνωστικά και θεραπευτικά σαν μια νοσολογική περίπτωση. Δεν λένε «πάμε να δούμε τον κ. Παπαδόπουλο». Λένε «πάμε να δούμε μια περίπτωση γαστρίτιδας». Έχουν μάθει να βλέπουν τον άνθρωπο μόνο σαν σώμα και μόνο σαν επιμέρους όργανο και μόνο σαν επιμέρους νόσο του συγκεκριμένου οργάνου.

Στη σημερινή δυστυχώς Ιατρική, καρατομήσαμε τον άνθρωπο σε ψυχή, μυαλό και σώμα. Δώσαμε την ψυχή στους παπάδες, το μυαλό στους ψυχολόγους και το σώμα στους γιατρούς. Και μάλιστα τεμαχίσαμε το σώμα σε πάρα πολλά κομμάτια και όργανα. Δώσαμε το στομάχι στους γαστρεντερολόγους, τους πνεύμονες στους πνευμονολόγους, το δέρμα στους δερματολόγους, τα οστά στους ορθοπεδικούς και τον εγκέφαλο στους νευρολόγους και στους ψυχίατρους. Μάλιστα ο τάδε γαστρεντερολόγος είναι πλέον εξειδικευμένος μόνο στο συκώτι από όλο το πεπτικό σύστημα και μάλιστα ειδικά στην ηπατίτιδα Β από όλες τις παθήσεις του συκωτιού. Αυτή η υπερεξειδίκευση, χωρίς να το θέλουμε, σταδιακά μας κάνει να βλέπουμε μόνο το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Χάνουμε το όλον, την ψυχοσωματική ολότητα του ατόμου καθώς και τις σχέσεις του με την οικογένεια, την κοινωνία, το Σύμπαν και τον Θεό.

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Ελάχιστης Δόσης
Ένας άλλος νόμος της Ομοιοπαθητικής είναι ο Νόμος της Ελάχιστης Δόσης. Στην Ομοιοπαθητική δίνουμε στον ασθενή το φάρμακο υπεραραιωμένο. Μιλάμε για δόσεις της τάξεως του 1Χ100 στην πλην 12 ή στην πλην 1000. Τι σημαίνει αυτό το πλην 12. Σημαίνει 1 δια 100 επί 1 δια 100, επί 1 δια 100 δώδεκα φορές. Δηλαδή 24 μηδενικά αραίωση. Τι σημαίνει 1Χ100 στην πλην 1000. Σημαίνει δύο χιλιάδες μηδενικά αραίωση. Δηλαδή συζητάμε για δεκαδικούς 0,000000000000....δυό χιλιάδες μηδενικά. Πρόκειται για τεράστιες αραιώσεις.

Βέβαια αν ήταν μόνο αραίωση η όλη διαδικασία παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, κάποια στιγμή δεν θα είχαμε καμμία δράση. Επειδή πρακτικά, βάσει του νόμου των πιθανοτήτων στο τελικό διάλυμα δεν θα είχαμε ούτε ένα μόριο της αρχικής ουσίας. Θα είχαμε μόνο καθαρό διαλύτη, δηλαδή απεσταγμένο νερό ή καθαρή αιθυλική αλκοόλη. Κάθε φορά που αραιώνω όμως κάνω και κρούση. Δηλαδή βάζω σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα το αραιωμένο μου διάλυμα της αρχικής ουσίας και το δονώ με συγκεκριμένη συχνότητα, δύναμη και διάρκεια. Αυτή η κρούση, όπως έχουν δείξει οι επιστημονικές έρευνες, προσδίδει κινητική ενέργεια στα μόρια του διαλύματος. Αυτή η κινητική ενέργεια δημιουργεί πολυμερικές αλυσίδες δεσμών υδρογόνου, οι οποίες με τη σειρά τους σχηματίζουν ένα εκμαγείο, ένα καλούπι των μορίων της αρχικής διαλυθείσης ουσίας. Αυτά τα καλούπια αναπαράγονται και αντιγράφουν τις ιδιότητες της αρχικής ουσίας ακόμη και όταν αυτή πάψει λόγω αραίωσης να υπάρχει.

Δεν θέλω να σας κουράσω με επιστημονικές και δύσκολες έννοιες. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η διαδικασία αυτή της αραίωσης και κρούσης, δηλαδή η διαδικασία της δυναμοποίησης όπως λέμε στην Ομοιοπαθητική, μετατρέπει το αρχικό υλικό φάρμακο σε ενεργειακό φάρμακο.

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος των Ομοίων
Ας δούμε έναν ακόμη ομοιοπαθητικό νόμο. Τον Νόμο των Ομοίων. Πως ανακαλύφθηκε αυτός ο νόμος; Σκέφτηκε ο Χάνεμαν, όντας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος σε αντίθεση με τους υλιστές γιατρούς της εποχής του, το εξής: «Δεν είναι δυνατόν ένα ολόκληρο ψυχοσωματικό ον να αρρωσταίνει από ένα μικρόβιο. Και γιατί αυτός να αρρωσταίνει και οι διπλανοί του όχι. Εφόσον ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, και ενεργειακό ον με την ευρύτερη έννοια, άρα και η αρχική ανισορροπία που προκαλεί εκ των υστέρων τη νόσο, είναι πρώτα ενεργειακή σαν φύση. Άρα αν εγώ θέλω να θεραπεύσω δεν πρέπει να πάω στον τελικό κρίκο της διαταραχής αλλά πρέπει να δράσω θεραπευτικά στην αρχική ενεργειακή διαταραχή. Γιατί έτσι θα μπορέσω να επέμβω σε πρώϊμο στάδιο, θα έχω την δυνατότητα πρόληψης και θα έχω καλύτερα αποτελέσματα.

Από εκεί και πέρα ο ίδιος ο οργανισμός που είναι πιο σοφός από μένα τον γιατρό, λόγω κατασκευαστού-Θεού και λόγω του ότι ξέρει καλύτερα από μένα τον ξένο τα του οίκου του, θα αναλάβει τα υπόλοιπα. Δηλαδή μετά την ενεργειακή δράση θα έχουμε δράση και στη φυσιολογία του οργανισμού και στη βιοχημεία και στην ιστολογία και στην ανατομία. Άρα, σε τελική ανάλυση, εφόσον η ασθένεια είναι πρωταρχικά ενεργειακό φαινόμενο θα πρέπει να την αντιμετωπίσω με όμοια σαν φύση φάρμακα δηλαδή με ενεργειακά φάρμακα». Αν πάσχει το υλικό σώμα μπορώ να δράσω με υλικά φάρμακα. Αν πάσχει όμως η ψυχή μπορώ να δράσω μόνο με όμοια στη φύση της ψυχής φάρμακα. Δηλαδή ας το πούμε απλά με μη υλικά, με ενεργειακά φάρμακα.

Δεν μπορώ να δράσω στην ψυχική πάθηση με υλικά χημικά φάρμακα. Δυστυχώς αυτό κάνει η Ψυχιατρική σήμερα. Η Ψυχιατρική κακώς λέγεται Ψυχ-ιατρική. Δηλαδή Ιατρική της Ψυχής. Δεν είναι Ιατρική της Ψυχής, είναι Ιατρική του Εγκεφάλου. Του καθαρά υλικού οργάνου εγκέφαλος. Ψυχιατρική να πω ότι κάνει ο ιερέας και ο ψυχολόγος ακόμη και ο φίλος μου που πάω και του λέω τα προβλήματα μου και με παρηγορεί ή με συμβουλεύει. Ο δε ψυχολόγος, αν θέλουμε να είμαστε πιο σωστοί, δεν ασχολείται με όλη την ψυχή. Ασχολείται με τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Δεν ασχολείται με την ανώτερη ψυχή. Δεν ασχολείται με τη Συνείδηση. Πρέπει να ξέρουμε λοιπόν τι λέμε και τι εννοούμε με αυτό που λέμε. Βλέπετε πόσο η γλώσσα έχει δημιουργήσει μια σύγχυση. Έχουμε να κάνουμε με μια σύγχρονη Βαβέλ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να δράσουμε στον άνθρωπο και με υλικά φάρμακα. Μπορούμε. Αλλά θα δράσουμε μόνο στο υλικό μέρος της διαταραχής που είναι και το τελευταίο στην αλυσίδα. Δεν θα μπορέσουμε να δράσουμε στην πρωταρχική ενεργειακή διαταραχή.

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Ιεραρχίας
Όμως ο άνθρωπος είναι ένα ψυχοσωματικό σύνολο όπως λέει ο Νόμος του Όλου. Έχει το Ατομικό του Πνεύμα, έχει την Ατομική του Ψυχή, έχει το Αιθερικό του Σώμα και έχει και το Ατομικό του Σώμα. Από εκεί και πέρα το Ατομικό του Σώμα διαιρείται στα επί μέρους και έχουμε τον εγκέφαλο και τα νεύρα, το ορμονικό σύστημα, το καρδιο-αναπνευστικό σύστημα, τα σπλάχνα, το μυοσκελετικό και το δέρμα. Τα οποία δεν είναι όλα ίσα και όμοια μεταξύ τους.

Υπάρχει μια ιεραρχία στον ανθρώπινο οργανισμό. Να ένας άλλος ομοιοπαθητικός νόμος. Ο Νόμος της Ιεραρχίας που μας λέει με απλά λόγια ότι υπάρχει μια ιεραρχία στον ανθρώπινο οργανισμό. Και αυτός ο νόμος λέει στον ομοιοπαθητικό γιατρό: «γιατρέ μου θα βλέπεις και το ψυχικό και το σωματικό και τα διάφορα επίπεδα του ψυχικού και του σωματικού. Και ανάλογα με το επίπεδο που πάσχει θα δρας ανάλογα, γιατί άλλη σημασία και σοβαρότητα έχει αν πάσχει ο εγκέφαλος και άλλη αν πάσχει το δέρμα».

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος της Καταστολής της Ασθένειας
Υπάρχει ένας ακόμη νόμος που μας λέει ότι: «οποιαδήποτε ιατρική δράση δεν θεραπεύει ουσιαστικά πιθανόν να καταστείλει την ασθένεια, δηλαδή να την σπρώξει προς τα μέσα και να δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα». Αν δηλαδή έχεις ένα έκζεμα και το πλακώσεις στην κορτιζόνη, μπορεί μεν να φύγει το έκζεμα αλλά δεν είναι ότι θεραπεύτηκε. Καταστάλθηκε και θα σου βγεί πιθανώς αργότερα σαν αλλεργική ρινίτιδα ή σαν αλλεργική επιπεφυκίτιδα ή σαν αλλεργικό άσθμα.

Αν καταστείλεις μια ουρηθρίτιδα με ισχυρές αντιβιώσεις μπορεί αργότερα να σου βγάλει μια αρθρίτιδα ή αν την καταστείλεις και αυτήν να σου βγάλει ένα πρόβλημα στην καρδιά κοκ. Είναι σύνολο ο ανθρώπινος οργανισμός και τα μέρη του είναι λειτουργικά συνδεδεμένα μεταξύ τους και το ένα επηρεάζει το άλλο και μάλιστα με βάση και κάποια ιεραρχία.

Η Πυραμίδα των Κόσμων του Σύμπαντος
Πάμε τώρα στους Συμπαντικούς Νόμους. Κάνω ένα σχήμα στον πίνακα. Τι είναι; Μια πυραμίδα. Πρόκειται για ένα Όλον. Επάνω στην κορυφή υπάρχει ο Δημιουργός, ο Θεός, το Σύμπαν, όπως θέλετε πείτε το. Δεν αλλάζει τίποτα ότι όνομα και να του δώσουμε. Είτε το ονομάσουμε Ανωτάτη Αρχή, είτε Βούδα, είτε Χριστό, είτε Φύση αν δηλώνουμε άθεοι, δεν αλλάζει τίποτα όσον αφορά στην εξέταση του Σύμπαντος. Έχει βέβαια σημασία το που πιστεύουμε κατά την ατομική μου γνώμη. Αλλά αυτή τη στιγμή, όσον αφορά την εξέταση των νόμων του Σύμπαντος, δεν αλλάζει κάτι.

Κάτω από τον Θεό ή Ανώτατη Αρχή, βρίσκεται ένα επίπεδο που θα το ονομάσω Πνευματικό Κόσμο. Είναι αυτό που λένε οι χριστιανοί Παράδεισο. Οι αρχαίοι έλληνες το ονόμαζαν Όλυμπο. Μετά είναι ο Ψυχικός Κόσμος, ο Αιθερικός Κόσμος, ο Κατώτερος Ενεργειακός Κόσμος και τέλος ο Υλικός Κόσμος.

Υλικός και Κατώτερος Ενεργειακός Κόσμος
Ας τα εξετάσουμε από κάτω προς τα πάνω, γιατί τα κάτω τα ξέρουμε καλύτερα. Τον Υλικό Κόσμο τον ξέρουμε πολύ καλά, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι ιδιαίτερο γι αυτόν. Ας πάμε στον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι ο Υλικός Κόσμος και ο Κατώτερος Ενεργειακός Κόσμος είναι ένα ενιαίο σύνολο, είναι ο Υλικο-Ενεργειακός Κόσμος. Μετά από πολλά χρόνια ανακαλύψαμε το αυτονόητο. Ότι ύλη και ενέργεια είναι το ίδιο πράγμα. Μάλιστα ανακαλύψαμε ότι η ύλη είναι συμπυκνωμένη ενέργεια. Ότι η ενέργεια μετατρέπεται σε ύλη και η ύλη σε ενέργεια. Μάλιστα υπάρχουν πολλές μορφές ενέργειας. Από κατώτερες όπως η θερμότητα μέχρι ανώτερες όπως η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.

Όλες αυτές οι μορφές ενέργειας μετατρέπονται η μία στην άλλη. Π.χ μια κοινή λάμπα πυρακτώσεως μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε φως και θερμότητα. Μια ηλεκτρική γεννήτρια μετατρέπει τη χημική ενέργεια της βενζίνης σε κινητική ενέργεια και αυτήν σε ηλεκτρική ενέργεια. Είναι λογικό αφού η μία ενέργεια μετατρέπεται στην άλλην να θεωρήσουμε ότι αποτελούν ένα όμοιο στη βάση του σύνολο και άρα υπάρχει μια ανώτερη συμπαντική θα λέγαμε ενέργεια από την οποία και προέρχονται.

Αιθερικός Κόσμος και Αιθερικό Ανθρώπινο Σώμα

Αυτή την ενέργεια ονομάσαμε κατά καιρούς με διάφορα ονόματα ένα εκ των οποίων είναι η Αιθερική Ενέργεια από την οποία και αποτελείται ο Αιθερικός Κόσμος ή θα λέγαμε Ανώτερος Ενεργειακός Κόσμος σε σύγκριση με τον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο των κοινών ενεργειών του ηλεκτρισμού, της θερμότητας κλπ.

Παρατηρήθηκε μάλιστα ότι όλοι οι ζώντες οργανισμοί, άρα και ο άνθρωπος διαθέτουν την Ατομική τους Αιθερική Ενέργεια, αυτό που θα ονομάσουμε Αιθερικό Σώμα, κατ' αναλογίαν του Υλικού Σώματος. Δεν πρόκειται βέβαια για απτό και ορατό με το γυμνό μάτι σώμα γιατί ακριβώς είναι πολύ πιο αιθέριο. Άλλωστε ούτε και κατώτερες μορφές ενέργειας όπως ο ηλεκτρισμός π.χ είναι απτές ή ορατές. Δεν παύουμε όμως να αναγνωρίζουμε την ύπαρξη και δράση τους. Και μάλιστα υπάρχει πλέον η δυνατότητα της φωτογράφισης του Αιθερικού Σώματος με την μέθοδο φωτογράφισης Κίρλιαν η οποία κάνει ορατή την Αύρα του σώματος, δηλαδή το Αιθερικό μας Σώμα.

Βλέπουμε λοιπόν κατά σειράν την ύπαρξη του Αιθερικού Κόσμου, του Κατώτερου Ενεργειακού Κόσμου και του Υλικού Κόσμου. Και αντίστοιχα στον άνθρωπο του Αιθερικού Σώματος, του Κατώτερου Ενεργειακού Σώματος και του Υλικού Σώματος. Και αυτά δεν είναι όλα ίσα και όμοια μεταξύ τους. Υπάρχει μια ιεραρχία μεταξύ τους. Μάλιστα η ιεραρχία που αναφέραμε στο ανθρώπινο όν, αλλά και στο ανθρώπινο υλικό σώμα, υπάρχει και υφίσταται γιατί υπάρχει στο Σύμπαν πρώτα και μετά στον άνθρωπο που είναι παιδί του Σύμπαντος. Το ρητό του Ερμή του Τρισμέγιστου λέει: «Ότι πάνω, έτσι και κάτω». Δηλαδή όπως είναι φτιαγμένα τα ανώτερα επίπεδα έτσι είναι φτιαγμένα και τα κατώτερα, γιατί ακριβώς τα κατώτερα φτιάχτηκαν από τα ανώτερα και η λειτουργία τους εξασφαλίζεται από τα ανώτερα.

«Κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν»
Μήπως είναι σχήμα λόγου ότι έχουμε φτιαχτεί «κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν» του Θεού ή του Σύμπαντος, όπως θέλετε πείτε το; Όχι δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι μια συμπαντική αλήθεια που αφορά τη δομή και λειτουργία μας. Το Υλικό μας Σώμα προέρχεται από τον Υλικό Κόσμο, το Κατώτερο Ενεργειακό μας Σώμα από τον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο, το Αιθερικό μας Σώμα από τον Αιθερικό Κόσμο, η Ατομική μας Ψυχή από τον Ψυχικό Κόσμο και το Ατομικό μας Πνεύμα από τον Πνευματικό Κόσμο.

Κατά τον ίδιο τρόπο που τα υλικά για να σχηματιστεί το Υλικό μας Σώμα τα παίρνουμε από τον Υλικό Κόσμο, κατά τον ίδιο τρόπο που οι κατώτερες ενέργειες που υπάρχουν μέσα μας όπως η θερμότητα και ο ηλεκτρισμός προέρχονται από τον Κατώτερο Ενεργειακό Κόσμο, έτσι και τα υπόλοιπα ανώτερα σώματα μας προέρχονται από τους ανώτερους κόσμους του Σύμπαντος. Δεν δημιουργούνται εκ του μηδενός και ούτε και επιστρέφουν στο μηδέν. Όπως «χους ήν και εις χουν απελεύσεται» έτσι και τα υπόλοιπα μας ανώτερα σώματα προέρχονται από τους ανώτερους κόσμους του Σύμπαντος κατά τη γέννηση και εκεί επιστρέφουν μετά θάνατον.

Μάλιστα όπως ανά πάσα στιγμή το Υλικό μας Σώμα ανταλλάσει ύλη με τον Υλικό Κόσμο με την αναπνοή, την ούρηση, τη διατροφή, την αφόδευση κλπ έτσι γίνεται και με τα υπόλοιπα μας ανώτερα σώματα. Ανταλλάσουν, ανά πάσα στιγμή στοιχεία με τους ανώτερους κόσμους. Το Αιθερικό μας Σώμα ανταλλάσσει αιθέρα με τον Αιθερικό Κόσμο. Η ψυχή μας ανταλλάσσει σκέψεις και συναισθήματα με τον Ψυχικό Κόσμο. Και το Ατομικός μας Πνεύμα με τον Πνευματικό Κόσμο. Γι αυτό κυριολεκτούμε όταν λέμε ότι ο άνθρωπος είναι παιδί της μητέρας Φύσης ή παιδί του πατέρα Θεού. Δεν είναι σχήμα λόγου. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου σχήμα λόγου και ας μας θίγει τον ανθρώπινο εγωϊσμό.

Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας και Ποικιλομορφίας

Κατά τον ίδιο τρόπο που η δομή μας και τα υλικά μας προέρχονται από την μητέρα Φύση, έτσι και οι νόμοι που λειτουργούν μέσα μας, οι ομοιοπαθητικοί νόμοι ή οι ιατρικοί αν θέλετε νόμοι, προέρχονται από τους Συμπαντικούς Νόμους. Είναι παιδιά τους. Είναι κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν τους.

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος του Όλου, υπάρχει και ισχύει στον ανθρώπινο οργανισμό ακριβώς γιατί υπάρχει και ισχύει σαν Συμπαντικός Νόμος της Ενότητας και Ποικιλομορφίας. Άλλωστε τι σημαίνει Σύμπαν ή Άπαν. Τα πάντα! Αυτό σημαίνει. Περιλαμβάνει τα πάντα. Ότι υπάρχει. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από το Σύμπαν, έξω από τον Θεό. Όλα είναι ένα Όλον. Ότι συμβαίνει στον Πνευματικό Κόσμο, επηρεάζει με τη σειρά του τον Ψυχικό Κόσμο και αυτό με τη σειρά του τον Υλικό Κόσμο. Ότι συμβαίνει έξω στους Κόσμους του Σύμπαντος, επηρεάζει και εμάς τους ανθρώπους, αφού η δομή και η λειτουργία μας έχουν άμεση σχέση με τους Κόσμους του Σύμπαντος. Είμαστε ένας μικρόκοσμος του ευρύτερου Μακρόκοσμου.

Πέραν του ότι είμαστε ένα Όλον έχουμε και μια ποικιλομορφία. Όσο κατεβαίνουμε προς τα κάτω στο Σύμπαν, η πυραμίδα ανοίγει. Και αυτό το βλέπουμε παντού στη Φύση. Είμαστε ένα είδος, άνθρωποι, αλλά είμαστε τόσα δισεκατομμύρια άτομα. Έχουμε ένα είδος π.χ τα Φυτά αλλά χιλιάδες οικογένειες διαφορετικών φυτών και αμέτρητα ατομικά φυτά. Γιατί βλέπουμε αυτή την πυραμίδα της ποικιλομορφίας στη Γη; Επειδή είναι αντανάκλαση αυτής της πυραμιδικής δομής του Σύμπαντος. Όπως ο ομοιοπαθητικός νόμος του Όλου αντιστοιχεί στον Συμπαντικό Νόμο της Ενότητας έτσι και ο ομοιοπαθητικός νόμος της Εξατομίκευσης αντιστοιχεί στον Συμπαντικό Νόμο της Ποικιλομορφίας.

Συμπαντικός Νόμος της Ελάχιστης Κατανάλωσης Ενέργειας

Ο Νόμος της Ελάχιστης Δόσης σε ποιόν συμπαντικό νόμο αντιστοιχεί άραγε; Στον Νόμο των Ελαχίστων Τριβών ή Νόμο της Ελάχιστης Κατανάλωσης Ενέργειας. Οτιδήποτε συμβαίνει στο Σύμπαν, είτε φυσικό, είτε χημικό φαινόμενο, είτε ψυχικό φαινόμενο συμβαίνει με την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Μια πέτρα άμα πέσει από ψηλά δεν θα πέσει με ζικ-ζακ, αλλά θα πέσει κάθετα. Το νερό όταν κατεβαίνει από τα βουνά διαλέγει τον πιο σύντομο, δυνατό, τρόπο.

Προσέξτε τον τονισμό του «δυνατό». Άμα βρίσκει εμπόδια θα λοξοδρομήσει αλλά πάντα θα πηγαίνει από πάνω προς τα κάτω, δεν θα ανεβοκατεβαίνει. Τα πάντα στο Σύμπαν γίνονται με την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Και μάλιστα αυτή η ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας έχει και το μέγιστο αποτέλεσμα ή καλύτερα την μέγιστη απόδοση.

Συμπαντικός Νόμος της Ιεραρχίας

Ο ομοιοπαθητικός Νόμος των Ομοίων, από ποιόν άραγε συμπαντικό νόμο προέρχεται; Ποιανού είναι παιδί; Ας το δούμε. Μας λέει αυτός ο νόμος ότι πρέπει να δρας με όμοιο τρόπο. Αν έχεις ένα ηλεκτρικό κύκλωμα πρέπει να δράσεις με ηλεκτρισμό σε αυτό το κύκλωμα, δεν μπορείς να δράσεις π.χ με θερμότητα. Αν έχεις ένα φυτό, έναν ζωντανό οργανισμό, θα δράσεις με τρόπο που να αφορά ζωντανό οργανισμό, δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν μια μηχανή. Στο ψυγείο, που είναι ένα πράγμα θα δράσεις με τους νόμους των πραγμάτων, με τους νόμους της ύλης. Δεν μπορείς να πυροβολήσεις ένα φάντασμα ή μια ψυχή. Με υλικά μέσα δεν μπορείς να επιδράσεις σε κάτι ψυχικό, σε κάτι άϋλο. Αν αυτό μας φαίνεται λογικό και αυτονόητο, γιατί μας φαίνεται λογικό, το να δράσουμε σε ένα ανθρώπινο ον, το οποίο είναι ένα σύνολο ψυχο-ενεργειακο-σωματικό μόνο με υλικά μέσα;

Αυτό μας λέει η Ομοιοπαθητική, ότι όταν η ασθένεια ξεκινάει σαν ενεργειακή διαταραχή θα πρέπει να δράσεις με όμοια μέσα, δηλαδή ενεργειακά φάρμακα. Ο ομοιοπαθητικός νόμος λοιπόν των Ομοίων έχει σχέση με τον συμπαντικό Νόμο της Ιεραρχίας που μας λέει ότι δεν είναι όλα ίσα και όμοια, ότι το κάθε τι έχει το επίπεδο του και πρέπει αυτό να το σεβόμαστε και να δρούμε με όμοιο τρόπο.

 

Γ.ΔΙΑΛΟΓΟΣ

-Μπορεί η Ομοιοπαθητική να βοηθήσει σε οξείες περιπτώσεις;

-Ο φανατισμός του γιατρού βλάπτει τον ασθενή

-Κολυμπάμε μέσα σε έναν Ενεργειακό Κόσμο και όμως δεν το συνειδητοποιούμε!

-Ο ψευδαισθητικός Κόσμος της Ύλης και της Μορφής

-Ο Αιθέρας είναι η πρωταρχική Ενέργεια που γεννάει όλες τις άλλες

-Δυναμοποίηση: πως μια υλική ουσία γίνεται ενεργειακό ομοιοπαθητικό φάρμακο

-Το αποτέλεσμα μετράει!

-Το ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν δρα μέσω αυθυποβολής

-Πότε αρχίζει να βλέπει κανείς αποτελέσματα με την Ομοιοπαθητική;

-Ζούμε υπό αντίξοες συνθήκες που πάνε από το κακό στο χειρότερο

-Δίνουμε το εκάστοτε όμοιο με την ιδιοσυγκρασία φάρμακο

-Ποιός παρασκευάζει το ομοιοπαθητικό φάρμακο;

-Ομοιοπαθητική και ...πάθη ή «συν Αθηνά και χείρα κίνει»

-Ότι είναι αφύσικο προκαλεί υπολοιπόμενο κορεσμό και οδηγεί σε πάθος

-Μέσα μας υπάρχει μία έστω σταγόνα σοφίας...αλλά δεν την ακούμε!

-Αυτορύθμιση: «Όταν πεινάς θα τρώς...»

 

Ας σταματήσω εδώ την εισαγωγή και σας ακούω: Απορίες, απόψεις, διαφωνίες...όλα ευπρόσδεκτα.

Μπορεί η Ομοιοπαθητική να βοηθήσει σε οξείες περιπτώσεις;

-Έχω την εντύπωση ότι η Ομοιοπαθητική στην πρόληψη, π.χ όταν έχω κάποιο πρόβλημα στο στομάχι και πάει να μου κάνει έλκος, δίνοντας ομοιοπαθητικά φάρμακα μπορώ να προλάβω το έλκος. Αλλά σε οξείες καταστάσεις, π.χ αν έχω έναν καταρράκτη, πως μπορεί η Ομοιοπαθητική να βοηθήσει; Εκεί νομίζω ότι χρειάζεται η κλασσική ιατρική. Με τα σύγχρονα μέσα μέσα σε ένα τέταρτο πας εκεί και σου φτιάχνουν τον καταρράκτη. Και νομίζω κανείς θα πρέπει να μην είναι μονολιθικός και να πει «Α! Εγώ μόνον ομοιοπαθητικά! Ειδικά στις οξείες καταστάσεις χρειάζεται. Όταν έχεις μια σκωληκοειδίτιδα και σου κάνει περιτονίτιδα, ε τότε θα κάνεις εγχείρηση οπωσδήποτε...τι θα κάνεις δηλαδή; Θα περιμένεις με το φάρμακο και να πεθάνεις;
-Πολύ σωστή η άποψη, συμφωνώ απόλυτα μαζί σας αλλά με κάποιες διευκρινίσεις. Αν δεν συμφωνούσα θα ήμουνα αντίθετος με αυτά που διακήρυξα προηγουμένως. Δηλαδή με τον Νόμο του Όλου. Εγώ δεν αρνήθηκα ότι ο άνθρωπος είναι και Υλικό Σώμα. Αφού λοιπόν είναι και Ενεργειακό Σώμα και Υλικό Σώμα θα πρέπει να δράσουμε παράλληλα και ενεργειακά και υλικά. Ταυτόχρονα. Μα γιατί να μην δράσουμε και υλικά; Θα ήταν παράλογο να είμαστε μονολιθικοί όπως είπατε. Πολύ περισσότερο όταν η διαταραχή έχει προχωρήσει και έχει καταστρέψει ένα όργανο ή έναν ιστό, αναγκαστικά θα δράσουμε και υλικά και μάλιστα έντονα. Το Αιθερικό Σώμα του ανθρώπινου οργανισμού δεν μπορεί να επαναφέρει ένα ήδη κατεστραμμένο όργανο ή ιστό σε μεγάλο βαθμό, σε μη αναστρέψιμο όπως λέμε βαθμό.

Αν έχω έναν προχωρημένο καταρράκτη, δεν μπορεί το ενεργειακό ομοιοπαθητικό φάρμακο έστω και αν κινητοποιήσει υλικούς βιοχημικούς μηχανισμούς να ξεθολώσει τον φακό του ματιού. Άρα θα καταλήξω αναγκαστικά στην εγχείρηση σε μη αναστρέψιμες βλάβες. Αλλά με την Ομοιοπαθητική μπορώ ορισμένες φορές σε πρώϊμη φάση να σταματήσω την εξέλιξη του καταρράκτη. Βέβαια ο καταρράκτης δεν είναι οξεία πάθηση.

Αλλά και σε οξείες ακόμη και επικίνδυνες οξείες ασθένειες σαφώς και μπορούμε να δράσουμε και με την Ομοιοπαθητική και μάλιστα να δράσουμε «οξέως», δηλαδή γρήγορα, άμεσα. Π.χ και σε μια οξεία σκωληκοειδίτιδα μπορεί να δράσει η Ομοιοπαθητική αλλά προσέξτε. Σε ένα νοσοκομείο και υπό εντατική νοσοκομειακή παρακολούθηση και υπό την αίρεση ότι η κατάσταση ελέγχεται. Αν δεν ελέγχεται, π.χ αν έχουμε μια ρήξη του παχέως εντέρου και έχουμε περιτονίτιδα σαφώς και θα προχωρήσουμε άμεσα σε εγχείρηση και σε οποιοδήποτε άλλο μέσο χρειαστεί.

Δεν καταργεί την Χειρουργική η Ομοιοπαθητική. Αλλοίμονο. Ως φιλοσοφία και ως κλινική πρακτική η Ομοιοπαθητική δεν απορρίπτει ούτε την Χειρουργική αλλά ούτε και τα χημικά αλλοπαθητικά φάρμακα. Δηλαδή αν έχω έναν ασθενή με μια έντονη και επικίνδυνη αρρυθμία σαφώς θα δράσω και με ομοιοπαθητικά φάρμακα αλλά παράλληλα θα δράσω και με αντιαρρυθμικά. Γιατί να διακινδυνεύσω; Γιατί να πάω κόντρα στο συμφέρον του ασθενούς μου; Σαφώς θα δράσω και με καρδιοτονωτικά και σαφώς και σε άλλες επείγουσες καταστάσεις θα δράσω και με όλα τα υπάρχοντα φάρμακα και με κορτιζόνη αν χρειαστεί, π.χ σε ένα έντονο αλλεργικό, αναφυλακτικό σοκ.

Ο φανατισμός του γιατρού βλάπτει τον ασθενή

Ο φανατισμός του γιατρού, είτε είναι ομοιοπαθητικός γιατρός, είτε βελονιστής, είτε αλλοπαθητικός γιατρός, είναι σαφώς λάθος. Και μάλιστα για τον ομοιοπαθητικό γιατρό είναι δυό φορές λάθος! Γιατί αντιτίθεται και στη φιλοσοφία του και στους συμπαντικούς νόμους τους οποίους οφείλει να ακολουθεί. Υπήρχαν κάποτε ορισμένοι ομοιοπαθητικοί γιατροί στην Ελλάδα που έλεγαν ότι «όταν κάνεις Ομοιοπαθητική δεν πρέπει να παίρνεις κανένα άλλο φάρμακο» ή ότι «πρέπει να σταματήσεις πρώτα τα φάρμακα σου και μετά να έρθεις σε μένα να κάνεις Ομοιοπαθητική». Αυτό είναι ιατρικό λάθος. Ευτυχώς αυτό γινόταν από λίγους ομοιοπαθητικούς γιατρούς αλλά δυστυχώς μας άφησε όλους την ρετσινιά ότι δεν συμβιβάζονται και δεν μπορούν να συνεργαστούν η Ομοιοπαθητική και η Αλλοπαθητική ή τουλάχιστον οι γιατροί τους.

Έρχονται σε μένα ασθενείς που παίρνουν πολλά και διάφορα φάρμακα. Αντιυπερτασικά, καρδιολογικά, κορτιζόνη, ότι μπορείτε να φανταστείτε. Υπάρχουν φάρμακα απλά, ελαφρά, που μπορείς να τα κόψεις αμέσως. Είτε γιατί είναι περιττά...δυστυχώς είμαστε σε χώρα πολυφαρμακίας, είτε γιατί δεν είναι σημαντικά. Αλλά πολλά άλλα φάρμακα δεν μπορείς και δεν πρέπει να τα κόψεις απότομα. Ο κανόνας είναι ότι ο ασθενής παραμένει με τα φάρμακα του όπως ακριβώς τα έπαιρνε, παίρνει επιπλέον και τα ομοιοπαθητικά φάρμακα και σταδιακά προχωράμε εφόσον υπάρξει βελτίωση και στη διακοπή των χημικών φαρμάκων. Αλλωστε, να το πούμε έτσι απλά τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν τσακώνονται με τα αλλοπαθητικά φάρμακα. Δεν έχουμε καμμία συνέργεια ή αντενέργεια μεταξύ τους. Αλλού δρουν τα ομοιοπαθητικά αλλού δρούν τα αλλοπαθητικά.

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δρουν πρώτα στο ενεργειακό υπόστρωμα του ανθρώπου και μετά αυτή η δράση κατεβαίνει και στο υλικό σώμα ενώ τα αλλοπαθητικά δρούν κατ' ευθείαν και αποκλειστικά στο υλικό σώμα. Και όπως είπαμε με ασφαλή τρόπο, δηλαδή με παρακολούθηση και μετρήσεις και εξετάσεις αφού επιβεβαιώσουμε ότι ο ασθενής και κλινικά αλλά και εργαστηριακά έχει σαφώς βελτιωθεί και αναρρώσει, τότε και μόνον τότε, σταδιακά μειώνουμε ή και καταργούμε τα αλλοπαθητικά φάρμακα, εάν και εφόσον είναι εφικτό. Άλλη ερώτηση, τοποθέτηση ή διαφωνία;

Κολυμπάμε μέσα σε έναν Ενεργειακό Κόσμο και όμως δεν το συνειδητοποιούμε!

-Τι εννοείτε όταν λέτε ενεργειακά φάρμακα;
-Προσέξτε τι γίνεται. Δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε ενεργειακά. Γιατί; Μα επειδή έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε υλιστικά. Αυτή τη στιγμή που καθόμαστε εδώ, αυτός ο ήχος που έρχεται απ' έξω δεν είναι υλικός; Είναι μια μορφή ενέργειας. Αυτό το φως που διαχέεται γύρω μας δεν είναι υλικό. Είναι μια άλλη μορφή ενέργειας. Μέσα σου αυτή τη στιγμή έχεις χημική ενέργεια, ηλεκτρική ενέργεια, αιθερική ενέργεια κλπ. Δεν το συνειδητοποιείς όμως. Γιατί; Επειδή οι πέντε Αισθήσεις μας, δηλαδή η όραση, η ακοή, η όσφρηση, η γεύση και η αφή, εντοπίζουν μόνο τα υλικά σώματα, τον Υλικό Κόσμο. Δεν μπορούν να ανιχνεύσουν τον Ενεργειακό Κόσμο.

Αυτή τη στιγμή αυτό το δωμάτιο βομβαρδίζεται κυριολεκτικά από τις ενεργειακές εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών, από ραδιοφωνικά σήματα, από υπεριώδη ακτινοβολία, από ακτίνες χ, γ κλπ, από ηλιακή ακτινοβολία...γίνεται δηλαδή ένας ενεργειακός χαμός όμως εμείς δεν το συνειδητοποιούμε καθόλου. Και το παράξενο για μένα δεν είναι η ύπαρξη αυτών των ενεργειών. Το παράξενο είναι γιατί έχουμε αυτή την απορία για τα ενεργειακά φάρμακα τη στιγμή που κολυμπάμε κυριολεκτικά ή μάλλον πνιγόμαστε κυριολεκτικά μέσα σε ένα αέναο και παλλόμενο ενεργειακό Σύμπαν. Το ακόμη πιο παράξενο είναι όταν αναρωτιόμαστε αν έχουν καμμία σχέση αυτές οι ενέργειες με την υγεία και την ασθένεια μας. Αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα αυτή τη στιγμή.

Γιατί αν θέλουμε να μιλήσουμε ενεργειακά θα πρέπει να πούμε το εξής: Υπάρχει η ύλη, υπάρχουν οι κατώτερες μορφές ενέργειας όπως π.χ η θερμότητα και η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και μετά υπάρχει ένα άλλο είδος ενεργειών. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ολιστικά. Τι σημαίνει ολιστικά; Να αναλύουμε τα πράγματα έχοντας υπόψιν μας τους συμπαντικούς νόμους του Όλου, της Ιεραρχίας και τον νόμο που μας λέει ότι «ότι πάνω έτσι και κάτω».

Ο ψευδαισθητικός Κόσμος της Ύλης και της Μορφής

Ας πάρουμε τον Υλικό Κόσμο π.χ. Έχουμε τα διάφορα υλικά κατ' αρχήν, δηλαδή πετρώματα, χώμα, νερό, αέρα. Όλα αυτά τα φαινομενικά διαφορετικά υλικά αποτελούνται όλα μα όλα, από μερικές χιλιάδες χημικές ενώσεις. Αυτές οι χιλιάδες χημικές ενώσεις αποτελούνται όπως όλοι ξέρουμε από τη σχολική μας παιδεία από τα περίπου 100 απλά στοιχεία του Περιοδικού Πίνακα των Στοιχείων. Δηλαδή από υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο, μέταλλα, αμέταλλα κλπ. Με τη σειρά τους αυτά τα περίπου 100 απλά στοιχεία αποτελούνται όλα μα όλα, από τα τρία βασικά υποατομικά σωματίδια δηλαδή πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνια. Άντε και μερικά ακόμη άλλα υποατομικά σωματίδια.

Και αυτά τα σωματίδια από τι αποτελούνται άραγε; Τι τα γεννάει; Η ενέργεια! Όλη αυτή η ύλη που βλέπουμε γύρω μας σε τόσο διαφορετικές μορφές δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Μια οπτική απάτη. Γιατί όλο αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά συμπυκνωμένη κατά κάποιον τρόπο και χονδροποιημένη ενέργεια. Μάλιστα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μπορούμε να μετατρέψουμε την ύλη σε ενέργεια π.χ με τις πυρηνικές εκρήξεις και αντίστροφα να μετατρέψουμε την ενέργεια σε ύλη στο εργαστήριο.

Όλα όσα βλέπουμε γύρω μας αποτελούνται από άτομα και τα άτομα αυτά αποτελούνται στον μεν πυρήνα από πρωτόνια και νετρόνια ενώ γύρω από αυτόν κινούνται αέναα σε ελλειπτικές τροχιές τα ηλεκτρόνια. Μάλιστα σε σχέση με το μέγεθος των σωματιδίων αυτών, υπάρχει μεταξύ τους ένας τεράστιος κενός χώρος. Για να το καταλάβετε καλύτερα σκεφτείτε τον κενό χώρο που υπάρχει στο ηλιακό μας σύστημα ανάμεσα στους πλανήτες και φανταστείτε ότι ένας τέτοιος ανάλογος κενός χώρος υπάρχει ανάμεσα στα υποατομικά σωματίδια ενός και μόνο ατόμου. Σκεφτείτε τώρα πόσος κενός χώρος επιπλέον υπάρχει ανάμεσα στα διάφορα άτομα των χημικών ενώσεων και υλικών. Και όμως δεν τον βλέπουμε, ούτε και τον συνειδητοποιούμε αυτό τον κενό χώρο. Εμείς βλέπουμε μόνο συμπαγή υλικά με σχήμα, μορφή και μέγεθος.

Ο Αιθέρας είναι η πρωταρχική Ενέργεια που γεννάει όλες τις άλλες

Ότι λοιπόν ισχύει στον Υλικό Κόσμο γιατί να μην ισχύει και για τον Ενεργειακό Κόσμο. Δηλαδή όπως όλα τα υλικά ανάγονται σε λίγα μόνο, δηλαδή στα υποατομικά σωματίδια και τέλος σε ένα μόνο στην ενέργεια, γιατί να μην ισχύει αυτό και για τις διάφορες μορφές ενέργειας. Έχουμε π.χ τις πολλές και διάφορες κατώτερες μορφές ενέργειας όπως χημική ενέργεια, κινητική και δυναμική ενέργεια, θερμότητα, ηλεκτρισμός κλπ. Όλες αυτές γιατί να μην ανάγονται σε μια κοινή «μητέρα» θα λέγαμε ενέργεια, την οποία εμείς οι επιστήμονες υποψιαστήκαμε και ονομάσαμε κατά καιρούς με διάφορα ονόματα.

Ο Βίλχελμ Ράϊχ την ονόμασε Οργόνη, οι βελονιστές την ονόμασαν Τσί, οι ομοιοπαθητικοί την ονόμασαν Ζωτική Δύναμη, οι Αρχαίοι Έλληνες την ονόμασαν Αιθέρα, άλλοι την ονόμασαν Αύρα, άλλοι Πράνα. Δεν έχει καμμία σημασία πως τελικά θα την ονομάσουμε. Σημασία έχει ότι υπάρχει. Είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε. Είτε το πιστεύουμε, είτε δεν το πιστεύουμε. Είτε το ξέρουμε, είτε δεν το ξέρουμε. Και όχι μόνον υπάρχει αλλά επηρεάζει τη ζωή και λειτουργία όλου του Σύμπαντος και άρα και τη ζωή και λειτουργία τη δική μας. Αυτή την ενέργεια ας την ονομάσουμε Αιθέρα για λόγους ιστορικούς και σχηματίζει τον Αιθερικό Κόσμο.

Έρχομαι τώρα στο ερώτημα σου. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος αποτελείται από Υλικό Σώμα, Κατώτερο Ενεργειακό Σώμα δηλαδή θερμότητα, ηλεκτρισμό κλπ και Ανώτερο Ενεργειακό Σώμα δηλαδή Αιθερικό Σώμα και μετά Ψυχικό Σώμα και Πνευματικό Σώμα, τότε αμέσως αμέσως ασθένεια δεν είναι μόνον η ανισορροπία του Υλικού Σώματος αλλά όλου του Ανθρώπου. Και τότε θα πρέπει να δράσουμε θεραπευτικά στο Όλον και τότε θα πρέπει το φάρμακο μας για να δρα ολιστικά, να δρά και στο Αιθερικό Σώμα, άρα πρέπει να είναι ενεργειακής υφής.

Δυναμοποίηση: πως μια υλική ουσία γίνεται ενεργειακό ομοιοπαθητικό φάρμακο

Και η Ομοιοπαθητική φτιάχνει ενεργειακά φάρμακα χρησιμοποιώντας τη διαδικασία παρασκευής που ονομάζεται δυναμοποίηση. Τι είναι δυναμοποίηση; Είναι η διαδικασία μετατροπής του αρχικού διαλύματος του φυτού ή ορυκτού σε ενεργειακό φάρμακο μέσω διαδοχικών αραιώσεων και κρούσεων της αρχικής ουσίας. Πως γίνεται αυτό με απλά λόγια.

Παίρνω π.χ το ορυκτό Χλωριούχο Νάτριο. Το κοινό μαγειρικό αλάτι. Το διαλύω είτε σε απεσταγμένο, δηλαδή καθαρό χωρίς άλατα νερό είτε σε απόλυτη αλκοόλη, δηλαδή καθαρό οινόπνευμα. Από αυτό το διάλυμα παίρνω 1 κυβικό εκατοστό και το διαλύω σε 99 κυβικά εκατοστά νερό και έτσι έχω την πρώτη εκατοστιαία αραίωση μου. Παίρνω τώρα αυτό διάλυμα, το βάζω σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα και τοποθετώ τον δοκιμαστικό σωλήνα στο άκρο ενός μεταλλικού μπράτσου ενός μηχανήματος που λέγεται δυναμοποιητής. Αυτό το μπράτσο κινείται απότομα από τη μια άκρη του μηχανήματος στην άλλη και σταματάει απότομα. Είναι μια παρόμοια διαδικασία όπως όταν χτυπάμε τα χέρια μας μεταξύ τους κάνοντας παλαμάκια. Ανοίγουμε τα χέρια και απότομα τα χτυπάμε μεταξύ τους. Ή όπως όταν με ένα σφυρί χτυπάμε ένα καρφί στον τοίχο. Έχουμε κρούση. Δεν έχουμε δόνηση όπως σε ένα σέϊκερ, αλλά έχουμε κρούση.

Γιατί το κάνουμε αυτό; Γιατί όταν σταματάει το μπράτσο τότε απότομα όλη η κινητική ενέργεια των μορίων του διαλύματος μεταφέρεται στους ελεύθερους δεσμούς υδρογόνου του διαλύτη. Δεν είναι τυχαίο ότι για την παρασκευή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων χρησιμοποιούμε πάντα δύο μόνο διαλύτες, το νερό και το οινόπνευμα. Αυτά τα δύο υλικά έχουν κάτι το κοινό. Διαθέτουν ελεύθερους δεσμούς υδρογόνου. Αυτοί οι ελεύθεροι δεσμοί υδρογόνου, ενεργοποιούμενοι από την ενέργεια της κρούσης, ενώνονται μεταξύ τους σε πολυμερικές αλυσίδες δεσμών υδρογόνου και πάνε και κολλάνε κατά κάποιον τρόπο πάνω στα μόρια του άλατος, του χλωριούχου νατρίου και έτσι δημιουργούν ένα εκμαγείο, ένα καλούπι δηλαδή γύρω από την αρχική ουσία. Και κάποια στιγμή με τις διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις αυτές οι πολυμερικές αλυσίδες δεσμών υδρογόνου οι οποίες αντιγράφουν το αρχικό μόριο του άλατος, μέσα τους μένουν κενές, είναι ένα άδειο καλούπι του αρχικού άλατος. Λόγω της ύπαρξης αυτών των πολυμερικών αλυσίδων οι φυσικοχημικές αλλά και οι ενεργειακές ιδιότητες του τελικού διαλύματος μετά από πολλές αραιώσεις και κρούσεις αλλάζουν.

Αυτό συμβαίνει γιατί μετά την 23η δυναμοποίηση, δηλαδή μετά από 23 διαδοχικές εκατοστιαίες αραιώσεις και κρούσεις, βάσει του αριθμού του Αβογκάτρο, πρακτικά στο διάλυμα μας δεν θα είχαμε κανένα μόριο χλωριούχου νατρίου. Θα είχαμε σκέτο νερό. Καθαρό νερό. Παρ'όλα αυτά, το τελικό διάλυμα του ομοιοπαθητικού φαρμάκου το οποίο συνήθως είναι δυναμοποιημένο 30, 200, 1000 ή και 10.000 φορές δεν έχει τις ιδιότητες του νερού. Αν ίσχυε αυτό τότε όλα τα ομοιοπαθητικά φάρμακα θα ήταν ίδια μεταξύ τους και θα ήταν απλό νερό. Το τελικό διάλυμα έχει τις φυσικοχημικές ιδιότητες και τις ενεργειακές ιδιότητες, δηλαδή το ενεργειακό φάσμα της αρχικής ουσίας, δηλαδή στο παράδειγμα μας του χλωριούχου νατρίου. Πως συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει γιατί οι πολυμερικές αλυσίδες υδρογόνου αντιγράφουν την στερεοχημική δομή των μορίων του αρχικού άλατος. Έτσι οι φυσικοχημικές ιδιότητες όπως το ιξώδες και η διηλεκτρική σταθερά του τελικού ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι αυτές του αρχικού άλατος παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα μόριο της αρχικής ουσίας στο τελικό διάλυμα. Κατά ανάλογο τρόπο μεταφέρονται και οι ενεργειακές ιδιότητες. Π.χ το ενεργειακό φάσμα απορρόφησης του τελικού διαλύματος του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι το ίδιο αλλά πολύ πιο έντονο και συμπυκνωμένο, με το ενεργειακό φάσμα απορρόφησης του αρχικού άλατος.

Το αποτέλεσμα μετράει!

Γνωρίζω ότι σας ζάλισα με όλους αυτούς τους επιστημονικούς όρους που σας ανέφερα αλλά έπρεπε έτσι επιγραμματικά να σας αναφέρω την τρέχουσα επιστημονική άποψη για την εξήγηση της ενεργειακής φύσης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Βέβαια, κατά την γνώμη μου, αυτό αφορά τους δύσπιστους επιστήμονες και τους δύσπιστους γιατρούς συναδέλφους. Εγώ για να είμαι ειλικρινής όλα αυτά τα θεωρώ δευτερεύοντα. Τα ακούω και δεν ιδρώνει το αυτί μου. Γιατί εγώ είμαι πρακτικός άνθρωπος. Εγώ δεν είμαι θεωρητικός γιατρός ή ερευνητής. Είμαι κλινικός γιατρός.

Για μένα ισχύει το ρητό ότι «η απόδειξη της ύπαρξης της πουτίγκας είναι ότι την τρώμε». Ή ισχύει το λαϊκό ρητό. «Άσπρη γάτα...μαύρη γάτα.Αν πιάνει ποντίκια τότε είναι καλή γάτα!» Με απλά λόγια «το αποτέλεσμα μετράει». Η απόδειξη της επιστημονικότητας του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι ότι στην πράξη, καθημερινά θεραπεύει και ξαναθεραπεύει και ξαναθεραπεύει. Και αυτό το βιώνω 25 χρόνια τώρα. Και όχι μόνο εγώ αλλά και χιλιάδες άλλοι ομοιοπαθητικοί γιατροί και ασθενείς. Και όχι μόνο τα τελευταία χρόνια αλλά εδώ και 250 χρόνια σε όλο τον κόσμο.

Το ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν δρα μέσω αυθυποβολής

Και επίσης για μένα η απόδειξη της ενεργειακής φύσης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι το γεγονός ότι ο ασθενής δεν θεραπεύεται μόνο στο υλικό σώμα αλλά πάει σαφώς και ψυχικά καλά. Και μάλιστα στις ψυχικές παθήσεις έχει πολύ καλά αποτελέσματα. Και μάλιστα πολλοί ασθενείς έρχονται απελπισμένοι ή αρνητικοί ή με αμφιβολίες στον ομοιοπαθητικό γιατρό. Λένε «ας δοκιμάσω και αυτό παρότι δεν το πολυπιστεύω. Τι να κάνω...ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται». Αυτό όμως στην πράξη, καθημερινά, δεν παίζει κανένα ρόλο για το θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Γιατί κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η Ομοιοπαθητική θεραπεύει μέσω αυθυποβολής. Εγώ πως απαντώ σε κάτι τέτοιο; Εγώ λέω ότι αν εγώ είμαι τόσο μάγκας γιατρός που σε εξετάζω μισή ώρα και μετά από ένα μήνα χωρίς να σε ξαναδώ μου έρχεσαι περδίκι σωματικά και ψυχικά και σε βλέπω ξανά και ξανά μισή ώρα τον μήνα και είσαι περδίκι και τελικά θεραπεύεσαι τότε αφού κατέχω τέτοια «μαγική» δύναμη, ας έρθουν και άλλοι γιατροί να τους μάθω αυτή την τέχνη και να θεραπεύουν και αυτοί.

Ας σοβαρευτούμε όμως. Το επιχείρημα της αυθυποβολής δεν ισχύει. Γιατί κάνουμε ομοιοπαθητική θεραπεία με σημαντικά και σοβαρά αποτελέσματα σε βρέφη, τα οποία βέβαια είναι αυτονόητο ότι δεν ξέρουν καν ότι κάνουν ομοιοπαθητική θεραπεία. Άρα δεν μπορούν να αυθυποβληθούν. Δεν μιλάνε και δεν καταλαβαίνουν και όμως στα βρέφη έχουμε πολύ πιο καλά αποτελέσματα και πολύ πιο γρήγορα από ότι στους ενήλικες οι οποίοι γνωρίζουν ότι κάνουν θεραπεία. Κι αυτό συμβαίνει γιατί είναι πιο παρθένος ο οργανισμός τους και πιο καλή η ενεργειακή τους κατάσταση. Άρα είναι ενεργειακός ο μηχανισμός δράσης του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Και το παιδάκι πάει καλά όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Βλέπεις π.χ ένα βρέφος στριμμένο, νευρικό, σπαστικό, γκρινιάρικο και το βλέπεις και ηρεμεί με το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Και σου λέει έντρομος ο γονιός: «γιατρέ μπας και του έδωσες ηρεμιστικό;». Κι όμως δεν δρά ηρεμιστικά με την έννοια της καταστολής το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Γιατί τα χημικά ηρεμιστικά δεν ηρεμούν αλλά καταστέλλουν το νευρικό σύστημα και τις ψυχικές λειτουργίες με αποτέλεσμα όλη η λειτουργία του εγκεφάλου και οι διανοητικές ικανότητες να πέφτουν. Ενώ με το ομοιοπαθητικό φάρμακο όχι μόνο ηρεμεί ψυχικά π.χ στα νεύρα του το βρέφος ή το παιδί ή ο ενήλικας αλλά και η διανοητική του απόδοση ανεβαίνει. Ούτε βέβαια με τα ομοιοπαθητικά φάρμακα πέφτει η ικανότητα οδήγησης όπως συμβαίνει με τα χημικά κατασταλτικά.

Μια άλλη απόδειξη του ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν δρα με αυθυποβολή είναι ότι δρά σε άτομα που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση και άρα δεν μπορούν να αυθυποβληθούν. Ή ότι δρά σε ζώα που βέβαια και πάλι δεν μπορούν να αυθυποβληθούν. Υπάρχει μάλιστα και ένας ολόκληρος κλάδος της Ομοιοπαθητικής, η Ομοιοπαθητική Κτηνιατρική.

-Είπατε ότι διαλύετε την αρχική ουσία είτε σε νερό, είτε σε αλκοόλη. Όλες τις ουσίες;
-Ναι. Και συνήθως χρησιμοποιούμε την απόλυτη αλκοόλη σαν διαλύτη. Άμα ανοίξουμε την κάψουλα του ομοιοπαθητικού φαρμάκου θα δούμε μια άσπρη σκόνη η οποία είναι λακτόζη και χρησιμοποιείται σαν προσροφητικό υλικό. Ψεκάζουμε το οινοπνευματούχο διάλυμα του ομοιοπαθητικού φαρμάκου σε αυτή τη σκόνη και την κλείνουμε μέσα στην κάψουλα για να μην εξατμίζεται το φάρμακο και μειώνεται η δράση του. Γι αυτό και η σκόνη αυτή μυρίζει σαν οινόπνευμα. Βέβαια συζητάμε για ελάχιστη ποσότητα οινοπνεύματος στην κάψουλα, μην φοβάστε ότι θα μεθύσουν τα παιδιά σας αν κάνουν Ομοιοπαθητική(γέλια).

Πότε αρχίζει να βλέπει κανείς αποτελέσματα με την Ομοιοπαθητική;
-Τι χρόνο πρέπει να δώσει κανείς στον εαυτό του κάνοντας ομοιοπαθητική θεραπεία για να καταλάβει ότι αυτό που παίρνει είναι το σωστό φάρμακο;
-Δεν είναι τυχαίο που στην ομοιοπαθητική θεραπευτική αγωγή οι επισκέψεις είναι μηνιαίες. Η κλινική εμπειρία έχει δείξει ότι ένα μέσο χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο μπορούμε να έχουμε σαφείς ενδείξεις ότι έχει πάρει μπρός ο οργανισμός και άρα δώσαμε το σωστό φάρμακο είναι ένας μήνας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να περάσει ένας μήνας για να αρχίσει ο ασθενής να νοιώθει καλύτερα.

Υπάρχουν περιπτώσεις, χωρίς να έχει καμμία σχέση αυτό με αυθυποβολή, που ο ασθενής παίρνει την κάψουλα και μέσα σε μερικά λεπτά ή ακόμη και σε ένα λεπτό μπορεί να αρχίσει να νοιώθει καλύτερα. Κι αυτό γιατί το φάρμακο δεν είναι χημικό ώστε να χρειάζεται να πάει στο στομάχι, να γίνει η απορρόφηση του στο αίμα, να πάει στα αντίστοιχα όργανα και τότε να δράσει οπότε χρειάζεται κάποιο χρόνο. Επειδή είναι ενεργειακό το φάρμακο η πρόσληψη γίνεται κατ' ευθείαν. Σε δευτερόλεπτα. Για να μπορέσει όμως αυτή η ενεργειακή τόνωση και εξισορρόπηση να κάνει αλλαγές και στην ψυχική σφαίρα και πολύ περισσότερο στο σώμα χρειάζεται κάποιο χρονικό διάστημα ανάλογα πάντα και με το πόσο χρόνια και έντονη είναι η ψυχική ή η σωματική διαταραχή του ατόμου. Μπορεί το άτομο να νοιώσει την ψυχική αλλαγή σε μερικά λεπτά ή μπορεί να χρειαστεί μέχρι και ένας μήνας. Μπορεί να δούμε σωματική αλλαγή σε οξείες ασθένειες μέσα σε μερικά λεπτά π.χ σε έναν πονοκέφαλο ή σε μια αλλεργία. Αλλά σε χρόνια και εκφυλιστικά νοσήματα όπως σε μια οστεοαρθρίτιδα γονάτων μπορεί να αρχίσει να φαίνεται η αλλαγή σε ένα ή και σε δύο μήνες.

Επομένως ανάλογα με την περίπτωση θα αρχίσει να φαίνεται η αλλαγή σε μερικά λεπτά, ώρες, μέρες και πιο σπάνια σε 1 ή 2 μήνες. Αλλά για να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε ολοκληρώσει το τελικό θεραπευτικό μας αποτέλεσμα, συνήθως από την εμπειρία μου χρειάζονται για μέσα προβλήματα 4 έως 8 μήνες. Άλλες φορές και λιγότερο άλλες φορές και περισσότερο. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος είναι ζωντανός οργανισμός και στους ζώντες τα πάντα ρει. Και δεν είναι μόνο ένας ζων άτομο, είναι και ένα κοινωνικό όν ο άνθρωπος. Άρα η κατάσταση της σωματικής και ψυχικής του υγείας και ισορροπίας εξαρτάται και από την συντροφική σχέση του και από την οικογενειακή του κατάσταση και από την εργασιακή του κατάσταση και από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες ζει. Όλα αυτά δημιουργούν ανά πάσα στιγμή τόσο ισορροπίες όσο και ανισορροπίες. Βασικό χαρακτηριστικό της ζωής είναι η συνεχής και συχνά απρόβλεπτη αλλαγή. Έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας.

Ζούμε υπό αντίξοες συνθήκες που πάνε από το κακό στο χειρότερο

Αν μάλιστα σκεφτείτε σήμερα τι τρώμε, τι αναπνέουμε, σε τι συνθήκες άγχους και προβλημάτων ζούμε τότε θα συνειδητοποιήσετε πόσο μη φυσιολογικά, πόσο αφύσικα ζούμε. Ζούμε υπό αφύσικες και αντίξοες συνθήκες. Έχουμε καταντήσει πλέον η συνήθης μας κατάσταση να είναι η ασθένεια παρά η υγεία και η ισορροπία. Εκεί έχουμε φτάσει. Εγώ ειλικρινά δεν παραξενεύομαι που αρρωσταίνουμε. Παραξενεύομαι που δεν είμαστε όλοι τέζα, οριζόντιοι, έτσι όπως ζούμε σήμερα. Απορώ με την ανθεκτικότητα του οργανισμού μας και με την υπομονή του Δημιουργού μας!

Έχω μάλιστα παρατηρήσει και το εξής στη διάρκεια της ιατρικής μου εμπειρίας. Εφαρμόζω την Ομοιοπαθητική εδώ και 25 χρόνια. Τότε στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου δραστηριότητας, παρότι πιο άπειρος, είχα πιο γρήγορα αποτελέσματα με την ομοιοπαθητική θεραπεία. Και αυτό είναι και εμπειρία και άλλων παλιών συναδέλφων μου. Είχαμε πιο γρήγορα, πιο θεαματικά και πιο μόνιμα αποτελέσματα. Και βέβαια δεν άλλαξαν έκτοτε τα φάρμακα, αλλά ούτε και η βασική δομή του ανθρώπινου όντος.

Απλά σήμερα ζούμε υπό πλέον αντίξοες συνθήκες. Η ζωή μας υποβαθμίζεται όσο πάει  και περισσότερο και ο οργανισμός μας ταλαιπωρείται όλο και περισσότερο και είναι πιο εξασθενημένος. Άλλο πότισμα θέλει μια γλάστρα σε συνθήκες ξηρασίας και άλλο σε ευνοϊκές συνθήκες υγρασίας. Άλλη ευρωστία έχει ένα φυτό που βλάστησε και ζει σε ένα εύφορο χώμα και άλλη σε ένα φτωχό και μολυσμένο χώμα. Και αν αυτό ισχύει για ένα φυτό πόσο μάλλον για ένα ζώο και πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο.

-Κάθε πόσο πρέπει να κάνουμε Ομοιοπαθητική;
-Όποτε μας το λέει ο οργανισμός μας και όποτε μας το λέει η ψυχή μας. Και να το ξέρετε. Είναι πάντα πιο σοφός από μας τους γιατρούς ο οργανισμός μας. Όποτε ένα άτομο νοιώσει ότι ψυχικά και σωματικά δεν πάει καλά είναι μια καλή ένδειξη ότι τότε πρέπει να πάει στον ομοιοπαθητικό γιατρό. Υπάρχουν βέβαια και εκείνα τα άτομα που πρέπει να φτάσουν στο αμήν για να πάνε στο γιατρό καθώς και εκείνα που πάνε για ψύλλου πήδημα. Αλλά το κύριο κριτήριο δεν είναι τόσο το τι λέει ο γιατρός αλλά το τι λέει ο ασθενής.

Δίνουμε το εκάστοτε όμοιο με την ιδιοσυγκρασία φάρμακο

-Να ρωτήσω κάτι για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα. Είναι το κάθε ένα για την περίπτωση του κάθε ασθενούς; Κατά πόσον ο κάθε φαρμακοποιός έχει την ικανότητα να φτιάξει σύμφωνα με τις οδηγίες σας, το φάρμακο που ανταποκρίνεται στον συγκεκριμένο ασθενή.
-Πολύ ωραία ερώτηση. Πάλι στην Ομοιοπαθητική πάμε βάσει των Συμπαντικών Νόμων και των αντίστοιχων τους Ομοιοπαθητικών Νόμων. Υπάρχει ο Νόμος του Όμοιου Φαρμάκου και ο Νόμος της Εξατομίκευσης. Μας λένε το εξής αυτοί οι νόμοι. Όλα τα υλικά στο Σύμπαν είναι σε τόσο μεγάλη ποικιλία αλλά όλα ομαδοποιούνται, έχουμε π.χ τις οργανικές χημικές ενώσεις και τις ανόργανες. Οι ανόργανες χωρίζονται σε μέταλλα και αμέταλλα κλπ. Κατά ανάλογο τρόπο παρότι υπάρχουν τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι σήμερα, μπορούμε παρόλα αυτά να τους ομαδοποιήσουμε σε 100 με 200 τύπους ανθρώπων ή για να ακριβολογούμε σε 100-200 καταστάσεις στις οποίες μπορεί να περιπέσει ένα άτομο, μια Ατομική Ψυχή.

Γιατί είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε μία μόνο ιδιοσυγκρασία από τη γέννηση μέχρι το θάνατο πάντα η ίδια. Μπορούμε στην πορεία της ζωής μας να επηρεαστούμε από διάφορες ιδιοσυγκρασίες και στο Υλικό Σώμα και στο Αιθερικό Σώμα και στην Ατομική Ψυχή. Το Ατομικό μας Πνεύμα μένει πάντα το ίδιο αλλά τα υπόλοιπα αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες που ζούμε και ανάλογα με τα «θέλω» και τις επιδιώξεις μας. Άρα άλλο φάρμακο θα χρειαστούμε σε αυτή την ιδιοσυγκρασιακή κατάσταση ανισορροπίας και άλλο στην άλλη.

Μπορεί Ισμήνη να έρθεις σε μένα τον ομοιοπαθητικό γιατρό σήμερα και να σου δώσω το ομοιοπαθητικό φάρμακο Φώσφορος που ταιριάζει σήμερα, τώρα, αυτό τον καιρό, στην ιδιοσυγκρασία Φώσφορος η οποία σε επηρεάζει τώρα. Και να έχεις μια δερματίτιδα και ένα έλκος στομάχου και μια φοβία για την υγεία σου και μετά από κάποιο διάστημα να γίνεις καλά αφού βέβαια χορηγήσουμε στην πορεία ανάλογα με τις ιδιοσυγκρασιακές σου αλλαγές και άλλα φάρμακα. Και μετά από ένα, δύο ή τρία  χρόνια να μου ξανάρθεις πάλι με έλκος στομάχου και να μου πεις: «γιατρέ, δώσε μου σε παρακαλώ εκείνο το φάρμακο που μου έδωσες τότε και μούκανε τόσο καλό στο στομάχι μου».

Εγώ όμως δεν θα σου δώσω απαραίτητα το ίδιο όσο και να επιμένεις. Θα ξαναπάρω το ιστορικό, θα δω τώρα σε ποιά ιδιοσυγκρασιακή φάση βρίσκεσαι όχι  μόνο σαν στομάχι αλλά σαν ψυχοσωματικό σύνολο. Αν ταιριάζεις στο Φώσφορο σαν ιδιοσυγκρασία θα σου δώσω το ομοιοπαθητικό φάρμακο Φώσφορος. Μπορεί να μου έρθεις με μια άλλη ασθένεια π.χ με αρθρίτιδα αλλά αν είσαι ιδιοσυγκρασιακά Φώσφορος θα σου δώσω και πάλι Φώσφορο. Θα σου δώσω το φάρμακο που είναι όμοιο, γι αυτό και λέγεται και Ομοιοπαθητική, όμοιο όχι με τις αρρώστειες σου αλλά όμοιο με την τωρινή συνολική ψυχοσωματική σου ιδιοσυγκρασία.

Ποιός παρασκευάζει το ομοιοπαθητικό φάρμακο;
Ο φαρμακοποιός δεν φτιάχνει το φάρμακο εκείνη τη στιγμή με βάση τις δικές μου οδηγίες. Τα φάρμακα είναι δεδομένα βέβαια και υπάρχει η Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία που τα περιγράφει σαν ιδιοσυγκρασίες αλλά και η Ομοιοπαθητική Φαρμακοποιϊα που είναι ένα φαρμακευτικό σύγγραμμα που περιγράφει τον τρόπο παρασκευής τους. Ο ομοιοπαθητικός γιατρός βάσει του ιστορικού επιλέγει το φάρμακο και ο φαρμακοποιός πάει στα έτοιμα φάρμακα που έφτιαξαν οι ομοιοπαθητικές φαρμακοβιομηχανίες και λέει «ποιό μπουκαλάκι λέει «Φώσφορος»...αυτό...πάρτο». Και μάλιστα λέει «σε ποιά δυναμοποίηση μου το ζήτησε ο γιατρός; Σε αυτήν...πάρτο». Δεν το φτιάχνει εκείνη τη στιγμή ο φαρμακοποιός. Ακόμα και όταν ο φαρμακοποιός σας λέει «δεν το έχω αυτή τη στιγμή, θα στο φτιάξω και έλα αύριο να στο δώσω», δεν το φτιάχνει ο ίδιος.

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα εισάγονται σαν έτοιμα δυναμοιημένα διαλύμματα από ομοιοπαθητικές φαρμακοβιομηχανίες της Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας από 4-5 κεντρικά φαρμακεία των Αθηνών. Αυτά τα κεντρικά φαρμακεία ψεκάζουν τα διαλύματα σε λακτόζη, καψουλοποιούν την σκόνη και μοιράζουν τις κάψουλες στα υπόλοιπα φαρμακεία. Άρα δεν γίνεται εδώ στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε μαζική κλίμακα, παρασκευή ομοιοπαθητικών φαρμάκων αλλά συσκευασία και διακίνηση. Βέβαια, επειδή εδώ στην Ελλάδα, νομικά θεωρείται το ομοιοπαθητικό φάρμακο σαν φαρμακοτεχνικό σκεύασμα, δηλαδή σκεύασμα που το φτιάχνει ο φαρμακοποιός στο εργαστήριο του, είναι υποχρεωμένος ο φαρμακοποιός να λέει ότι το φτιάχνει ο ίδιος.

Γι αυτό και όταν με ρωτάνε οι ασθενείς μου πολλές φορές «γιατρέ σε ποιό φαρμακείο που κάνει καλά φάρμακα να πάω να τα πάρω;» λέω «όπου θέλεις, όπου και να πας το ίδιο είναι». Θα πρέπει επίσης να ξέρουμε ότι επειδή είναι πολύ φθηνή η πρώτη ύλη από την οποία παρασκευάζονται τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, δηλαδή τα φυτά ή τα ορυκτά, δεν συμφέρει τις φαρμακοβιομηχανίες να κάνουν νοθεία. Αυτό που τους κοστίζει περισσότερο είναι η διαδικασία των αραιώσεων και των κρούσεων και γι αυτό και τελικά όλα τα ομοιοπαθητικά φάρμακα έχουν την ίδια τιμή όσο διαφορετικά και αν είναι σαν προέλευση. Γιατί μετράει πολύ περισσότερο η εργασία παρασκευής και όχι η πρώτη ύλη.
-Υπάρχουν σε όλα τα φαρμακεία τα ομοιοπαθητικά φάρμακα;
-Όχι σε όλα αλλά σε πολλά. Π.χ εδώ στην Αθήνα πρέπει να υπάρχουν σε 200-300 φαρμακεία αν δεν κάνω λάθος.
-Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα παίρνονται μόνο από το στόμα ή υπάρχουν και σε άλλη μορφή;
-Σωστά, ναι, λαμβάνονται μόνο από το στόμα.

Ομοιοπαθητική και ...πάθη ή «συν Αθηνά και χείρα κίνει»

-Το κάπνισμα το θεραπεύει η Ομοιοπαθητική;
-Ότι είναι πάθος, δηλαδή τσιγάρο, ποτό, λαιμαργία, ναρκωτικά ή και ερωτικό πάθος(γέλια)...δεν κόβεται μόνο με το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Η Ομοιοπαθητική μπορεί μόνον να βοηθήσει έμμεσα. Δεν υπάρχουν μαγικά χαπάκια. Χωνέψτε το. Μπορεί το ομοιοπαθητικό φάρμακο να τονώσει ψυχικά και ενεργειακά και σωματικά το άτομο. Μπορεί ακόμη να το ρυθμίσει μεταβολικά. Αλλά αν δεν βάλει και το άτομο το χέρι του, αν δεν λειτουργήσει το «συν Αθηνά και χείρα κίνει», ελάχιστα πράγματα θα γίνουν. Να είμαστε ειλικρινείς και σαν γιατροί προς τους ασθενείς και σαν ασθενείς προς τον εαυτό μας. Συνηθίζω να λέω χαριτολογώντας ότι «ο μόνος τρόπος να κόψεις το τσιγάρο είναι να το κόψεις!» Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
-Μωρέ είναι εύκολο να το κόψεις αλλά το πρόβλημα είναι ότι το ξαναρχίζεις!(γέλια)
-Σωστά. Γιατί υπάρχουν βαθύτερες αιτίες που μας σπρώχνουν να ξεσπάμε σε αφύσικες συνήθειες και πάθη. Το ίδιο γίνεται με τη λαιμαργία. Ξεσπάμε στο ψυγείο και του αλλάζουμε τα φώτα. Έχουμε άγχος, προβλήματα ή βαρεμάρα ξεσπάμε στο ψυγείο. Μου θυμίζει εκείνη τη διαφήμιση μιας μάρκας ψυγείου που λέει «οι Γάλλοι θέλουν ποικιλία από το ψυγείο τους, οι Γερμανοί θέλουν αξιοπιστία και οι Έλληνες ανοίγουν συνέχεια την πόρτα του και δεν ξέρουν τι θέλουν!»(γέλια).

Ότι είναι αφύσικο προκαλεί υπολοιπόμενο κορεσμό και οδηγεί σε πάθος

-Και η ζωή όμως χωρίς πάθη δεν αξίζει...θετικά πάθη βέβαια.
-Κοίταξε. Να πούμε λίγο για το θέμα «πάθος», μιας και το ανέφερες. Τι σημαίνει πάθος και πότε μπορεί να δημιουργηθεί. Για να σας βοηθήσω λέω το εξής: Έχετε δει κανέναν που να έχει πάθος με το φυσικό χυμό πορτοκαλιού; Πόσο μπορεί να πιεί; Ένα ποτήρι, άντε και δύο στην καθισιά του. Αναψυκτικά τύπου κόλα όμως θα κατεβάσει και ένα λίτρο. Έχετε δει κανέναν να έχει πάθος με το μέλι; Θα φάει μια κουταλιά, άντε και δύο την ίδια στιγμή. Γλυκά με άσπρη ζάχαρη όμως ή σοροπιαστά θα φάει με το κιλό. Έχετε δει κανέναν που να έχει πάθος με το ψωμί ολικής αλέσεως; Άντε να φάει μια φέτα ή δυό φέτες. Μια άσπρη φραντζόλα όμως και μάλιστα ζεστή την εξαφανίζουμε στη στιγμή.

Γιατί άραγε γίνεται αυτό; Γιατί; Γίνεται επειδή ότι είναι φυσικό και ανεπεξέργαστο προκαλεί φυσιολογικό κορεσμό και γι αυτό δεν δημιουργεί πάθος. Ότι είναι αφύσικο, αλλοτριωμένο, επεξεργασμένο, προκαλεί υπολοιπόμενο κορεσμό και δημιουργεί πάθος. Το ίδιο ισχύει σε όλους τους τομείς. Π.χ στη διατροφή, στην άσκηση, στη σεξουαλική λειτουργία...παντού. Π.χ όσοι άνθρωποι έχουν μια λειτουργική και ολοκληρωμένη σεξουαλική και συντροφική σχέση ικανοποιούνται και δεν έχουν πάθος με το σεξ. Έχουν βέβαια και τις στιγμές της βαρεμάρας τους και τις στιγμές των εξάρσεων αλλά σε γενικές γραμμές έχουν μια ισορροπία.

Πότε έχουμε πάθος; Όταν αυτό που βιώνεις δεν σε ικανοποιεί, όταν είναι υποκατάστατο, προκαλεί υπολοιπόμενο κορεσμό και γίνεται πάθος. Π.χ αν αυτό που τρώω είναι πλήρες και φυσικό, μου δίνει τις βιταμίνες και τις πρώτες ύλες που χρειάζομαι, με καλύπτει σωστά και ενεργειακά γιατί και το φαγητό έχει και την ενεργειακή του πλευρά και έτσι ικανοποιούμαι. Χορταίνω. Έχω τροφικό οργασμό και έχω και κορεσμό. Τουλάχιστον μέχρι να αδειάσει ξανά το στομάχι μου και να γουργουρίσει. Αν κόψεις μια ντομάτα από το φυτό έχει άρωμα, γεύση, βιταμίνες γιατί ενεργειακά είναι φρέσκια και ζωντανή. Άμα όμως είναι μια βιομηχανοποιημένη πλαστική ντομάτα, δεν σε καλύπτει ούτε σαν γεύση, ούτε σαν θρέψη αλλά ούτε και ενεργειακά.

Με δύο βασικούς τρόπους παίρνουμε ενέργεια. Με την αναπνοή και με την διατροφή. Όταν λοιπόν τρώω φυσικό μέλι, ικανοποιώ και τη γεύση και τη θρέψη και ανεβαίνω και ενεργειακά. Γι αυτό μπορεί να γίνω συνειδητός ή αυθόρμητος οπαδός του μελιού αλλά δεν γίνομαι φανατικός και με πάθος για το μέλι. Επομένως οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι φυσική και ολοκληρωμένη δεν προκαλεί πάθος.
-Τώρα με αυτά που είπες για το τσιγάρο μας έκανες....
-Τι να κάνω. Έχεις δει κανέναν που να τρέχει μανιωδώς στο βουνό για να πάρει τζούρες φυσικού καθαρού αέρα και να κάνει αχ...άχ...πήρα τη δόση μου; Πάθος έχεις μόνο με ότι είναι αφύσικο. Αν είχε μέσα το τσιγαρόχαρτο τζούρες καθαρού βουνήσιου αέρα είναι σίγουρο ότι δεν θα σου γινόταν πάθος. Θα κάπνιζες κάνα δυό και τέρμα.

Μέσα μας υπάρχει μία έστω σταγόνα σοφίας...αλλά δεν την ακούμε!

-Για τα γαλακτοκομικά τι λέτε;
-Κοιτάξτε σε ότι σας λέω προσπαθώ να είμαι σύμφωνος με τους συμπαντικούς νόμους. Αν καλέσουμε αυτή τη στιγμή τους 100 καλύτερους γιατρούς διαιτολόγους του κόσμου να μας πουν αν πρέπει να τρώμε ή όχι τα γαλακτοκομικά τότε θα ακούσουμε τουλάχιστον 10 γνώμες και θα σκοτωθούν και μεταξύ τους. Ακόμα και αν είναι της ίδιας σχολής και τους πούμε να καθορίσουν ένα διαιτολόγιο συγκεκριμένο για ένα μήνα δεν θα μπορέσουν ποτέ να παρακολουθήσουν πλήρως τις ορέξεις και τις ανάγκες του συγκεκριμένου οργανισμού. Γιατί; Επειδή δεν ακολουθούν τους συμπαντικούς νόμους αλλά τους ανθρώπινους.

Εγώ προσπαθώ να σκέφτομαι με βάση τους συμπαντικούς νόμους στην ιατρική μου πρακτική. Τι μου λέει λοιπόν ο συμπαντικός νόμος στη συγκεκριμένη περίπτωση των γαλακτοκομικών; Μου λέει το εξής: τι είναι το γάλα; Είναι ρόφημα; Είναι χυμός; Είναι αφέψημα; Τι είναι τέλος πάντων; Είναι έκκριμα των μαζικών αδένων της αγελάδας που είναι φτιαγμένο ειδικά για τους πρώτους μήνες της βρεφικής ηλικίας του μοσχαριού για ταχεία ανάπτυξη. Δεν είναι φτιαγμένο ούτε για ανθρώπους, ούτε για ενήλικες. Όταν έχεις ήδη αναπτυχθεί δεν χρειάζεσαι ανάπτυξη αλλά συντήρηση. Επομένως είναι τελείως αφύσικο αυτό που κάνουμε με τα γαλακτοκομικά που έχουν μπει παντού και μαζικά στη ζωή μας.

Αν ο φόβος μας είναι η έλλειψη ασβεστίου, τότε μην ανησυχείτε. Υπάρχει σε πάρα πολλά τρόφιμα όπως λαχανικά, ψωμί και ζυμαρικά ολικής αλέσεως, ρύζι αναποφλοίωτο, όσπρια κλπ. Αν το γάλα μας κάλυπτε στο θέμα οστεοπώρωση τότε σήμερα που όλοι οι ηλικιωμένοι λόγω φόβου οστεοπώρωσης πίνουν γάλα κατά κόρον και τρώνε κατά κόρον γαλακτοκομικά τότε δεν θα έπασχε κανείς. Στην οστεοπώρωση το πρόβλημα μας είναι η απορρόφηση του ασβεστίου και ο μεταβολισμός του. Αν μάλιστα δεν χρειάζομαι τόσο ασβέστιο ή δεν μπορώ να το αφομοιώσω ή να το μεταβολίσω τότε δημιουργώ πρόβλημα στον οργανισμό μου.

Για μένα υπάρχει ένας βασικός κανόνας. Ο Θεός, η Φύση, το Σύμπαν, όπως θέλετε πέστε το, έχει βάλει μέσα μας μία έστω σταγόνα σοφίας η οποία είναι υπεραρκετή φτάνει να την ακούμε.

Αυτορύθμιση: «Όταν πεινάς θα τρώς...»
Τι εννοώ με αυτό; Θα σας το πω με μια ιστορία. Ζούσε κάποτε σε μια χώρα ένας τρομερά φιλομαθής αυτοκράτορας. Διάβαζε επιστημονικά βιβλία, ιερά κείμενα, πραγματείες σοφών και κυνηγούσε τη γνώση. Την βαθύτερη γνώση. Είχε μάλιστα φέρει στην αυλή του πάρα πολλούς σοφούς και πολυμαθείς ανθρώπους. Προσευχόταν, έκανε γιόγκα, ασκήσεις αναπνοής, διαλογισμούς διάφορους. Ο διακαής του πόθος ήταν να γίνει ευτυχισμένος και να φτάσει στη θέωση. Αμ δε. Τίποτα ιδιαίτερο δεν πετύχαινε. Μόνο το άγχος του να μάθει του έμενε.

Κάποια στιγμή πληροφορήθηκε ότι υπάρχει ένας γεροντάκος πολύ σοφός σε ένα μακρινό δάσος. Πήρε λοιπόν τους σοφούς αυλικούς του με τα ιερά βιβλία ανά μάλης και ξεκίνησε εν πομπή και παρατάξει να πάει στον γεροντάκο. Φθάνοντας βλέπει μπροστά του μια φτωχική καλύβα και έναν γεροντάκο λιτά ντυμένο να σκαλίζει τον λαχανόκηπο του. Πάει στον γεροντάκο και του λέει: «Γέροντα είμαι ο τάδε αυτοκράτορας, έχω διαβάσει αυτό, έχω διαβάσει εκείνο, έχω κάνει την τάδε και την δείνα τεχνική αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Πώς θα γίνω ευτυχισμένος; Πώς θα φτάσω κοντά στον Θεό;»

Ο γέροντας χαμογέλασε: «Α, είναι πολύ απλό παιδί μου. Θα σου πω τρείς απλούς κανόνες και πιστεύω ότι θα τα καταφέρεις». «Σε παρακαλώ», είπε ο αυτοκράτορας «πέστους μου και εγώ θα σου δώσω ότι ποθείς». Ο γέροντας ξαναχαμογέλασε: «Δεν χρειάζομαι τίποτα παιδί μου. Άκου τι θα κάνεις. Ο πρώτος κανόνας είναι ότι όταν πεινάς θα τρώς αλλά όταν δεν πεινάς δεν θα τρώς. Ο δεύτερος κανόνας είναι ότι όταν διψάς θα πίνεις αλλά όταν δεν διψάς δεν θα πίνεις. Και ο τρίτος κανόνας είναι ότι όταν νυστάζεις θα κοιμάσαι αλλά όταν δεν νυστάζεις δεν θα κοιμάσαι». Τσαντίστηκε ο αυτοκράτορας, γιατί θεώρησε ότι τον κορόϊδευε ο γεροντάκος και σηκώθηκε και έφυγε απογοητευμένος.

Ο γεροντάκος μιλούσε απλά και σοφά. Προσπαθούσε να μυήσει τον αυτοκράτορα στην απλή έννοια της αυτορύθμισης. Του να ρωτάς το στομάχι σου πότε να φας μέσω του μηχανισμού της πείνας. Πόσο να φας υπακούοντας στον μηχανισμό του κορεσμού. Και τι να φας υπακούοντας στον μηχανισμό της όρεξης που σου λέει τι χρειάζεται ο οργανισμός σου. Και το ίδιο ισχύει και για τη σεξουαλική λειτουργία και το ίδιο ισχύει για όλες τις σωματικές λειτουργίες. Και το ίδιο ισχύει και για τις ψυχικές μας ανάγκες. Ο κατασκευαστής, ο Θεός που προνοεί για όλα, έχει βάλει μέσα μας όλους τους αναγκαίους μηχανισμούς για να αυτορυθμιζόμαστε και να λειτουργούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες.

Το μόνο που χρειάζεται από μέρους μας είναι να τον ακούμε, να σεβόμαστε τους Συμπαντικούς Νόμους και να μην κάνουμε του κεφαλιού μας, να μην δρούμε αυθαίρετα και εγωϊστικά. Να ακούμε τη φύση μέσα μας και έξω μας. Να μην βάζουμε εμείς αυθαίρετους και εγωϊστικούς στόχους αλλά να ακροαζόμαστε τη Φύση και τον Θεό μέσα μας, την Συνείδηση μας και έτσι να λειτουργούμε.

Βλέπεις π.χ έναν άνθρωπο εργασιομανή. Μήπως δεν του λέει το σώμα του ότι θέλει ξεκούραση; Μήπως δεν του λέει η ψυχή του ότι θέλει χαλάρωση, ύπνο και διασκέδαση; Αλλά επειδή θέλει να κάνει καριέρα και να φτάσει ψηλά ή επειδή θέλει να γίνει πλούσιος ή επειδή του αρέσει η εξουσία, λόγω των εγωϊστικών του «θέλω» και των αυθαίρετων στόχων που βάζει δυστυχεί και τελικά κάποια στιγμή αρρωσταίνει και τελικά δεν πετυχαίνει ούτε και τους κοντόφθαλμους στόχους του.

Επιπλέον θα γίνει μονόπλευρος και δεν θα χαρεί τη σχέση του με τον σύντροφο του και τα παιδιά του, τη σχέση του με τους φίλους του. Δεν θα έχει τη χαρά του να μαγειρέψει ή να καθαρίσει το σπίτι του γιατί θα έχει προσλάβει μια Φιλιππινέζα. Ούτε θα έχει τη χαρά του να σκαλίσει τον κήπο του γιατί αφού δεν έχει χρόνο θα προσλάβει κηπουρό. Το ακριβό του εξοχικό ή το κότερο του δεν θα μπορεί να το χαρεί γιατί δεν θα έχει χρόνο. Και τελικά θα είναι δυστυχισμένος γιατί δεν αφήνει τους σοφούς μηχανισμούς αυτορύθμισης να πάρουν τα ηνία όπως αυτοί καλύτερα ξέρουν.

Σας ζάλισα, ευχαριστώ που με ακούσατε και θα τα ξαναπούμε σε μια βδομάδα. Καλό σας βράδυ.